Als je het niet ziet. →
Marieke blogt er al over. Hoe ver gaat een leidinggevende binnen een bedrijf als het gaat om ziekteverzuim. En dan ook nog: hoe ver gaat een leidinggevende binnen een bedrijf als het gaat om een zichtbare ziekte of een onzichtbare ziekte? Want laten we wel wezen, hoeveel werknemers hebben (langdurig) in de ziektewet gezeten of zitten momenteel in de ziektewet en dan niet door een wintersportongeva
Als je verdriet niet uiten kan. →
We vragen allemaal weleens aan iemand: hoe is het met je? Meestal krijg je dan een 'Prima!' 'Goed!' of misschien met een schapenlachje een 'Ach, so en so!' Gevolgd door een knipoog. We zullen niet zo snel aan elkaar vertellen hoe het écht met ons gaat. We denken dat we lastig zijn en we denken dat de ander niet zit te wachten op een persoonlijk relaas van ziekenhuisbezoeken of echtscheidingsperi
Het ligt daar dus! →
Ik schreef vanochtend: Ik heb een hele drukke week achter de rug en vandaag en morgen ook wat drukte, namelijk een boekborrel. Eh, die van mij dus. Laatst vertelde ik over de achtbaanrit en die is nog niet voorbij. Het zijn veelal wel te gekke dingen, maar het is goed af en toe eens pas op de plaats te maken. Door al die drukte ben ik zelf nog niet eens in de gelegenheid geweest een boekwin
Aan mijn jongere ik. →
'Drieëndertig succesvolle, Nederlandse vrouwen schreven een brief aan hun jongere ik. Elke brief bevat een waarschuwing, advies of levensles, die ze op jongere leeftijd goed hadden kunnen gebruiken. Laat je inspireren.' Ik had je gemist. Want je was even verdwenen. Soms kun je iemand missen die gewoon voor je staat; naast je loopt, terwijl de jaren voorbij vliegen en je terloops ontde
Waarom wordt alleen-zijn als iets negatiefs gezien? →
'En is het ongezond?' Vandaag las ik deze zin in het artikel 'Vraag aan de wetenschap' uit de Pers. Meteen was ik getriggerd. Zelf heb ik jarenlang alleen gewoond. Daar waren, vooral door buitenstaanders, vaak opmerkingen over. Het was natuurlijk best moeilijk om altijd voor mezelf te koken. Alleen thuiskomen was natuurlijk best naar. Had ik geen behoefte aan een relatie? Vooral de laatste opm
Relativeren. →
Net als je hormonaal de eerste de beste fietser wilt aanvallen voor iets wat hij niet gedaan heeft maar hij symbool staat voor een kapotte telefoon en bankpas die niet werkt, kom je de van oorsprong Russische buurvrouw tegen bij de bushalte. Bij de vraag: 'Hoe is het?' springen de tranen in haar ogen. Baarmoederhalskanker, verkeerde chemotherapie, nog niet uitgezaaid maar kan gebeuren, misseli
Wat nu? →
Het zit me al dagen dwars. Soms zit het me in het algemeen dwars en kan ik er moeilijk mee uit de voeten en soms is er zo'n specifieke gebeurtenis in Nederland waar ik met mijn pet niet bij kan. Het is niet te begrijpen. Onvoorstelbaar. Ongelofelijk. Niet te vatten. Er was eens een jongetje uit een ander land waarbij veiligheid, geborgenheid en toekomst onzekerheid kende. Onbaatzuchtig lie
Wachten in de wachtkamer. →
Het kleine hok had alleen een houten stoel en een hanger aan de muur waar ik m'n kleding op kon hangen als ik dat wilde. Aangezien alleen mijn bovenkleding uit moest zat ik te rillen in m'n halve nakie op een koude houten stoel. Er werd kort geklopt op de deur en de deur werd vervolgens met een ruk opengemaakt. 'Kom maar mee.' De ruimte was fel verlicht en er stond een enorm apparaat in het