Ademhalen.

Als vader praat is..elk..woord..een..berg..om..te..beklim..men. Alsof zijn adem onder het kuiltje van zijn nek bij zijn sleutelbeenderen is blijven steken. Niet verder want zijn longen kunnen het niet aan. Ik moet denken aan een vis op het droge. Zijn kieuwen bewegen, zijn mond ook. Telkens wordt die vis weer in het water gegooid en kijkt men toe hoe hij toch weer de kracht vindt om te zwemmen. Op de drempel van het oude jaar naar het nieuwe mag hij misschien weer naar huis. In het ziekenhuis hoef ik dan niet meer op bezoek, op een vastgestelde avondtijd, mondkapje op en ik stel me zo voor dat verpleging met telefoons rond rent en er een pietluttig kerstboompje op de receptiebalie staat.

Wat mij betreft mag het oude jaar snel worden uitgezwaaid, hoewel niet alles even vreselijk was, moet ik bekennen. Er zijn altijd nog wat tinten grijs. Gelukkig maar. En die tinten meng je nog altijd zelf.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten