Steeds meer krijg ik een aversie tegen alles dat (aan)geleerd wordt en gezien wordt als recht, perfect en daardoor geassocieerd wordt met mooi en goed.
Moodboards maken met een stanleymesje. Ik gruwel ervan. Natuurlijk is het helemaal prima als je van recht, strak en ‘netjes’ houdt en ga vooral door met snijden in een tijdschrift maar wat leer je daarvan?

Is het niet zo dat je juist door eens verkeerd te scheuren bedenkt of je dat plaatje wel of niet gebruikt of iets anders verzint om het goed te scheuren? Waarom mogen drie-jarigen voor hun fijne motoriek wel scheuren als activiteit en mogen volwassenen dat tijdens schooluren niet meer?

Wanneer stappen we af van alles dat ‘zo hoort’ en gaan we eens kijken naar wat ‘past?’

Waarom krijgen we structuren aangeboden en geen opties? Is het een beter dan het ander of is het allebei prima, alleen anders? Mag je spelen met creativiteit of is het beter de creativiteit aan banden te leggen? Ik denk het niet. Laat leerlingen eens verschillen maken in plaats van allemaal hetzelfde. We gaan toch ook niet allemaal hetzelfde gekleed, houden van dezelfde gerechten en kopen dezelfde spullen?

We leren anderen perfectionisme gewoon aan, terwijl scheef, gescheurd of anders net zo prima is en bovendien prima uit te leggen valt. Misschien liet iemand op deze trap per ongeluk zijn of haar stanleymesjes vallen maar chapeau voor degene die ze niet meer wilde! …

In mijn boek Opkrabbelen leg ik meer uit over ‘niet standaard’ ‘scheef’ ‘gescheurd’ en ‘gerafeld’.

3 thoughts on “Stanleymesjes en scheurtjes.

  1. Doet me eraan denken dat er een tijd geleden een site was waar mensen hun imperfecte digitale foto naartoe konden sturen. Dit, omdat er met het opkomst van de digitale foto, bijna geen ‘mislukte’ foto’s meer zijn. Die worden meteen gewist namelijk. De foto’s die er vroeger bij je afgedrukte analoge foto’s tussen zaten: met een hand voor de lens, iemands haren in het gezicht gewaaid, per ongeluk de hoofden niet in beeld etc.

  2. Als kind tekende ik graag Disney figuren na. Zo precies en natuurgetrouw mogelijk. Toen ik in 4 Havo tekenen in mijn vakkenpakket had complimenteerde mijn docent mij met mijn talent en vaardigheden. Mij auto-didactisch door veel na te tekenen eigen gemaakt.

    Wel stimuleerde hij mij om iets vanuit mezelf te creëren. Natekenen kon best knap zijn, maar was weinig creatief. Dus kreeg ik de opdracht uit de losse pols plaatjes uit tijdschriften te scheuren. Gedeelten van foto’s en tekeningen. Die op een groot papier te plakken en zelf het weggelaten gedeelte al tekenend in te vullen.

    Een goeie opdracht. Waarbij mijn creativiteit werd gestimuleerd en ik van de door mij platgetreden paden af ging wijken. Horizon verbredend, nieuwe wegen inslaand.

    Daar moest ik aan denken toen ik je blogpost las.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten