Code rood. NS Sneeuwval! →
Gisteren rolde ik nog wat met m'n ogen; het zou wel meevallen met die sneeuwval. Viel ik daar even zwaar van achterover, bijna letterlijk, toen ik buiten stapte en met mijn leren laarzen en gladde hakken zowat omver pleurde. Meteen ging het door mijn hoofd: Oh jee, daar kwam dus de acute treinstress. Maandag naar Delft tuffen zou natuurlijk weer moeilijk, lastig, moeilijk worden. Want ja, zo ga
Lekker met de trein. →
En ja, ik ben zeer sarcastisch. Wat een ellende vanmorgen zeg! Vanaf afgelopen weekend zijn de treinverbindingen veranderd, aangepast of hebben ze gewoon treinen eruit gehaald. Dat resulteerde vanochtend in een volgepropte trein (en ik bedoel echt helemaal volgepropt, mensen konden nauwelijks in- en uitstappen) naar Delft (richting Dordrecht.) Waarom? De rechtstreekse verbinding reed niet meer. Je
Stiltecoupé. →
Heerlijk, zo’n stiltecoupé waar geen kind, geen hond, geen oudere geen enkel geluid maakt dat lijkt op rochels, gehijg, geblèr, gepuf, gezever en gebel. In plaats daarvan alleen maar licht geruis van krantjes, gerikketik van laptoptoetsen en ritselende ritsen van tassen. Ik kies expres een stiltecoupé uit om van de rust te genieten en in dit geval ook van een mooie grijze, lichte mist die mij
Vandaag mag in de prullenbak. Deel 1. →
Als je geacht wordt op tijd ergens te verschijnen en je weet dat de herfst is begonnen en de treinen zo onbetrouwbaar zijn als wat, zorg je ervoor dat je 's morgens een trein eerder pakt. Ik moest vanochtend zeer op tijd ergens verschijnen. De trein had al vijf minuten vertraging. Bij het instappen merkte ik al dat de deuren piepend en traag dichtvielen. Bij het volgende station wilden er mens
Alles open. →
Nadat ik bij Scriptum een bespreking over het binnenwerk had gehad, liep ik via de toeristische route naar het station waar ik in de eerste de beste trein naar Den Haag stapte. Gelukkig was het nu minder druk als 's ochtends vroeg en nam ik plaats in een stiltecoupé die geen stiltecoupé was. Er werd muziek gedraaid, twee vrouwen waren aan het keuvelen over hun kleinkinderen en bovendien werd de
Vandaag gehoord. →
'Ik neem. n-e-e-m. Hij neemt, wij nemen. Neem. Zoals Piet neemt een boterham.' -- telefoongesprek onderweg naar Den Haag. Wat hoorde jij vandaag?
Waarom woede deugt. →
Het leek op een stil applaus toen ik vanochtend de Pers in mijn handen kreeg en geperst tussen andere mensen in het tussenstuk het betreffende artikel stond te lezen. 'Zonder woede komt alles tot stilstand'. En dat gelóóf ik! Tijdens mijn jeugd werd ook vaak 'Ssssst!' gesist als ik mijn stem verhief in een ruzie. Het was, en is bij veel mensen, nog steeds not done om je kwaadheid te laten zie
Gehoord. →
'Je weet hoe ik over vreemdgaan denk. Dat heeft zo z'n consequenties. Dus als je slim bent vertel je me niets. Maar als ik slim genoeg ben, kom ik er vanzelf achter.'