Als je voor de zoveelste keer op je bek gegaan bent en je wederom, met pijn en moeite opkrabbelt, leer je niet alleen wat beurse plekken zijn en dat ze eerst blauw/paars worden, later geel/groen en dan verdwijnen, maar ook dat je weer kunt lopen, lachen en je middelvinger kunt opsteken.
Je staat altijd weer op omdat je verder wilt. Je staat altijd op omdat je je niet laat kisten. Je staat op omdat je vooruit wilt en wilt lachen en niet wilt dippen. Je staat op omdat je vindt dat je beter kan en beter wil. Je staat op omdat je weet dat je sterker bent. Je staat op omdat je gelóóft dat je weer kunt opstaan. Het gaat om wilskracht en houding.

–Opkrabbelen.

Misschien een beetje raar, maar vanochtend toen ik in de bus zat omdat het zo miezerde en ik niet wilde fietsen naar de stad, bedacht ik me dat er misschien wel niemand zin had in mijn boek. Van zulke gedachten raak ik onzeker. En bovendien slaat het nergens op, hoeveel mailtjes en tweets en reacties kreeg ik niet toen ik net begonnen was met schrijven. Ik had toen nog niet eens een uitgever!

En dan mailt er een vrouwennetwerk die graag wil dat ik daar kom vertellen over succes en hoe dat gaat als je dipt. En hoe dat is als je opkrabbelt en weer succes hebt in alles wat je doet en wilt doen.
Dat ik graag vertel over onderwerpen waar ik vuur van in m’n ogen krijg en waar ik ontzettend in geloof is een feit. Ik kán alleen maar vertellen over onderwerpen waar ik in geloof. Dippen hoort bij succes. Zonder dip misschien wel geen succes en wacht eens even, wat ís nu eigenlijk precies succes? Hoe meet je succes?

Is succes erkenning? Volle 100% lekker in je vel zitten en dat uitstralen? Is succes groeien in je onderneming, je werk, jezelf? Is succes compleet jezelf zijn en je niet verstoppen? Wat is nu eigenlijk de definitie van succes?

En dan denk ik aan de vijf ‘meeschrijvers’. Drie vrouwen en twee mannen. Ik wil je ze binnenkort uitgebreid aan je voorstellen. Zij zorgden ervoor dat een hoofdstuk compleet werd; ze vulden aan waar nodig. Ik vroeg hen en zij beantwoordden. Zij zorgden voor andere invalshoeken. Het boek moest breder dan mijn verhaal alleen. Ik ben trots op hen.

Waar haalde ik het idee vandaan dat niemand op mijn boek zit te wachten? Vooral nu zijn er zoveel mensen die denken dat alleen succesverhalen verteld moeten worden maar twijfels, zorgen en beren op de weg moeten onbespreekbaar blijven. Belachelijk!