Vlijmscherp.

Ik snijd een vlijmscherp mes in mijn manuscript. Het snijdt langs woorden die doormidden gaan. Het snijdt door hele zinnen die opeens geen zinnen meer zijn. Er hangen letters scheef en vallen naar beneden. De rest verdwijnt in de prullenbak.
En het is zwaar. Ik lag er de afgelopen nachten wakker van. Niet dat ik moeite had met inslapen maar middenin de nacht werd ik vaak wakker en ging het hele verhaal in herhaling aan me voorbij en vroeg ik me af wie, wat, waar en waarom ik sneed.
Het bloedt niet, het snijden. Het papier, de randen schuren. Soms glijdt het mes glad en snel. En waar het glad en snel snijdt is het helder. Waar het schuurt is een worsteling gaande. Eentje waar je de lievelingen die je had moet doden. Alles voor een beter geheel. Als die belangrijke scène, die mooie zinnen niet werken dan moeten ze eruit.
Het bloedt niet, maar het brandt wel.

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.

Doe mee met de conversatie

4 reacties

  1. Ik weet niet of het helpt: ik ben in gedachte bij je en iedere dag wordt het beter en mooier. Dat weet ik zeker :-)

  2. @Marco: het is nog niet af. :-)
    @Liesbeth: natuurlijk helpt dat. Dank je! :-) En vanmorgen ‘had’ ik het ineens!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten