Gewoon gewoon.

Niets gaat vanzelf. Je moet soms in diepe dalen vallen en ploeteren om eruit te klimmen wil je voortgang voelen en zien. Soms vertellen anderen precies wat je moet doen maar ben je er helemaal niet mee bezig of niet aan toe.

Woensdag 9 juli 2008

Het is vreemd hoe energie werkt. Vooral in je lijf. Dat ik gisterenavond met een uitgelaten gevoel de bus instapte en langs wijken in Nijmegen reed op zoek naar (weer) een inspirerend mens. Dat ik langs oudere huizen ging, een piercing en tattoo shop en een buurtsuper. Voorbij de garage waar ik een seintje kreeg om uit te stappen. Mijn energiepeil was hoog.

Ik sprak iemand die me handvatten geven kon. Die me liet nadenken over wat je werkelijk zou willen. Ze noteerde het een en ander. Ze prikkelde me. Ze lokte me uit. Denk eens na over dit, denk eens na over dat.

Een tijdje geleden bevond ik me min of meer op een dood spoor. De weg die ik jarenlang bewandelde, had een einde. En daar stond ik dan, met mijn handen in de lucht, zo van, wat nu? Was dit wat ik nog jarenlang wilde? Wat waren mijn kwaliteiten en wat waren mijn valkuilen? Daarnaast waren er teveel andere dingen die mijn leventje bezighielden. Nu nog.

Ik wachtte in de wachtkamer, met een vers gezet kopje koffie, gehannes met een kop en schotel, toen de regen opeens met bakken uit de lucht viel. Alles was ineens donker en verlaten op straat. Maar na regen komt zonneschijn, bedacht ik me.
Soms kom je mensen tegen die niet meteen opperen dat je ‘gewoon’ je baan moet opzeggen, je huis moet onderverhuren en een jaar moet gaan rondtrekken in Thailand. Of suggereren dat je ‘gewoon’ naar Spanje gaat, een lekkere Spanjaard ontmoet die je bezwangerd zodat je ‘gewoon’ BOM moeder wordt. Dan kun je ‘gewoon’ alles zelf doen en heb je alles ‘gewoon’ zelf in de hand. Bovendien krijg je dan een heel knap kind; zo’n lekkere donkere baby met mooie bruine ogen.
Of vertellen dat je ‘gewoon’ niet naar geld moet kijken want per slot van rekening maakt geld allerminst gelukkig dus je zou ‘gewoon’ kunnen stoppen met werken en een moestuin kunnen beginnen in je vrije tijd.
Of vinden dat je ‘gewoon’ een voltijdige opleiding kunt gaan doen zodat je wel voor de klas kunt gaan staan want vroeger deed je toch ook al zoiets en dat vond je toch zo leuk?
Of oordelen dat je ‘gewoon’ niet meer past bij je huidige werk en toch echt iets creatiever moet gaan doen.

De inspirerende mevrouw legde alles opzij en keek me met rode ogen aan. Net ervoor had ze een erg labiele indruk gemaakt toen ze hevig knipperde met een oog. ‘Ja, sorry hoor, als ik een beetje in m’n oog zit, maar ik heb erge last van m’n lens.’ Ze legde haar handen in elkaar en keek serieus.

‘Karin, gun jezelf de tijd. Zoeken en vinden kost tijd. Je bent nu aan het orienteren. Daar heb ik respect voor. Veel mensen bevinden zich op een doodlopend spoor en halen hun schouders op. Erkennen dat je zoekende bent geeft onrust maar ook perspectieven.’

Ik lachte in m’n vuistje. K die zichzelf de tijd gunt.

In mijn boek Opkrabbelen is het onderwerp richting erg belangrijk. De een moet nog richting zoeken en de ander is half op weg. Hoe lang het duurt is voor iedereen anders. Maar beweging is prettig en voortgang helemaal.

64. Waar ligt je focus?

Ik begin ben begonnen met een serie vragen aan mezelf. Vragen die een ander aan mij zou kunnen stellen en die ik ook aan jou zou kunnen stellen. Over creativiteit. Waar is het bij jou begonnen en ontstaan en wat doe je ermee, of ben je het kwijtgeraakt? Wil je het (terug)vinden? Doe je mee? Reageer en zet je link in de comments of reageer in de commentbox. Je kunt alle creativiteitsvragen hier terugvinden.

‘Waar leg je de focus?’ Wat is de kern van het geheel en wat kies je eruit om te gebruiken of uit te diepen? Dat kan werkelijk van alles zijn.
Focus is fijn als leidraad, om te komen waar je ongeveer naartoe wilt. Maar onderweg kan er vanalles gebeuren waardoor je richting een beetje verandert. Dat is niet erg, zo gaat het nu eenmaal. Ik heb geen strakke plannen.
Natuurlijk zijn er wensen, maar zelfs die wensen laten soms op zich wachten en tijdens het wachten weet je niet eens of die wens vervuld wordt. Je werkt gewoon hard, je deelt je richting met anderen en loopt waar de weg je heen duwt, zachtjes, en soms met een harde duw. Soms ligt de focus ineens voor je neus onder je ogen en deal je ermee, omdat het zich dan op dat moment aanbiedt.
Focus vandaag kan een andere focus voor morgen zijn. Het beweegt als een blog met dezelfde bedoeling en recht van spreken. Ergens vind ik het mooi dat ik korte termijn plannen maak. Over vijf jaar weet niemand waar hij is. Of wel?

Zeepkist.

Het is iedereen aan te raden om een fotoshoot te regelen. Niet dat je zelf achter de camera staat, maar juist ervoor.
Ik heb zelden mensen meegemaakt die het helemaal geweldig vonden om een hele middag opgedirkt, in de make-up en in het volle licht gefotografeerd te worden. Er worden tientallen foto’s gemaakt van alleen jou. Jij bent het centrale punt. Jij bent even de belangrijkste. Om jou draait het. De ogen zijn op jou gericht. Er is geen ontkomen aan.

quote schiffmacher.

Artikel Trouw weekendeditie

‘Als je moet poseren verstijft je lichaam een beetje. Maar als ik foto’s maak terwijl je aan het praten bent, ben je ontspannen.’ constateerde de fotograaf. Als de fotograaf zelf ook aan het kletsen was en ondertussen nonchalant fotografeerde voelde ik die lens niet zo dichtbij. Meteen schoot me een voorbeeld te binnen. Ik heb een verhaal en een mening; vaak een eigenwijze mening of gewoon sterke idealen die ik graag wil delen maar als eenmaal de ogen op me gericht zijn, en ik volledig doorheb dat de ogen allemaal mijn kant op kijken, voel ik me extra bekeken. Mijn woorden willen dan nog weleens stilvallen. Gek eigenlijk, want tijdens een workshop vertel ik ook een verhaal, maar is die setting veel ‘losser’. Ik weet ook wat ik precies wil melden en wat ik te melden heb is duidelijk en zeker. Lesgeven is iets anders dan je mening verkondigen en staan op een zeepkist. ‘Maar dat is waarschijnlijk de reden dat je schrijft.’ Ja, goed punt. (Had ik laatst niet een uitgebreide mail ontvangen waarin mijn achternaam genumerologeerd was en precies hetzelfde aangestipt werd?)

Zoals velen heb ik het gevoel momenteel (weer) te staan op een kruispunt. Ga ik linksaf of rechtsaf? Vooruitgaan doe ik nu wel, terwijl ik voorheen nog weleens achteruit kon wandelen. Is het de weg van het woord op een zeepkist of het woord op papier of met getikte letters online op een zeepkist? Waar ligt de uitdaging en hoe gaat het lukken? Welke middelen heb ik nodig en waarmee kies ik richting? Wat is mijn missie? Ik bekeek mijn tatoeage en gniffelde.

Van een fotoshoot met een fotograaf die je tijdens het fotograferen vragen stelt leer je onwijs veel. Het is bijna therapeutisch fotoshooten. Ik weet niet of dat werkelijk bestaat maar als er toch zoveel workshops zijn zou ik die erbij verzinnen.