Agenda:

- Za 4-9-2010: Open Dag VU Den Haag Blogcursus 13.00-16.00 (om je vragen te beantwoorden over blogcursus!)
- Vrij 24-9 Creatieve Borrel 18.00 S2M
Utrecht (Meld je HIER aan!)


verhaal

(posts tagged)

To be alert.

– karin

Ik weet niet hoe het gebeurt en wat er precies in werking gesteld wordt, maar ik heb snel in de gaten wanneer ‘dingen’ niet kloppen. Zo zat ik gisterenavond rond half zeven op het station in Delft te wachten op de trein die mij naar huis zou brengen toen er drie jongemannen heen en weer liepen. Op de een of andere manier trokken ze mijn aandacht. En wat mij opviel was hun manier van lopen en kijken. Ze waren wars van gĂȘne en lieten merken dat zij wel in waren voor een stevige flirt met de meiden die zaten te wachten op een bankje.

Toen de trein arriveerde richting Amsterdam was ik dan ook lichtelijk opgelucht dat die kerels in het middengedeelte instapten. Alleen even later stapten ze alledrie ineens weer uit! Ik fronste mijn wenkbrauwen en vond het vreemd. Ze liepen in harde pas richting uitgang. Een van de mannen droeg ineens een rugzak op zijn rechterschouder. Daarvoor droeg hij …

De trein reed niet weg. In plaats daarvan liep de conducteur heen en weer en liep toen naar buiten om aan mensen iets te vragen. Het begon me langzaam te dagen, hier was dus wel degelijk iets aan de hand geweest. Mijn benen liepen al voordat mijn hoofd het besefte. Ik wilde melden aan de conducteur wat ik gezien had maar hij liet de deuren weer dichtvallen. In het tussengedeelte zag ik twee mensen onthutst en paniekerig reageren naar de conducteur. Ik klopte op het raam. Nog eens. Hallo, volgens mij ben ik zonet getuige geweest van een diefstal! Maar de trein vertrok.

Onderweg, zittend in mijn stoel in de trein die mij naar huis zou vervoeren, zat het me niet lekker. Als ik een conducteur kon aanspreken zou ik het melden, anders belde ik wel 112 als ik was uitgestapt. Maar ik kwam een conducteur tegen. Vertelde mijn verhaal. Hij noteerde gegevens. Bedankte me meerdere malen en vroeg toen na een stilte ineens, alsof hij dat geleerd had, ‘Ben je geschrokken?’ Nee, ik was niet geschrokken.

Mensen moeten met hun tengels van andermans spullen afblijven. Als zij dat niet van hun moeder geleerd hebben wil ik hen dat alsnog wel leren! Stelletje …

Alert Waakzaam, Oplettend, Vrijmoedig bewegend, Geboeid lijkend door iets.

Afscheid.

– karin

@Peerkeluna vroeg het aan mij, naar aanleiding van een ‘gesprekje’ op twitter over een tv programma wat ik keek over emigreren. Ik zag een beeld van een twaalfjarige jongen die zijn laatste schooldag had en met zijn ouders ging emigreren. Zijn vriendje huilde onbedaarlijk. Ik kreeg tranen in m’n ogen. ‘Wat een gedoe zeg, dat emigreren…’

Afscheid. Afscheid nemen. Ik heb er altijd erg veel moeite mee, in welke vorm dan ook. De tranen zitten te hoog, mijn keel knijpt zich dicht en het algehele gevoel niet te willen, te vluchten of te verstoppen, is bijna groter en heftiger dan erdoorheen gaan. Er doorheen gaan is heftig en pijnlijk en gaat met zoveel tranen gepaard en is zo kwetsbaar en bloot dat het bijna een wegrengevoel geeft maar je gaat er doorheen omdat je weet dat het erna minder zal worden, uiteindelijk.

Ik heb zo vaak al afscheid genomen en moeten nemen. Of men nam afscheid van mij. Het ging uit, mijn opa en oma overleden. Mijn dierbare hond Max. Vele banen waarbij ik me met heel mijn hart gehecht had aan kinderen. Mijn huis. Een huis. Maar ook momenten. Mensen die veranderden. Mensen die nimmer terug zouden komen omdat zij gingen. Het leven is een touwtrekken vol hechting en loslaten. Het maakt elke afscheid weer net zo pijnlijk en bloot en kwetsbaar. Het went nooit. Het doet steeds een zelfde soort hartverscheurend zeer. Soms van heel dichtbij en soms op enig afstand.

Vanmiddag zat ik bij de tramhalte te wachten. Aan de overkant liep een man te sjokken, wilde een afstap nemen maar wankelde. Zijn benen waren niet soepel genoeg. Hij oogde hulpeloos, kwetsbaar. In een ogenblik vroeg ik me af hoe het zou zijn als mijn vader kwetsbaar en hulpeloos … Dat hij mijn hand zou pakken met rimpelige vormen op zijn palmen, en ik hem zou ondersteunen, nu het nog kon. Afscheid ligt soms teveel op de loer. Het hoort bij het alledaagse leven zoals ik hem leef. Het is als een hartenklop die overslaat. Een haperende platenspeler. Afscheid is de herinnering herbeleven in mijn dromen. Hoe vaak omhelsde ik mijn oma niet in een deuropening en werd ik erna in een donkere nacht wakker terwijl de klok verder tikte. Eeuwige heimwee met steeds langere tussenpozen. …

Onkruid vergaat niet.
en Een samenloop van.