Karin Ramaker

Er was eens een grote bruine stoel.

Er was eens een grote bruine stoel. Het leek een soort fauteuil. Ik maak er een ribfluwelen bruine stoel van want helemaal goed herinneren kan ik het me niet meer. Ribfluweel is zachter dan leer, tenzij het leer net nieuw was en goed ingesmeerd met vet.
De bruine stoel stond in een bruine huiskamer want in de zeventiger jaren was alles bruin. Alleen de lampen waren oranje. En een gedeelte van de gordijnen ook.

Ik zat in die stoel naast mijn vader. Hij was voor zijn leeftijd tenger en smal dus pasten wij er makkelijk in met zijn tweeën. Hij sloeg dan een arm om me heen en dronk uit een groot glas. Hij was net thuisgekomen van zijn werk en was moe. En ik wilde heel veel verhalen vertellen over school maar dat was altijd een beetje lastig. Als ik mijn neus in zijn overhemd stopte rook zijn overhemd een beetje naar shagrook en vader.

Soms zat ik alleen in die stoel. Ik was aan het wachten totdat mijn vader thuiskwam maar het leek op zich te wachten. Mijn moeder stond in de keuken haar dingen te doen en ik keek naar de zwart-wit beelden op de televisie. ‘Wanneer komt papa thuis?’ vroeg ik weer. Mijn moeder haalde dan haar schouders op. Ze wist het niet.

Er waren perioden dat mijn moeder naar haar fiets liep en vroeg of ik meeging. Dat wilde ik niet. Wat als mijn vader net thuiskwam en ik er niet was? Dan konden wij niet samen in de grote bruine stoel zitten en verhalen delen. Mijn moeder reed even een blokje om, zei ze. Ik begreep niet zo goed waarom dat was.

Soms zat ik wel met mijn vader in die stoel en bleek die stoel een beetje krap geworden. We moesten heen en weer wiebelen net zo lang totdat we een manier gevonden hadden om allebei fijn te kunnen zitten. Ik werd langzaamaan te groot voor die stoel. De plekken op de leuning werden ook steeds valer. De kuil waar mijn vader zat leek steeds dieper. De plek was steeds vaker leeg.

Grote bruine stoelen worden soms bij een verhuizing meegenomen door grote sterke mannen in een grote verhuiswagen.

Tags

Author

karin

Ik ben zelfstandig. Ik ben veel tegelijk. Ik hoef niet in een hokje. Ik ben gastouder, geef trainingen over bloggen, maar ben vooral auteur en schrijf nu een roman.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: