Witte lelie. →
Soms als ik mijn ogen sluit vlak voor het slapengaan, komen er beelden langs mijn netvlies die ik niet kan terughalen. Het heeft geen connectie met mijn dag, mijn herinneringen, mijn gevoel. Het lijken snelle plaatjes, foto's of stukjes film. Ik kan er niet veel mee, ik weet niet wat ik ermee moet. Ik schud ze van me af en ga slapen. Soms blijft een foto of filmpje wat langer hangen, ook al be
22. Welke droom herinner je, en wat betekent die droom voor jou? →
Ik begin ben begonnen met een serie vragen aan mezelf. Vragen die een ander aan mij zou kunnen stellen en die ik ook aan jou zou kunnen stellen. Over creativiteit. Waar is het bij jou begonnen en ontstaan en wat doe je ermee, of ben je het kwijtgeraakt? Wil je het (terug)vinden? Doe je mee? Reageer en zet je link in de comments of reageer in de commentbox. Je kunt alle creativiteitsvragen hier ter
Alles vast met onzichtbare draadjes. →
Al vaker probeerde ik het uit te leggen; dat ons leven aan onzichtbare draadjes samenhangt. Dat wij het vaak niet weten en beseffen, maar dat alles aan elkaar verbindt. Toen ik gisteren de bioscoopzaal uit liep, van donker naar licht, sniften er een aantal mensen en liepen er een aantal mensen, geraakt door wat zij in de zaal gezien hadden, stilletjes voor zich uit. Ook ik wreef een paar tranen va
Flying High. →
Ik was hoog in de lucht; een passagier in een enorm vliegtuig dat stijl opsteeg en ik voelde de druk van het opstijgen. Het was overdag, zonnig, blauwe lucht en ik zag mezelf via het raampje naar beneden kijken. Onder me was de volle zee. Een moment beangstigde me dat, die open zee, maar het vliegen voelde als vrijheid. Gisterenavond kreeg ik het boek 'Maria onder hypnose', het nieuwe
Mijmeringen. →
Vervlogen in gedachten. Dat kan ik zijn. Meerdere malen per dag. Zo erg dat ik soms in wakende toestand zo ver weg kan zijn, dat ik ben gaan vliegen in een tijd zonder aanwezig te zijn. Denk maar aan een treinreis die zo lang duurt, dat je gedachten afdwalen naar een andere tijd; een andere dimensie met andere gevoelens dan de werkelijkheid waarin je zit; namelijk de aanwezigheid van jezelf zitten
Ernaast. →
Ik hoef soms niet eens zo mijn best te doen, maar dan loopt ie gewoon een klein eindje met me mee.
Draagbaar. →
Het draagt je. Het bijna onverdraaglijke. Ik weet niet precies hoe dat gaat, maar het is zo. Alsof een stemmetje in je hoofd vertelt dat vandaag vandaag is, en morgen morgen. Dat je vandaag kunt kneden maar morgen een voor eeuwig onzichtbaar tijdsbesef is wat je niet kunt forceren. En dat is maar goed ook; want wat je vandaag kneedt, is morgen onkneedbaar of juist te vervangen door een iets beter
Nieuwe Maan. →
Vanaf vandaag ben ik een tumblr gestart om het verhaal dat ik al lang in mijn hoofd heb in eigen tempo neer te zetten. Ooit begon ik op deze manier het verhaal over Reva en iedereen weet wat er met het verhaal van Reva en Witte Koord gebeurd is. Ik presenteer Nieuwe Maan. Als je van non-fictie en fictie houdt, volg dan het verhaal over Nieuwe Maan.