Er was een tijd waarin ik volkomen op mezelf aangewezen was. Ik had geen vaste relatie, woonde alleen en dat was geen enkel probleem. Misschien was het zodanig geen enkel probleem, omdat ik graag alleen was. Met mezelf.
Mijn ene vriendin vindt het erg vervelend als zij een dag alleen thuis is, of alleen naar de stad moet om iets te kopen. Het alleen zijn ervaart zij als een crime; naar; als een straf. Het alleen zijn vermijdt ze door op die dagen of avonden met anderen af te spreken om maar niet alleen te zijn. Ze zet de radio aan als ze een paar uur alleen thuis is. Of ze verdwaalt in het lezen van een boek. Terwijl ik in zulke situaties behoorlijk vaak even voor het raam kon staan turen naar buiten. Of gewoon kon rommelen in huis. Ik en mijn gedachten, het was nooit een vervelend gevoel.
Toch zijn er mensen die, zodra zij aangewezen zijn op zichzelf, niet na willen denken. De radio of tv, een boek of een telefoongesprek dan wel het huis uit gaan en bij vrienden zijn, is een vlucht van de stilte. Kun je alleen leren zijn zonder het gevoel te hebben dat je vastloopt in gedachten? Is alleen zijn net zoiets als eenzaam of is eenzaamheid het gevoel alleen op de wereld te zijn zonder enige hulp en troost wanneer je het nodig hebt?
How to be Alone is een prachtige video van een documentairemaakster en singer/songwriter. ‘Start simple: Things you may have previously avoided based on your ‘Avoid Being Alone Principles’. What’s yours?’
