Alle berichten met tags “uiten

reactie 0

Was ik al klaar?

'zo moet het niehiet!'

1978.

Was ik al klaar? Nee, hè!  Zitten dan!

Ik wilde nog even kwijt hoe ontzettend kwaad ik wel niet ben. Dat ik nog een hele poos ‘het ermee moet doen’.  Dat ik dolgraag zou willen dat het anders was maar dat het niet anders is. Ik walg van je ‘lelijkheid’. Ik zit tegenover je aan tafel en bedenk dat als ik je zou vastbinden op die stoel, ik je helemaal zou intapen tot de kruin van je hoofd aan toe.

Dat ik nog ‘normaal’ tegen je doe is een Godswonder. Ik zal wel moeten, dat heet beleefd zijn. Vriendelijk doen, netjes zijn. Ja knikken. Glimlachen. Faken. Pijn in mijn maag. Kotsen.

Ik zou je willen uitzwaaien. Ik zou spierpijn krijgen van het zwaaien. Daahaag! En dan neem ik er een wijntje op toe. Misschien wel twee of drie. Kan mij het schelen.

En dan nog een ding. Jij! Ja, jij! De onoplettende. De asociaal. De ik-heb-het-niet-door. Wat ben jij een ongelofelijke lul! …

Reactie 1

Wat woorden doen.

Wat men soms vergeet is dat woorden heel veel kracht hebben. Zo is een email, geschreven door een politieke activist, enorm gevaarlijk. Woorden zitten in ons hoofd en bewegen zich een weg naar buiten. We zijn geïrriteerd op de snelweg en vloeken naar elkaar. We zijn licht ontvlambaar en schelden.

We menen dat we onze vooroordelen moeten bevechten in discussies en debatten of demonstraties. We roepen angst, woede of overbezorgdheid. We verwennen en vertroetelen met woorden. We sussen. We snoeren soms zelfs monden. En we slaan ook met woorden. Soms kun je niet eens meer woorden uiten. …

Reacties 7

Volgen totdat ik dood ben.

Wanneer besluit je iemand te volgen? Wat veroorzaakt dat je iemand wilt leren kennen? Interessante vraagstelling, vind ik. (Na aanleiding van mijn vorige blogpost over volgen en ontvolgen op Twitter.)
Wat veroorzaakt dat iemand je raakt? Wat zorgt ervoor dat je klikt op ‘volgen’ en laat je een ander met rust? Heeft dat te maken met levenshouding, humor, een ‘klik’ zoals dat gebeurt offline?

Een ander ding wat overvloeit van ‘IRL’ naar ‘online’ is het rechtstreeks volgen en meemaken van zieke mensen die gaan overlijden. Ik bedoel echt doodgaan terwijl je er bij wijze van spreken bovenop zit. Het is voor mij in ieder geval erg confronterend. Ook mooi, een beetje.
Zo volgde ik Hans Groeneweg, via Twitter en blog, tijdens zijn laatste dagen. Hij regelde palliatieve sedatie en overleed een paar dagen later, aan de zij van zijn grote liefde Bella. Dat werd overgenomen door het AD die er een stuk over schreef. Schraal, dichtbij, confronterend maar het hoort bij het leven, doodgaan.

Zo stuitte ik afgelopen week op een blog, bij toeval, van Bibian Harmsen. Leuke vlotte meid, dacht ik, een zangeres, met kinderen, een leuke man met wie ze samenwerkt en een boek in aantocht, haar grote wens. Helaas was dat het resultaat, dat boek, van een onverwacht en resolute prognose die ervoor zorgde dat haar leven heel snel ging eindigen. Vorig jaar november kreeg zij namelijk te horen dat zij alvleesklierkanker had en het zag er niet zo best uit. Daarvoor liep ze lang rond met vermoeidheidsklachten en was zelfs in therapie om een burn-out te laten behandelen. Die moeheid kwam alleen niet van een burn-out en de kanker had ruim de tijd om zich overal in haar lijf te nestelen, waardoor zij een steeds kortere levensverwachting kreeg. En bedankt, zal ze gedacht hebben.

‘Ik weet niet wie ooit heeft bedacht dat alle begin moeilijk is, maar eindes zijn ook niet makkelijk.’ — Bibian Harmsen.

Ze gebruikte haar blog, zoals ook Hans dat deed, om haar verhaal kwijt te kunnen. Ze schreef over goede dagen en slechte dagen, over intens verdriet maar ook prachtige momenten met familie en vrienden. Geen lange reizen om de wereld, geen gekke parachute sprongen en ook geen tweede huwelijksdag maar gewoon thuis met man en kinderen. Het zorgde ervoor dat mijn adem stokte, zo zwart op wit schreef ze het voor zich uit. Meer zwart op wit kon het niet. Het was geschreven, getikt, via een laptop of computer zo via onzichtbare draden naar een onbekende. En uit een gevoel van warmte, levenslust, karakter en humor voelde je een ‘klik’ zoals dat ontstaat als je iemand ontmoet in een kroeg of tijdens een wandeling.

‘Flarden van mijn leven bleven door mijn hoofd schieten. Ik associeerde steeds verder weg van mijn mantra.’ — Bibian Harmsen.

Een blog is een zeepkist waar je je stem laat horen, krachtig of timide. Het is een speeltuin, een koekjestrommel waar je lekkere verse koekjes uit neemt maar een blog stopt ook een keer als het lichtje uit gaat. Dat is op geen enkele manier nog schrijnender zichtbaar dan op een blog.

Wat vind je ervan? Mag het niet, is het belachelijk? Moet het in ‘privé-kringen’ blijven? Zo was er in 2009 een felle discussie op Twitter omdat Vincent Everts een livestream had lopen op zijn moeder’s begrafenis. Ik weet nog dat ik vond dat het intiem mocht blijven. Tegelijkertijd wist ik ook dat ik geen pistool tegen mijn hoofd gekregen had en verplicht was te kijken. Ik heb ook niet gekeken.
Exhibitionisme? Kwijlende bloggers op zoek naar eeuwige aandacht? Het zal. Als de Hansen en Bibian’s en ook de Guusjes in deze wereld een kleine beetje verschil maken op deze wereld, vind ik dat blog een wereldoplossing. Kleine Anne Frankjes. Ofzo.