Dus.
Laat ik voorop stellen dat ik er helemaal niet vrolijk van word.
Inderdaad, van witregels.
Zeker als er een heleboel tussen staan.
Dat je bijna als een dom blondje een tipp ex potje wilt pakken om de rest van de tekst OOK wit te maken
OF
om tussen de witregels te gaan inkleuren omdat je niet tegen wit kan.
Ik kan er gewoon niet goed tegen.
Het is loze ruimte, teveel leegte wat opgevuld kan worden met tekst.
Bloggen is vooral schrijven. Schrijf die witte regels dan
POTDOMME GEWOON!
‘Music is so much more than a list. It’s a mood, it’s nostalgia, it’s being transported to somewhere other than where you are.’ — scott*eric.
Meer Liedjes op zondag vind je hier.(Dit is een onderdeel van het boek Opkrabbelen.)
De Write On Thursday. #WOT. Iedereen kan meedoen, het is een creatieve schrijfopdracht, vrij om te bepalen hoe je dat wilt doen, zoals het bij bloggen hoort en mag kort, lang, in blog, flog- of vlogvorm. Het gaat erom dat je het woord wat elke donderdag gebruikt gaat worden in z’n meest vrije vorm kan uitleggen. Wat vind je ervan, hoe denk je erover, heeft het een metaforische werking, zijn er vergelijkingen, kun je een anekdote terughalen, laat het je dromen of is het vlak en abstract? Wil je andere #WOT woorden en blogposts lezen, check hier! Vergeet ook niet de link naar je eigen blogpost in de comments te zetten zodat anderen je blog kunnen lezen en reageren.
En voordat je op je achterste benen gaat staan en commentaar levert, lees even mijn uitleg na het gekozen woord:
Passie [onbekend woordtype, zelfstandig naamwoord] * groot verlangen naar iets, of grote liefde voor iets
Nadat ik drie keer opvallend gezwaaid had en hij ervoor koos om achter mij een tafeltje met dames te bezoeken om uitgebreid te staan keuvelen en met z’n dienblad te zwieren liep ik naar binnen. ‘Mag ik hier even bestellen?’ ‘Er loopt iemand buiten bij wie u kunt bestellen.’ ‘Dat weet ik maar hij let niet op.’
Blijkbaar wist ze precies waar ik ‘vandaan kwam’. Ze zuchtte bijna onhoorbaar, nam mijn bestelling op en keek toen naar buiten. De ober stond verscholen achter een ingeklapte parasol te lachen met een stel oudere dames. Hij wiebelde nog steeds met zijn dienblad. ‘Waar is hij nou?’ vroeg ze zich af. Ober deed de grote verdwijningstruc en was geslaagd.
Mijn gesprekspartner wees erop: ‘Dat is het verschil tussen mensen die zelfstandig ondernemen en mensen die een vaste baan hebben, denk ik. Zij hebben geen passie meer voor hun werk. Het salaris komt toch wel aan het eind van de maand op hun rekening. Ze geven zichzelf niet meer. Het kabbelt maar voort. Ze halen hun schouders op. Waarom harder werken? Zelfstandig ondernemers moeten wel. Ze maken, creëren, organiseren het zo dat ze weer wel opdrachten hebben. Ze ploeteren vaak voordat het lukt.’
De ober kwam met de koppen koffie in een slakkengangetje aankakken. ‘Eh, koffie?’ Ja, dat klopte. ‘Mag ik die kaneelmuffin ook?’ vroeg ik zelf maar omdat ie weg wilde lopen. ‘Oh ja, tuurlijk.’
Hij speelde vervolgens met een klein hondje, een baby en liep vrienden tegen het lijf. De serveerster binnen kwam duidelijk geïrriteerd naar buiten om hem te wijzen op het vele werk wat er nog binnen te doen was. En ja, vuilnis wegbrengen hoorde daar ook bij. Opruimen. Kassa tellen.
Ik liep naar binnen om af te rekenen. ‘Dat is dan tien euro.’ Ik wachtte op de pinpasautomaat om mijn code in te tikken. ‘Oh, sorry hoor.’ verontschuldigde hij en klikte wat aan. ‘Wat zei ik ook alweer wat het was?’ Ik keek hem even zwijgend aan. ‘Acht euro.’ ‘Oh ja, tuurlijk.’ ‘Nee, het was een tientje, maar ik had er dus ook misbruik van kunnen maken.’ Even keken zijn donkerbruine kijkers in de mijne. We wisten allebei wat ik hem duidelijk wilde maken. …
[Ik heb een beetje een hekel aan het woord passie. Passie is zo passé. Vuur, of hartstocht klinkt beter. Toch herkennen de meeste mensen het woord passie wel. Vandaar.]