Share

zondag 24 juni 2007



6 WOORDEN:

Een verhaal van zes woorden?

De vakantie begon met een bounty.

8:12 AM //
Share

zaterdag 23 juni 2007



IN DEN OCHTEND:

"Als ik nou zeg dat ik geen ochtendhumeur heb, want ik spring vrolijk m'n bed uit en ik zeg gewoon goedemorgen en ik heb zin in de dag, maar ik wens geen harde muziek aan m'n hoofd of de televisie of kakelende kippen op m'n werk met hun hele verhaal, heb ik 'm dan toch?"
"Je wilt 's morgens niet echt veel zeggen en horen?"
"Uhuh..."
"Dan ben ik toch bang dat we te maken hebben met een semi ochtendhumeurtje."


7:14 PM //
Share

vrijdag 22 juni 2007



OORVERDOVEND (STIL):

De buurman liet een harde muziektoon uit zijn wekker schallen. Ze kon niet goed horen welk nummer maar dat het herrie was dat kwam luid en duidelijk binnen.
Ze keek op haar wekker. Zeven uur. Precies. De kerkklok begon nu ook te loeien.

Ze draaide zich om en sloot demonstratief haar ogen. Kneep ze fijn. Alsof ze zeggen wilde: ik slaap! Waarom wilden sommige mensen 's morgensvroeg meteen al wakker worden met oorverdovende muziek? Stevige gitaarsolo's, jankende vrouwenstemmen en knallende beats?

Ze werd plaatsvervangend nerveus van buurman's wekkerradio. Wilde dat hij opstond en dat ding zou uit doen. Maar nee, wilden sommige mensen juist luisteren naar de enorme uithalen van top veertig gedoe. Dan konden zij hun dag beter starten.

Ze viel toch weer in slaap. Om met een mexicaans deuntje uit haar mobieltje wakker te worden. Tijd om op te staan. Er werd gereisd vandaag. Helemaal naar Noord Holland. In alle rust klikte ze haar koffiezetapparaat aan en keek in de broodtrommel. Oh nee, er waren geen croissantjes. Hoe kon ze dat nou vergeten!

7:12 PM //
Share

donderdag 21 juni 2007



GEDELIFUCKT:

Vorige week zaterdag (en die week ervoor) stond er een rij bij de Delifrance. De deur kon niet meer dicht, het was ook warm, dus de deur van de Delifrance bleef geopend, met een forse mevrouw ertussen, die met haar lobberige arm de boel tegenhield.
Er gingen broodjes filet americain, broodjes zalm en chocolade broodjes als zoete broodjes over de toonbank.
"Wie is er dan?" vroeg meisje-met-paardenstaart.
"Mag ik vier croissantjes?"
"De croissantjes zijn op."
De klant keek op haar horloge. Het was nog niet eens middag! Met een pruillip liep ze langs de lobberarmen de deur uit.

Afgelopen woensdag. Er stond een rij. Ze keek naar de standaard die netjes en handig de deur in een geopende positie hield. Lobberarm was er niet. Wel een rij. Potjandikkie.
"Wie is er dan?" vroeg het blonde-bloos-meisje.
"Mag ik vier croissantjes?"
"De croissantjes zijn op."
De klant keek op haar horloge. Het was nog ochtend!
"Hoe laat moet ik hier komen om vier croissantjes te kopen?"
Het was een serieuze vraag. Het blonde-bloos-meisje keek haar niet begrijpend aan.
"Ja, ik ben hier nu al een paar keer geweest vroeg op de dag en steeds zijn de croissantjes op. Ik vraag me af of ik 's morgens voor de deur moet gaan liggen om verse croissanjtes te kunnen kopen."
Ze wilde geduld bewaren. Vriendelijk blijven. Glimlachen. Serieuze vragen stellen.
Dat kostte haar een beetje inzet, vanuit-de-tenen-positiviteit en heul veul geduld.
Het liefst was ze gaan vloeken en tieren. Maar daar kreeg je geen fijne, zachte en lieve wereld van.
"Vrede op aarde!" mompelde ze terwijl ze langs de geopende deur de Delifrance uit liep.
"Je wordt hier gewoon geDelifuckt waar je bij staat."

9:23 PM //
Share




WEEKWOORD:

BOEFJE.

*Als in: 'Jij bent een boefje!'*

Van mens tot mens, voor de duidelijkheid.

Labels:


3:04 AM //
Share

woensdag 20 juni 2007



CHRIS TAAAATUS:

"Wat kijk je nou?"
Ze gebaarde met haar hoofd. Het zag er niet uit. Ze knikte schuin naar links. Alsof ze Gilles de la Tourette had.
"Wat zit je nou te doen man?"
"Niet zo hard! Zie je hem dan niet?"
"Wie?"
Ze keek om zich heen waardoor de ander met rollende ogen zuchtte.
"Op vijf over."
Ze schoof haar zonnebril omhoog en keek haar vriendin quasi sarcastisch aan.
"Zie je hem dan niet?
Chris. Chris Tates."
"Tates?" spuugde de ander bijna uit.
"Is het niet Teeeeets, in plaats van taaaatuuus."
"Doe even rustig joh, straks hoort ie ons!"
Hij was precies zoals op tv. Net zo knap. Ze zeiden altijd dat tv dikker maakte maar aan Chris was niets te zien.
"Wat doet hij op een terras in Nijmegen?"
"Eh, drinken?"
Haar vriendin kon het niet helpen. Zo af en toe bekeek ze de man schuin naast haar en vergat spontaan haar drankje te drinken.
"Ik ken hem niet. Is het een zanger?"
"Neeeej joh, een acteur!"
"Oh."
"Hij zit wel met twee vrouwen." constateerde zij.
"Doet ie goed."
"Kunnen ook twee vriendinnen zijn. Je weet wel, platonische."
"Of twee vriendinnen die platonisch beginnen en dan zeer niet-platonisch eindigen."
"Ja, Nijmeegs Matras. Tss, hier dus ook al."

7:13 PM //
Share




...

De vrouw stond te bellen. Aan de overkant stond haar misschien zeven jaar oude dochter, werd zo geschat, te roepen. Moeder draaide demonstratief haar rug naar kindlief en belde gewoon door. Dochter stampvoette en liet haar onderlip trillen. Daarna zette ze een paar stappen voorbij de stoep.

Er kwam een bus aan gereden. Hard. De buschauffeur was iets aan het omroepen, waarschijnlijk voor iemand die de weg niet wist. "Halte Grote Markt."
Dochter zette nog een stap op de grote keien straat. Moeder praatte en stond naar de etalage van de H&M te kijken. Wat een leuke jurkjes. Zouden ze nog een maatje 40 hebben?

De bus toeterde. Kindlief drentelde op de stenen straat en kreeg nu de bus in de gaten. Ze wilde naar mama, die niet zag dat zij naar mama toe wilde. Mama moest bellen. En jurken kijken in de mooie etalages.
"Mama!" riep ze luid.
De bus toeterde.

"Je dochter!" riep ze naar de moeder. Tikte hard op haar schouders. Moeder draaide zich zwaar geirriteerd om en wilde een scheldkanonade starten. Ze wees. Naar de straat waar dochter half de weg was overgestoken en huilde omdat ze niet meer wist of ze nu door moest lopen of terug moest gaan.

De bus toeterde luider en langer. Kindlief riep "Mama!"

En toen rende moeder, met mobiel nog in haar hand, naar kindlief om haar mee te sleuren aan haar bovenarm naar de andere kant. Daar kreeg ze een oorveeg. En mensen schudden hun hoofd.

2:29 AM //
Share

dinsdag 19 juni 2007



ENERGETISCH:

Verbindingen. Zo moest zij het zien. De mensen in haar leven, de onverwachte reis langs vreemdelingen, bekenden of liefdespartners vertelden haar wat.
Maar wat?

De een liep langs haar heen en zij vergat. De ander liep langs haar heen en leek haar zonder aanraking aan te raken. Alsof er onzichtbare koordjes elkaar omcirkelden en even prettig in de war raakten. Soms bleven de koordjes wat langer in elkaar verstrengeld. Soms haalde zij zelf de knoop er weer uit.

De knoop. Dat leek meer een vervelend iets, maar dat voelde lang niet altijd zo.
Een losse knoop voelde misschien zelfs veilig en vertrouwd.
De een leerde haar te stralen. De ander confronteerde haar met onverwerkte emoties. De een tilde haar hoger. De ander zette haar op haar plaats.
De een leerde haar warmte. De ander gaf haar reden het te geven.

De verbindingen die gelegd werden leken voor velen zo onzichtbaar en zo gewoon. De leerkracht die haar op de huid zat. De vrouw die haar hulp vroeg. De man die wilde maar niet kon. Ouders, broers, zussen, buurvrouw, leraren, liefdes.

Alsof haar een spiegel werd voorgehouden. Kijk hoe deze situatie je doet voelen, en kijk eens hoe je reageert. En onderweg waren er keuzes. En emoties. En gedragingen. En hoop en verwachtingen.

Ondertussen het natuurlijke proces. Het leven leefde zichzelf. Ondanks en met de keuzes. Met de verbindingen. Met de onzichtbare zichtbaarheid van energetisch inzicht. Alles met elkaar verbonden. Alles uiteen en bijeen. Losse knopen.

Labels:


4:19 AM //
Share

maandag 18 juni 2007



PRALINE EN NINA:

"Wat doe je?"
Ze had de hoorn half over haar oor terwijl ze in de soep roerde.
"Ik kook."
"Wat?"
"Soep."
"Wat voor soep?"
"Uiensoep."
"Goh, moet je daar straks niet ontieglijk van winden?"
"Nee hoor. Zonder winden."
Het bleef even stil.
Nina Simone galmde op de achtergrond. Don't Let Me Be Misunderstood.
"Gisteren was ik naar de kapper."
"Oh? Wat doen?"
Even fronste ze haar wenkbrauwen.
"Mijn haar werd gekleurd. In een 'praline, chocolade en bijna zwarte kleur.'"
"Staat dat dan?"
"Ik vind van wel."
"Oh. Zal ik langskomen even?"
"Kun je best doen. Lust je ook uiensoep? Ik heb er stokbrood bij."

1:25 AM //
Share

zondag 17 juni 2007



WEEKWOORD:

POTVERDRIE.

Labels:


7:11 PM //
Share

zaterdag 16 juni 2007



ZEKER WETEN:

Ze pakte de emmer en vulde het met water. Het water liep in een waterval de emmer in. Door het geluid hoorde ze haar client niet. Ze was de trap op gelopen en tikte haar op de schouders. Ze schrok even en draaide toen de kraan weer dicht.
"Ik ga even beneden op de bank liggen. Ik ben een beetje moe."

De client was een rugpatient. Daarom was zij nu daar. Om de boel een beetje schoon te houden omdat zij het niet kon. In iedergeval niet goed genoeg. Soms hielp ze mee, maar vaak hield ze na een tijdje ermee op en ging zuchtend op de bank liggen.
Er was een kamer die ze voor het eerst moest schoonmaken die dag.
Toen ze in de tienerkamer bezig was, de mat opzij legde om te kunnen stofzuigen, de gordijnen opzij geschoven had, het raam open, wilde ze als laatste karwei de vloer dweilen.

Het was een gekke gedachte. Bizar ook. Dat haar ineens een soort van helder weten toesnelde. Er was daar al ooit een kinderkamer geweest. Ze wist zeker dat jaren geleden een ander kind in die kamer gelegen had. Een jong kind. Maar dat kind was er nu niet. Er stonden nergens fotolijstjes in de kamers, er was nergens bewijs van zijn bestaan. Maar ze wist het zeker. Er was hier ooit een ander kind geweest. Waarom dacht ze dat?

Beneden, tijdens het pauzeuurtje waarin koffie gedronken werd, zuchtte de client nog een keer. Ze keek in haar kopje en zei ineens:
"Ik heb er een beetje moeite mee dat je de kamer van onze Timo doet. Beetje raar klinkt dat, want die kamer moet natuurlijk ook schoongemaakt worden. Ik heb de laatste tijd veel verdriet. Het is een moeilijke periode."
Ze luisterde aandachtig wat haar client te vertellen had.
"Het is deze maand drie jaar geleden dat onze eerste zoon overleed. Dat was zijn babykamer."

De koffie had niet meer gesmaakt. Ze had haar werk af gemaakt en was na vier uur op haar fiets gesprongen en naar huis gegaan. Met een enorm gevoel van zeker weten dat helaas bevestigd werd.

Labels:


6:52 PM //
Share

donderdag 14 juni 2007



TAS:

Een bordeaux rode onder-de-oksel-tas. Van de H&M. Maanden geleden in een opwelling gekocht en nu was ie stuk. Binnenin was de voering kapot. De rits van haar portEmonnee was stuk.

Soms kocht ze iets en was ze vervuld met een zo-mooi-gevoel. Vroeger als ze nieuwe schoenen gekregen had moesten de schoenen mee naar bed. "Nee,-" zei mama dan, "Dan zetten we ze wel op een tafeltje en kun je ernaar kijken."

Toen ze een nieuw huis had kocht ze een tweedehands wasmachine. Dat ding was na tien jaar trouwe dienst stuk gegaan en kon niet meer gerepareerd. Toen de mannen het witgoed wegbrachten slikte ze even. Het was leuk een nieuwe wasmachine te mogen kopen, al kostte het nogal wat, maar die oude wegbrengen voelde als hartzeer.

Ze moest een nieuwe tas. Haar bordeaux onder-de-oksel-tas was stuk en repareren was te duur. Zeker in verhouding tot wat het lapje stof gekost had. Dus dan maar op zoek naar een nieuwe.
Ze vond een antracietkleurige koele onder-de-oksel-tas. Niet te sjiek, maar wel netjes en mooi. Haar paraplu kon erin, haar organiser, telefoon, portEmonnee en andere spulletjes die ze eventueel nodig had.
"Wil je hem meteen gebruiken?" vroeg de verkoopster. Ze had verteld dat haar tas stuk was.
"Nee, nog niet." verzuchtte ze. Ze kon nog een maal even met haar bordeaux rode onder-de-oksel-tas over straat voordat ze hem weg zou doen.

11:41 PM //
Share

woensdag 13 juni 2007



HOE LEER JE INTEGER:

Het kwam in al zijn krachtige emoties en woede in haar terug. Oud zeer, oud gevoel. Gevoel van aan de buitenkant gezet te worden zonder het gevoel enig inspraak te krijgen en zonder het gevoel een kans te krijgen.
Dat meelopen en meelopers bestonden, ook al waren ze volwassen en schijnbaar content met hoe hun leven zeilde en dobberde op de grote zee.

Een moment bekeken ze elkaar en zakte bij de ander de mondhoeken naar benee. Plotseling groeide er iets in haar. Ze had als eerste emotie hetzelfde willen doen. Het gebeurde bijna vanzelf. In plaats daarvan zei ze 'goeiemorgen' knikte even en ging zitten. De overige mensen hadden niets in de gaten.

Ze ging terug naar meer dan een jaar geleden. Hoe meepraten en meelopen, zonder het gevoel te hebben voor zichzelf te denken, zo maar gebeuren kon. Dat letterlijk weglopen van een situatie zoveel malen moeilijker bleek. Of om te zeggen: "Ik luister er niet naar."

Dat de negativiteit ombuigen naar enig positiviteit zo menselijk moeilijk was. Omdat mensen graag bij de groep horen willen en alleen staan zo alleenig is.
Dat integriteit zoveel van een persoon zou vergen, dat meepraten en meelopen makkelijker was.

"Eigenlijk wil ik helemaal niet, maar het gaat een beetje vanzelf." vertelde de cursiste. "Dan ga ik met een rotgevoel naar huis, terwijl ik het zelf doe."

11:08 PM //
Share




GROOT!

We zitten aan tafel en ik vraag aan T (3,5 jaar:)
"Wat wil je later, als je groot bent, worden?"
Hij denkt even na.
"Ik word later prinses." zegt B. (3,5 jaar.)
T. weet het.
"Ik word brandweer!"
"Wat doe ik eigenlijk?" vraag ik dan.
Hij denkt lang na.
"Jij doet groot werk." zegt ie dan en knikt.

En dat doe ik dus. Groot werk.

Labels:


3:04 AM //
Share

dinsdag 12 juni 2007



AFGELEID:

Het was niet zo dat ze het niet wilde. Het gebeurde alleen zo. Dan wilde ze naar de groep mensen luisteren die allemaal achter hun tafel zaten, in een halve maanvorm, en horen wat zij te vertellen hadden. Het voorstelrondje begon links en halverwege wist ze niet eens meer wie er naast Puck zat. Of Heidi. Of was Heidi degene naast Puck? Ze wist het niet meer.
Ze draaide een beetje op haar stoel en toen de blikken op haar gevestigd werden vertelde ze wie zij was, wat zij deed en hoe lang. Moest ze nog meer vertellen? Ze keek de gespreksleider vragend aan. Nee, het was voldoende. Mooi. Ze sloot haar mond en rechtte haar schouders.
Er werd een sheet over een staande memo gelegd. Met een cirkel en groene pijlen en rode dotjes. Naast haar zat een oudere vrouw, prachtig gekleed. Zwarte lange jurk en veel bling bling. Wat een mooie horloge! Ze bekeek het sieraad wat nader. En haar nagels waren ook mooi gelakt. Zouden dat echte nagels zijn of nepnagels? Zo ja, waar zou ze die nagels laten doen? Hier in de buurt zeker.
"Welke boodschap zou je dan kunnen overbrengen aan de ander?" vroeg de gespreksleider. Toen ze van het horloge wegkeek zag ze de vragende blik in de ogen van de gespreksleider. Verdorie, dit voelde echt weer als op school.

4:03 AM //
Share

maandag 11 juni 2007



LUX(E):

Het leek alsof tijd voorbij ging zonder erg. Alsof de verbondenheid van tijd maakte dat alles en iedereen in de zeepbel van tijd bleef hangen. Alsof tijd geen seconden en minuten ervoer.
De Belgische serveerster met krullenbol zette nogmaals een cappucino neer op de houten tafel terwijl ze een papiertje in de asbak kwakte en de consumptie aansloeg op het kastje.
"Ik kan de chocoladekersentaart van harte aanbevelen." vertelde ze nog met licht zoekgeraakt Belgisch accent. Maar ze schudde haar hoofd en glimlachte wat. Nu niet.
In dit moment kon ze zoveel dingen denken en doen. Kon ze keuzes maken. Kon ze afwachten. Niets doen. Opstaan. Zitten blijven.
Ze keek om zich heen. Er liepen mensen de grote trap op naar boven om naar het filmhuis te gaan. Iedereen maakte keuzes. De mensen die naar boven liepen hadden een keus gemaakt naar welke film ze gingen.
Ze nam het suikerzakje en scheurde het topje eraf en liet de suikerkorrels in haar kopje gaan. En zoals het hoorde bleef de suiker even liggen op de geklopte laag melk voordat het in de hete bruine massa verdween.
Ze roerde met een enorm hippe lepel met gat in het midden. De eigenaar van de Lux had de keuze gemaakt om dit soort lepels te kiezen. En niet de andere gewone lepels.
Mensen dachten gedachten, voelden emoties en handelden ernaar. De een geraffineerd en met vilein en de ander bedachtzaam en weloverwogen, om vooral niet impulsief te werk te gaan zodat er glazen ingegooid konden worden. Een soort karmatisch geloof. Je oogst wat je zaait. Met een zeepbel aan voldoende tijd kon men maken en breken, weglopen of in de aanval gaan. Stilletjes blijven zitten in een hoekje van een kroeg en observeren wat anderen deden. Gedrag analyseren. Wat maakte de een interessant? Wat bleef bij de ander hangen? Was het de uitstraling van innerlijke tijdsdrang?
Het was wel absurd raar, dat men verbonden leek met mensen waar men niet eens mee verbonden wilde zijn. Ze nam een slok van haar cappucino en proefde in een moment de koffiesmaak. Het kwam uiteindelijk toch neer op het goede willen doen. Uiteindelijk, wat de rest ook in al zijn of haar klunzigheid zou maken en breken. Ze stond op, zette de stoel netjes recht en verliet het gebouw.

7:31 AM //
Share




NOG EVEN:

Hij kwam een slot brengen. Voor op de koffer. Met een nummercode. Er gingen kriebels door haar buik. Vakantie! Nog even en dan lag ze op haar bedje buiten in de zon, onder een parasol te genieten van haar boek. Of zou ze poedelend met haar voeten in het privezwembad zitten en met gesloten ogen de zonnestralen op haar gezicht doen voelen.
Wandelend langs de haven, waar boten rond dobberden. Waar rotsen beklommen konden worden en waar ze even een duik kon nemen in de zee.
Waar de BBQ gebruikt zou worden en waar ze met de huurauto op pad zouden gaan, misschien zelfs wel naar Lissabon zouden rijden. Hapjes, drankjes. Musea. Zon, zee en strand. Vakantie!
Ze sloot het slot om de koffer en draaide de nummers rond. Ja, het paste goed. Even aarzelde ze. Fronste haar wenkbrauwen. Welke nummercombinatie had ze nou ook alweer gebruikt?

1:23 AM //
Share

zaterdag 9 juni 2007



HET KAN VERKEREN:

Het was een beetje vreemd; de hele dag hing er een felle zon en een drukkende warme deken hing over Nederland, maar 's avonds woeide het en werden de terrassen verwarmd. Er ging zelfs een regenbui over het zuiden heen; waardoor de grote parasols lichtjes heen en weer zwiepten en de druppels op het zeil bleven tikken. Ze nam nog een stukje van haar boeuf bourgignon. En een slok van haar drankje.
"Hoe is het met de liefde?" werd er 's middags gevraagd, toen zij poedelend met haar voeten in het kleine badje zat en een glas water dronk.
"Nu even niets." had ze verteld. Ze legde uit van vorig jaar en hoe je steeds weer opnieuw jezelf energie moest geven om opnieuw iemand te leren kennen, hoe vermoeiend dat soms voelde, en dat ze niets wilde forceren. "Gewoon op me af laten komen."
"Ach, mijn broer was 34, zo goed als altijd vrijgezel geweest en ineens komt er op zijn werk een nieuwe collega werken, een leuke meid, en binnen een jaar woonden ze samen en nu is de eerste op komst."
"Van m'n werk moet ik het niet hebben!" had ze gegrapt.
De poort opende met een piep en ze hadden allebei omgekeken.
Er liep een lange man richting deur met een pakket onder zijn arm. Beige korte broek, leuke donkere t-shirt, bruine sterke armen, mooie benen, erg mooie kop. "Ik ben van ezeltje prik." vertelde hij.
Een moment wist ze niet of ze het nu goed gehoord had, of ze nu in de lach moest schieten of hem meteen de weg moest wijzen. Ze onderdrukte een lach en ging hem voor.
Binnen in de lange gang kreeg ze even een baby in de armen gedrukt, praatte met meneer Ezeltje en legde hem uit wat weg kon en vervangen kon worden. Maar er was weer werk aan de winkel. En hij verliet later in zijn witte bestelbusje het erf en zwaaide nog.
"Potverdrie." mompelde ze.
Haar frietjes waren op en ze veegde haar mond af met een geel servetje. Ze zag de twinkelogen van haar vriendin en fronste haar wenkbrauwen.
"Weet je waar ik onverwacht naartoe ga morgen?"
Vriendin schudde haar hoofd en lachtte.
"Naar Blof."

7:10 PM //
Share

vrijdag 8 juni 2007



BRIEF:

"Lieve S,

Vandaag dacht ik, je bent als een parachute. Hoog boven de wolken heb je je pak aangedaan en laat je jezelf naar beneden gaan. Vlieg je boven de wereld en zijn je gedachten vrij.
Voor even, want er komt een moment om de parachute te openen. En het touwtje lijkt even niet te werken, de parachute gaat niet open en je raakt lichtelijk in paniek. Maar dan vliegt je lijf mee omhoog; de wind slaat onder de opengeklapte doeken en neemt je even onverwacht mee. Er is geen controle. Je zult wel moeten.
Pas net boven de groene velden laat je je lijf op de vaste grond vallen. Legt de parachute zichzelf in een gekreukeld hoopje naast je neer.
"Ik weet het soms niet meer, ik voel zoveel onrust in m'n lijf. Ik kan niet rustig in de tuin zitten want er gaan miljoenen gedachten door m'n hoofd. Allemaal dingen die ik nog moet doen. Waarom moet ik de dingen doen die ik mezelf aanpraat?" Wanneer houdt het eens op?"


Hoog. Hoger. Zweven. Oneindig ver. Omdat je misschien vluchten wil in je eigen lijf. Maar hoe verder weg, hoe meer je onrustig bent; je kan vluchten waar dan ook heen maar je neemt altijd jezelf en je gedachten mee. Vandaag dacht ik een luchtballon te zien in de verte. Een donkerblauwe. Hij zweefde de oneindigheid in. Stabiel en rustig. Misschien komt er ooit een dag dat je in de luchtballon kan staan zonder naar beneden te willen kijken."

4:35 PM //
Share

donderdag 7 juni 2007



Hij had, in de late avond, zijn balkondeur geopend en was daar gewoon gaan staan. Turend in de verte. In het niets. Hij nam een pakje sigaretten uit zijn broekzak, hoorde de balkondeur piepen en zette zijn voet tegen de onderkant van het dikke hout om de deur niet heen en weer te laten gaan. Hij zette een sigaret aan z'n lippen en klikte de aansteker aan. Even vlamde het balkonnetje, in een helder licht ontpopte zijn gezicht in een serieus en moe masker. Hij nam een trek, liet zijn ene arm zakken en keek weer vooruit.
Hij was net verhuisd. Had zijn woning helemaal opgeknapt; de boel gestript en weer opnieuw opgebouwd tot wat het nu moest zijn. Mensen hielpen mee. De bedrijvigheid was vermoeiend maar net zo leuk. Er werd bij elkaar gegeten en gedronken en 's avonds laat verliet men de woning en opende hij de balkondeur om zich er even op af te zonderen.
Ze had de sleutel omgedraaid en was met blote voeten de betonnen vloer op gestapt. Met een licht briesje dat langs haar blote armen ging en de geur van tabak dat voorbij kwam stonden ze daar en zeiden een moment niets.
"Jij ook hier?" vroeg hij met zware stem.
Ze knikte.
"Ik ook hier."

6:50 PM //
Share




BAGGY:

Ze hees haar legergroene broek nog maar eens op.
"Ben het niet gewend, die heupbroeken. M'n kruis zit zo laag."
Ze sjorde aan haar broek, pakte de rand vast en hees weer omhoog.
"Ik had er toch een riem in moeten doen. Dat heb je he, als je na het uiteten de koopavondwinkels afstruint op zoek naar een geschikte broek en dan met je bolle buik een baggy broek past dat dan best blijft hangen. De volgende dag alleen is die bolle buik niet bol meer en zakt die baggy broek zo van je heupen af."

4:00 AM //
Share

woensdag 6 juni 2007



SNAP DAT DAN!

T. (2 jaar) zit aan tafel en krijgt een boekje aangereikt. Er staan wel plaatjes bij maar ook heel veel letters op.
"Dat kan ik niet lezen." legt hij beduusd uit.

Labels:


3:37 AM //
Share

dinsdag 5 juni 2007



ZONDER ANGST:

Ze hoorde een privegesprek. Er zaten twee meiden buiten, op houten tuinstoelen. De een sprak heel serieus. De ander luisterde aandachtig.
"Alles in het leven komt uit op maar een ding." sprak de ene jonge vrouw.
"Ja, liefde en angst."
"Ja, ik had het dan over loslaten."
"Hoe bedoel je?"
"Dat je moet leren vertrouwen in een goede afloop van wat dan ook. Loslaten. Dingen op z'n beloop laten. Als je iemand hebt, er vertrouwen in hebben dat diegene bij je blijft."
"Als je alles onder controle wilt houden, raak je het juist kwijt."
Ze knikte.
"Raar dat de mens zo in elkaar steekt, he?"
Ze waren allebei even stil.
"Onbewust zoek je de ander en wilt bevestiging. Als je gewend bent dat iemand van je wegloopt, kies je onbewust voor degene die bij je weg zal lopen. Om wat voor reden dan ook. Je kent niet beter. Zo is je systeem gemaakt."
Het privegesprek ging erna over hele andere dingen. Over theeleuten bij een vriendin, over boodschappen doen. Over het mooie weer. Ze liep vol gedachten weer naar binnen.

3:48 AM //
Share

zondag 3 juni 2007



ONTMOETINGEN 2:

Ze zat op een bankje te wachten op de trein die haar naar huis brengen zou. Ze had plaatsgenomen naast een ruw uitziende jongenman, met een dikke zilveren ketting om zijn nek, een donker petje op en een enorme joint in z'n hand.
Hij werd gebeld.
"Met Mischa..."
Hij luisterde en mompelde wat in de telefoon met een zwaar Amsterdams accent, zei gedag en hing op.
"Ik moet naar Elst." zei hij ineens.
Ze keek op uit haar boek. Twijfelde of hij het nu tegen haar zei of tegen iemand anders. Maar er was niemand in de buurt.
"Ik denk dat ik in Nijmegen moet overstappen he?"
Ze knikte.
"Ik moet daar de kermis mee helpen opzetten. Helemaal geen zin in."
Hij draaide een blikje Red Bull in z'n vingers rond.
"Daarom dacht ik, ik drink alvast een red bulletje, krijg je vleugels van, zeggen ze."
Ze schoot in de lach.
"Als je er flink wat duiten voor krijgt, dan is het misschien wel handig zin te maken." opperde ze.
Hij knikte.
"Je komt hier niet vandaan. Jij komt uit Amsterdam die kanten uit." sprak ze.
Hij lachte zijn ongelijke tanden bloot.
"Klopt. Ik heb m'n familie allemaal hier wonen hoor. Maar ik spreek die familie hier niet zo veel. Ze zijn allemaal bekakt."
De trein kwam. Hij dronk z'n laatste slokje en gooide het blikje in de prullenbak.
"Zoals ze op z'n Amsterdams zeggen: de mazzel!" groette hij en stapte in.
"Haije war!" riep ze hem na.

8:20 PM //
Share




ABOUT:GIRLS:

Deel 4: "Vrouwen scheren (liever) niet."

Mijn benen brandden nog na. Van een intensieve epileerbeurt.

"Wat doet dat zeer!" riep ik uit.

"Zeer? Ja, doet dat zo'n zeer, joh?" vroeg vriendin A. verbaasd. Zij was een verstokte scheerlady.

En daar begon de discussie. Over het wel dan niet weghalen van overtollig haar. Haar dat groeide op plekken waar menig model in glossies geen haar (meer) had. Omdat de modetrent vertelde dat haar niet 'in' was. Haar moest weg!

Lees verder

1:39 AM //
Share

zaterdag 2 juni 2007



ONTMOETINGEN:

Ze had hem al maanden niet meer gezien en gesproken en zag hem de supermarkt uit lopen. Ze spraken. Onwennig. Raar. Vreemd. Maar ze was blij hem gezien en gesproken te hebben.
Ze stond in de rij in de vroege avond en keek achterom omdat ze haar naam hoorde. Ze zag een bekend persoon die ze niet snel zou spotten omdat zij ver weg woonden en simpelweg niet in elkaars 'straatje' verkeerden. Ze lachte en was verbaasd.
Onderweg, in een andere stad, waar ze niet vaak kwam, kwam ze weer iemand tegen die ze al een half jaar niet meer gezien en gesproken had. Met verbazing. Wederom.

Hoe was het mogelijk!

7:57 AM //