Skip to content →

Waarom wachten met zeggen wat belangrijk is?

Terwijl de zonnestralen net op het juiste moment op het koppel scheen en zij het ja-woord gaven werd er geapplaudisseerd. Net daarvoor vertelde de ambtenaar van de burgerlijke stand het levensverhaal van de twee jonge mensen en dwaalden mijn gedachten heel even af. De bruidegom had een paar jaar ervoor vrij plotseling zijn vader verloren.

Ik keek om me heen. We zaten in een tent met lampionnen. Familie en vrienden op de eerste rijen. Ik kende helemaal niemand, zelfs het bruidspaar niet. Ik ging mee als de vriendin van. Juist omdat dit samenzijn zo intiem was, was ik erdoor ontroerd. Ik mocht getuige zijn van een bijzonder moment. Ik dacht na over dit trouwfeest. Eigenlijk een trouwfestival in de enorme tuin van hun huis.

We leven allemaal ons dagelijkse leven en werken hard, onderhouden een gezin, nemen vakantie, gaan naar concerten, borrelen met vrienden en feesten af en toe want dat is wat je doet als je leeft. En dat is goed: leven. Zeker als er narigheid op de loer ligt. En soms komen er deukjes in de lak, zijn er ontberingen, is er afstand of een onverwachte gebeurtenis die het samenzijn doet schudden. Waarom wachten we met zeggen wat belangrijk is?

We vertellen alleen niet zo vaak aan elkaar hoeveel we voor elkaar betekenen. Dat gebeurt in heel uitzonderlijke situaties zoals een bruiloft mocht je die geven, of als er een uitvaart is maar dan is degene die het zou moeten horen al niet meer bij ons. En dat zette me aan het denken terwijl ik de lachende gezichten zag. Even ervoor tijdens de speeches van vrienden en familie zag ik ook samengeknepen kaken omdat er naast lief soms ook leed gedeeld werd. Zij waren het aangegaan, dat leed. Ze hadden het recht in de ogen gekeken. Ik had er bewondering voor.

Twee jaar geleden was ik in de gelegenheid om mijn broer en zijn bruid mee te geven wat in mijn ogen liefde en samen zijn werkelijk is. Ik had vrij kort voor de grote dag pas een tekst in elkaar gezet. Een stukje tekst van Martin Bril was voor mij de aanleiding mijn tekst op papier te zetten.

Dames en heren, trouw. En trouw, na uw trouwen, lekker verder. Geloof erin, en kies de moeilijkste weg. De makkelijkste weg is saai en dat niet alleen, op makkelijke wegen is het druk. Zoek samen het moeilijkste pad dat je kunt vinden, en geniet!’ ~ Martin Bril

Zonde toch, dat we vaak wachten tot een uitvaart.

We dansten terwijl een band speelde op de veranda van het huis. De lampionnen gaven licht in verschillende kleuren. Er werd gedronken, geproost en gelachen. Er werden herinneringen opgehaald en er werden, in ieder geval bij mij, nieuwe herinneringen gemaakt. Ik leerde nieuwe mensen kennen die me een kijkje gaven in hun samenzijn.

Dat vond ik mooi.

Published in blog

Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: