Share

zondag 29 april 2007



PRIKKENDE NAALD IN HART:

Doen wat goed voelde was soms een sjokkende vooruitgang naar een martelwerktuig. Het gevoel stak als een prikkende naald in haar hart. Maar als iets niet goed voelde moest ze ernaar luisteren. Het negeren van een sluimerend vervelend gevoel voelde nog erger. Dat schuldbewuste, snijdende en fluisterende stemmetje in haar achterhoofd. Dat haar nimmer verlaten zou. Pas als ze het goede gedaan had. De waarheid zou zeggen. Zonder smoesjes.
De smoesjes waren al eens door haar hoofd gegaan. Van m'n kat is dood, de treinen rijden niet, ik heb enorme blaren op m'n voet, naar: ben m'n flipflops kwijtgeraakt en op andere schoenen loop ik niet. Het voelde niet goed.
Ze was sjokkend naar het gekke houten ding gelopen. Ze had haar armen in de gaten gelegd. Haar hoofd in het grotere gat. Het hout stonk.
Ze stond in een vervelende positie. Ze kon amper naar voren kijken. Naar de voorbijgangers die waren blijven staan. Met veinzende glimlachjes en leedvermakende sneren.
Nadat de eerste een tomaat gooide, volgden er meer. En toen ze allemaal uitgegooid waren, hun handen aan hun kleding afveegden, liepen ze weer door. Wurmde zij haar handen en hoofd uit het vieze houten ding en stond met een spierpijn in haar rug op.
Maar de hemel kleurde vrolijk blauw en de vogels zongen. Kon ze gaan.

8:50 PM //
Share

zaterdag 28 april 2007



MOT?

Ze zat met een bord vlaamse frieten voor de buis. Met haar vermoeide voeten in een teiltje met lauw water waarin een geurige bloesem van weet-ik-veel-kruid vermengd was.
Het leek een ritueel geworden; thuiskomen, flipflops uit, badje maken, ondertussen heen en weer drentelend in de keuken, sapje inschenken en dan voor de buis als het eten klaar was.
Voor de buis was dan meestal RTL Boulevard, voor verstand op nul tv. Alleen bekeek ze de laatste weken RTL Boulevard met een argwanend schuin oog.
Was Daphne Albert nou beu? Was Daphne Albert niet ontzettend beu? Albert praatte dan ook teveel, constateerde ze, terwijl ze een hete vlaamse friet in haar mond stak.
Zou zij de enige zijn die voelde dat Albert en Daphne geen RTL Boulevard buddies meer waren, maar zich ontzettend aan elkaar aan het ergeren waren?
Het maakte RTL Boulevard niet zo gezellig meer. Ze nam nog een vlaamse friet, doopte het in de mayo en zapte naar Man Bijt Hond.

3:53 AM //
Share

vrijdag 27 april 2007



TWEE SCHIMMEN:

Ze zat met haar mok koffie 's morgensvroeg aan een interessant MSN gesprek toen de deurbel ging. Ze nam haar sleutels, want de deur zat nog op slot, en zag door het wazige deurraam twee schimmen staan.
Ze opende de deur. Zag een Indonesisch uitziende oudere man met een zwart leren boekje en een jonge dame met een lange bruine rok. Ze glimlachten allebei van oor tot oor.
"Goedemorgen mevrouw,-" begon de oudere man.
"Zijn jullie Jehova Getuigen?" vroeg ze met dezelfde glimlach.
"Ja!" riep hij trots.
Ze bleef glimlachen.
"Dan ga ik nu de deur weer sluiten!"

7:51 PM //
Share




WAT WIL JE NOU LIEVER?

Ze stond te wachten op haar afspraak. Bij de parkeerplaatsen. De zon scheen op haar gelaat en ze sloot even haar ogen en opende ze weer. Van een afstand hoorde ze een jong gezinnetje aan komen lopen. Moeder voorop, daarachter een sjagdraaiende papa en twee kinderen. Een meisje met slippers aan en een paardenstaart en een dikkige jongen met een slakkengang.
"Schiet je nou op?" mopperde moeder terwijl ze zuchtend achterom keek.
De jongen sjokte door.
"Anders kom ik te laat op m'n werk."
De jongen liep maar moeizaam door.
"Wat wil je nou liever?" vroeg de jongen. Hij was hooguit zeven jaar.
"Te laat komen op je werk of dat ik hier in m'n broek pis?"

5:01 PM //
Share

donderdag 26 april 2007



FLIPFLOPS:

flipflop fliflop flipflop flipflop flipflop flipflop flipflop flipfop flipflop fliflop flipflop flipflop flipflop flipflop flipflop flipfop flipflop fliflop flipflop flipflop flipflop flipflop flipflop flipfop flipflop fliflop flipflop flipflop flipflop flipflop flipflop flipfop flipflop fliflop flipflop flipflop flipflop flipflop flipflop flipfop flipflop fliflop flipflop flipflop flipflop flipflop flipflop flipfop flipflop fliflop flipflop flipflop flipflop flipflop flipflop flipfop bijna verloren met het instappen van de trein flipflop fliflop flipflop flipflop flipflop flipflop flipflop flipfop flipflop fliflop flipflop flipflop flipflop flipflop flipflop flipfop flipflop fliflop flipflop flipflop flipflop flipflop flipflop flipfop flipflop fliflop flipflop flipflop flipflop flipflop flipflop flipfop flipflop fliflop flipflop flipflop flipflop flipflop flipflop flipfop au, stap niet op m'n teen flipflop fliflop flipflop flipflop flipflop flipflop flipflop flipfop flipflop fliflop flipflop flipflop flipflop flipflop flipflop flipfop flipflop fliflop flipflop flipflop flipflop flipflop flipflop flipfop goud is in, nog steeds, anders verkochten ze het toch niet flipflop fliflop flipflop flipflop flipflop flipflop flipflop flipfop flipflop fliflop flipflop flipflop flipflop flipflop flipflop flipfop flipflop fliflop flipflop flipflop flipflop flipflop flipflop flipfop flipflop fliflop flipflop flipflop flipflop flipflop flipflop fliflop flipflop flipflop flipflop flipflop flipflop flipfop flipflop fliflop flipflop flipflop flipflop

6:23 PM //
Share




MET HENK:

Om zeven uur 's morgens ging de telefoon. Ze schrok wakker uit haar slaap en nam op.
"Jaaaah, goedemorgen, je bent live in de uitzending!" riep een bekende, met een ietwat plat utrechts, sprekende man.
"Welk plaatje gaan we voor je draaien?"
Ze was verbaasd, knipperde met haar ogen en dacht dat ze nog steeds droomde.
Hij grapte en grolde, flirtte met haar.
"Ik ben net wakker!" vertelde ze verontwaardigd.
Henk hing weer op.
En weer ging de telefoon.
"Gaan we een keer wat drinken?" vroeg Henk nu.
Ze fronste haar wenkbrauwen en dacht even na.
"Maar je bent toch getrouwd?" vroeg ze aarzelend.
Ja, daar moest Henk even over nadenken. "Maar ze hangt er maar bij." vertelde hij.
Toen hij ophing moest ze lachen.
Ze had sjans met Henk Westbroek.

Labels:


3:13 AM //
Share

woensdag 25 april 2007



ROODTEENTJE SLOT:

Er zaten helemaal geen koekjes in het mandje! Voordat ze eruit kon halen wat erin zat stond er een andere Boze Wolf voor haar neus. Ze schrok ervan en deinsde achteruit. "Wie ben jij?" riep ze in paniek uit. Ze rook onbetrouwbaarheid. Een vervelende vieze stank.
"Ik ben... de Lieve Wolf, die jou de weg gaat wijzen via een heel mooi bospad." Hij strekte zijn behaarde poot uit en liet haar zien welk pad hij bedoelde. Het was het mooiste pad dat ze ooit gezien had. Met fleurige bloemen langs de kant. En de zonnestralen leken zich neer te strijken op de platgetrapte takken.
"Maar dat is niet de kortste weg." probeerde Roodteentje nog. Ze hield haar mand goed vast. Opeens spotte ze achter een boom nog een bewegend dier. En aan de andere kant ook. Boze Wolven. Die zich verscholen achter dikke boomstammen.
Ze voelde zich onveilig. Ze wilde alleen maar naar oma koekjes brengen, ook al zaten er geen koekjes in de mand. Ze wilde naar oma, die ziek op bed lag, en een beetje gezelschap verdiende.
De Boze Wolven kwamen nader. Ze slopen als hyena's zo zacht. Met hun nekken vooruit. Hun watertandende monden. Hun uitpuilende ogen die blonken in het schemerige zonlicht.
"Stop! Blijven staan!" riep Roodteentje opeens. Ze hield haar mandje voor zich en keek van links naar rechts. Met een vlotte beweging stopte ze een hand in het mandje. Het rood met witte ruitjes doekje dwarrelde naar de grond.
Terwijl ze haar beide armen vooruit gestrekt voor haar borst hield stopten de Boze Wolven met hun naderende pas. Het werd stil om hen heen.
Roodteentje hield een 9 mm Uzi vast. Ze kraakte haar nek. Van links naar rechts. Schudde haar schouders los. Zette beide voeten op de grond. Wiebelde haar tenen. "Ik zei ..Stoppen!" riep ze uit.
De Boze Wolven stokten in hun adem. Staarden naar de loop van de Uzi. Bliezen nauwelijks hoorbaar hun adem uit. Durfden niet meer te bewegen. Stonden stokstijf.
Maar de Boze Wolven keken elkaar uiteindelijk aan. Dachten, ze meent het vast niet. Zetten hun pas naar voren, waardoor Roodteentje zonder aarzeling het vuur opende, en met een knallende herrie alle Boze Wolven ombracht. Ze vielen als poppetjes op de dorre takken. En het werd stil in het bos.
Ze bekeek het tafereel. Hoe de zonnestralen hun lijven leken te strelen. Ze stopte de Uzi terug in haar mandje. Kraakte haar nek weer. Links. Rechts. En zette haar stappen vooruit op het rechte pad. Soms gebeurden er onverwachte dingen onderweg.

5:05 AM //
Share

dinsdag 24 april 2007



ROODTEENTJE DEEL 2:

"Ik ga naar oma, koekjes brengen."
De Boze Wolf moest grinniken. Hij sloop iets dichterbij om haar beter te bestuderen.
"Enne, ga je via het rechte pad?" wilde hij van haar weten. "Er zijn namelijk een he-le-boel zijpaadjes die net zo prachtig en mooi zijn als deze."
Dat geloofde Roodteentje wel. Ze keek om zich heen naar de zijpaden. Allemaal zijweggetjes met madeliefjes groeiend langs de kant.
De Boze Wolf sloop zo dichtbij dat Roodteentje er een beetje trillerig van werd. Ze hoorde zijn piepende adem in haar nek en stapte een pas naar achter.
Het mandje helde een beetje mee. Ze had niet eens gekeken wat voor koekjes er in het mandje zaten, maar de koekjes leken erg zwaar.
"Maar eh, ik ga maar weer eens!" riep Roodteentje, terwijl ze haar mandje weer rechthield en met snelle pas het rechte pad op wandelde. Ze liet een Boze Wolf verbouwereerd achter.
Pas toen ze dacht weer alleen te zijn stopte ze om in het mandje te kijken. Ze legde het rood met witte ruitjes doekje opzij en kreeg hele grote ogen van verbazing.

4:02 AM //
Share

maandag 23 april 2007



WEEKWOORD:



IMAGOBEHEER

Labels:


4:59 PM //
Share

zondag 22 april 2007



ROODTEENTJE DEEL 1:

Roodteentje ging uit wandelen. In een mooi donker bos. Maar ze droeg teenslippers, dat was niet zo handig, met al die dorre takken en splinters. Maar ze deed erg voorzichtig. Ze had een mandje bij voor oma. Oma was ziek. Oma kon niet naar buiten en bleef in bed, zodoende beviel moeder om Roodteentje te laten lopen.
"En blijf op het rechte pad!" riep ze Roodteentje nog na.
Dus liep Roodteentje langs hoge bomen en hield ze haar mandje stevig vast. Ze was gewaarschuwd voor de Boze Wolf, die soms honger had en Roodteentjes wilde opeten. Roodteentje vond dat ze niet bang hoefde te zijn. Ze bleef immers op het rechte pad.
Maar halverwege zag ze iets bewegen vanachter een boom. Er sloop een behaard beest naar haar toe. Even aarzelde Roodteentje, bleef stilstaan en keek wat er ging gebeuren.
"Dag Rood..teentje." kraakte de Boze Wolf terwijl hij haar malse voetjes bekeek en glimlachte zijn beste glimlach. "Waar ga je naartoe?"
Ze liet met een schuin oog haar blik gaan over de mooie zachte vacht, zijn uitpuilende ogen en gretige blik.
"Ik ga naar oma, koekjes brengen."

10:35 PM //
Share




...

Ze hoorde zijn honende lach ergens in de verte.
Het schalde door de ruimte
en vloog mee met de krijsende meeuwen.
Ha Ha hahahaaha. Hahahahaaaah!
Terwijl zij het geluid leek te dimmen
met haar handen over haar oren.
Maak het weg.
Weg.
Weg.
Alsjeblieft.
En er rolde een traan over haar wang
die niemand voor haar wegveegde.

Labels:


2:23 AM //
Share

zaterdag 21 april 2007



HOL:

Misschien spreekt haar naar-buiten-blik
alleen maar lege doodsheid
Met verwarring in haar ogen
haar trillende handen
Terwijl ze een trek neemt
van haar sigaret
En kijkt zij de leegte tegemoet
met haar heroine hunkering
haar fucked up hersenen
Als zij de man die om haar heen loopt
met uitgestoken hand
smeekt om geld
Is zij nog steeds bij ons
Overal
Nergens.

2000 Keileweg,Rotterdam.

Labels:


7:31 AM //
Share

vrijdag 20 april 2007



VAN LIEVE NAAR ROOS:

Lieve was een kwartiertje lopen. Dwars door straten die allemaal zo op elkaar leken. Waar fietsers auto's nakeken die per ongeluk bijna tegen hen aanreden. Waar de reclameborden foto's droegen van dikke mannen met groene buiken waar knaloranje buttons op prikten waarop 'blijf positief' stond.
De kale meneer pakte er eentje en deed hem op zijn tas.
"Je hebt een stoere fiets." concludeerde zij. "Ik ben fietscourier geweest." was zijn verklaring. Lieve was best sjiek de freak, maar gelukkig niet al te sjiek de freak. Met een Belgisch ambiance; een gretige ober en tonijn amuze.
Na de dubbele portie frietjes, haar klein hompje biefstuk,('Volgende keer vraag je gewoon: wil jij mijn vlees?' 'Maar dat zou best dubbelzinnig kunnen zijn') at hij een koekje van de schaal dat op de bar stond van het Rozentheater. Net ervoor had de jonge vrouw achter het loket gevraagd of zij een kortingspas had. "Je bedoelt zeker OV?" had zij lachend gevraagd. De jonge vrouw keek haar even lachend aan maar begreep niet zo goed waarom de ander nu een binnenpretje had.
Ze liepen de foyer binnen en ze zag de mensen die zij kende maar niet goed kende. Het was vreemd en vertrouwd tegelijk.
"Wordt er gezoend?" vroeg De Krullenbol. "Ja, er wordt gewoon gezoend." constateerde zij. En de blauwe dame zei "He he, eindelijk!" En het ijs was gebroken.
De voorstelling was leuk. Bij binnenkomst zag zij een Antilliaanse Chinees. Ja, echt, een Antilliaanse Chinees. Met een hoed op. Hij maakte kraaiende geluidjes. Het licht doofde, de spot ging aan, het verhaal begon.
Alles ging snel. Ze lachte meerdere malen, applaudiseerde naar de schrijfster van het verhaal. Ja, natuurlijk speelde Raymi goed. Met mimiek. Met verve. Maar de tekst was niet van hem.
Veel later, sliep zij. In haar slaap was ze in een bibliotheek. Er waren zoveel boeken. Ineens zag zij een boek liggen. Er stond met grote letters: "Heler." op. Met een voorkant van soort van weilandsbloemen. En terwijl zij droomde voelde zij een hand over haar voorhoofd gaan, dat zachtjes streelde. Toen ze half ontwaakte, voelde zij dat iemand van het bed ging en van haar wegliep.

6:35 PM //
Share

donderdag 19 april 2007



ETTE ATTE, PITTA!

Ze liepen in een rijtje richting keuken, als in een boemeltreintje. Zigzaggend met een zelfgemaakte koksmuts op. De ene muts viel bij de een half over het gezicht. Gevolg was een bijna struikelpartij.
In de keuken sneden ze met botte mes de prei, paprika en champignons, en propten stiekem ondertussen de salami en ham naar binnen. Ze smeerden er tomatenpuree op en wasten hun handen. Daarna mochten ze spelen terwijl de pizza in de oven opwarmde. Tien minuten later zaten ze vol verwachting weer aan de lange tafel.
Het stukje pizza werd op een bord gelegd, om even af te koelen, er werd verteld eerst even te blazen. Dat veroorzaakte iets meer speeksel op de pizza dan de bedoeling was. Maar daarna werd er gesmuld.
Toen de monden, handen, oren, ogen, wangen, nek, armen gepoetst waren riep S (net 2 jaar) ineens:
"Ette atte! Pittaaaa!"

Labels:


9:12 PM //
Share

woensdag 18 april 2007



WEEKWOORD:



5:56 AM //
Share

maandag 16 april 2007



OP EIGEN KRACHT VOORUIT:

Ze had zichzelf gezien als in een filmpje. En dat filmpje draaide op een witte muur; met een oude diaprojector. Het ratelde. Het kraakte en ratelde. Ze zag zwijgende beelden. Zij op een nieuwe fiets. Haar vader ernaast. Af en toe keek hij op naar degene die filmde en lachte. Terwijl zij verwoede pogingen deed wankelend en wiebelend vooruit te komen.
De beelden ratelden in haar hoofd. Ze kon het niet stoppen. Alsof ze bijna met haar beide handen tegen de slapen van haar gezicht wilde bonken. Hou op. Hou op dan? Als een vraag die bleef hangen in de leegte van de kamer.
Papa had naast haar gelopen. Zijn vaste passen lieten haar zien waarheen te fietsen. Hij had zelf de zijwieltjes eraf gehaald. "Je bent zes, Reine, dan doe je het zelf." Alsof er een gebruiksaanwijzing bij de gekochte fiets zat. Een leeftijdslimiet van zes.
Ze was altijd bang geweest. Bang om te vallen. Jaren later, als ze door de stad wandelde, moest ze soms plotseling haar ogen sluiten, omdat ze soms beelden kreeg van een valpartij. Dan zoog het kippenvel haar botten binnen. Voelde ze haar ingehouden adem. Het wiebelen van de fiets. "Niet vallen, Reine." "Niet vallen."
In het huis waren de grote meubels afgedekt met een groot laken. Het stonk. Het rook er muf. Er was in het huis niet meer gelucht. De ramen zaten potdicht. Ze liep naar het grote woonkamerraam en duwde aan de stang. Er danste lucht naar binnen. En licht. Veel licht. Waardoor het laken opeens lichtgrijs kleurde. De niet afgedekte meubels, een salontafel in het midden, oudbruin waren. Haar broer was naar boven gelopen. Ze hoorde zijn voetstappen op de planken vloer. Dan stopten de voetstappen even, om even later weer verder te lopen. Ze streek zachtjes met haar vingers langs de rand van het dressoir. Achter het vieze glas stond duur kristal. Even aarzelde ze, maar opende toen het ene deurtje, om heel even met de nagel van haar wijsvinger tegen het kristal te tikken. Het bracht opeens een heldere en zuivere klank de stille kamer in. Ze moest even glimlachen.
"Moet je kijken!" riep haar broer opeens. Ze liep naar de trap en keek naar boven. "Wat?" Het bleef even stil. "Kijk dan!" riep hij weer. Ze zette haar laars op de onderste tree. En nam toen snelle passen naar boven. Hij zat gehurkt bij een oude kartonnen doos. Zijn donkere haren lagen verward over zijn voorhoofd. Hij keek haar aan. Wenkte. "Oude elpees." Verklaarde hij. Ze hurkte langzaam naast hem neer. Ze staarde naar een elpee van Cliff Richard. En moest door haar neus lachen. Kort en droog.

7:10 AM //
Share

zondag 15 april 2007



VERGETERIG:

"En hoe heet nou die tent tegenover die ene bekende tent?"
"Je bedoelt de Winkel van Sinkel?"
"Ja, en dan die andere?"
"Beneden bedoel je?"
"Nee, gelijkvloers!"
"Daar zijn alleen maar winkels."
"Het was iets met -gnon. Ik was daar vorig jaar met koninginnedag."
"Sauvignon? Of is dat wijn?"
"Ja, dat is wijn waarvan je niet echt onder de indruk zou hoeven zijn."
"En ik heb morgen een lunchdate en ben glad vergeten hoe laat."

8:32 PM //
Share

zaterdag 14 april 2007



MEMOIR OP EEN BIJZETTAFEL:

1985

Ze zat in een overvolle aula en las een boek. In de pauze was het eigenlijk vragen om moeilijkheden als je in een hoekje ging zitten om een boek te lezen. Dat was uiteraard niet cool. Eigenlijk was het cooler om gewoon sjekkies te pikken van je buurman en naar buiten te rennen, om ze daar, om het hoekje van de school, op te roken.
Ze dacht ook dat als ze in een hoekje een boek ging lezen, zij dan niet gestoord zou worden. Vooral omdat ze waarschijnlijk niet op zou vallen. Ze was klein, iel en lelijk. De jongens zouden meer interesse en aandacht hebben voor de hockeybabes die giechelend in een ander hoekje stonden te draaien om hun as. De Oilily en NafNaf meiden. Het merkvolk.
De een bietste lipstick van de ander om het met een spiegeltje zo op haar mond te doen dat ze ook uitzicht had via de reflectie van de spiegel naar de groep opgeschoten jongens die in een uiterst serieuze wedstrijd pingpong verwikkeld waren.
Er stond opeens een hele grote jongen voor haar neus.
"Hey, ben jij nieuw?" Hij tikte met zijn Nike tegen de onderkant van haar laars. Ze keek verlegen op en wilde netjes antwoorden maar hij was haar al voor.
"Brugwuppie!" en lachte een enorme harde lach die iedereen liet opkijken.
Ze schoof haar bril weer op haar neus. Bekeek de hele grote jongen en besloot maar niets te zeggen. Ze keek naar de blonde hockeymeiden die giechelend naar haar keken. In hun blikken zag ze een vervelend soort afkeuring. Ze bekeken haar laarzen, haar broek, haar trui en bleven steken bij haar gezicht. Ze legde een plukje haar achter haar oor en zag toen dat de meiden in lachen uitbarstten.
Toen de zoemer ging liep ze mee met de rest. Ze had wel gezien wie een beetje in haar klas hoorden, maar verder leek het alsof ze dwalend door de lange holle gangen liep zonder te weten waar te eindigen. Het vierde uur had ze economie. Als ze kon zat ze achterin. Ze zocht altijd een plekje achterin. Dan staarde ze vervolgens naar de hokjes in haar schriftje, knikte mee met de rest, schreef wat op en keek naar buiten.
Buiten was alles anders. Hier, in dit muffe klaslokaal, met al die onbekende kinderen, de leraren die perse wilden dat het huiswerk af was, en het verkrampte gevoel in haar vingers van het vasthouden van haar ballpoint, de opkomende, kloppende hoofdpijn bij haar rechterslaap, haar droge mond waar een kriebelhoestje zat te plagen, was het hel op aarde.

7:09 PM //
Share

vrijdag 13 april 2007



MIDDELGROOT:

Amsterdam kwam naar het zonnige zuiden. En dronk een middelgroot biertje. En hij besloot dat het goed was.

6:38 PM //
Share

donderdag 12 april 2007



NIET LACHEN GRAAG:

De fotowinkel leek drukker dan normaal. Er stonden een paar mensen te wachten. Ze bekeek de portretfoto's uitgestald in een vitrine. Er zaten mooie lijstjes om.
Ze werd erna geholpen door een mevrouw. Ze was erg jolig.
"Kom maar mee." wees ze, en ze vertrokken naar een donker hoekje achterin de winkel. Ze moest plaatsnemen op een hoge kruk. Het wiebelde toen ze ging zitten. Ze bedacht dat ze weinig goede ervaringen met krukken had. Daarom zat ze nu heel stil.
"Je mag even je haren achter je oren doen."
Ze fronste haar wenkbrauwen. Zo droeg ze haar haar nooit.
"Ja, moet. Regels."
Ze knipte een lamp aan. Nog een lamp. En ondertussen kakelde ze vrolijk door.
"En het is heerlijk weer he? Wat een bofferds zijn we toch. En helemaal als je vrij bent."
De camera werd goed gezet.
"Nu mag je ietsje naar links draaien, kin een beetje omhoog. Ja, en dan vooral niet lachen!" riep ze ineens uit.
Maar door de plotselinge uitroep begon ze wel te lachen. De foto moest opnieuw.
"Niet lachen hoor."
En weer schoot ze in de lach. Foto moest opnieuw.
"Echt niet lachen he." smeekte de fotograaf.
En toen lachte ze eventjes niet.
Na een aantal minuten kwam ze het mapje met foto's brengen.
"Jeetje, ik lijk net een crimineel. Nu nog een nummer erop en ik ben klaar." reageerde ze toen ze het mapje bekeek.
"Ja, dat krijg je nog, als je je paspoort laat maken."

Prachtig.

En je bent gewaarschuwd. Er mag niet gelachen worden op paspoortfoto's!


11:07 PM //
Share




VERLOPEN:

Ze had, friemelend met haar tas, haar kaartje gezocht en haar paspoort. Ze stond voor de deur bij TNT om een pakketje op te halen.
Een pakketje dat blijkbaar alleen ondertekend door de eigenaar meegenomen kon worden. Zulke pakketjes werden bij voorbaat al spannend. Spannende pakketjes.
Er stond een rij. Een man met verwilderd haar en grauw gezicht wilde een doosje sigaren. Een een kraslot. Een mevrouw kocht een Vriendin. Ze had nooit begrepen waarom sommige mensen een Vriendin kochten. Alleen de naam van het tijdschrift liet haar al huiveren. Ooit was ze gevraagd voor een artikel bij de Vriendin. Toen had ze, turend naar de schappen in de supermarkt, een Vriendin zien liggen. Na er door heen gebladerd te hebben besloot ze dat zij en Vriendin geen vriendinnen werden.
"Ik kom een pakketje ophalen." vertelde ze de meneer achter de balie.
Ze bekeek haar paspoort. Tot haar grote schrik zag ze, naast een wat oudere foto, een verouderde datum. Twee dagen over de zogeheten datum.
"Heeft u legitimatie?" vroeg hij vriendelijk.
Met een aarzeling knikte ze en legde het paspoort op de toonbank.
"Eh ja, alleen zie ik nu net dat ik verlopen ben."
Hij haalde zijn wenkbrauwen op. Hij bekeek het paspoort.
"Nou, laat ik dat nou helemaal niet gezien hebben!" riep hij uit.
Er stond een collega achter de meneer achter de balie. Zij fronste haar wenkbrauwen, keek over de toonbank heen naar het verlopen paspoort en bekeek haar vervolgens van top tot teen.
"Dat is de procedure helemaal niet!" reageerde ze bits.
De meneer hoorde de collega niet. Althans, hij deed zijn uiterste best om haar niet te horen. Hij zocht in een bak en haalde er een dikkere brief uit.
"Alstublieft!"
Ze nam het in ontvangst en bekeek de collega nog even van top tot teen.
Onderweg de deur uit besliste ze dat die mevrouw best een Vriendin gebruiken kon.

3:26 AM //
Share

dinsdag 10 april 2007



PAPA:

Ze durfde niet. Ze keek met bangige, grote ogen achterom. Haar vader hield beiden handen geleund op zijn bovenbenen terwijl hij voorover stond. Met een knikje. Nog een knikje. Alsof het knikje zei: Toe nou!
Ze zette haar ene voet op het pedaal. Zette met haar andere voet af, een stap, twee stappen, en wiebelde ondertussen met haar stuur, probeerde recht vooruit te kijken, haar bewegingen te volgen en te trappen. Met allebei haar voeten. Maar het wiebelde teveel. Ze slingerde met haar stuur, keek naar het pad en de graslijn.
Wierp haar voorwiel op het gras, tegen de graslijn aan. Voelde de oneffenheden van het gras en de grond en trilde met haar stuur. Donderde ze zo met haar nieuwe jurkje, die ze met mama gekocht had in de stad, in het vochtige gras.
Ze hoorde in de verte dat papa aan kwam hollen. Ze zag, door de wirwar van lange haren, hoe hij zijn sigaret wegslingerde. Ze voelde twee handen onder haar middel en ze werd omhoog getild.
"Heb je je bezeerd?"

3:22 PM //
Share

maandag 9 april 2007



"MAN, I NEED FLIPFLOPS!"

Er werd onder andere wijn gedronken. En een dvd gekeken. Ook gewandeld. Langs bospaden en beekjes.

"Ik word moe." jammerde zij. Maar ze gaf niet op. Er werd gewandeld.
"Kom op! Nog even!"

Geen paaseitjes maar berlinerbollen. En touwtje springen. Ze lachten haar uit toen ze zei dat ze touwtje ging springen. Maar ze deed het echt. In spin de bocht gaat in. Met fluoriserend groen.
Lang uitslapen. Eerst gewekt worden door het oorverdovende klokkenluiden van een voorbode van een mis. Nog een keer omdraaien met een glimlach van oor tot oor. Met de zon heel vaagjes om een hoekje het raam binnen getuurd. Kiekeboe!
Rosbiefmetpepertjesbroodjes. Verse jus d'orange. Spierpijn voelen. Op plekken waar ze van dacht dat zij ze niet eens had. Die plekken.

"Au!"
"Niet zeuren! Jij zeurt altijd als je nog heel even moet."
Zucht.

Een zonnebank. Niet zo lang. Lang genoeg. Met het vertrouwde gezoem waar ze zo loom van werd. Met haar ogen gesloten dagdromen. Vakantie. Vakantie. Vakantie!
De zon scheen. Het was best warm. Ze gooide haar puma's en sokken uit en wiebelde met haar tenen.

"Ik heb ze nodig. Nieuwe."
"Wat?"
"Slippers! Het liefst met een blommetje erop."

Er werd gelezen. Veel gelezen. Terwijl de koffie pruttelde. De dagen gingen.

"Zwaar relaxend."
Ja, dat was het.
"Proost!"

8:40 PM //
Share

vrijdag 6 april 2007



WEEKWOORD:



6:52 AM //
Share

woensdag 4 april 2007



DE MAGIE VAN DE KUS:

Ze bekeek zijn troebele en trieste ogen. Er klotsten miniscule heen en weer gaande zoute zeeen in zijn ogen. Als hij zou knipperen dan zou alles overstromen.
Hij keek sip. Met een wanhoopsblik en bibberende onderlip probeerde hij zich groot te houden. En wachtte. En wachtte.
Ze wist even niet zo goed wat te doen. Ze bekeek hem met een observerende, schuine blik. Sprak in haar hoofd een analyserende 'hmm' uit en wendde haar hoofd weer naar de andere kant. Om vanuit die invalshoek verder te prakizeren. En nog eens een 'hmm' in haar hoofd te doen spreken.
"Nou," zei hij toen maar. "Dan ga ik wel in een hoekje zitten snikken."
En hij draaide zich op zijn hielen om en liep van haar vandaan.
Met zijn afgehangen schouders sjokte hij naar het hoekje van de kamer. En zat.
Met zijn armen over zijn opgevouwen benen. Met zijn sneakers met losse veters zat hij voor zich uit te staren. Zijn kin op zijn armen. En nog keek hij haar met zijn trieste ogen aan.
"Zal ik er dan maar een kus op doen?" gaf ze toe. Leek even te bedenken wat ze werkelijk zei. En sprong van de hoge tafel en hield haar armen in haar zij. Alsof ze een klusje moest klaren.
Met de zacht gesproken 'hmm' in haar hoofd bedacht ze dat kleine kinderen, als zij een gat in hun knie gevallen waren, een bult op hun hoofd hadden of gewoon 'au' voelden, een 'kusje erop' kregen en erna weer vrolijk verder wandelden. Terwijl zij net ervoor wellicht een ambulance nodig hadden. Minstens een doktersbehandeling.
De blik in zijn ogen verraadde plotseling plezier. De triestheid verdween even.
"Ja, ik heb even liefde nodig." gaf hij aan. Speelde zijn verdriet met verve. Bibberde nog even met zijn onderlip. Maar waren zijn schouders niet meer zo afgezakt. Bespeurde zij zelfs ineens een lichte beweging met de sneakers. Kleine tikjes zoals een hond met zwaaiende staart die net te horen gekregen had dat hij met z'n baasje uit mocht.
Ze liep langzaam naar hem toe en toornde hoog boven hem uit. Het gaf haar een gevoel van macht. Even was zij de grootste.
Heel langzaam knielde zij naast hem neer, boog voorover. Hij wachtte geduldig op wat er komen ging, tuitte langzaam zijn lippen. Ze boog nog verder voorover. Hij had moeite zijn ogen geopend te houden. Op zo'n cruciaal moment vergde dit romantiek waardoor ogen plotseling als luikjes in een raam sloten. Alsof de wind dat deed.
Hij rook haar eaudetoiletteluchtje. Ze streek met haar haarlok langs zijn wang. En hij kon maar met moeite zijn voet in bedwang houden. Het kloppen van zijn hart leek dwars door zijn shirt te bonken. Hij voelde de adem langs zijn mond. Even leek ze te aarzelen. Leek het langer te duren dan hij wilde.
Maar voelde toen een zeer tedere, zachte vorming van zoen op zijn voorhoofd. Dat heel even op de plek bleef kleven van fronsrimpel en bruine huid. Hij opende zijn ogen. Leek even verdwaasd.
"Voel je je nu weer beter?" vroeg ze met een schuine blik en knipperende ogen.

10:22 PM //
Share

dinsdag 3 april 2007



L(i)EF:

Er was een emailcorrespondentie van start gegaan. Een onbekende vrouw met een andere onbekende vrouw. Dat het soms oke was gewoon lief gevonden te worden. Lief was wat goed was. Dat de vrouwen soms een rare kriebel kregen van lief. Op hun billen gingen schuiven op hun stoelen van irritatie. Als een opkomende waterpok. Vooral als de ene vrouw bedacht dat zij met haar kleine postuur weleens een aai over haar bol kreeg van (soms) onbekende mensen. Dat lef dan om de hoek kwam kijken. Dat lief stoeide met wat de buitenwereld wilde van de vrouw. Want spannend, uitdagend en wild was toch de tegenhanger van lief?
"Wil je alsjeblieft niet aan mijn haar zitten? Het liefst gewoon helemaal niet aait?" Lef als in assertief zijn. Mocht dat dan wel? Want lief was toch niet sexy? Lief was toch vooral schattig? Gruwelde de vrouw niet van schattig?
Dat kwetsbaarheid zoveel lef bevatte. Dat die kwetsbaarheid soms geoefend en ge-olied moest worden. Dat het in de hergebruik moest. Dat de vrouwen in deze tijd soms vochten om onafhankelijk te zijn, vooral als het om mannen ging.
"Ik leef mijn eigen leven. Degene die met me mee wilt wandelen mag dat. Maar dat pad is van mij." Dat klonk dan meteen weer zo onlief. Dat klonk gewoonweg als vrijgevochten, zelfverzekerd en assertief.
Ze speelde met woorden. Na de emailcorrespondentie met de voor haar onbekende vrouw. Assertieflief. Hoe kwam dat tot uiting?
Lang geleden knutselde ze met uitgeknipte plaatjes uit een vrouwenblad. De jonge vrouw met de roodgeverfde lippen wilde de kikker kussen op haar hand. De kikker met een gouden kroon. De kikker zou na de kus omgetoverd worden tot mooie Prins. Een zelfverzekerde, mannelijke man met een dosis humor, eigen mening en lef. Maar hij was ook lief. Assertieflief. Maar vooral het feit dat zij, de jonge vrouw met de mooie huid, de kikker in haar hand hield. Dat was wat voor haar telde. Omdat de lieve vrouw de keuze maakte. Een kus? Of wachten op een kus? Een kus in de lucht?
Accepteren dat lief oke was. Lief zijn was ergens een ontzettend mooi ding. Wie wilde nu geen lieverd in de buurt? Lief met lef en vooral zo af en toe de grenzen.
Ze stuurde de zelf gefabriceerde kaart als motivatie de email in. De onbekende vrouw zou er vast wel iets uit kunnen halen voor zichzelf. L(i)EF! Heb lef, maar ben tegelijkertijd lief.

Labels:


11:15 PM //
Share

maandag 2 april 2007



BUCKLEYS:

"Neem dan nog een slok!"
"Aah, nee. Ik wacht nog even. Ik ga eerst douchen en dan bekijk ik wel of ik er nog eentje neem. Om het af te leren." zei ze een tikkeltje cynisch.
"Voordat je naar bed gaat lijkt het me beter er nog eentje te nemen."
"We zullen zien." (Dat had ze inmiddels geleerd van de mannen in haar leven; veel mannen zeiden 'we zullen wel zien' als ze geen ja of nee wilden (durfden) te zeggen. Watjes.)
Na de douche, in haar nachtdingesje, stond ze aarzelend bij de keuken.
"Wat drentel je nou? Neem die heis, kom naar bed en ga slapen."
Ze schraapte haar keel. Alsof er een schuurspons aan de binnenkant van haar keel schuurde. Ze zuchtte en pakte de fles. Een theelepeltje spul maar. Een theelepeltje.
Ze zette de lepel aan haar mond en kneep haar ogen dicht. In haar hoofd telde ze: een twee drie hupsakee en slikte het door.
"Gatverdamme." mopperde ze met haar schorre stem.
"Dan ben je straks Janis Joplin af, schat."

Lees hier de april issue van a:b about girls. (Dat Remco zegt dat ie het geschreven heeft is gelul, dat is door mij gedaan.)

9:36 PM //
Share

zondag 1 april 2007



BARHANGEN:

Er was ooit een avond geweest dat er geen plek was in het grand cafe aan de gewone tafels. Alles was bomvol met rokende en drinkende studenten, stelletjes, stelletjes met kinderen en hippe ouderen van dagen.
"Er is nog wel plek aan de bar." had de serveerster geopperd.
"Dan zorg ik ervoor dat het eerste vrije tafeltje voor jullie is."
Dat deden ze dan maar.
Het begon al met het erop gaan zitten. Dat ging nogal moeizaam. Met de billen goed mikken en dan hups, ze zat. Misschien was het haar lengte geweest, ze wist het niet. Aan de bar zitten trok haar allerminst. Met gekromde rug was niet sierlijk, dus rug recht. Met als gevolg dat ze half spierpijn kreeg van het rechtop zitten. Vandaar dat de mannen vaak gewoon helemaal over die bar heen hingen! Kwestie van de rug ontlasten. Niet charmant, maar wel lekker lui. Ooit had ze een glaasje wijn teveel gedronken. Ietwat gezellig aangeschoten was ze naar de w.c gewandeld en toen ze terug kwam moest ze haar billen natuurlijk weer op de barkruk settelen. Dat was niet helemaal goed verlopen. Ze schoof ernaast. Wankelde en viel er af.
Later was ze nog wel vaker het grand cafe binnengewandeld. Ook op tijden dat het bomvol was met rokende en drinkende studenten, stelletjes, stelletjes met kinderen en hippe ouderen van dagen.
"Er is nu geen plek aan de gewone tafeltjes." vertelde de serveerster dan.
"Als jullie willen kunnen jullie wachten aan de bar."
"De bar?" spuugde ze het bijna uit. "Nou nee, we staan wel even."
Op een avond zat het wel zo vol dat er nog alleen maar plek was aan twee barkrukken aan de bar. Ze twijfelden even en gingen toch maar zitten. Met de belofte dat het tweede gewone tafeltje voor hen zou zijn.
Er ging een kwartier voorbij. Twintig minuten. De magen rammelden van de honger.
Er kwam een tafel vrij. De tweede. Ze hield het nauwlettend in de gaten.
Maar niemand kwam hen seinen. Haar geduld raakte op.
"Is die tafel voor ons?"
De serveerster achter de bar keek haar bedenkelijk aan. Ook een beetje vragend.
"Zitten jullie dan te wachten op een tafeltje?"
"Ja!" riep vriendin ineens uit. "We zitten hier niet voor de lol hoor!"

12:11 AM //