Een fijne avond!

Het was mijn fout dat mijn achterwiel iets over de witte streep stond. Ik wachtte bij het stoplicht waar al twee fietsers in brede opstelling naast elkaar stonden. Ik wurmde me ertussen maar ik stond niet helemaal voor de witte streep. Achter mij voegden zich nog een paar fietsers. Zij stonden helemaal op het witte kruis waar niemand mocht stilstaan. Een kruis is duidelijk. Hier niet zijn!

Laatst had ik het er nog over. Een rood stoplicht zegt ook niet altijd iets meer. Mensen fietsen tegen de stroming in. Mensen fietsen over de stoep. Auto’s staan verkeerd geparkeerd. Men zit in de tram met de schoenen op de zitting. Ze gooien papiertjes op de grond. Ze wachten niet als iemand uitstapt. Ik kan wel doorgaan. Noem het anarchistisch. Ik vind het asociaal. Regels zijn er niet voor niets. Dubbel aan mij is wel dat ik tegelijkertijd een schijthekel heb aan sommige regels maar als veiligheid voor de medemens in het geding is ben ik voor die regels.

Aan de overkant staken fietsers over. Een fietser reed hard, met zo’n elektrische fiets. Ze naderde het witte kruis, moest een klein beetje uitwijken en begon keihard te roepen.
‘Dat kruis is er niet voor niets! Waarom zou het er daar zijn?’ Ze was woest.
‘Ook een fijne avond!’ schoot er uit mijn mond. Andere wachtende fietsers moesten lachen. Ik zei het niet om de lachers op mijn hand te krijgen. Ze had een slecht humeur op z’n zachtst gezegd. Ze kon erlangs. Er waren geen problemen. Even wilde ik hard zingen: ‘U heeft een heel zwaar leven.’ Maar ik hield me op tijd in. Misschien had ze een zwaar leven.
Had ik helemaal maar mijn mond gehouden.

Wil je meedoen met de (online) schrijfcursus roman schrijven? Hier is meer info!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *