@Sansville: @metkcom ben trouwens nieuwsgierig welke ideeen en inzichten, ik bedoel: geen idee wat je nu doet?
Op het moment dat ik een ingeving krijg wil ik het liefst ermee aan de slag. Zo snel mogelijk ook, want stel dat ik het opzij schuif en later niet meer precies weet wat ik wilde doen? Inspiratieloos ben ik alleen als ik heel moe ben, futloos en/of een onverschillige bui heb.
Het werkt ook steeds anders. Als ik wil schilderen of tekenen heb ik meestal géén inspiratie. Toen ik vroeger met mijn tekenmap bij de Grafische MTS stond in Boxtel wilde ik het liefst zo artistiek mogelijk bezig zijn. Maar op een school, toen nog zonder computer en mét tekenbord, moest je een ontwerp afleveren op commando. Mijn creativiteit slonk hierdoor. Ik schoof de Grafische MTS opzij en wilde een andere weg inslaan. Een weg waarbij ik creativiteit gebruiken kon op een wat artistiekere manier. Op mijn momenten en in mijn tijd.
Schilderen is in mijn geval een kwestie van een veeg op een doek en opeens schiet mijn hand alle kanten uit, snel, zonder gedachten en zonder doel en opeens zie ik er iets in wat later een kant en klaar schilderij wordt. Ik kan niet uitleggen, als het eenmaal klaar is, wat ik heb gedaan en waarom het is geworden wat het is geworden. Het is onverklaarbaar. Alsof mijn hand op dat moment los zit van mijn lijf en brein.
Met mijn werk is het weer anders. Ik heb vaak een aanknopingspunt waaruit ideetjes ontstaan. Er is iets dat gaat broeien en gaat bloeien en uiteindelijk weet ik waar ik heen wil en hoe ik daar moet komen. Gisteren tijdens het gesprek met een bedrijf vertelde ik dat ik een ingeving krijg en vervolgens totaal niet weet waar ik heen wil. Ik weet alleen dat er ‘iets’ is waarmee ik verder moet. Later pas, nadat ik soms wat woorden op papier gezet heb, kan ik ineens de verbindingen zien waardoor ik het één aan het ander kan koppelen. Soms wordt me verweten dat ik in het begin geen kant en klaar plan heb, wat ik niet eens goed kan onderbouwen en kan uitleggen. Maar dat heeft te maken met het idee. Het idee dat nog moet vormen in m’n hoofd. Ik heb altijd het vertrouwen dat de oorsprong van het idee uitmondt in een kant en klaar uitvoerbaar plan. Het maakt, denk ik, mijn huidige werk bijzonder maar ook mijn kracht. Ik kan verbinden en bruggen bouwen.
Hetzelfde geldt voor dansen. Jarenlang heb ik gedanst in een klassiek ballet gezelschap. Mijn moeder zag me rond mijn derde of vierde jaar steeds wiebelen voor de televisie en besloot me bij ballet te doen. Vele uitvoeringen later besefte ik dat ik het beste tot mijn recht kwam als bewegingen ontstonden door ‘maar wat te doen’. Uit beweging ontstaat meer, anders, vloeit het, wordt het een verhaal. Je eigen lichaam als sneeuwbaleffect. Een stap met je voet, een draaipunt. En vandaar uit een beweging met je onderbeen, bovenbeen, heup, middel, hele lijf. Het begint ergens en vloeit door naar meer.
Inspiratie komt voort uit wat iemand tegen je zegt, of een droom, iets dat je gelezen hebt, of gehoord hebt. Misschien zag je iets op straat, op televisie. Maar inspiratie komt ook voort vanuit een soort van niets en dan proberen. Een kras op een blanco velletje papier. Zoals je hoofd soms in uiterste rust tot inzichten en ingevingen kan komen. In chaos hoor je namelijk weinig tot niets. In een verdwaling hoor je soms ook een stemmetje in je hoofd. Over verdwalen gesproken, Josephine vertelt over verdwalen in haar vlogvraag en mijn antwoord over verdwalen (wat te maken heeft met inspiratie) zie je komende week.
