Film Her gaat niet alleen over computerintelligentie.

‘I think anybody who falls in love is a freak. It’s a crazy thing to do. It’s kind of like a form of socially acceptable insanity.’ — Amy, vriendin van Theodore, in de film Her.

Als je naar de film Her gaat weet je niet precies wat je te wachten staat. Dat is maar goed ook, anders ging je misschien niet. De details zijn briljant goed uitgedacht. Theodore Twombly (Joaquin Phoenix) loopt in net wat andere kledij rond op zijn werkplek, die er ook op de een of andere manier net even anders uitziet dan onze normale werkomgeving. Hij werkt voor een bedrijf dat brieven schrijft voor mensen namens mensen. Uit tweede hand dus; andermans gevoelens worden via iemand anders overgebracht.

Daar zit een kern van deze film.

Theodore ligt in een scheiding. Hij moet al lang de scheidingspapieren tekenen maar om de een of andere reden kan hij zijn naam niet op het papier krijgen, wil hij vasthouden aan wat ooit was, ook al weet hij dat het voorbij is en zijn ex verder is gegaan. Thuis speelt hij in zijn uppie games en zit hij voor zijn computer. Via een oortje communiceert hij welke emails er weg moeten en welke hij wil bewaren.

‘Delete!’

Als hij onderweg naar huis een reclame ziet van een nieuwe Operating System, koopt hij het en installeert het thuis. ‘Are you social or anti-social?’ vraagt het systeem.
Dan hoort hij voor het eerst de stem van Samantha (Scarlett Johansson), een vrouwenstem die tegen hem praat en, naar mate de tijd vordert, intelligenter wordt. Hij vindt in “Samantha” de ideale vrouw, die hem adviseert, zegt wanneer hij uit bed moet en aan het werk moet gaan en die hem troost op momenten dat het hem tegenzit.

Berend Jan Bockting, Volkskrant, zegt:

“Her is een kleine, gevoelige, uitdagende en modern vormgegeven film over de ontwikkeling van verliefdheid in een angstaanjagend dichtbije toekomst. (…) Over het bewustzijn van computers en hun verhouding tot menselijke emoties zijn sinds ongeveer een halve eeuw mooie, klassieke films gemaakt, van 2001: A Space Odyssey tot Blade Runner en The Terminator, maar zo geloofwaardig, intelligent, en nieuwsgierig als Her, zonder die eeuwige nadruk op de gevaren van geavanceerde technologie, zijn zelfs de grootste klassiekers niet.”

Ik moest denken aan Star Wars en dat soort futuristische films waarbij we grinnikend popcorn zaten weg te eten en het niet zo geloofden maar als je bepaalde technische snufjes die toen werden geintroduceerd en vergelijkt met hoe wij ons leven nu inrichten zul je moeten beamen dat ze er nu gewoon zijn. Dus zal het me niet verbazen als wij, ooit, onszelf bevinden in soortgelijke situaties. En is een meegroeiende OS dan een flauw kulverhaal?

De film laat mij nadenken over de vraag of het gaat om een soort computerintelligentie dat Facebook/Google kwaliteiten bezit; In hoeverre gaat het systeem met je mee, in wat je leest, opzoekt, hoe je mails typt, welke emoties je gebruikt, wat je plannen zijn, ambities, twijfels, wat er over je opgeslagen wordt, etc, en kan een Operating System zich daarop aanpassen en hoe ver zal dit gaan? Als Theodore zich aanmeldt worden er vreemde vragen gesteld, bijvoorbeeld hoe de relatie is met zijn moeder, en voor hij een heel antwoord gegeven heeft is het systeem al aan het draaien.

Kun je verliefd worden op alles dat een gevoel kan nabootsen?

Theodore heeft een ‘echte’ relatie gehad waarbij het misliep. Ze waren jeugdliefden maar groeiden uit elkaar. Er moest afscheid genomen worden en dat deed pijn. In deze film denkt hij dat de liefde die hij voelt voor Samantha, een stem van een computersysteem, oneindig is. Ze is geprogrammeerd, bedoeld om hem door het dagelijkse leven te loodsen en gezelschap te geven. Het einde is onverwacht en ook voor mij een beetje onduidelijk. Toch een gelaagde film met allerlei momenten om over na te denken en te overpeinzen. Minpuntje: de stem van Samantha gaat na een tijdje erg vervelen.