Ik zit hier nu in Dudok omdat ik dat even zo wens. Er is niemand die ’s morgens van mij verlangt dat ik om zeven uur opsta omdat zij dat zo willen. Er gaat geen dag voorbij sinds mijn zelfstandigheid dat ik blij ben met deze levensinvulling.
Ik plan mijn eigen tijden in. Als ik een avond wil doorwerken en de volgende ochtend wat later wil starten dan kan dat. Ik voel me een nomade; een vrije beweger. Met mijn laptop kan ik op een aantal plekken terecht om te werken, en kies zelf die plek uit. Het ene moment ben ik thuis, het andere moment onderweg en weer een ander moment ben ik bij een afspraak. Er is afwisseling, beweging en diversiteit. Dat betaalt nog niet mijn rekening.
Ik gaf mezelf, toen ik pas de gedachte had definitief te stoppen met mijn vaste baan, twee jaar om alles van de grond te tillen. Ik ben nu ruim een jaar verder. Als ik zie hoe mijn curve is gegaan dan mag ik trots zijn. Er zijn vele dingen gebeurd en opgestart. Soms in eerste instantie met veel vrijwillige inzet of met een bepaalde waardebepaling maar later niet meer. Ik heb ervaring opgedaan en ben onderweg en weet nu beter wat ik wil en kan.
Ik denk dat het in het begin niet zo erg is niet helemaal te weten welke richting je op gaat. Soms is het een weg die je inslaat waar je later pas van denkt: dit is het! Je zoekt en bent aan het ontdekken. Veel zelfstandigen zullen nee-knikken en zeggen dat je juist je doel bepalen moet. Ja, in grote lijnen, maar er staat niets vast, misbruik dat ten volste om erachter te komen wat je leuk vindt en waar je goed in bent.
Het is een mooie tijd om, temidden van de verandering, bezig te zijn met unieke mogelijkheden. Deze tijd is een tijd van ommekeren; van crisis en van kansen. Het is ook een tijd van de verandering online. We worden niet dommer, zoals ik de laatste tijd veel lees in oude media kranten, maar wijzer. We gaan effectief om met onze tijd, met onze kwaliteiten en met onze flexibiliteit.
Daarbij, denk ik, is het hoopvol dat wij steeds meer de samenwerking opzoeken. We hebben het gemist, al die ‘clubjes’ die ons een identiteit gaven. Daarna worstelden we ons eruit en wilden we graag een individu zijn. Nu willen we het allebei en kán het ook allebei. Het is een mooie tijd, deze tijd. We worden persoonlijker, kwetsbaarder en laten onszelf zien. We zitten niet langer op eilandjes om eigenaar van een gedeelte te zijn, maar zijn met z’n allen bezig dingen mooier te maken. We zijn wars van trots en arrogantie. We willen delen omdat we snakken naar samenkomst.
Ik was vanmiddag bij een theater op bezoek. Het is heerlijk om te sparren om het sparren en om te delen en te kijken naar mogelijkheden in plaats van beperkingen. De één heeft kwaliteiten die de ander niet heeft en dus kun je samen een hoop betekenen. En dat is waar ik nu ben en waar ik me nu bevind. In een heerlijke, veranderende tijd.
