Vervlogen tijden. →
Telkens als ik door de gangen loop van het Aloysius College in Den Haag bekruipt me een enorm positief gevoel. Het geklak van mijn eigen hakken op die oude vloer, de mozaieke beelden in de wanden gemetseld, de sfeer, het beeld. Gisterenavond stond ik even stil in de lange gang en keek om me heen en liep erna weer door, alsof ik te lang stilstond bij iets dat er niet meer was en ik terugwilde in he
Kijk om, en loop weer door. Deel 46. →
Toen ik zonet het artikel las over kindbruiden was mijn eerste gedachte Azize. Azize was een Turks meisje uit mijn lagere schoolklas. Ze was zeer tenger en klein maar had een pittige mond en grote felle ogen. Die ogen konden vuur spuwen als ze zich kwaad maakte. En ze maakte zich nogal eens kwaad. Ik herinner me dat, toen ze nog een jaar of zes was, een kind heel hard kneep omdat er ruzie onts
Zwart. →
Het is officieel geen kleur. Toch stelt Ingeborg van Meggelen a.k.a @ColourCoachIng dat zwart juist gedragen wordt door creatieve mensen. Ook vertelt ze dat zwart hoort bij mysterieuze mensen. Nu ben ik volgens mij helemaal niet mysterieus, hoewel men vroeger weleens van me zei dat ik gereserveerd kon zijn en dat zou kunnen passen bij mysterieus; je laat dan gewoon niet teveel van jezelf meteen z
Nu over? →
Er viel een bak op mijn hand. Bij het kinderdagverblijf hebben alle kinderen een eigen 'bakje'. Daarin leggen 's morgens de ouders een pyjama in en het allerbelangrijkste: een knuffel en/of speen. De bakjes zijn zwaar. Sommige ouders proppen er hele rugzakjes in. Ik wilde een bakje uit de muur halen, zoals bij Kees Kroket, maar de bak viel scheef waardoor ik niet op tijd de bak pakken kon, met
Kijk om, en loop weer door. Deel 43. →
Het kamp. Het voelde en smaakte als een nachtmerrie. Het onbekende was nooit zo ontzettend duister en onheilspellend geweest. Ik had nog nooit met lood in mijn benen gefietst naar een plek waar ik niet heen wilde. Als er afslagen waren geweest via andere routes weer naar huis wilde ik ze nemen. De kinderen waren met mij en toch was ik alleen. Zij lachten met z'n allen terwijl ik de tranen in mi
Kijk om, en loop weer door. Deel 42. →
Als mijn moeder in de zomer alle deuren en ramen moest sluiten omdat het benauwd was buiten, voelde zij een onheilspellende benauwdheid van binnen. Alsof alle deuren en ramen op haar afkwamen. Daarom opende zij, ongeacht de regen of storm of benauwdheid, alle ramen weer en kon zij ademhalen. Het is een vreemd gegeven dat openen en sluiten van deuren en ramen iets symbolisch heeft naar jezelf t
Kijk om, en loop weer door. Deel 35. Vroeger was alles … →
Het is nu misschien ondenkbaar; je ouders die naar een gezellige verjaardag gingen of gewoon maar even op zaterdagavond bij de buren op de hoek gingen borrelen en de kinderen lekker thuis lieten met een babyfoon aan. Werd er halverwege een geluidje gemaakt, luisterden zij eventjes om dan weer verder te borrelen. Als mijn broertje 's middags nog lag te slapen en mijn moeder mij moest ophalen van sc
Kijk om, en loop weer door. Deel 28. →
De lijnen kwamen altijd als vanzelf op papier. Daar leek ik niets aan te kunnen doen. Op de basisschool tekende ik op een middag vrij werken het portret van Natascha (R.I.P) waardoor de leerkracht met verbazing zijn collega's erbij riep om hen die tekening te laten zien. Ik wist niet waar de commotie om ging. Ik tekende al zolang ik me herinneren kon. De details waren het belangrijkst. De vers
Kijk om, en loop weer door. Deel 27. →
Mijn opa was ziek. Ik heb hem ongeveer twee of drie keer in het ziekenhuis gezien. Ik was zeven jaar en snapte er niets van. Ik kan me ook niet herinneren dat mijn ouders met me gingen zitten om die ziekte van opa te bespreken. Opa was dun, verkleurd en raar. Hij had een gelige gloed over zijn lichaam, mompelde wat en dronk heel soms een beetje water uit een wit bekertje. Op een doordeweekse d