Vergeet je niet te leven?

Vergeet je niet te leven, dacht ik laatst.’ Het is het begin van een gedicht van Kees Hermis. Het leven gaat ook zonder mama door. Dat is ergens prettig, de dagen vullen zich met allerlei werkzaamheden maar het is tegelijkertijd een vreemd vacuüm. Missen is een werkwoord. Missen is iets vreemds, ongrijpbaars. Het is een gevoel van weemoed en heimwee. Het is een verlangen. Het is verwerken, zegt een vriendin. ‘Het is rouw.’ zegt een andere vriendin. Volgens Manu Keirse, klinisch psycholoog en rouwspecialist, is het verlies overleven. Verwerken zou betekenen dat er een eind aan komt. Ermee leren leven is iets anders. De heimwee komt vast en zeker terug, op onverwachte momenten. Soms denk je er even niet meer aan, totdat je het ineens wel doet.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten