zakelijk en vriendelijk ondernemen.

Het was voor mij een onderwerp van discussie toen ik net begon met ondernemen; mensen wilden graag met je afspreken omdat zij vonden dat je over dat bepaalde onderwerp wat te melden had, sterker nog, ze vroegen eigenlijk advies, en jij vond het egostrelend en ging in op een koffiedate maar na de koffiedate en zelf betaald te hebben ging je date met een glimlach naar huis en jij voelde je leeggezogen.

What is in it for me?’ is voor de één volkomen normaal om te vragen en voor de ander is het bijna genant. Dat vraag je toch niet? Waarom niet, dan? ‘Het is toch behoorlijk egoistisch?’

Zelfs bij 7 Days of Inspiration gaat het uiteindelijk om ‘what’s in it for me.’ Wat? Ja echt. Iedereen heeft een persoonlijk belang. Dat kan alle kanten opgaan; credits verdienen, naam maken, in the picture gezet worden, en zelfs een persoonlijk doel als ‘de wedstrijd winnen’ (namelijk wat je voor ogen had waarmaken) en er zelf vooral een goed gevoel aan over houden. Allemaal persoonlijke belangen. Dat is wat ons mens maakt. Helemaal ‘goede doel minded’ zijn we dan ook eigenlijk niet, denk ik zo.

Dus hoe kun je vriendelijk ondernemen en zakelijk zijn omdat je schoorsteen moet roken en je niet het gevoel hebt dingen gratis en voor niets weg te geven? Een ding wat ik geleerd heb is heldere communicatie. Tevens het meest lastigste wat er is. Ik ben ook lang niet altijd helder genoeg en leer dus van elke (nieuwe) situatie. Het gaat van bepalen met wie je wilt communiceren tot wanneer ben je wel of niet bereikbaar. Het mooie ervan is dat op het moment dat ik wel helder ben de feedback krijg dat het ook werkt voor hen. Ben je vriendelijk en zakelijk en bovendien toch nog bezig met wederzijdse belangen. Zij weten namelijk waar ze aan toe zijn en jij hebt de tijd en mogelijkheden andere ondernemende zaken af te handelen. Zakelijk zijn wil namelijk niet zeggen dat je onvriendelijk bent.

Heerlijk eigenwijs.

‘Dat geldt ook voor de heerlijk eigenwijze Karin uit Den Haag, betrokken bij Slimmerkunde. Zij heeft als blogger heel wat landelijke volgers dankzij haar vondst om mensen voor haar met-k.com uit te nodigen antwoord te geven op ‘5 prangende vragen’: wie ben je, wat zoek je, wat heb je gevonden, waar blijf je en waar ga je heen? Eerder deze week ontving ik die eervolle uitnodiging. Karin moet even wachten op het complete antwoord, want alleen al vraag 1 heeft me genoeg beziggehouden.’ — Tjeu Seeverens.

Wie ik? riep ik, met een twinkeling in mijn ogen, naar de letters op het scherm en later via twitter rechtstreeks. Het werd me wel vaker verteld, verweten, uitgespuugd, voor de voeten gegooid, geroepen. De ene keer met een begripvolle glimlach, de andere keer met een afkeurendheid. Misschien omdat ik op sommige momenten expres eigenwijs was maar op heel veel momenten ook weer niet.

Er was een tijd dat ik voelde dat ik tegen de draad dacht of wilde. Maar ik zei het niet en liep met de groep mee. Dat groepsgedoe voelde al helemaal niet prettig. Door mijn mening of gedachtengang voor me te houden en mee te gaan met de wens van de groep, een soort algeheel conformbesluit, was ik niet zichtbaar. Dat was voor even een veilig gevoel maar sloeg al snel om naar onprettig en zelfs als persoonlijk verraad.

Eigenwijs. Op eigen wijze. Met eigen idee en visie proberen iets tot stand te brengen of een mening te verkondigen. Niet zomaar iets aannemen maar zelf erover nadenken om zelf tot een conclusie of oordeel te komen. Een afwijkende mening hebben. Nu wordt dat laatste vaak gezien als vervelend, zeker als je met een groep iets voor elkaar wilt boksen. Misschien vindt men eigenwijze mensen soms irritant omdat zij hun eigen weg volgen. Een eigen weg volgen binnen je werk is vaak lastig, zo heb ik dat ook ervaren toen ik in vaste loondienst werkte. Op het laatst had ik zodanig het gevoel te moeten roepen om ademruimte te behouden dat ik energie verloor. Het werd toen benadrukt als disfunctioneel en negatief maar ik heb later pas ontdekt in hoeverre eigenwijsheid me bracht waar ik nu ben. Geheel op eigen wijze.