Take away.

Bij café Emma op het Emmaplein werd er koffie verkocht. En allerlei koeken en cake en taart. Je kon ook kiezen voor glühwein of sangria, afhankelijk van het weer. Het was gisteren zonnig maar koud. Als je de hoek om liep kon je naar een verborgen hofjestuin, gemaakt door groene buurtbewoners die hoekjes hadden gecreëerd om te zitten en waar kinderen konden spelen. Er stonden banken op allerlei plekken en ze waren ook al meteen bezet want wij waren niet de enigen die bedachten om bij te praten over het reilen en zeilen des levens. En er reilde nogal wat.

De zon draaide en wij draaiden mee. En toen was er schaduw en wij kregen het koud. Was er nog plek om in dat ene zonnige hoekje te zitten aan een tafeltje? Warempel, het kon. Voor ons zaten mensen aan tafels bij elkaar. Ze hadden eten meegebracht; kazen en worst en wijn. We stopten onze kartonnen take away koffiebekers in de prullenbak en zetten onze zonnebrillen op. Je kunt de mensen niet ophokken als het beter weer wordt, zeker niet als je op drie hoog in een flat of appartement woont en geen balkon hebt. Je wil de wind en de zon voelen en het gevoel hebben dat je buiten kunt zijn. Naar buiten geeft een soort vrijheid. Toen ik jaren geleden in een andere woonplaats in een klein appartementje woonde benam me dit elke zomer de adem. Tussen de vier muren die soms naar elkaar toe trokken. Je wil naar buiten, haren wapperend in de wind en de zon op je toet.

Maar toch mogen de terrassen niet open. Dus worden er verborgen hofjestuinen omgetoverd tot anderhalve meter terrassen met zelf meegebracht eten en flessen wijn want hoe dan ook moeten we het leven vieren. Straks is de tijd voorbij gegaan tussen die vier muren…

Wil je mijn blog steunen met een kop koffie donatie? Ik doneer een kop koffie.

Wil je mijn blogstukjes in je mail ontvangen? Abonneer je dan hier.

Een gedachte

  1. Ik zie het helemaal voor me. De creativiteit van mensen is oneindig en wanneer dat ten positieve wordt aangewend, ontstaan er van deze mooie situaties. Dank je.

Beantwoord