Of dacht ik dat maar?

Onderweg liep ik voorbij een bloemenperkje waar een paraplu uitstak. Het leek bijna een schutkleur. Eigenlijk zou je kunnen denken dat je die paraplu niet zo mooi zou kunnen vinden. Een uur later was ik onderweg met twee jonge kinderen in de bus. Ze zaten beiden naast elkaar op een stoel en ik zat tegenover. Het werd gaandeweg steeds drukker. Vorige week moesten we heel even staan en vlogen de kinderen en oudere mensen bijna door de bus. Ik wilde dat ze zaten voor hun eigen veiligheid. Toen stapte een oudere vrouw de bus in en plofte naast me neer.

‘Zeg, zet jij dat kind even op schoot.’
‘Pardon?’
‘Dat kind. Zet dat kind gewoon even bij je op schoot! Dan kunnen andere mensen zitten!’
‘Ik neem aan dat mensen het kunnen vragen?’
‘Dat doen ze niet zo snel.’
‘Nou, ik wel hoor. Ik vraag het gewoon.’

Ik keek op. Er stond een vrouw dichtbij de stoel met haar hand in een hengsel boven haar.

‘Mevrouw, wilt u zitten?’
‘Nee, hoor. Laat maar lekker zitten.’ zei ze goedgemutst.
De oudere vrouw naast me snoof.
‘Ze is gewoon te bescheiden.’
Ik fronste mijn wenkbrauwen bij deze uitspraak. Even wilde ik vragen of ze helderziendwetend was. Het zei volgens mij meer over haar dan over de vrouw die toch echt zojuist had geweigerd te zitten.
‘Ik kan dat niet weten, mevrouw. Vorige keer werd een oudere dame zelfs boos toen ik vroeg of ze wilde zitten. Ze was beledigd.’
Ik hief mijn handen op en keek de vrouwen die stonden vragend aan. Een vrouw knipoogde sussend.

De oudere vrouw hield haar mond stijf dicht en zat demonstratief met haar armen over elkaar en sprak de hele rit niet meer. ‘Dat kind’ tegenover haar bekeek haar eens heel serieus. Toen zei hij:
‘Mijn tas!’ En wees ernaar. Dat ze eraf moest blijven. Of dacht ik dat maar?

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.

5 Comments

  1. Meestal zie ik mensen in hun beeldschermpjes opgeborgen. Een gesprek in het ov is zeldzaam. Maar als het dan zo agressief wordt dan wens je zo’n mens een groot beeldscherm voor het hoofd.

    Vrolijke groet,

  2. @Rob: er ontstaan best vaak gesprekken in het ov. en vaak ook best behulpzame en fijne gesprekken, maar deze mevrouw had overduidelijk de mening dat kinderen niet mochten zitten op een stoel.

  3. Ach, ik ben ook wat ouder.
    Het maakt mij niet uit of een kind zit of staat.
    Wel stel ik het op prijs als een kind zonodig gecorrigeerd wordt door de meereizende volwassenen.

    Vrolijke groet,

  4. Een heel zure regelnederlander. Lastig als mensen voor jou-of de hele bus!- nadenken terwijl ze genoeg hebben aan zichzelf…. (‘Dat mens’ *zucht*)

  5. @Rob: Het vervelende hiervan was dat ze niet wist dat ik de keren ervoor de jongste op schoot had. Deze keer even niet. Maar vragen stellen kun je op vele manieren. Deze manier vond ik niet zo prettig.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *