Share

zondag 30 september 2007



ER KWAM EEN EMAIL,

dat zij de tas wel wilde kopen. Voor een prikkie. Ik had de tas alvast schoongemaakt, de oude bonnetjes verwijderd. Gladgestreken. Netjes gemaakt.

Er werd kort onderhandeld over de prijs. Maar de prijs was snel duidelijk. Zij wilde erg graag de mooie tas, en ik wilde even de tas niet meer opsturen, maar bij me houden, maar wist dat ik hem amper gebruikte, dat iemand anders er zoveel meer plezier van zou ondervinden. Er werd een bedrag overgemaakt.

Soms worden spullen een soort van vriendje. Ze gaan met je mee, eventjes, op reis, overal naartoe. Beleven dingen. Krijgen een herinnering. Worden ook een beetje ouder, rimpeliger, gaan stuk soms. Ik zeulde het ding mee op m'n dagelijkse route van huis naar werk en terug. Soms een weekendje weg. Bij nieuwe vriendjes ging de tas mee naar een nachtje slapen. Lag het soms in een nieuwe slaapkamer naast een stoelpoot, op een dik tapijt. Werden er spullen in gelegd en uit gehaald.

Bij het postkantoor kocht ik een kartonnen doosje, stopte samen met de mevrouw achter het loket in blauw kostuum (wat me verwonderde, want alles was nu toch ineens zwart en oranje) de tas in de doos. Krabbelde haar naam en adres erop.

Ze was een totale vreemde aan de andere kant van het land. En als ik het pakketje sluiten zou, het betaald had, dan zou binnen een dag iemand met mijn oude, mooie tas rondlopen.

Ik aarzelde even en zei ineens: 'Wacht.'

Schreef op een geel stukje papier, dat nog in m'n agenda zat, 'ik wens je er net zoveel plezier mee, als dat ik ermee heb gehad.'

Ze kreeg haar Freitag op vrijdag.

Dag tas.

Dag stukje tijd.


Amos Lee - Ain't No Sunshine

Labels:


8:56 PM //
Share

vrijdag 28 september 2007



IK SCHILDERDE EENS,

midden in de nacht, zonder al teveel licht. Zonder doel. Doelloos. Ik verfde blauw.
Dat deed ik. Heel veel blauw ...

Soms stap ik dan de volgende dag de kamer in en aanschouw wat ik de nacht ervoor gemaakt heb.

Het heeft een verhaal.



Wat zou het verhaal van het schilderij dan zijn?

Labels: ,


8:23 PM //
Share

donderdag 27 september 2007



'DE DEFINITIE VAN LITERATURELUUR IS,

in iedergeval geen Kluun', meende de lange man waarmee ik maanden geleden door de Amsterdamse straten wandelde. Wat het dan wel was, was een zeer moeilijke vraag.

Was literatuur dan de meest moeilijke, kromme, diepe en poŽzie-achtige teksten bundelen en dat literatuur noemen? Was het de ellenlange woordenstroom van auteurs als Arnon Grunberg of hoe heet die (oudere) man met die pijp in z'n mond?

Was literatuur wat mensen snapten, zodat er kweet-niet-hoeveel boeken over de toonbank vlogen en met een lach en een traan gelezen werd? Was literatuur een op gang komende discussie na het lezen van het boek?

Was literatuur een zinvolle besteding? Moesten mensen het kunnen omzetten in hun eigen vertaling? Was het een mooie zinsbouw wat op meerdere manieren te vertalen was naar eigen gedachte? Was literatuur moeilijk? Makkelijk?

Wat was het nu eigenlijk?

Ik stond vanmorgen in een boekwinkel, op zoek naar een boek. Het boek dat ik zocht bleek er niet te zijn en ging ik met een kaart voor een pasgeboren baby van een collega naar huis. De kaart was netjes in een papieren zakje gedaan.
Op de voorkant stond:

'Goede literatuur bezit het vermogen om met andermans ogen te laten zien.'

Gerrit Komrij.

Gerrit en ik rusten onze zaak.

Dat is de flauwe vertaling van 'We rest our case.'

Labels:


9:21 PM //
Share




WAT DOE JE ALS,

er een jonge vrouw, met tranen in haar ogen, op een bankje zit bij het station? Driftig knipperend met haar ogen, de waterval van tranen tegenhoudend, totdat de eerste druppel op haar ineengevouwen handen valt en uiteen spat?

De mensen ongemakkelijk draaiend op de hakken van hun schoenen. Een sigaretje draaiend, fluitend, toch maar een telefoon pakken. 'Hallo, ik versta je wel slecht hoor.'
Oh, een draadje los aan een oud vest. Een portemonnee checken want misschien kan dat frietje er niet meer af. Oh, toch wel.

"Gaat het?" vraagt dan een man, die eerst aarzelend om het bankje heen, met de jonge vrouw erop, wandelt. Legt dan voorzichtig een hand op haar schouder. Ze zit er zo teer en breekbaar bij. Met de tranen die opwellen terwijl ze niet wil.

4:17 AM //
Share

woensdag 26 september 2007



TUURLIJK!

"D, lust je ook sap?"
D (3jr) kijkt me aan.
"Tuurlijk." zegt ie.

Ik zou zweren dat hij stiekem 'duh' dacht.

Labels:


3:17 AM //
Share

dinsdag 25 september 2007



DE MAN KEEK MET GESLOTEN OGEN,

tegen het licht. Hij stond bij een groepje mensen op het trottoir maar leek zich niet te bekommeren om het gesprek. Hij stond met zijn rug naar hen toe en hief zijn hoofd omhoog. De zon streelde secondenlang zijn gelaat.

Het was best mooi te zien hoe iemand, in een drukke, luidruchtige groep, zich totaal kon isoleren. Met zijn gedachten vogelvrij. De woordenstroom langs zich heen. De geluiden vervormd en ver weg. Het geroezemoes afgestompt.

Ze draaide zich om toen ze in de auto de weg op reed. Bekeek zijn gesloten ogen en de haren die mee deinden met de wind. Zijn glimlach.

Een stukje vrijheid.

7:12 AM //
Share

maandag 24 september 2007



ER MOET ME IETS,

van het hart. Ik had een zondagsdipje. Zo'n het-is-zulk-mooi-weer-en-ik-heb-spierpijn-van-een-takke-eind-wandelen-dipje. En ik had honger. Reuze-honger.

Dus ik begon mijn koelkast van binnen te bekijken. Er kwamen mij blibblofjes tegemoet. Toen ik klein jong was kreeg ik het woordje witlof niet uitgesproken. (Hoe ik dan blibblof uitgesproken kreeg is me tot op heden een waar raadsel.)

Witlof, aardappeltjes en een zigeunerschnitzeltje.

Vol maagrammels opende ik de zak met aardappeltjes en begon te schillen.
Mijn dipje voerde me ondertussen langs de zondagsblues. Janis Joplin haalde uit op de achtergrond vanuit mijn w00fer.

'Freedom's Just Another Word for "Nothin' Left to Lose..'

Verzonken in dagdromen en mijmeringen bekeek ik de volgende aardappel. Bijna had ik er hardhandig een mes in gezet. Totdat ik wat beter keek ...



Het zogenaamde: 'hart onder de riem steken' .

Labels:


3:05 AM //
Share

zondag 23 september 2007



WEEKWOORD:


LOG-ISCHERWIJS.


Labels:


8:01 PM //
Share

zaterdag 22 september 2007



HET BESEF DAT IN ALLES,

volwassen mensen toch nog ergens kinderen blijven met (een boel) levenservaring.
Dat alles wat je meemaakt in je opgroeiende periode, je als ervaring, bagage en herinnering meeneemt naar verder.

Dat zelfs vroegere ervaringen waarbij gevoelens een belangrijke rol speelden, tot in het nu kunnen blijven meespelen, zodat je zelfs in een gesprek, een discussie of een momentopname, de gevoelens kan ervaren die je heel vroeger blij maakte, verdrietig of boos. De manier waarop een brief geschreven is, de toon die je niet aanstaat, de manier waarop iemand naar je kijkt. Tegen je praat.

Zelfs op een manier dat je iemand tegenkomt waarbij je een gevoel ervaart van vijandigheid of een andere onverklaarbaar vervelend gevoel, omdat die persoon iets in je losmaakt wat een soort van 'oud zeer' met zich meebrengt. Het onbewuste dat tegen je zegt: 'Hey, dit is hetzelfde vervelende gevoel als wat ik toen had.'

Alsof je tijdens je jeugd een klein open wondje kreeg van een ervaring, dat erna mooi heelde, maar toch een littekentje achterliet. Waarna op een later tijdstip, op een bepaalde ogenblik in een situatie, het littekentje pijnlijk ging trekken.

Meer hier.

Labels:


8:01 PM //
Share

donderdag 20 september 2007



HET LEVEN ZONDER TV-BEELD,

is als een vaas bloemen zonder water.

Toen ik verdwaasd met mijn afstandsbediening in de hand stond, en het lampje niet rood werd, en het beeld zwart bleef, stil zwart, viel mijn mond zowaar open.

Mijn tv was stuk.

Hij deed niks! Helemaal niks! Het was alsof de kamer plots zoveel stiller was. Alsof de warrige beelden van het journaal, teletekst, RTL Boulevard en De Wereld Draait Door doodgebloed waren.

"Mijn tv is stuk!" riep ik door de telefoon naar broerlief.

"Ja, da's heel vervelend. Dan heb je nu eindelijk tijd voor dat ene boek. Of het strijken van je spijkerbroeken. Je moest toch sowieso naar die housewarming? En dat feest op vrijdag?"

Toch kwam broerlief even kijken. Haalde de achterkant weg, bekeek alles even, draaide zich om.

"Wil je geen flatscreen aan de muur?"

Ik bekeek hem alsof ik net een kauwgom in m'n mond gestopt had wat al 24 uur ergens op een tafeltje gelegen had.

(Ik geef maar een goor voorbeeld. Er zijn mensen die denken dat als je 'ikke' stukjes schrijft alles waarheid is. Terwijl sommige dingen die dagboekschrijvers melden gru-we-lijk overdreven zijn.)

Geen tv dus.

"Erg Zen." vertelde ik aan m'n vrienden. Met m'n schouders naar achter en een glimlach. Alsof ik net had verteld dat ik mee ging doen met de Nijmeegse Vierdaagse.

Who was I kidding?

Labels:


6:36 PM //
Share




HET IS TOCH ALLEMAAL WAT,

om te twijfelen of je nu wel of geen rode laarzen koopt. Neeeej, niet van die hoerendingen. Ook niet zulke lakpumps. Toegegeven, ze waren wel gepast en gedragen, heul even door de winkel heen en terug. Voor de lolligheid. Maar snel weer in een rekje teruggezet.

Rode laarzen. Echt. Beetje dofrood. Kersenrood. Niet opzichtig. Gedurfd, dat wel.
En dan de twijfel. Zullen mensen dan niet raar kijken als ik langsloop? Zullen ze dan denken: wat loopt daar voor een roodschoentje?

Waarom deerde het me vroeger nooit, wat ik droeg? Ik plukte wat van de mode en draaide er m'n eigen modegehaktbal van. Misschien deed ik dat nog wel een beetje, alleen wat subtieler?

Laatst stond een knap heerschap naast me te wachten voor de gesloten spoorbomen. Er werd even geknikt en er werd een binnensmondse 'goedemorgen' gebromd. Hij droeg een sportief zwart pak, met een wit overhemd en spierwitte gympen. Ik was verkocht. Met hem wilde ik op date! Ter plekke. Kon mij het schelen dat de spoorbomen dichtbleven?
Ik had bewondering voor de durf van die man. Het stond sjiek en stoer en het was zo gedurfd!

Maar goed. Rode laarzen. Ik dacht: Verrek! Ik koop ze gewoon!

Een zwart jurkje met een zwarte panty en rode laarzen. Moet daar dan knalrode lipstick bij of een dun rood riempje?

Labels:


3:27 AM //
Share

dinsdag 18 september 2007



TOEN IK DE LAATSTE MAROKKAANSE OLIJF OP HAD,

had ik spijt. Er was een vertraging en ik nam plaats op het bankje. De miezerregen was net gestopt. Soms vond ik de miezer wel leuk. Dan kregen mijn haren meer slag. Voelde m'n haar voller. Kon ik net als in de reclames met m'n haar wapperen alsof het een mooie zomerdag betrof. Het miezerde alleen. De zomer leek voorbij.

Ik kreeg vanmiddag een tupperware bakje gevuld met echte Marokkaanse olijven. Het rook erg sterk. Naar sambal of iets erg gekruids dat erop leek. Ook zaten er kleine stukjes augurk in. Misschien ook wel knoflook.
Het bakje zat helemaal vol. Groene olijven. Ik kon amper wachten tot ik pauze had.

De trein was een beetje te laat. De miezer was dan wel gestopt, maar de trein kwam niet. Er werd omgeroepen dat de trein over vijf minuten binnen kwam rijden. Rare zin ook hoor, dacht ik. Hoe kon een trein nu op het perron binnen rijden?

Ik opende het tupperware bakje en nam een olijf. En nog een. Nog eentje. Nou, vooruit, nog eentje dan.

Na tien minuten zitten was het bakje leeg. Mijn buik zat vol. Er kon eigenlijk geen avondeten meer bij.

Wat waren de Marokkaanse olijven lekker zeg. Wat bofte ik toch met een Marokkaanse collega met het recept voor overheerlijke pittige olijven!

Maar het bakje was leeg. Mijn buik zat vol. Man o man, en ik moest ook nog fietsen.

Labels:


3:53 AM //
Share

zondag 16 september 2007



TOEN IK IN M'N KORTE ROK IN DE KAMER STOND,

lachtte hij me uit. Heel hard.

"Hahahahaaaaa!!!"

Het had een schadelijk effect op mij. Ik kroop van een lange hals met sterke rug in een gekromde houding. Een slakje zonder huis.

Er stonden dikke tranen in m'n ogen. Van die tranen die, hoezeer je ze ook weg wilt knipperen, zomaar over de rand van je wimpers rollen en toch hun weg vinden langs je wang, je nek in. Om dan met een *plop* op de grond te belanden.

Ik keek opzij naar mijn beste vriendinnetje, die schouders ophalend van mij naar haar broer keek. "Wat ben je ook een klootzak!" riep ze uit.

Hij lachtte alleen maar harder.

Ik had de meest melkflesbenen die een pubermeisje van veertien maar kon voorstellen. Korte broeken droeg ik nooit. Ik voelde me bekeken. Mijn huid was zo licht en sproetig dat de blauwe aders dwars door mijn huid heen liepen als een lange snelweg naar onbekende bestemmingen.

Mijn beste vriendinnetje had mij eindelijk overgehaald een korte rok van haar aan te doen. Ik stond in haar slaapkamer voor de grote spiegel en had mezelf aarzelend bekeken. Ondanks mijn witte benen stond het best wel leuk. Maar had ik wel lef om naar beneden te gaan?

Ik had voor de grote broer gestaan met een vertwijfelde glimlach. Met mijn grote ogen in een goedkeuring en mijn trillende mond in een bijna huilbui. Veertien en op m'n kwetsbaarst.

Hij begon te lachen.

Heel hard.

"Hahahahaaaaa!!!"

Nooit meer liet ik mijn blote benen zien. Nooit meer een korte broek of rok.

Vandaag zag ik grote broer langs me heen lopen. Hij zag me en bekeek me even in een vastgestelde herkenning. Zijn mondhoek ging verdacht omhoog. Hij leek te lachen.

"Lul!" fluisterde ik, toen ik langsliep.

Labels:


4:33 AM //
Share

zaterdag 15 september 2007



VROEGER WAS ER JACHTIGHEID,

waarin 's morgens de route van slaapkamer naar voordeur een wedstrijd bleek in heksen en jagen. Waarin negen van de tien keer spullen vergeten werden. Veel kloppende harten en weinig lucht. Zelfs een kop koffie ging er snel in, of de koffie nu heet was of gewoon warm.

Als je meemaakt dat tijd opeens erg relatief blijkt, vul je die momenten opeens met de luchtledigheid ervan. Ik bedoel, in een minuut kun je best veel. Je ogen sluiten bijvoorbeeld en de herrie van je omgeving uitschakelen.

Door de vroegere jachtigheid, waarin letterlijk het woord jacht prominent aanwezig bleek, en de jacht naar opgeruimd, de jacht naar goed willen doen, de jacht naar perfectie, de jacht naar hetzelfde doen, de jacht naar weer iets anders zoeken, leek het lijf opeens tegen te gaan werken.

Het lijf dat duizelde van alle rondjes draaien en van links naar rechts getrokken werd naar alles dat sneller moest en verder ging. Van wie dan?

Van wie?

Soms laat het lijf je hoofd eens tollen. Dat is maar goed ook. Zonder het tollen van het hoofd, alleen maar vooruitgang op jachtigheid. Waarin je in je volle snelheid langs alles raast dat ergens zo belangrijk is, dat het in je eigen windvlaag wegblaast. Wat verloren gaat. In de storm die je zelf veroorzaakt hebt.

Soms sluit ik m'n ogen. Doe ik net alsof ik oordopjes in m'n oren plaats. Valt de stilte in mij. Luister ik naar m'n eigen ademhaling. Voor ik het weet ben ik van a naar b gereisd in een luchtbel van kalmte.

Labels:


7:00 PM //
Share

vrijdag 14 september 2007



WEEKWOORD:


BUIKFRIEMEL.

T. (3,5 jr) laat een boertje.
"Oops,-" zegt ie dan, "Ik had een buikfriemel!"


Labels: ,


11:28 PM //
Share




160:

Het staat me niet
de collectie van H&M
Al dat grijs grauw
dondert als onweer
langs de naden
van mijn nieuwe winterjas.
Veel te groot
want mijn lijf is te klein

precies160.nl

Labels:


2:17 AM //
Share

donderdag 13 september 2007



ALS ONDERGOED SLIJT,

wordt het tijd nieuwe te kopen.

De keren dat ik naar een lingeriewinkel liep kun je op een hand tellen. Meestal rukte ik maatjes S, zwarte bikini modelletjes, dan wel strings dan wel shorts van de rekken af en liep regelrecht naar de kassa.

Roesjes, satijnen glansstofjes, ribbeltjes, roosjes, strikjes, doorzichtig, kant en glad was niet aan mij besteed.

Zegt ondergoed iets over het karakter van een vrouw? Vroeg ik me laatst af. Ik stond achterin een winkel omhoog te kijken naar de roze nachthemdjes met spaghettibandjes waaraan frutsels hingen waar ik biologeerd naar bleef staren.

T-shirt beha's zonder de gestikte lijnen waar een beugel in zat met een brede band het liefst en goede sluiting. Zwart. Oke, wit ook als wit gedragen moest worden.
Katoenen ondergoed. Zonder fratsen. Functioneel. Geen tierelantijnen. Goede vorm en mooi maar wel draagbaar.

Er stond een tantetje bij de kassa. Ze had perfect gelakte nagels, vurig rood, en haar in een mooi model. Alle plukjes leken apart naast elkaar gestreken waarna er een toefje haarlak op gespoten was. Manteljasje, dure jeans en enorme sjieke maar sexy laarzen. Ik kon me niet bedenken dat zij functionele zwarte shortjes op de toonbank zou leggen. Meer van die pastelgetinte, satijnen strings met een strikje erop. Dat is het beeld dat ik erbij kreeg.

Net zoals iemand, wiens naam ik dus niet ga noemen, die met tijgerprintstrings rondloopt. Als ze bukt zie je dat onder haar te strakke spijkerbroek. Het past volledig bij haar overdadige gouden bling bling. Maar het geheel past wel.

Mijn ondergoed gaat vele malen de wasmachine in en opeens denk ik dan, ik wil nieuwe! Dan gooi ik alles op een hoop en gooi het weg, of het mag mee met de zak van Max. Dan sta ik in een lingeriewinkel waar de pasteltinten en roeseltjes, strikjes en dergelijke me om de oren vliegen. Wil ik regelrecht de HEMA in vluchten voor functioneel, katoenzwart ondergoed.

Gewoon, omdat het bij mij past. Ondergoed maakt de man en vrouw. Volgens mij ga ik de menigte, die meent dat kleding niets zegt over een persoonlijkheid, tegenspreken.

Dit stukje tekst verschijnt ook bij schrijversinondergoed.web-log.nl

Labels:


7:09 PM //
Share

woensdag 12 september 2007



OP DE GROTE, GROTE BERG,

zat een meisje. Ik zag haar zitten, knieen hoog tegen haar lijf aan gedrukt. Met haar armen in een wijde slobbertrui gehuld over haar onderbenen heen wiegde zij naar voor en naar achter. Als de wind niet harder gewaaid had, had ik haar de wind in haar gezicht willen zijn. Ze leek ontzettend verdrietig en alleen.

Mijn angst was dat de wind echter in haar rug duwde, richting spoor waar zo nu en dan de treinen voorbij raasden. Als de wind zo hard waaien kon, was zij een stap te dicht bij het spoor.

Waarover ben je zo verdrietig, vroeg ik me af. De dikke tranen over je koele wangen konden niets vertellen over de inhoud. De wapperende haren voor en langs je gezicht ook niet.

Als de berg zo hoog was, waarom klom je er dan op?

Als de wind in je rug stond, zou ik wensen dat de wind zijn weg vond ergens anders.

Op de grote, grote berg zat een meisje. Misschien was ze twaalf jaar oud. Haar gezicht verdween in het holletje van haar zelfgemaakte kuil dat haar armen en benen gemaakt hadden.

Soms zou ik wensen dat de wind geluk kon toveren.

Labels:


3:50 AM //
Share

zondag 9 september 2007



DAG LIEVE EX,



Het lijkt zo lang geleden. Vannacht werd ik wakker uit een droom. Ik lag net ervoor op je borst, mijn hoofd op je kloppende hart. Ik voelde heel even dat alles was zoals ervoor, en toen ik wakker werd was ervoor, erna.

Het had even geduurd om me te realiseren dat het leven zich voortsjokte in te grote schoenen. Het was tijd geworden passende laarzen te vinden met een goede rits en goede zolen.

Weet je, het was allemaal verkeerde timing. Je zocht in mij wat je in andere vriendinnetjes ervoor dacht te vinden en met mij niet helemaal vond. Door met mij af te spreken en om te gaan, bij jou thuis, weekenden, vond je tijdelijke warmte. Want zo gaat dat als je zoekende bent naar passende schoenen. Ik zocht het ook.

Soms leek het zo passend; mijn hoofd op jouw borst. Het kloppen van je hart. Rustgevend en alles stil en sereen om me heen. Diep van binnen zochten wij verschillende schoenen. Jouw veters zaten los, ik struikelde er zo vaak over.

Je werd stiller en stiller. In jezelf gekeerd zocht je rust en afstand. Misschien werden je ogen op deze manier wel geopend. Je zocht in mij niet wat je vinden wilde. Ik zocht in jou de rust die ik niet kreeg. Alles was toen teveel doolhof waarin twee mensen elkaar wel graag wilden vinden, maar die schoenen zaten te los.

Ook al was er een onzichtbaar koord dat verbond. Dat was misschien het mooie aan een tijdelijke ons. Dat koord voel ik nog steeds. Het wordt soms nat van biggelende tranen. In stilte. Soms proef ik spijt. Spijt om wat er gezegd is en het hele waarom. Ervoor was er hoop in het verkeerde. In een verkeerde tijd. De schoenen glansden niet en moesten grondig schoongemaakt en opnieuw in het vet gezet.

Het gaat ons vast beter nu. Gescheiden wegen die heel af en toe in dromen tot elkaar komen. Dan leg ik mijn lijf zacht naast je neer met mijn hoofd heel even op je kloppende hart. Ondanks alles, ondanks verdriet en teleurstelling en verlies, wil ik dat het goed met je gaat. Als jouw schoen past en je veters vast zitten, dan glimlach ik en knik je toestemmend toe.

Dag lieve ex, tot ooit, wanneer de nacht weer valt.

Labels:


7:43 PM //
Share

zaterdag 8 september 2007



WEEKWOORD:


FRUITDRUKKER.

Jaaah, dat duurt te lang om uit te leggen ...

Labels:


10:14 PM //
Share

vrijdag 7 september 2007



DE KANDIDAAT:

Aan het einde van de grote tafel, met een bodem koffie in een kopje en een kladblok voor haar neus, bekeek ze de kandidaat tegenover haar.

Zwarte haren. Lange benen. Spijkerbroek. Zwart shirtje. Een blozend gezicht. Trillende mondhoeken.

Nervositeit.

De sollicitant plukte aan een draadje dat steeds verder rafelde aan de rand van haar shirt. Ze trok zachtjes.

Het bleef rafelen.

Ze schraapte meerdere malen haar keel. Leunde voorover om het glas met water te pakken. Hoestte. Nogmaals.

Ze bekeek de kandidaat tegenover haar. Hoe de nervositeit in haar ogen stond.

Bangig. Bleek. Troebel.

Ze schreef wat dingen op. Hoorde haar iele stem in de verte. Voelde haar keel. Alsof er een kwastje met een zachte punt tegen de binnenkant van haar keel friemelde.

Kietelde.

Ook zij nam een slok van haar koffie. Trok een vies gezicht. De koffie was koud.

Ze nam een slok van haar glas water. Schraapte haar keel. Kreeg een hoestje te verwerken dat oversloeg in een paniekerige hoestbui. Niet te stoppen.

"Sorry." meldde ze, terwijl ze uit haar stoel ging en de kamer uitliep.

In het toilet zuchtte ze een paar keer. Kwam tot zichzelf.

Nervositeit overgenomen. Even weer helder. Beide voeten op de grond.

Labels:


4:43 PM //
Share

donderdag 6 september 2007



OPROEP:

Reva en de grote hand.
Papa liep altijd
met grote stappen
door het zand
met mij aan de hand.

Grote handen
kleine handen
in elkaar gevlochten
hand in hand.

Papa's stappen
in het zand
hand in hand.
Kon ik nog een keer
wandelen
met papa.


Voor wittekoord.blogspot.com ben ik op zoek naar iemand die met mij samen wil werken. Ik zoek dus iemand die tijd en energie wil steken in het maken van tekeningetjes die passen bij de stukjes/dichtjes van Reva's verhaal in Witte Koord.
Voor aanmelding, vragen en/of tips en ideeen mail naar: karinmetk@gmail.com.

Labels:


7:30 PM //
Share

woensdag 5 september 2007



ZEGT HET VOORT:

Als alle weblogs als buurten waren waarin gewoond en geleefd werd, dan zou de liefde rondwaren als een toverspreuk over een stad.
Waarin het geschreven woord wat liefdevoller, gelukzaliger en behulpzamer kon zijn.

Als de liefde als confetti over weblogland zou vallen, dan viel de liefde over mooie woorden en teksten. Zou een gedicht, dagboektekstje of zomaar een verhaal gewaardeerd kunnen worden zoals een schilder zijn schilderij schilderen zou.

Als de liefde door de stad gaat, zou de liefde ook door weblogland kunnen gaan.

1)Liefde denkt vaak tussen de oren
maar woont in het hart.


Zegt het voort. Maak jouw tekst. Doe mee. Wees nummer 2, 3,4 ...




2) janhamelink.web-log.nl
3) keklog.nl

4:34 AM //
Share

dinsdag 4 september 2007



ZOEKEN:

De man struinde eerst nietsvermoedend langs alle fietsenrekken. Het was na zessen maar nog steeds stond het hutjemutje vol.
Nadat hij fluitend langs rij een gewandeld was en toen rij twee, gingen zijn wenkbrauwen al verder naar beneden.

Hoe kon dat nou?

Rij drie dan maar. Hij streek verward door zijn haren, zette zijn iPod zachter en dubde.

Waar stond die fiets nou?

Hij liep weer terug. Begon opnieuw. Langs rij een. Rij twee. Rij drie.

Na tien minuten zuchten, haren wrijven, handen in de zij en rondjes draaiend zag hij hem.

Zijn fiets.

3:50 AM //
Share

zaterdag 1 september 2007



SCHIPHOL:

Alsof er een vast ritueel verbonden lag aan het afscheid.
Eerst de dikke keel, waar een schorrig krakend geluid uit kwam, mocht er iets te zeggen zijn. Vaak zei men dan maar niets; de band zat te strak gewikkeld om de nek.

Dat er eerst toeschietelijke klopjes op de schouders vielen. Een wel maar niet echt willen moment. Niet willen toegeven aan het plotselinge heftige moment om elkaar hartstochtelijk in de armen te vallen om niet meer los te willen laten. Het moment uit te willen stellen. Voor even. Even nog.

Het treuzelen met de ticket. Het was zwartgedrukt en zou wegvagen met iedere druppelende traan die als een snelweg naar benee op het oppervlak zou dalen van grof papier.

Handen vastpakken. Armen die steeds verder reikten. Handen die los zouden schieten op het moment dat de rek er helemaal uit was. Het kon niet meer, de persoon sjokte stap voor stap de slurf in. Achterom kijkend. Zwaaiend.

'Dag.'

7:34 PM //