Alle berichten met tags “stem

Reactie 1

Film Her gaat niet alleen over computerintelligentie.

‘I think anybody who falls in love is a freak. It’s a crazy thing to do. It’s kind of like a form of socially acceptable insanity.’ — Amy, vriendin van Theodore, in de film Her.

Als je naar de film Her gaat weet je niet precies wat je te wachten staat. Dat is maar goed ook, anders ging je misschien niet. De details zijn briljant goed uitgedacht. Theodore Twombly (Joaquin Phoenix) loopt in net wat andere kledij rond op zijn werkplek, die er ook op de een of andere manier net even anders uitziet dan onze normale werkomgeving. Hij werkt voor een bedrijf dat brieven schrijft voor mensen namens mensen. Uit tweede hand dus; andermans gevoelens worden via iemand anders overgebracht.

Daar zit een kern van deze film.

Theodore ligt in een scheiding. Hij moet al lang de scheidingspapieren tekenen maar om de een of andere reden kan hij zijn naam niet op het papier krijgen, wil hij vasthouden aan wat ooit was, ook al weet hij dat het voorbij is en zijn ex verder is gegaan. Thuis speelt hij in zijn uppie games en zit hij voor zijn computer. Via een oortje communiceert hij welke emails er weg moeten en welke hij wil bewaren.

‘Delete!’

Als hij onderweg naar huis een reclame ziet van een nieuwe Operating System, koopt hij het en installeert het thuis. ‘Are you social or anti-social?’ vraagt het systeem.
Dan hoort hij voor het eerst de stem van Samantha (Scarlett Johansson), een vrouwenstem die tegen hem praat en, naar mate de tijd vordert, intelligenter wordt. Hij vindt in “Samantha” de ideale vrouw, die hem adviseert, zegt wanneer hij uit bed moet en aan het werk moet gaan en die hem troost op momenten dat het hem tegenzit.

Berend Jan Bockting, Volkskrant, zegt:

“Her is een kleine, gevoelige, uitdagende en modern vormgegeven film over de ontwikkeling van verliefdheid in een angstaanjagend dichtbije toekomst. (…) Over het bewustzijn van computers en hun verhouding tot menselijke emoties zijn sinds ongeveer een halve eeuw mooie, klassieke films gemaakt, van 2001: A Space Odyssey tot Blade Runner en The Terminator, maar zo geloofwaardig, intelligent, en nieuwsgierig als Her, zonder die eeuwige nadruk op de gevaren van geavanceerde technologie, zijn zelfs de grootste klassiekers niet.”

Ik moest denken aan Star Wars en dat soort futuristische films waarbij we grinnikend popcorn zaten weg te eten en het niet zo geloofden maar als je bepaalde technische snufjes die toen werden geintroduceerd en vergelijkt met hoe wij ons leven nu inrichten zul je moeten beamen dat ze er nu gewoon zijn. Dus zal het me niet verbazen als wij, ooit, onszelf bevinden in soortgelijke situaties. En is een meegroeiende OS dan een flauw kulverhaal?

De film laat mij nadenken over de vraag of het gaat om een soort computerintelligentie dat Facebook/Google kwaliteiten bezit; In hoeverre gaat het systeem met je mee, in wat je leest, opzoekt, hoe je mails typt, welke emoties je gebruikt, wat je plannen zijn, ambities, twijfels, wat er over je opgeslagen wordt, etc, en kan een Operating System zich daarop aanpassen en hoe ver zal dit gaan? Als Theodore zich aanmeldt worden er vreemde vragen gesteld, bijvoorbeeld hoe de relatie is met zijn moeder, en voor hij een heel antwoord gegeven heeft is het systeem al aan het draaien.

Kun je verliefd worden op alles dat een gevoel kan nabootsen?

Theodore heeft een ‘echte’ relatie gehad waarbij het misliep. Ze waren jeugdliefden maar groeiden uit elkaar. Er moest afscheid genomen worden en dat deed pijn. In deze film denkt hij dat de liefde die hij voelt voor Samantha, een stem van een computersysteem, oneindig is. Ze is geprogrammeerd, bedoeld om hem door het dagelijkse leven te loodsen en gezelschap te geven. Het einde is onverwacht en ook voor mij een beetje onduidelijk. Toch een gelaagde film met allerlei momenten om over na te denken en te overpeinzen. Minpuntje: de stem van Samantha gaat na een tijdje erg vervelen.

Reacties 2

Flutquotes.

Aaron Swartz.

‘You can’t force other people to change. You can, however, change just about everything else. And usually, that’s enough.’ – Aaron Swartz.

Na het lezen van het artikel in de Volkskrant (bij hoge uitzondering lees ik de krant alleen in het weekend voor de uitgebreidere reportages) over de jonge Aaron Swartz die pas geleden zelfmoord heeft gepleegd en een heldenstatus heeft gekregen doordat de internetactivist werd vervolgd voor het illegaal downloaden van enkele miljoenen wetenschappelijke artikelen uit een digitaal archief JSTOR. Het Openbaar Ministerie vervolgde hem ondanks dat het archief zelf geen zaak tegen hem begon. De internetactivist kon maximaal 35 jaar celstraf en 1 miljoen dollar boete krijgen. Een maand voordat het proces zou dienen pleegde de 26-jarige Swartz zelfmoord.

Swartz pleitte voor vrij internetgebruik. Hij was betrokken bij het auteursrecht licentiesysteem Creative Commons en OpenLibrary. Swartz was voor mij onbekend. Ik wist niet dat hij RSS ontwikkeld had op 14-jarige leeftijd. Ik wist niet dat hij in juli 2011 werd gearresteerd op verdenking van het hacken van JSTOR, een digitaal archief van wetenschappelijke tijdschriften. Ik wist niet dat hij een blog had.

‘When there’s a problem, you shouldn’t get angry with the gears — you should fix the machine.’ — Aaron Swartz.

Lawrence Lessig, vriend en soms advocaat van Swartz, zei na Swartz’s zelfmoord:

‘For remember, we live in a world where the architects of the financial crisis regularly dine at the White House – and where even those brought to ‘justice’ never even have to admit any wrongdoing, let alone be labeled felons. In that world, the question this government needs to answer is why it was so necessary that Aaron Swartz be labeled a felon.’

Vandaag las ik Aaron’s blog. Lange stukken tekst waarvan de meeste blogdocenten, trainers of workshopleiders zouden zeggen dat het veel te lange stukken zouden zijn. Mooie, persoonlijke teksten die hout sneden. Heel veel hout sneden. En nog steeds snijden.

En daarvoor gebruiken we quotes. Tweeten we quotes, halen we aan in blogs. Omdat het hout snijdt. Omdat het raakt. Omdat het laat nadenken. Omdat het soms in een zin meer zegt dan wanneer je het zelf moet uitleggen. Het is een beginsel of een raakvlak. Het is een binnenkomer. Een manier om een blog te vullen met jouw tekst. Vanavond las ik Aaron’s blog en kon heel makkelijk mijn hele timeline vullen met rake zinnen totdat ik mezelf vertelde dat ik moest stoppen.

Those little things added up to make a big difference.’ — Aaron Swartz.

Reactie 1

Zeepkist.

Het is iedereen aan te raden om een fotoshoot te regelen. Niet dat je zelf achter de camera staat, maar juist ervoor.
Ik heb zelden mensen meegemaakt die het helemaal geweldig vonden om een hele middag opgedirkt, in de make-up en in het volle licht gefotografeerd te worden. Er worden tientallen foto’s gemaakt van alleen jou. Jij bent het centrale punt. Jij bent even de belangrijkste. Om jou draait het. De ogen zijn op jou gericht. Er is geen ontkomen aan.

quote schiffmacher.

Artikel Trouw weekendeditie

‘Als je moet poseren verstijft je lichaam een beetje. Maar als ik foto’s maak terwijl je aan het praten bent, ben je ontspannen.’ constateerde de fotograaf. Als de fotograaf zelf ook aan het kletsen was en ondertussen nonchalant fotografeerde voelde ik die lens niet zo dichtbij. Meteen schoot me een voorbeeld te binnen. Ik heb een verhaal en een mening; vaak een eigenwijze mening of gewoon sterke idealen die ik graag wil delen maar als eenmaal de ogen op me gericht zijn, en ik volledig doorheb dat de ogen allemaal mijn kant op kijken, voel ik me extra bekeken. Mijn woorden willen dan nog weleens stilvallen. Gek eigenlijk, want tijdens een workshop vertel ik ook een verhaal, maar is die setting veel ‘losser’. Ik weet ook wat ik precies wil melden en wat ik te melden heb is duidelijk en zeker. Lesgeven is iets anders dan je mening verkondigen en staan op een zeepkist. ‘Maar dat is waarschijnlijk de reden dat je schrijft.’ Ja, goed punt. (Had ik laatst niet een uitgebreide mail ontvangen waarin mijn achternaam genumerologeerd was en precies hetzelfde aangestipt werd?)

Zoals velen heb ik het gevoel momenteel (weer) te staan op een kruispunt. Ga ik linksaf of rechtsaf? Vooruitgaan doe ik nu wel, terwijl ik voorheen nog weleens achteruit kon wandelen. Is het de weg van het woord op een zeepkist of het woord op papier of met getikte letters online op een zeepkist? Waar ligt de uitdaging en hoe gaat het lukken? Welke middelen heb ik nodig en waarmee kies ik richting? Wat is mijn missie? Ik bekeek mijn tatoeage en gniffelde.

Van een fotoshoot met een fotograaf die je tijdens het fotograferen vragen stelt leer je onwijs veel. Het is bijna therapeutisch fotoshooten. Ik weet niet of dat werkelijk bestaat maar als er toch zoveel workshops zijn zou ik die erbij verzinnen.