Groen als gras.

Wat raken volwassenen toch eigenlijk veel kwijt. Het is zo zonde; het maakt dat een volwassene zoveel meer serieus wordt en minder speels.

Als je amper negen maanden oud bent en voor het eerst jezelf vervoert hoppend op je buik langs alles dat laag is, is zoiets als gras een heel gek iets. De houten vloer bij je thuis en het grote zachte kleed is geen gras. Gras is kriebelig en een beetje hard vergeleken bij een zacht kleed.

Ook als je ruim twee jaar bent en ontdekt dat ‘nee’ zeggen heel veel veroorzaakt bij volwassen mensen, en je kunt ‘nee’ zeggen op elk moment, vooral als je moet gaan slapen, bedenk jij je dat het leven van een twee jarige best wel maakbaar is. En dat je niet op de tafel en muren mag kleuren maar wel weer op de stoep. Of jezelf op de grond kan laten vallen van kwaadheid en met je armen en benen kunt schoppen. En dat als Karin komt spelen zij er niet intrapt. Ze stapt gewoon over je heen, gaat koffie drinken en vraagt: ‘Ben je nu klaar?’

Met een uitgewassen kuipje boter kun je de hele middag buiten spelen. Daar kan geen poepdure speelgoedauto tegenop. En punten sparen voor de Efteling is ook nergens voor nodig. Je hebt immers het treinstation. Alle treinen die af en aan rijden zijn een ware kost voor het tweejarige oog.

Er is een wereld om te ontdekken als je nog maar jong bent en niet volwassen. Het is soms jammer hoe volwassenen niet meer belletje trekken, waterballonnen gooien en gekke dingen doen. Of stoepkrijten op een woensdagmiddag in de zon.

2 gedachten over “Groen als gras.”

  1. Dat is wat ik zo leuk vind aan het volgen van de ontwikkeling van mijn zoon. Fase volgt op fase. Toen ik hem vanmiddag ophaalde bij de buitenschoolse opvang was hij nog als enige over. Voetballend met de leidster op het schoolplein. Soms is het gewoon fijn hem een tijdje – soms onopvallend – te observeren. Daar kan ik echt enorm van genieten. En het leuke van vader van zo’n jongetje zijn is dat je lekker die dingen kan doen die je als kind zo leuk vond maar als volwassene niet meer doet.

  2. @Michel: ik heb nooit de echte reden achterhaald waarom ik zo graag met kinderen werk. maar waar ik enorm van geniet is dingen bekijken vanuit het perspectief van een kind. een kind ziet alles als nieuw. alles is uniek, speciaal, apart en bijzonder. en dat is geweldig.

Geef een reactie