De creatieve vrijheid der Nederlandse taal. Je schrijft niet in plaats van nie en je schrijft lunch in plaats van lunS. Je begint elke zin met netjes een hoofdletter en eindigt met een punt, uitroepteken of vraagteken. Je zet een gesproken zin tussen ‘ ‘ . Of nie?
De één ergert zich rot aan woordkeuzes van een ander. Op twitter lijkt de creatieve taalvrijheid ingeslagen als een bom. Men buiten zitten gaat en supermarkt lopen moet. Men speelt, versiert en experimenteert met taal als hun lieve lust.
Zolang je blogstukje dan maar goed in elkaar zit, zodat de lezer makkelijk en ouderwets kan terugvallen op wat hen ooit is bijgebracht in het klaslokaal. Ik vraag me soms af hoe dat straks zal zijn, als de kinderen van morgen met een iPad voor hun neus zit.
Zal schrijven verdwijnen?
