Share

vrijdag 31 augustus 2007



PLOP:

"Alsof ik me bevind in een zeepbel waarin geprikt wordt met een botte naald."

Hij absorbeerde de woorden die zij uitsprak.

"En de zeepbel knapt steeds net niet. Net niet."

Hij knikte vertraagd, weegde de woorden nauwkeurig af.

"Dus je bedoelt te zeggen dat je het niet meer ziet zitten."

5:53 PM //
Share

donderdag 30 augustus 2007



DIKKE DEKEN:

Ook al moet ze niet huilen
ze graaft toch de tranen
in de zachtheid van het kussen
Wanneer het verdriet haar omhelst
als een dikke deken.

juli 2004.

Labels:


3:54 AM //
Share

dinsdag 28 augustus 2007



SOMS KOMT ALLES TEGELIJK:

De kassamevrouw bekeek de jonge dame met een bezorgde blik terwijl ze de appels scande. Met iedere langere blik die ze de jongedame wierp, scande ze de boodschappen trager.
Even snapte de jongedame niet waarom. Maar toen het euromuntje viel wees ze naar haar dikke wang en rood, blauw gekleurd oog.

"M'n vriend."

De kassamevrouw snakte naar adem.

"Grapje." riep ze zonder enige emotie in haar stem en liep de winkel uit.

Toen ze diezelfde ochtend in de spiegel keek, had ze een dikke bult ontdekt, net onder haar oog, op haar wang. Het kleurde rood en blauwig. Maakte haar ene oog klein. Alsof ze een boksgevecht amper overleefd had. Het deed echter helemaal geen pijn toen ze erop drukte.

Ze kocht een kaartje die ochtend bij de automaat, stapte de trein in en gaf na een minuutje of tien haar kaartje aan de conducteur, die haar amper durfde aan te kijken.

"Ik heb niet gevochten." legde ze uit.
"Oh." mompelde de conducteur.

Op de terugweg kwam er een conducteur en zij haalde haar kaartje uit haar portOmonnee. Terwijl hij stempelde en het terug wilde geven aarzelde hij.

"Deze is van gisteren. Heb je het kaartje van vandaag bij?"
Ze zocht en zocht. Fronste haar wenkbrauwen. Zocht in haar tas, haar broekzakken, haar vest. Waar was haar kaartje toch gebleven?

"Ik kan 't niet vinden."

Mensen begonnen nieuwsgierig op te kijken.

"Dan moet ik helaas een boete uitschrijven. Heb je je identificatie bij?"

"Nee."

"Dat moet wel he?"

"Ik hoef 'm niet bij te hebben. Ik heb alleen toonplicht. Ik wil best met u naar het politiebureau wandelen. Dan bel ik m'n moeder dat ze het even komt brengen."

De conducteur was even stil.

"Ik schrijf dus alleen nu een boete voor het niet bij hebben van je treinkaartje met korting."

"Ja. Dus ..."

3:50 AM //
Share

zondag 26 augustus 2007



AFSCHEID NEMEN IS GEEN HOBBY:

Ze nam vriendin mee naar het terras. Waar ex in de hoek zat en naar vriendin knikte. Vriendin voelde hoe haar rode, met opgedroogde tranen, gezicht trok toen ze een ietwat miezerig glimlachje produceerde. Haar ogen leken klein en dik.
"Jezelf opzij zetten sucks."

Dat deed het.

Ze herinnerde het moment dat ze de telefoon pakte en ging bellen. Om de beslissing hardop op te noemen. Waardoor de beslissing, die al hard, koud en hartverscheurend was, alleen maar harder en hartverscheurender werd.

Soms deed je het goede voor een ander, maar liet het je hart een beetje leger achter. Alsof je hart een opgepompte fietsband was waar plots een stukje glas in terecht kwam waardoor het langzaam leegliep.

"Ik kan niet meer huilen. Denk ik. Ik ben zo uitgehuild. Zo moe van het huilen. Mijn gezicht doet zo'n pijn. Mijn ogen branden. Ik ben moe maar ik wil niet slapen. Ik wil niet naar huis."

"Je hoeft nog niet naar huis. We nemen een drankje. Hier. Op het terras."

7:38 PM //
Share

vrijdag 24 augustus 2007



"Soms neem je een beslissing, die je hart verscheurt."

...



4:26 AM //
Share

woensdag 22 augustus 2007



WEEKWOORD:

DRUKTE.

Labels:


3:31 AM //
Share

zondag 19 augustus 2007



FRIVOOL 1 in lichtzinnige mate vrolijk => lichtzinnig :

De kleuren. Ze hadden fel rood, oranje, paars. En de lichtjes gingen in een draai, heel snel, voorbij. Naar boven, naar beneden, zwiepend naar links en rechts. De attractie was net zo snel als de beat van een een of ander ranzig jumpliedje.

Er stond een kaneelstok een jonge vrouw met opgestoken lichtbruin haar achter een verhoogde balie. Telkens als zij een enorme wijnbal, stok of ander snoepgoed aan de klant wilde overhandigen, sleepte zij haar buitensporige boezem over de helling, bukte zodat de gouden kettingen tegen het glas kletterden, en lachte haar besmeurde rode lipstick op haar tanden bloot.

"Laatste kans, lieve mensen! Nu kunt u nog een teddybeer winnen."

De avond viel. De lichtjes werden door vele ogen scherper. Of vielen in elkaar over door de drank.
Soms zou ze even in het reuzenrad willen zitten. In haar uppie. Alle mensen eruit. Zij alleen. Met de lichtjes, ver boven de stad. De wind om haar gezicht als een sluier.

Onderweg naar huis trapte ze bijna in een plas kots.
"Gatverdamme!"


8:47 PM //
Share

zaterdag 18 augustus 2007



GEHOORD:

"Nee! We gaan niet naar de dierenwinkel!
Dan gaan we straks met een cavia naar huis,
dat zie ik dus niet zitten!"

7:53 PM //
Share

vrijdag 17 augustus 2007



VAN NAAR TOT:

"Je had vorige week je t-shirt binnenstebuiten zag ik."
Hij bekeek haar terwijl hij de woorden uitdagend uitsprak.
Ze bloosde meteen.

Ze had op haar werk naar de uitgestoken vinger gekeken van haar collega.
"Hoort dat zo?"

Nee, het hoorde niet zo. De naden lagen bloot. Het witte merkje wiebelde heen en weer. Dat het op handwas gewassen moest worden was nu openbaar gemaakt.

"Of is dat nieuwe mode soms?"

Ze schudde lachend haar hoofd.
"Ik moest vroeg op. Misschien was ik nog niet helemaal wakker."

Hij knikte en glimlachte.

"Je hebt iets weg van Kluun. Maar dan mooier." floepte ze er zomaar ineens uit.

Hij bloosde licht. Streek met zijn ene gebruinde hand door zijn korte haren.



10:55 PM //
Share

donderdag 16 augustus 2007



KON-HET-NIET-LATEN-FILMPJE/MUZIEKSKE:

Labels:


9:27 PM //
Share




KEERKRACHT:

Er hing een witte poster, donkergrijze letters, groot, op de glazen deur. Een gedicht van Martin Bril.

Ze las de woorden, weloverwogen, terwijl ze het geroezemoes om zich heen hoorde. Een Turkse man zat naast een Turkse vrouw. Hij zuchtte diep. "Ik kan niet langer wachten." zei hij zachtjes tegen zijn vrouw. Zij bekeek zijn gelaat. Hij was bleek.
Hij zuchtte nog een keer en leunde met zijn ellebogen op zijn knieen, handen onder zijn kin naar voren. Sloot zijn ogen.

Er speelde een kind aan de houten tafel. De blokken vielen om. Zij lachtte. Pakte de blokken een voor een en stapelde weer.
Moeder bekeek een oude Margriet. Bladerde zonder echt te lezen door de gekreukelde stukken tekst.

Het gedicht had ze niet onthouden. Waarover het ging wist ze niet meer. Ze las het woordje 'keerkracht.' Maar er stond veerkracht. Maar toen ze haar naam hoorde, meeliep met de lange man, glimlachte ze. Keerkracht klonk zoveel malen krachtiger.

Keerkracht. De kracht om te keren. Zoals een keuze die je maken kan. De vrijheid van keren. Om te veranderen van afslag, kruispunt of rotonde.

4:57 PM //
Share

dinsdag 14 augustus 2007



HAND OP EIGEN BOEZEM:

Doorhobbelend over de titelatuur.

Het is gegeven dat sommige vrouwen in sommige weken erge last krijgen van hun titelatuur. De een minder dan de ander. Mannen snappen dit niet. Gravend in mijn geheugen, februari dit jaar voor het laatst, herinnerde ik me een meneer die kwijlend tegenover me lag, die aanstalte maakte met uitgestrekte armen en vingers los van elkaar mijn boezem wilde omarmen.

Aangezien het 'sommige weken' betrof, schoof ik opzij. "Dat doet nu even 'au'."

"Hoe kan dat nou pijn doen?" was zijn weervraag. (Dat is vast geen Nederlands, maar in het kader van weekwoorden mag ik best nieuwe woorden verzinnen.)

Ik had geen idee. Zelfs fietsend, rennend, traplopend had ik de ongecontrolleerde drift mijn boezem vast te houden.

Meneer eind Februari, zo noem ik hem maar, had opeens een geniaal idee. Een idee dat mij soms nog doet snakken naar februari. Een herinnering dat deed huiveren, rillen van oh-dit-voelt-zo-prettig-allemaal.

Meneer eind Februari introduceerde de tietmassage. Hij cirkelde rondjes, heel stilletjes en zacht via de buitenkant naar binnen. Terwijl ik spinnend als een kat op mijn zij lag. De pijn verdween. De loomheid kwam.

Soms wil ik weleens naar de zonnebank. Ter ontspanning. Nee, niet voor de bruinigheid. Ik heb me er al bij neergelegd dat bruinheid een ruim begrip is. Maar die lampen zijn loomwekkend. Net zoals Meneer Februari's handen. Als er toch eens een titelatuursalon bestond. Speciaal voor de vrouw met de gevoelige tiet. Wat zou ik dan gelukkig zijn.

Verscheen ook bij schrijversinondergoed.web-log.nl


10:57 PM //
Share




WEEKWOORD:

KEERKRACHT.

Labels:


6:48 PM //
Share

maandag 13 augustus 2007



GEEN BADEDAS:

Vroeger zat zij weleens in de bus naar haar stageplek. Onderweg stapte een jongen in die meestal voor haar in het hoekje ging zitten. Als hij binnenkwam wandelen en zijn rugzak naast hem neerplantte, snoof zij ongemerkt zijn frisse douchegeur op. Een Badedasluchtje. Toen was dat lekker.

Badedas was nu erg 19931988. Al fietsend in het warme zonnelicht passeerde zij een jongenman op een crossbike. Ze snoof ongemerkt een overheerlijke frisse eau de toilette lucht op. Geen idee wat voor luchtje, maar een lekker luchtje was het wel. Het had een extreem bomchickawahwahgehalte. Maar dan zonder de Axe.

Geur was in sommige gevallen wat haar hoofd deed omdraaien. In de trappengang bij haar woonplek liep zij in weleens in de vroege ochtend de trap af naar beneden als zij ongemerkt frisse luchtjes opsnoof van allerlei boven-, beneden-, en zijburen.

Als ze een lijstje moest samenstellen waar ze gelukkig van werd, dan was het wel frisse mannenluchtjes.

7:47 PM //
Share

zondag 12 augustus 2007



BLOEMETJES EN VLINDERS:

Terwijl de drankjes besteld waren en de serveersters heen en weer sjouwden met enorme dienbladen wist ze niet hoe ze op het onderwerp toiletpapier kwamen.

"Ik hou dus niet van schuurpapier!"

Ze schudde haar hoofd en nam een slok van haar rose. De rode drank draaide heen en weer in het glas dat ze met haar vingers langs de steel heen en weer liet gaan. Het was bewezen dat vrouwen dit vooral deden als er aantrekkelijk mannelijk gezelschap in hun kring verkeerde.

"Ik begrijp dus niet dat men euroshoppertroep koopt. Daar haal je je reet mee open!"

Het was zonnig op het terras. Het terras zat dan ook bomvol met volk dat een biertje nam, een wijntje, ijs en bitterballengarnituur.

"Ik snap niet dat men meer euro's neertelt voor dikker, witter papier met leuke gekleurde vlindertjes en bloemen terwijl het binnen no-time bruin is en onzichtbaar."


6:56 PM //
Share

zaterdag 11 augustus 2007



AFGESTOMPT:

Telkens als zij hem tegenkwam moest zij glimlachen. Een glimlach van oor-tot-oor vriendelijkheid. En vaak reageerde hij net zo.

Als hij samen met haar was, leek die vriendelijke glimlach verdwenen; keek hij haar amper aan, mompelde wat en liep snel door.

Soms hoorde zij verdrongen woorden, van achter dikke muren. De woorden werden weleens gesust "Dat is niet zo lieverd." "Dat is niet waar, lieverd."

Hij leek een enthousiaste, aardige en spontane man. Vol vriendelijkheid en humor. Nooit had zij het idee gehad dat hij met haar flirtte, iets van haar wilde. De aardigheid en vriendelijke glimlach maakte dat zij graag met hem sprak.

Hoe kon zij pure enthousiasme en spontaniteit uit een man schreeuwen? Flikkerde er dan nog wel een vlammetje bij hen thuis?

1:03 AM //
Share

vrijdag 10 augustus 2007



SLAAP:

De slaap overviel als een deken van stilte.
Hoofd op het kussen, dromen ten ruste. Oogleden zo zwaar.

Zo zwaar.

Alsof het sport van de dag was om oogleden geopend te houden
terwijl de zwaartekracht van wimpers tegenwerkte.

Zo zwaar.

Laat me slapen, zei de gedachte tegen de nacht. Het is soms zo vermoeiend.

3:31 PM //
Share

donderdag 9 augustus 2007



REVA EN GEWOON:

Mijn mama wilde nooit
Gewoon.
Gewoon was wat iedereen
en allemaal wenste.

Net anders
Apart.
Bijzonderder.

Bestond het woord bijzonderder?

Mama woonde ooit in Spanje.
Isla Cristina.
Waar ze papa leerde kennen.

Papa was niet gewoon.
Ongewoon.
Zo ongewoon
dat hij niet mee kwam
naar Nederland.

wittekoord.blogspot.com

Labels:


5:29 PM //
Share

woensdag 8 augustus 2007



LOS:

Een mensje vraagt er niet om om alleen gelaten te worden. Het ontdekt de ruime wereld van zijn bestaan in een glazen huisje. Daarin voelt het kleine mensje zich veilig. Die ruime wereld is namelijk al groot genoeg.

De ruime wereld is toch veel ruimer. Veel groter. Breder. Wijder.
Zo wijds, dat de vertrouwde dingen om het mensje heen kunnen wegvagen.

Het roept een dierlijke angst in het mensje op. Waar gaan mijn dierbaren naartoe?
Komen ze weer terug? Wat als ze wegblijven?

Toch zit er in die ruime wereld van zijn glazen huisje, dat veiligheid biedt, het gevaar opgeslokt te zullen worden door bescherming.

Een klein mensje moet eens los de wereld in.

Een enorme angstige overwinning voor elke ouder.

8:17 PM //
Share




STERFELIJK DEEL 2:


IN DE HEMEL SKEELEREN ZE OOK.


Hij had vast bij zichzelf gedacht, ik ga vandaag van het mooie weer genieten. Hij had zijn vrouw en twee zoontjes gedag gezegd en was op schoenen met wielen de weg op gegaan. Zes-en-dertig jaar. In de bloei van zijn leven.

Hoe het precies gebeurd is weet niemand. Maar plotseling zal hij misschien wel gevallen zijn, nadat zijn adem stokte en hij geen hap lucht inademen kon. Was hij ten aarde gevallen, half op zijn zij, in een rare houding.

De wieltjes onder zijn schoenen draaiden nog na. De bomen ruisten boven hem. Hij zag de blauwe lucht, de meeuwen die langsvlogen. Even leek de ruis van de bladeren aan de bomen het enige geluid dat het moment voortbracht.

Stilte in de ruis.

De wind.

Werd de blauwe, heldere lucht langzaam grauwer. Zou het donker worden, en erna weer licht.

4:48 AM //
Share

maandag 6 augustus 2007



STERFELIJK:

Ze moest even meelopen naar een mevrouw. De mevrouw wilde exact hetzelfde kapsel als zij. Terwijl ze zich omdraaide en langzaam een rondje om haar as liep, vertelde de kapster hoe het geknipt was. De mevrouw knikte en stemde toe.

Toen zij weer zat in haar stoel, de kapster haar schaar pakte en kam, zuchtte kapster even.
"Die vrouw net, zij heeft twee maanden geleden haar man verloren. Herseninfarct."
Ze keek triestig terwijl ze een pluk haar pakte en begon te knippen.

"Drie maanden geleden hebben wij onze moeder, mijn schoonmoeder, begraven. Het was een lief mens. Nu mis je opeens zoveel. In het begin leef je in een zeepbel; word je aan alle kanten geleefd. Ik ben die zaterdag na de begrafenis meteen gaan werken, maar het besef is er nu pas. Vorige week zondag wilden we, zoals we altijd deden, 's middags even bij schoonma langs. Maar dan sta je daar ineens te beseffen dat het helemaal niet meer kan. Of je hebt zulk goed nieuws en je pakt de telefoon om het nummer te draaien, en besef je ineens, dat kan niet meer. Ze neemt niet meer op."
Ze sproeide wat water op het haar, kamde verder.

"Gisterenavond ging ik de honden uitlaten. We liepen op een paadje en ik keek naar de overkant. Er kwam een oudere vrouw aan gelopen, voor haar duwende een invalidewagen met daarin vermoedelijk haar man. Mond wijdopen gezakt, geen tanden. Hij kwijlde. Zijn handen lagen op een plateauding. Ze kwamen langs en de honden wilden uit nieuwsgierigheid naar hem toe. De vrouw lachte en vertelde dat haar man vroeger altijd honden om zich heen had. 'Hij was gek op die beesten.' zei ze.

Hij produceerde wat geluid en ik liet de honden maar even hun gang gaan. Ze kwispelden en zaten bij de man die met zijn ogen probeerde de honden te volgen. Daarna liep ze met hem weg. Ik kreeg een brok in mijn keel. Hoe snel en soms langzaam sterfelijkheid intreed."

5:45 PM //
Share

vrijdag 3 augustus 2007



WEEKWOORD:


KAARSVET.

3:46 PM //
Share

donderdag 2 augustus 2007



MOOIE JURK:

Ze stond geleund over de railing. Met haar pumps aan, glanzend donkergroen. Een lange jas. Half open. Ze droeg een jurk. Alsof ze klaarstond naar een sjiek feest te gaan. Maar het was vroeg in de ochtend. Zeven uur.

Ze had niet in de gaten dat ze bekeken werd. Ze nam een trek van haar sigaret en blies de rook uit. Daar stond ze dan, helemaal alleen. Peinzend.

Opeens keek ze op. Keek ze naast zich en zag de afwachtende blik in andermans ogen.
Even leek ze te spreken. Haar ogen vol met tranen. Haar gezicht bleek. Haar haren door de war. Haar speld scheef.

Misschien was haar feest in duigen gevallen.

5:50 PM //