We maken sneeuw met onze handen.

Lieve Q,

Papa belde ineens met de video optie. Je was even verbaasd en een beetje beduusd dat je je tante en oom in een klein vierkant schermpje zag. Je keek ook even achter de telefoon van papa, misschien zaten we daar. Toen je gewend was begon je te lachen. Nou, dat kwam meer omdat je tante haar tong uitstak. Ik was blij je te zien. Misschien moeten we vaker videobellen.
Ik vroeg aan jou of je de sneeuw gezien had. Dat had je. Je wees naar buiten en ook naar de televisie want daar kwam sneeuw voorbij, misschien via het journaal. En toen maakte je met je handen het gebaar van de sneeuw. Het leek op een soort dansje met je vingers. Je linkerhand deed zelfs een beetje mee. Je handen gingen allebei omhoog en je ging met je handen naar beneden. Je had sneeuw gezien en je kon het ook vertellen.
Je leert nu meer en meer gebarentaal, ook al kun je goed horen. Het praten gaat nu nog niet zo erg snel omdat je zo lang sondevoeding gehad hebt en je mondspieren lui zijn, maar je kunt al wel wat woorden zeggen. Als we het liedje zingen van Deze vuist van Ome Willem dan roep ik op het eind: ‘Joepie de….’ Dan moet je lachen en wil je poepie zeggen maar je lach zit in de weg.
En als je oom gitaar speelt maak je klanken. Je wijst en je vindt het erg mooi. Zo mooi dat je meteen rechtop zit als je net ervoor nog lui tegen mama aan lag.
Ik vind het best bijzonder dat we met je praten door gebaren te gebruiken. Jij leert steeds meer en wij leren steeds meer. Je stem ga je nog wel meer gebruiken. De klanken worden vanzelf wel woorden. En ondertussen maken we sneeuw met onze handen. Dwarrel, dwarrel, dwarrel.

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.

1 thought on “We maken sneeuw met onze handen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *