Share

woensdag 31 januari 2007



FRISTI:

Er werd voor een keer Fristi gedronken. 'Roze melluk.'
"Ik wil witte melluuuk!" huilde T.
"Daar hoef je niet om te huilen! Als je het gewoon even vraagt, dan krijg jij witte melk."
In Brabant zeggen ze standaard melluk. Op z'n kak corrigeren we dan spottend de melluk in melllllk.
"Bij papa in de kroeg hebben ze ook die." riep S enthousiast uit en wees naar de geopende pak 'roze melluk.'
"In de wat?"
"Bij papa in de kroeg hebben ze ook die." Ze wees weer.
"Gaat papa dan biertjes drinken?"
"Ja. En dan valt ie van de kruk en moet ie spugen."

Ik herhaal nog maar eens:
Mellllk is goed voor ellllk.

Labels:


2:50 AM //
Share

zondag 28 januari 2007



hoofdstuk. (Met een H van Hufter:)

Er werd even gedacht: welke letter had het ooit in z'n bolle hoofd gekregen zichzelf boven de rest te verheven en zich pontifikaal vooraan te zetten met een enorme hoofd voor zijn letter.
Tijdens het voorzichtige schrijven vergat ze steeds de hoofdletter. Men had geopperd en gezegd: Ga nou eens wat doen. Begin en laat je verrassen. (Een veelvuldig uitgekozen zin ontvangen via meerdere emails.)
Soms moest je maar gewoon beginnen. Kreeg de hoofdrolspeelster een karakter. En kon het karakter alleen uitgediept als het verhaal vorm kreeg.
Werd een scene opeens een hoofdstuk. Werden woorden lange zinnen die allen met elkaar verbonden waren en typten haar vingers oneindige alinea's.
Maar ze vergat de hoofdletter. De hoofdletter was een waar ongemak. Eigenwijs begon ze de hoofdletter te mijden.
Het was dat ze in Word steevast de hoofdletter vergat maar autocorrectie als een arrogant wezen met de pas op de plaats de kleine letter omzette in groot.
Terwijl de last.fm liedjes uit de pc zongen, jazzy-achtige deuntjes a la Diana Krall, dansten haar vingers over een nieuw toetsenbord.
Waar de E al aan het vervagen was en de D ineengedrukt leek te blijven. Moest zij met een vijltje de knop van de D er steeds uit wurmen.
Wie zei ooit dat schrijven de kunst van het verwoorden van kronkelgdachten was, binnen in iemand's hoofd? Welke letter had het ooit in z'n bolle hoofd gekregen zichzelf boven de rest te verheven en zich pontifikaal vooraan te zetten met een enorme hoofd voor zijn letter? Nou?

15.19: Ooit geweten dat autocorrectie in Word bij de naam Chantal Schandpaal corrigeert? Nee? Wist ik ook niet.

7:11 PM //
Share




VOORBIJ KOUDE DEEL 2:

Middenin de nacht, toen hij op zijn eigen helft lag, gevouwen op zijn zij, maakte zij zich los uit een wirwar van haren en wreef over haar wangen, voorhoofd en knipperde met haar ogen voordat ze de neonverlichting vaag zag schijnen in het donker. De wekker sloeg net een minuutje over. Het was drie uur drie-en-dertig.
In de vage duisternis hoorde zij langzame, licht bedwelmende zacht uitgesproken woorden. Een murmering van losse woorden; gemompel in de nacht.
Ze spitste haar oren, keek achterom en luisterde. Hij sprak in zijn slaap dolende woorden. Onsamenhangend en bijna onverstaanbaar.
Niet helemaal onverstaanbaar. Hij noemde een naam. Meerdere malen noemde hij een naam. Als in een hunkering. Als in een troosteloze afscheid. Hij leek te smeken. Te vragen. "Anne?" fluisterde hij.
"Anne."
Met een zucht legde zij haar hoofd weer op een wang, duwde ze haar dekbed strak om zich heen en sloot haar ogen. Liet tranen over haar neus op het laken vallen. En zij huilde.
Want Anne was niet haar naam.

1:02 AM //
Share

vrijdag 26 januari 2007



STATION 6:30:

De lange man met zwarte wollen jas had bij de kassa gestaan en wachtte op de koffie. Er stormden twee lange meiden de stationsrestauratie binnen. Met van die sleepkoffers. Zwarte met zilverkleurige stiksels. Allebei gitzwart lang haar, zwarte halflange wollen jassen en strakke spijkerbroeken die in de zwarte laarzen gestopt zaten.
Ze gingen achter de man staan. Hij nam hen in zich op. Leek hen wel interessant te vinden. Ze gooiden dan ook menig maal hun gitzwarte haar als in een waaier over hun schouders.
"We hebben een enkeltje Schiphol nodig." sprak de eerste snel.
"Neeheej, een retour toch?"
"Maar neeheej, of nee! Je kan toch ook een weekendretour nemen? We komen zondag terug."
"Oh ja."
Ze keek om zich heen. Zette haar zwart leren bowlingbal tasje naast zich neer bij een frisdrankautomaat. Bukte weer om haar portomonnee eruit te halen. Ze ging weer staan en bekeek de automaat.
"Oh neeeej!" schoot ze in de lach. "Dit is geen treinkaartjes automaat!"
"Wil jij koffie?" vroeg de andere gitzwarte haren meid, terwijl ze telkens in een schaterlach schoot.
De ander knikte.
"Een koffie."
"Neeheej! Twee koffie!" riep de ander, terwijl ze zich afvroeg hoe ze haar pinpas in de automaat kreeg.
"Waar is de gleuf dan?" vroeg ze zich hardop af.

De lange aantrekkelijke man met wollen jas nam een pas naar voren om zijn gloeiend hete koffie aan te nemen. Bekeek de twee aantrekkelijke dames die met veel kabaal en gestuntel uiteindelijk hun weekendretourkaartjes Schiphol betaalden en tiptoe-end en heupwiegend met sleepkoffers het station verlieten. Hij fronste zijn wenkbrauwen.
Schudde toen zijn hoofd en nam een slok. Toen zag hij ineens twee meiden met gitzwarte haren wapperend in de wind lachend van perron twee naar perron een rennen.
"Zeker verkeerde perron opgezocht." mompelde hij hardop.

"Uiterlijk zegt dan ook lang niet alles." beaamde een oudere vrouw achter hem, en knipoogde toen hij geschrokken achter zich keek.

10:12 PM //
Share




NIET GEWEEST:
gedichtendag

Hoe kon je iets verprutsen
als het niet eens begonnen was
Een blanco papiertje
met lijnen zonder tekst
Een open brief zonder afscheid
omdat een begin niet eens geschreven was.

Er was helemaal niets verprutst
omdat niets ooit begonnen was
De wind waaide zonder iets te verplaatsen
er was helemaal niets weg te werpen
als een bal dat het doel nooit trof.

Labels:


3:37 AM //
Share

donderdag 25 januari 2007



VOORBIJ KOUDE:

De warme douche had haar ledematen weker gemaakt. Met een plof legde zij zichzelf neer op het grote bed, sloeg het dekbed om haar heen en wachtte. Het licht in de badkamer was aan, ze hoorde de gebruikelijke geluidjes, druppend kraanwater, het geroets van een handdoek over de verwarmingsbuis en hoorde toen het heen en weer gaan van een tandenborstel over tanden.
Met een klik ging het licht van de badkamer uit en liep hij als in een schaduw richting bed. Licht geruis van het op en neer gaan van het dekbed, warme ledematen tegen haar aan. Dicht tegen elkaar aan.
De winter leek alleen maar voor meer gecocoon te zorgen. Warmte opzoeken terwijl de voordeur met een koude windvlaag dichtging. De verwarming op hoog. Dikke sloffen of extra dikke sokken. Dekentjes en kaarsen aan. Warme chocolade melk, zappend langs televisiekanalen.
De kriebeladem in haar nek. De langzame, in diepe slaap verkerende warmte naast haar. Tegen haar aan. Zodat zij met warmte in haar binnenste haar ogen sluiten kon.

3:05 AM //
Share

woensdag 24 januari 2007



EN DIE VAN JOU DAN?



Sommige mensen zijn nieuwsgierig en vragen zich af: wat staat er bij de buurman/vrouw in de boekenkast?

2:20 AM //
Share

zondag 21 januari 2007



MOMENTLIEFDE:

"Intimiteit is iets anders dan verliefdheid. Ik denk dat iedereen bij
iemand wil horen. Daardoor maakt men soms te vaak een vergissing ...
en raakt men in de war."


Met een Turksbroodsandwich, iets nieuws dat de brasserie bedacht had, en een mexicaanse kipwrap met een verse jus d'orange, begonnen zij te smikkelen. Het was behoorlijk druk en er liepen kinderen langs de tafel. "Steek jij een poot uit, of doe ik het?" grapte de een. Grinnikend scheurde de ander met een ruk een stuk brood eraf en stopte het in haar mond.
PLING!
"Krijg jij een sms?" vroeg de ander met mond vol.
"Ik zal eens kijken."
Ze pakte haar Nokia en fronste tijdens het lezen haar wenkbrauwen.
"Wat is dit?" Ze liet het berichtje aan haar vriendin zien.
"Huh?"

Goan t misjien oetmake mt knet.
t veult neet zo good. Bin neet mie verleef.
Weet neet mejeh gmis gt en deenk dit knet dt neet weet.
Najaah, dkke kuz, Milou.


"Wat is dat nou voor taaltje?"
"Lijkt wel Fries ofzo en ook nog in een smstaal. Dit berichtje is duidelijk bedoeld voor iemand anders."
Vriendin gebaarde. Waarop de ander het berichtje nogmaals liet lezen.
"T veult neet zo good. Bin neet mie verleef." sprak zij hardop en barstte in lachen uit.
"Dat zal wel betekenen dat ze niet meer verliefd is."
"Ik stuur iets terug!"
"Wat? Nee, wat ga je sturen dan?"
Vriendin dacht even en besloot in haar 'geboortetaaltje', ze kwam oorspronkelijk uit Zwolle, een berichtje terug te sturen. Wanneer zij het dan zou oetmake?
Ze aten verder.
PLING!
Alsof er hoge nood bij zat griste vriendin de Nokia van de tafel.
"Vanaf. Nit meer op di num! Dikke poen! Mikou."
De twee barstten in lachen uit.
"Die MiKou heeft alweer een neie volgens mij." lachte vriendin.

De Twee kwamen binnen gewandeld, bleven even staan kijken, de ene spotte de vriendin die meteen haar hoofd omdraaide in een protest-negeer-actie. Ze konden geen plek vinden, alles zat vol, en dus liepen ze weer naar buiten. Ze stonden buiten te praten, keken de hoek in waar de vriendinnen zaten en Een van de Twee, die toen destijds haar had laten zitten, heel laf niet meer gebeld had en zichzelf aangepraat had dat tijd alles liet vergeten, bleef in de ogen staren van de ene. En droop vervolgens af. Met staart tussen de benen. Als in een gedoodverfde momentliefde.

En toen begon de zondagochtend erg laat, maar wierp zij een blik naar buiten, zag de stralende zon en besloot de momentliefde op te snuiven.

9:11 PM //
Share

zaterdag 20 januari 2007



MAATJE GROTER:

Ze stond twee verschillende maten beha's, een roze en een zwarte, ter hoogte van haar gezicht, in zich op te nemen. Draaide ze om, en weer terug. Voelde de zachte stof. Keek aarzelend om zich heen.
De vrouw achter de kassa merkte haar op en stevende op haar af.
"Kan ik je helpen?"
Ze vertelde dat ze niet meer wist welke maat ze had. Altijd had ze 75A gehad, maar de laatste tijd werd 75A te klein.
"Als ik 's avonds ga douchen en m'n beha uitdoe zitten de lijnen in m'n vel!"
"Nee, da's niet goed." schudde de lingerie-mevrouw haar hoofd.
"Als je deze inderdaad even past. Volgens mij moet die wel goed zitten." adviseerde ze, terwijl ze de rose beha even controleerde.
"En deze heeft erg goede draagcomfort." wilde ze nog even benadrukken.
Ze ging het pashokje in.
"Zit ie goed?" vroeg de lingerie-mevrouw achter het gordijn.
"Ja.
Ik moet er wel aan wennen hoor. Ben niet echt gewend om meer te hebben zeg maar. Het zit zelfs gewoon in de weg. Wil ik iets pakken dat ergens schuin op de tafel ligt en denk, het zit gewoon in de weg! En ik heb telkens het gevoel dat ik ze vast moet houden, ofzo, die volume is me totaal onbekend!"
Ze schoof met een ruk het gordijn opzij.
Ze stond met haar roze beha pal voor een man met hevig opgetrokken wenkbrauwen. De lingerie-mevrouw was nergens te bekennen.
"Hij staat je goed hoor." beaamde de man waarderend.
Met een plotselinge boze blik schoof ze zichzelf weer achter het gordijn.
"Waar bemoeit hij zich mee!" klonk het verbeten en beschaamd.

5:45 PM //
Share

vrijdag 19 januari 2007



STORM:

Terwijl de wind in de trappengang huilde, de kartonnen dozen vol oud papier door de straten waaiden, de fiets van de buurman omgevallen was, de bomen zwiepten, de mensen vochten tegen de vooruitgang en de ramen wiebelden, belde vriendin met tril in de stem rond vijven op. "Ik moet helaas vanavond het borrelen afzeggen. Vind je dat erg?"
Nog een telefoontje later: "Ik durf niet auto te rijden!"
Daarna belde broerlief. Ze mochten de tent eerder sluiten. "Net een nieuwe auto, als er maar geen schade aan is als ik de parkeerplaats op wandel."
Terwijl de wind regen tegen de ramen liet kletteren werd er een muziekje geluisterd, een beetje gepjoeterd, ge-msnt en mail beantwoord. Liet zij zich de opgewarmde nasi goed smaken en dronk zij een heerlijk 7 upje. Het was knusser thuis dan buiten.

2:06 AM //
Share

donderdag 18 januari 2007



IK VOEL WAT JIJ (NOG) NIET VOELT:

De feestgangers gingen een voor een, of in setjes, naar huis. Ze lieten zichzelf uit. "Spreek je!" werd er geroepen. "Ja, tot gauw!"
En op de grond zat een voor haar onbekende jongen, een beetje doelloos voor zich uit te staren. Dronk af en toe uit z'n halflege glas. Luisterde naar het gezelschap dat naast haar zat, of hing eigenlijk, en vond het wel best.
De kale meneer glimlachte naar haar. Zij streek hem over zijn wang en glimlachte terug. Ze had de vertraging in haar handen gevoeld, van de rose-tjes en van de roes die ze daardoor voelde. Zijn hand betastte haar buik. Ze voelde kriebels. Ze moest ervan lachen. En toen voelde hij dieper, pookte met zijn vinger in haar zij en buikstreek. Ze had opeens een vervelende, zeurende pijn gevoeld. Een rare pijn. Niet van het poken, maar een dieper soort pijn.
Hij had met een frons haar buik betast en bekeken. Keek toen naar haar op en zei serieus: "Volgens mij heb je een blinde darmontsteking. Laat ernaar kijken."

Labels:


2:20 AM //
Share

woensdag 17 januari 2007



AAN DE STRAAT:

De koffer was gevuld. Het ging met moeite dicht. De rits haperde halverwege, er moest goed aangeduwd worden wilde het echt sluiten.
De koffer was zwaar. Heel zwaar. Misschien dat er halverwege de reis iets achter kon blijven. Dan was de koffer lichter en had zij minder pijn in haar armen.
En zo kwam er iemand op haar pad. Het pad van haar reis. En hij zag de koffer.
"Is hij zwaar?" had hij gevraagd. "Als hij erg zwaar is, dan denk ik dat ik hem niet met je dragen kan."
Maar zij wist te vertellen, met horten en stoten, dat ze de koffer niet achterlaten kon, hoe graag ze het ook zou willen.
"Misschien, heel misschien kan ik onderweg iets achterlaten. Dan is de koffer minder zwaar en dan hoeven we minder te tillen."
Maar hij twijfelde. Aan de inhoud en zwaarte van de koffer. Maar zij en de koffer waren wel twee verschillende dingen. En de inhoud kon veranderen, verminderen. Misschien zelfs eruit gehaald worden zodat er nieuwe spullen in konden die ze samen hadden uitgezocht. Waar ze samen blij van werden.
Tot op een dag hij tegen haar zei: "Die koffer is veel te zwaar. Ik wil die koffer niet tillen. Ik weiger te proberen. Ik wil niet proberen. Ik til die koffer niet. Zet die koffer maar aan de straat."
Maar dat kon ze niet. Ze kon die koffer niet achterlaten. En toen, op een zekere dag, zette hij haar aan de straat. Met koffer en al.

2:26 AM //
Share

dinsdag 16 januari 2007



DAT JE HET EVEN WEET:

Iedereen zit aan tafel.
"Ik hoor iemand slurpen!"
L. (3,5 jaar) schudt zijn hoofd.
"Ik snurk niet uit m'n beker hoor!"

Labels:


2:43 AM //
Share

zondag 14 januari 2007



DOEI:

"Een deel van mij wil wel blijven."
"Dan blijf je toch?" Hij zei het met een licht smekende vraag in zijn stem.
Ze stonden buiten, in de donkere nacht. Het licht van de lantaarnpaal scheen somber over de verlaten straat.
Ze boog haar hoofd en speelde met de fietsbel.
"Nee, het spijt me, maar ik ga."
Hij keek haar even aan. Knikte toen kort. Haalde zijn handen van haar stuur en stak ze in zijn broekzak.
"Doei?"
Hij knikte nogmaals, draaide zich om en liep met gebogen hoofd richting hoofdingang.
En terwijl hij de deur achter zich dichtdeed en de trap naar boven liep, fietste zij door de lichte miezerregen over stille straten. Vermengden er een paar tranen met die van de regen.

9:14 PM //
Share

zaterdag 13 januari 2007



ZOUT:


6:54 AM //
Share

donderdag 11 januari 2007



WOEIIIII:

Er was afgesproken in de avond bij de Lux. De Lux stond er nog wel, gelukkig. De takken van de bomen woeiden over de gladde stenen langs het archief, de bibliotheek en de kerk.
De tassen van de H&M leken hun eigen weg te willen gaan; alsof de hond de baas uitliet in plaats van andersom. Het had geen zin om te fietsen naar het station, het had ook geen zin om haarlak in het haar te doen. Het had geen enkele zin om wat voor paraplu dan ook op te doen. Het had totaal geen zin om mooi te willen zijn. Het gezicht leek spontaan beginnende lachrimpels glad te strijken. Lenzen in houden of brilletje op had ook geen zin, men hield de ogen negen van de tien keer toch gesloten. Verwaaide taferelen.
De zware deur deur van de Lux ging amper open. J. zat er al. Gelukkig. Ze was namelijk vergeten een tijdschrift, krantje of boek mee te nemen. Kus-kus-kus. Sjaal af. Jas uit. Dicht tegen de verwarming kruipen.
"Zo, helemaal verwoeid, maar aanwezig! Ik wil nu een bak leut!"
Het Lux personeel was er eentje van laat maar waaien. Heel toepasselijk. Lekker kletsen met de gasten. Bitterballen en uiensoepjes rondbrengen op z'n elf en dertigst. Dat was in sommige gevallen niet fijn, maar bij de Lux normaal. Dat hoorde erbij.
"Een thee en een cappuchino." De ober zette het neer. Liet de theedoos zien.
"We hadden het de vorige keer toch over wintersport?" vroeg hij toen.
Oh, dat had best gekund.
"Dat ik het niet leuk vind? Wintersport?"
Hij knikte. Pakte z'n dienblad vast en ging.
J. keek de ober met kromme rug na.
"Hij was met je aan het flirten."
"Ohw. Ik zie het verschil nooit tussen oprechte interesse en geflirt."
"Ja, dat maakt je prooi voor inpalmelarij."
"Inpalmelarij..."
"Uhuh."
"Daar zou je best eens gelijk in kunnen hebben. Ik neem het in behandeling."
...
"Laatst stond ik op het station te wachten, m'n aaipotje op, tikte iemand me op de schouders. Of ik de dochter was van die en die, de honkbalcoach. Mijn vader heeft inderdaad vroeger gehonkbald en honkbal gecoached. Ik ging vroeger weleens kijken. Niet om het spel, want dat duurde me te lang om helemaal te snappen, maar honkballers zijn uitermate interessante figuren. Softballers daargelaten. Wat was mijn punt ook alweer?"


7:12 PM //
Share




PLEISTER OP DE WOND(EN):

"Toen papa jou sloeg, toen was papa niet zichzelf. Papa gaat nu werken om weer een goede papa te worden."
Zoon zat met zijn hoofd naar beneden naast zijn vader op het trapje voor het huis.
"Papa heeft heel veel spijt van wat hij gedaan heeft. Papa vraagt eigenlijk of hij het goed kan maken. Hoe kan hij het goedmaken?"
Zijn zoon zat bewegingsloos naast hem. Schouders naar beneden. Gaf geen krimp. Het leek net alsof hij zijn tijd uitzat. Verplicht luisteren naar wat de dader te melden had. De dader, zijn vader, in wie hij al zijn vertrouwen gelegd had, ooit, gaf hem een genadeklap. Soms kon je in je leventje iemand aankijken, luisteren naar de spijtbekentenis, zuchten en zeggen: Ja, ik vind het vreselijk dat dit me is overkomen, maar ik vergeef het je.
Zoon had gekeken hoe zijn vader uiteindelijk was opgestaan en was gaan lopen. Van hem vandaan. Hij had geprobeerd. Had getracht te zeggen dat hij zijn best zou doen om er voor hem te zijn. In het vervolg. Van nu af aan. Het veegde alleen het verleden niet meer weg.
Soms waren de mensen waar je het meest om gaf, de mensen die je niet meer vertrouwen kon. Omdat degene waaraan jij je hart gegeven had, je keihard onderuit haalden.
Zoon stond op en zag zijn pa de hoek om gaan. En hij stond op, liep het trapje op, opende de voordeur en sloot hem achter zich.

3:34 AM //
Share

woensdag 10 januari 2007



ZEER:

Ik kijk toe
terwijl je van me wegglijdt
Weg
Weg van mij
Ik wil zo graag
mijn hand uitreiken
Kan het niet
Mag het niet
Ik voel dat ik val
Draaiend
Als in een draaikolk
van pijn.

juli 2001.

Labels:


2:30 AM //
Share

dinsdag 9 januari 2007



FRITS:

Vanmiddag kwam tot ons het trieste bericht dat op maandagmiddag, omstreeks half vier, heengegaan is: Frits.
Doordat zijn kom ietwat vervuild leek, wilde leidster hem verschonen. Daarbij is Frits gaan denken, joepie, ik krijg een nieuwe kom! Door zijn ADHD sprong hij iets te enthousiast uit zijn kom. Daarbij viel hij op de grond, spartelde nog wat na, waarbij eerste hulp meteen werd ingezet. Het mocht niet baten.
Frits is dood. We zullen hem missen.

"Spoelen we hem nou ook door de w.c?" vroeg L. (3,5 jaar)



2:51 AM //
Share

zondag 7 januari 2007



ONHEILSPELLEND:

De nacht leek een aaneenschakeling van warrige dromen, wakker worden, omdraaien en uitgebreid de wekker bekijken, maar weer schaapjes tellen en tenslotte de ogen te sluiten en verder te gaan met de warrige dromen waar geen touw meer aan vast te knopen viel.
Iemand beschuldigde haar. Ze had hoogblond haar, lang, en ze wees beschuldigend met een vinger. "Dat heb jij gedaan!" En dat had ze helemaal niet. Ze wist het zeker. Maar haar ongelijk hard maken wilde niet lukken. Er was commotie. Mensen in rep en roer. Er was iets ernstigs gebeurd en zij had het gedaan. De hoogblonde lange haren dame was zieltjes aan het winnen en riep naar iedereen die het maar horen wilde dat zij het geflikt had. Wat helemaal niet zo was!
Ze schudde haar hoofd, wilde uitleggen en praten en vertellen dat het anders was. Dat er een misverstand ontstaan was. Dat het gewoon niet waar was wat zij beweerde!
Maar men luisterde al niet meer. Ze waren in een groepje gaan staan en bekeken haar met argwanende en wantrouwende ogen.
En toen ze bezweet wakker werd, met ingehouden paniek, voelde dit zo onheilspellend, dat ze het de hele dag bij zich droeg. En niet kon loslaten. Als dit maar niet zo'n droom was dat bewaarheid ging worden, zoals die paar andere dromen die precies dit gevoel konden geven.

Labels:


7:10 PM //
Share

zaterdag 6 januari 2007



FOR STARTERS:

Als het even niet kon, door werkomstandigheden van mijnheer, dan nokte ze hem met vriendin. Dat even borrelen op vrijdagavond voelde als een superdeluxe weekendbinnenkomer.
"Nog een zoet wit wijntje?" vroeg de inmiddels bekende ober.
De een moest nog rijden, de ander kon lopend naar huis. Dus ja, dan nog maar een tweede glas. Dat was best te doen, ook al vielen haar oogleden soms als rolluiken naar benee.
"Moe?"
"Maar voldaan."
"Hard gewerkt?"
"Mega hard gewerkt."
"Dan trakteer ik op bittergarnituur."
"En als afsluiter een lekkere choco toet!"
"Deals are made to be dealed with!"
"Yeppers!"
"Yeppers?"
"Lama..."
"Doen we nog een theemuts straks bij jou?"
...
"Een theemuts?"
"Ik bedoel een slaapmuts... Dat heet toch zo?"

7:04 AM //
Share

vrijdag 5 januari 2007



IN HET KADER VAN,

artiesten die men in een hokje plaatst,
maar onverwacht toch iets andersmoois neerzetten:

KLIK!

12:21 AM //
Share

donderdag 4 januari 2007



AAAH FUCK:


Doe ik het toch alweeer!

11:55 PM //
Share




RAARRRR:

In de vroege ochtend bekeek zij in het donkerte van het raam de reflectie van een reuzeman. Hij las een krantje en had zijn benen strak tegen de bank gelegd. Hij zat op een voor haar onnatuurlijke manier. Waarom legde hij zijn benen niet gewoon lekker makkelijk voor zich uit? Waarom moeilijk doen als het makkelijk kon?
***

De conductrice kwam met een zwiep van de deur de ruimte binnen. "Allemaal een goede, goede morgen en een gelukkig nieuwjaar!" Het enthousiasme droop er bijna als appelstroop, druppelend op een pannenkoek, vanaf. Mensen reageerden gedwee. Lieten hun kaartjes zien en mompelden wat. Toch was deze conductrice een waar voorbeeld voor het vak.

***

Er zat een Chinees tegenover een hoogblond meisje. Het meisje luisterde naar het ouderwets gerinkel van een telefoon. De Chinees luisterde naar z'n iPod en hoorde niet het ouderwets gerinkel van zijn mobiel. Zij schoof even op haar stoel, aarzelde zichtbaar en tikte hem toen maar op zijn knie. Gebaarde dat zijn telefoon afging. Toen hij eenmaal in de gaten had wat zij bedoelde haalde hij pas zijn oortje uit zijn oor. Waarom niet meteen? Hij nam op een sprak Chinees. Luid Chinees. Als in Chong Chang Chin. En het hoogblonde meisje schoot in de lach. Een luide harde lach. En kwam vervolgens niet meer bij.

2:22 AM //
Share

woensdag 3 januari 2007



VERREK!

Hij werd gemist; de categorie voor beste linkdump bij de nieuwe Dutch Bloggies. Welke videoblog was favoriet? Geen idee. (Even zoeken.)
Is videoblog wel zo popi dan? Is dat helemaal je-van-het?

Snotjandorie. Nu linkdump ik wel een keer.
Klikkerdieklik.

Artsy!

Is dat nou erg 2006?

1:08 AM //
Share

dinsdag 2 januari 2007




Labels:


2:09 PM //
Share

maandag 1 januari 2007



VERROTJES:

Drie kleine meisjes stonden naast elkaar. Met hun ruggen naar de weg. Op een grasveld. Met laarzen aan. Drie kleine meisjes haalden iets uit een plasticzak en gooiden het bijna simultaan de lucht in. De lichte knalletjes werden weggeblazen door de enorme knallen van een groepje jongens.
Ze kwamen aan gewandeld en haalden uit hun rugzak vuurpijlen of ander vuurwerk. Ze liepen doelgericht. Kleine Robin Hoodjes.
Ze lachten om de drie kleine meisjes, die zichtbaar genoeg hadden aan kleine meisjes rotjes. Die stilzwegen zodra het de lucht in kwam en teniet werden gedaan door enorme knallen van zwaarder vuurwerk.
De Robin Hoodjes elleboogden elkaar en lachten hen uit. Liepen voorbij en schonken al lang geen aandacht meer aan de kleine meisjes.
Drie kleine meisjes stonden naast elkaar. Met hun ruggen naar hen toe. Op een groot grasveld. Ze zagen hoe de Robin Hoodjes langs hen heen wandelden. Te druk met praten om te ontdekken dat de drie kleine meisjes in hun plastic zakken keken, er iets uit haalden en elkaar om toestemming vroegen.
De kleine meisjesrotjes vielen pal achter de hielen van de Robin Hoodjes. Toen het overal stil om hen heen was. En ploften uit elkaar. Daar schrokken de Robin Hoodjes van.
De drie kleine meisjes grinnikten. Soms is klein ook groot genoeg.


3:48 SMS:




7:20 PM //