Karin Ramaker.

Als ik niet schrijf, denk ik aan schrijven.

SamenSpeelNetwerk bijeenkomst Den Haag.

Er zaten een man en een vrouw in de grote zaal, in de rij voor mij om precies te zijn, die gretig alle informatie in zich opnamen. Ze maakten foto’s van de keynotes van de SamenSpeelNetwerk bijeenkomst en konden amper hun monden dichthouden, als ze het even vergaten vielen ze vol verbazing toch weer open. Want wat zij voor elkaar wilden brengen in het noorden van het land, dat ging maar zeer moeizaam. Moeizaam was niet eens het juiste woord, er was gewoon onwil. Een plek om aan te passen zodat kinderen daar konden spelen. Kinderen die al dan niet geboren waren met een handicap die ook buiten wilden spelen met andere kinderen. Het lukte hen niet om de gemeente in beweging te krijgen. Ze had tranen in haar ogen en kippenvel op haar armen, zei ze, nu ze hoorde dat er toch gemeenten in Nederland waren die ‘om’ waren. Gek toch hè, dat er gemeenten zijn die andere zaken belangrijker vinden omdat ze zelf nu eenmaal geen last hebben van een beperking. Ondertussen zat ik op hete kolen omdat mijn praatje al gestart zou moeten zijn. We liepen uit en ik moest naar mijn werk.

Gelukkig kon ik, ietwat versneld, mijn verhaal delen. Er luisterden professionals, ouders en betrokkenen naar het allereerste begin toen ik in 2020 met mijn neefje aan de rand van de speeltuin in Den Haag stond en lastig naar de mandschommel kon lopen. Met de rolstoel lukte het al helemaal niet. Dit moest anders, dacht ik toen. Dat denk ik nog steeds. Er moet veel anders. Aangepast. Beter. Gelijkwaardig. Gemeenten kunnen er niet meer omheen, artikel 1 van de grondwet is aangepast. Geen smoesjes meer. Geen excuus. Het is mooi dat het in Den Haag gelukt is en dat de Gemeente Oss nu ook doorpakt.

“Allen die zich in Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen gelijk behandeld. Discriminatie wegens godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras, geslacht, handicap, seksuele gerichtheid of op welke grond dan ook, is niet toegestaan”. 

Mijn normale schroom verdwijnt als ik weet waar ik voor sta. Inclusie is gelijke rechten en gelijke kansen. Iedereen heeft recht op een gelijke behandeling en gebruik van faciliteiten om normaal te leven en te spelen in de samenleving. De samenleving is er niet voor sommige mensen maar voor iedereen. Het was jammer dat ik niet kon blijven want ik had graag nog met meer mensen willen spreken om ervaringen uit te wisselen. Ik hoop maar dat als iemand mijn hulp of advies nodig heeft mij via de aanmeldingenlijst weet te vinden.

Iedereenspeelt.nl


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Door de site te te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten