Skip to content →

Ik ging trouwen met iemand die ik niet kende.

Ik zat met haar koffie te drinken aan een lange tafel ’s morgens vroeg. Iemand die ik niet kende maar die behoefte had aan een gesprek.

‘Ik was twintig toen ik trouwde. In Nederland was een man die mij in een film… video zag van een feest. Hij zag me dansen en zei: is goed. Toen kwam ik naar Nederland en ging trouwen. Ik ging trouwen met iemand die ik niet kende. ‘

‘Je kende hem niet?’

Ze schudde haar hoofd. Ze lachte erbij. Ik moest dit even verwerken merkte ik en bleef stil.

‘En meteen een dochter gekregen erna.’

Ze vertelde over de taal. Over inburgeren.

‘Ik ben Nederlandse. Ik ben geen vluchteling.’

Dat wilde ze een paar keer benadrukken.

‘Ik heb vijf maanden cursus gedaan. Ik leerde over Nederland.’

Ze sprak best goed Nederlands inderdaad. Ze vond Nederlands een moeilijke taal.

‘Bijvoorbeeld, in Nederlands zeg je hallo maar in Arabisch Salaam Aleikum.’

Ze begon hard te lachen. Hallo was zoveel korter dan Salaam Aleikum. Ik knikte en glimlachte. Misschien was dat ook wel Nederlands. Als het kort en krachtig kan doen we het zo. Zeggen we het zo.

Ze had geen vriendinnen. Dat miste ze zo. Ze was toen ze net studeerde op de universiteit weggehaald om naar die onbekende man te gaan in Nederland. Ze had nog geluk, zo zei ze. De andere meisjes waren soms twaalf als ze een man ontmoetten om te trouwen. Of ze kregen te horen dat ze gingen trouwen en wisten niet eens met wie. De man in kwestie, vaak jaren ouder, had hun foto gezien en ja gezegd.

We dronken koffie. Twee mensen die in dezelfde wereld voortbewogen met zulke andere levenstrajecten. Ik zou willen dat dit niet meer hoefde. Dat de vrouw niet werd verteld wie haar man zou worden. Dat ze zelf mocht kiezen wat ze zou doen. Of niet doen.

‘Wat jammer dat je de universiteit niet kon afmaken.’ mompelde ik. Maar ik vond eigenlijk nog zoveel meer jammer.

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.

Published in blog

One Comment

  1. Wat een ongelijkheid. Wat een onvrijheid. En wat mooi dat jij een luisterend oor kunt bieden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit:

Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten