Oktober Pink Ribbon maand. →
Ik draag Pink Ribbon een warm hart toe. Ik geef jaarlijks een vast bedrag aan de KWF Kankerbestrijding en ik draag mijn sleutels aan een sleutelhanger van Pink Ribbon. Je kunt Pink Ribbon steunen door leuke accessoires te kopen. Of weg te geven. Ook kun je het magazine kopen. De volledige opbrengst van Pink Ribbon Magazine wordt ingezet voor de strijd tegen borstkanker. Een aantal jaren gelede
Kijk om, en loop weer door. Deel 43. →
Het kamp. Het voelde en smaakte als een nachtmerrie. Het onbekende was nooit zo ontzettend duister en onheilspellend geweest. Ik had nog nooit met lood in mijn benen gefietst naar een plek waar ik niet heen wilde. Als er afslagen waren geweest via andere routes weer naar huis wilde ik ze nemen. De kinderen waren met mij en toch was ik alleen. Zij lachten met z'n allen terwijl ik de tranen in mi
Zwijgen is goud? →
In de trein had ze schuin tegenover twee opgeschoten knullen gezeten. Ze schatte hen rond de zeventien misschien. Ze waren luidruchtig. Enorm irritant luidruchtig. De coupé zat vol. Tegenover de knullen zaten twee ouderen. Achter hen een vrouw van middelbare leeftijd. Zij klampte haar tas al bangig tegen zich aan. Ergens in de buurt stond een treinconducteur in het tussenstuk. Er ging een mp3
Kapper from hell. →
Na een leestip over een kappersbezoek bij het blog van Jan Seurinck reageerde ik erop. Mijn kappershelmomenten schreef ik in de reactiemogelijkheid en bedacht me dat het een blogstukje kon zijn. Ook op het weblog van Hofstijl kwam laatst ook een blogstukje over de kapper. Na jaren zoeken naar een kapper waarbij ik me ‘veilig’ voelde, en die persoon ook vond, ging ik verhuizen. In eerste ins
Reva is op reis. →
''De beste roadmovie die je gelezen moet hebben.' -- Erwin Troost. De bundel, 87 bladzijdes, met op elke bladzijde een stukje verhaal in een gedicht, is op reis. Maanden geleden vertelde ik op twitter dat ik vond dat Witte Koord, en dus Reva's verhaal, het toneel op moet. Met weinig middelen veel doen. Met simpelheid toch heel wat moois laten zien. En horen. Want ik hóór de muziek erbij; de k
To be alert. →
Ik weet niet hoe het gebeurt en wat er precies in werking gesteld wordt, maar ik heb snel in de gaten wanneer 'dingen' niet kloppen. Zo zat ik gisterenavond rond half zeven op het station in Delft te wachten op de trein die mij naar huis zou brengen toen er drie jongemannen heen en weer liepen. Op de een of andere manier trokken ze mijn aandacht. En wat mij opviel was hun manier van lopen en kijke
Afscheid. →
@Peerkeluna vroeg het aan mij, naar aanleiding van een 'gesprekje' op twitter over een tv programma wat ik keek over emigreren. Ik zag een beeld van een twaalfjarige jongen die zijn laatste schooldag had en met zijn ouders ging emigreren. Zijn vriendje huilde onbedaarlijk. Ik kreeg tranen in m'n ogen. 'Wat een gedoe zeg, dat emigreren...' Afscheid. Afscheid nemen. Ik heb er altijd erg veel moe
Mahler en Magic Carpet Rides. →
Vorige week had ik het er nog over. Dat ik vroeger een periode steevast naar een rockcafé ging als ik op zaterdag uitging. Dat rockcafé was donker, met donkere figuren, met goede rockmuziek en een heel klein barretje en klein podiumpje achterin de hoek waar je kon dansen. Of headbangen. Ik leerde daar denk ik Led Zeppelin kennen. En Steppenwolf met Magic Carpet Ride. Van die psychelische muziek
Kijk om, en loop weer door. Deel 42. →
Als mijn moeder in de zomer alle deuren en ramen moest sluiten omdat het benauwd was buiten, voelde zij een onheilspellende benauwdheid van binnen. Alsof alle deuren en ramen op haar afkwamen. Daarom opende zij, ongeacht de regen of storm of benauwdheid, alle ramen weer en kon zij ademhalen. Het is een vreemd gegeven dat openen en sluiten van deuren en ramen iets symbolisch heeft naar jezelf t