Vanochtend ging mijn wekker om tien voor zes. Ja, tien voor zes. Voor een keertje wil ik best iemand anders tegemoet komen maar ik ben geen ochtendmens en plan het liefst mijn afspraken iets later op de ochtend.

Wat ik wel fijn vind aan ‘s morgens vroeg op pad zijn is de stilte van de stad. Het enige wat je dan hoort zijn de vroege vogels en het geklapper van hun veren terwijl ze je voorbij gaan op zoek naar een tak van een boom. Of een richel van een huis. Of een vuilniszak.

Ook in Delft was er niemand. Ik slenterde richting het centrum en hoorde gepraat in de verte. Toch mensen op pad? Het waren jonge gasten, allemaal hetzelfde gekleed; donkerblauwe colberts en lichtblauwe overhemden met daaronder vale en afgesleten spijkerbroeken. Ze pakten luidruchtig hun fietsen en groeten elkaar.

‘Hey, Dirk! Dirk! Superdoei hè!’

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

%d bloggers liken dit:

Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten