Er ligt een verdorde bos witte rozen op een natte houten bank. De rozen vormden vorige week nog een vers boeket met mooie koppen en groene bladeren. Je ziet het er nu niet meer van af.

De bank staat in de tuin naast een verlaten huis. Alle gordijnen en luxaflex zitten dicht. Het huis ademt stil verdriet en eenzaamheid. Er is daar een jongeman doodgegaan.

Dat je onder de grond of in het vuur gaat maar de rouwbloemen blijven liggen in de tuin van achterblijvers. Dat die mooie witte rozen, die zo vol in bloei stonden en nu ineengekrompen en donkerbruin, breekbaar, alleen op die kale, natte houten bank liggen, zo symbool zouden staan voor wat er gebeurd is, maakt me even stil.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten