Share

woensdag 31 oktober 2007



RODE SOKKEN DROEG,

de oudere meneer. Hij zat in de zwartleren lounge stoel, wat hem plotseling kleiner maakte dan hij was. Net ervoor had hij gedrenteld en gedraaid voordat hij ging zitten, zoals honden dat deden voordat ze hun plekje gevonden hadden in hun mand.

Bij binnenkomst waren zijn ogen al richting wachtruimte afgedwaald, terwijl de receptioniste tot twee keer toe zijn naam vroeg. Sommige mannen keken en sommige mannen loerden. Ik had mijn jurkje niet aan moeten doen, schoot het door mijn hoofd. En dat was gewoon je reinste onzin, bedacht ik meteen. Toch voelde ik een ongecontroleerde dwang mijn jurk tot ver over mijn pantybenen te trekken.

Hij had grijze haren in pieken boven zijn oren. Met een gelige glimlach. Hij liet een tijdschrift vallen en verontschuldigde zich. Terwijl ik niet begreep waarom; het tijdschrift viel niet aan mijn kant.

Ik wilde naar buiten staren, naar het park waar blaadjes van takken naar beneden dwarrelden. Waar de zon matigjes door de bomen keek.

"Fijn weertje he?" ondernam de meneer een poging.

Soms voelde je oprechtheid en soms voelde je bijbedoelingen. Soms waren bijbedoelingen prima en oprechte bijbedoelingen ook. Soms wilde je zelf ook contact, en iemand beter leren kennen. Maar soms voelde het niet goed.

Even moest ik bedenken wat ik ging doen. Zijn blik ging als een streling die ik weg wilde duwen langs mijn gezicht naar beneden.

"Ik zou graag even niet willen praten." fluisterde ik bijna.

De knoop leek als een baksteen naar beneden te vallen, in de kom van mijn maag.

De meneer met zijn stralende flirtende glimlach leek even stil onder mijn woorden.
Hij pakte een Party en sloeg het open voor zijn gezicht. Ik zag erna niet meer waar hij naar keek. Werd ik geroepen door de kapster. Liep ik mee naar de stoel. Met priemende ogen in mijn wollen jurkjes rug.

Labels:


11:41 PM //
Share




ER MOEST EEN TREIN GEHAALD,

op een erg druk station. Mensen liepen langs elkaar heen, zigzaggend. Er was veel haast. Drukte. Beweging.

Er hingen gele borden aan de plafonds, die normaal gewoon op ooghoogte geplaatst waren. Op een geel bord stond De Bestemming.

De trap op, hijgend, bovenaan het perron. Maar er was geen normaal perron. Er lag een soort eng, vervelend Ter Land Ter Zee brug van hout dat steil naar beneden wees naar de trein, met daaromheen een boel water. Er moest met een rotvaart van de brug gegleden worden langs klotsend water om de trein in te kunnen.

Wie verzon dat nou?

Labels:


7:07 PM //
Share




WAT DOET GE IN EEN VAKANTIE?

IM000148

Labels:


6:20 AM //
Share

dinsdag 30 oktober 2007



MET ZONDER WOORDEN,

en grote bruine ogen was zij daar. Ze was uit haar kinderstoeltje gezet en liep voor me uit. Alsof ze voelde, wist, dat ik de weg niet wist.
Ze had bruine haren tot net op haar schouders met een dikke, korte pony en ze droeg er twee lichtblauwe speldjes in. Een soort van Zweeds cremekleurig gebreid vestje met flosjes eraan. Een ribfluwelen rok, donker, en een lichte maillot.
Ze keek, terwijl ze voor me liep, een paar keer achterom en draaide toen de hoek om en wees naar de donker houten trap naar beneden.

Terwijl ze vragend achterom keek moest ik glimlachen. Ze stapte met haar kleine beentjes naar beneden terwijl ik haar volgde. Het *tip* *tap* *tip* *tap* geluid galmde na; we belanden in een soort kelder waar aan de ene kant de keuken was en aan de andere kant twee toiletten waren.

Het meisje pakte de klink van de deur vast en trok eraan. Op de tenen van haar lakschoentjes probeerde ze de deur te openen. Toen het lukte en ze naar binnen stapte, keek ze me even aan.

'Pas fermer.' schudde ze haar hoofd. Ik knikte dat ik het begreep. Pas fermer.

Terwijl ze door de kier van de deur naar me bleef kijken, minutenlang, en ik maar glimlachend terug keek, rook ik aangebrand eten. Er volgde een sliert van grijze rook langs de muren richting toiletten. Langs kleine zwartwit geblokte tegels en donkergele muren. Ik hoorde Frans gevloek in de keuken, pannen die schoven over electrische platen. Een ober trippelde naar beneden en kwam polshoogte nemen, keek mij even bezorgd aan en liep toen weer naar boven. Hij was nauwelijks groter dan ik, maar zijn benen leken kleiner.

Het Frans/Belgische meisje bleef me aankijken, ook toen ze om moest draaien om door te trekken.
Toen mocht ik.

'Pas fermer?' vroeg ze toen.

Heel even vond ik dat een benauwd moment. Ik wilde wel de deur gewoon sluiten.

'Moment fermer, d'acord?'

Ze knikte. Ik sloot de deur. Haastte me. Op de een of andere manier.

Toen ik de deur weer opende stond ze nog op me te wachten. Samen wasten we onze handen. Ik gaf haar twee papieren doekjes. Samen legden we de doekjes in de vuilnisbak onder de wastafel. Voor me uit *tip* *tap* *tip* *tapte ze weer de trap op naar boven.


Labels:


6:36 PM //
Share

maandag 29 oktober 2007



MEN VINDT JE ZO ALLEENIG,

als je besluit alleen met vakantie te gaan. Toen ik net negentien was, besloot ik heel impulsief een reis te boeken naar Parijs. Ik ging alleen. Liep bij m'n ouders het trottoir af met mijn blauwe koffer en zwaaide toen ik de hoek van de straat om ging met een dikke traan over mijn wangen. De hele reis dacht ik: Waar ben ik aan begonnen?! Het was mijn fijnste vakantie tot toen toe.

Als je met vriendinnetje en ouders naar het zuiden van Frankrijk reist kom je tot de ontdekking dat je soms andere ideeen hebt over vakantie vieren. Een Dune de Pilat opklauteren terwijl je tweede graads verbrandingen hebt opgelopen, zat niet echt in mijn relax lijstje. Mijn voeten, benen en alles dat aan zon reflecteerde, van de zee op mijn huid, bleek tweedegraads verbrand. Maar ik moest me niet aanstellen! Gewoon klimmen, die %!!*&$#@! berg op.

Als je je liefde van je leven (yeah right) besluit achterna te reizen, helemaal naar de andere kant van de oceaan, in Dallas welteverstaan, dan ga je gewoon. In je uppie. Ik was nog nooit in de hal geweest van Schiphol en kreeg spontane angst toen ik helemaal in de war raakte van alle aankomst en vertrektijden op al die borden. Bovendien was ik net twee dagen ervoor mijn knie kapot gevallen en moest ik met hechtingen en krukken het vliegtuig in. Altijd zorgde ik voor een annuleringsverzekering, en dan net die keer niet. Isn't it ironic? Don't you think?

Dan was er die keer dat ik vastbesloten was alleen met kerst naar Antwerpen te gaan. Omdat ik kerst thuis vervloekte. Al die gezelligheid met de familie, cadeautjes en stomme kerstbomen. Totdat een vriend ook een beetje alleenig was en we samen besloten te gaan. Op tweede kerstdag bleken alle restaurants gesloten en zaten wij (geheel tegen zijn oma's regels) bij de Mac. Maar ik moet nog steeds glimlachen als ik eraan terugdenk.

Ik ben weer thuis.

Labels:


10:42 PM //
Share

vrijdag 26 oktober 2007



STEL JE EENS VOOR DAT,

er een heuvellandschap je uitzicht beroert.
De bank uitzicht heeft op een kleine verranda.
Dat het hout in het vuur in de open haard
knappert en flikkert.
Dat de koffie pruttelt in de keuken
en de kaarsjes branden op tafel.
Er een boek op de bank ligt op bladzijde 4.
Het dekentje warm is en de sloffen ook.
Je kan uitslapen en kan wandelen langs de rivier.
Stel je dat eens voor, een paar dagen lang.

Nou?

3:47 PM //
Share




SOMS HUIL JE EVEN

voor een ander,
terwijl je zelf
niet echt noodzakelijkerwijs
verdriet hebt.
De crematie was raar
en mooi tegelijk.
De mensen die spraken.
De liedjes.
Het jongetje met z'n blokfluit.
De kist vol bloemen.
De gebogen schouders
van de verlatene.
Het heftige snikken
van een kleinkind.
Ik stond in de rij
omdat het hoorde.
Ik kende de persoon
in de kist helemaal niet.
Ik was er voor jou,
om je te steunen.
Een blik op je broze schouders
en de arm om je zoon
maakte dat ik
mezelf even verloor
in het verdriet
van een ander.

Hope there's someone
Who'll take care of me
When I die, Will I go

Antony and the Johnsons.

Labels:


1:09 AM //
Share

donderdag 25 oktober 2007



IN BLAUW.

een droom in blauw.

Labels:


3:16 AM //
Share

woensdag 24 oktober 2007



BLOGQUOTE


Target:
Bak een appeltaart?!? Eh... Er zijn veel dingen die ik nou nooit voor mijn lol zou doen en een appeltaart bakken is er daar één van. Een appeltaart bakken..?

Ikke:
Ja! Omdat je woonkamer dan lekker ruikt! Duhuhh!

Labels:


3:14 AM //
Share

dinsdag 23 oktober 2007



BLOGQUOTE

Hoe komt het dan dat jij altijd iets meemaakt?
Ik maak nooit iets mee."

"Misschien is dat een verschil van inzicht."

Labels:


7:41 PM //
Share




ER WAS NIET ALLEEN HERFST BUITEN,

maar ook binnen, in de groep. Er werd een boom getekend (door mij) op een groot stuk karton. De boom werd daarna geverfd in de kleuren groen en bruin. Ja, groen en bruin want na het bekijken van de boom in de achtertuin, besloten de kinderen die boom na te schilderen.

De boom kreeg takken. Van rolletjes w.c papier, die ook geverfd werden in groen en bruin. Met een draadje erdoorheen kreeg je echte kronkelige takken. (In vaktaal is dit ruimtelijk werken. *kuch*) De boom was klaar. Ik bracht nog 'accentjes' aan op de boom door wat goud te gebruiken, net als in het verhaaltje van Jip en Janneke.

De boom werd met buddy tegen de muur geplakt. Een echte boom in de herfst in de groep. De kinderen vonden het mooi. Ook de takken werden gewaardeerd.

"Dat is een takkenboom, he Karin?" riep R (2,5 jr) enthousiast uit.

Het was maar goed dat hij erbij lachte.

Tip voor een vrije dag: bak een appeltaart. Dat ga ik morgen doen.

Labels:


3:23 AM //
Share

maandag 22 oktober 2007



HERFSTIG, DAT WAS HET.

dus.

als een blad.

falling ... op m'n puma's.

paddestoel..tje.

veerkracht-ig?

zie je wel!

Labels:


12:54 AM //
Share

zondag 21 oktober 2007



EERLIJK DUURT HET LANGST,

zeggen ze toch altijd? Waarom voelt eerlijk zijn dan soms zo kl*te?

Het was maandagavond, na half zeven, toen ik mijn fiets wegzette en schuin naar het andere gedeelte keek van het appartementencomplex. Er stond een gelikt mannetje, in krijtstreeppak, met een soort van bordje in zijn hand, te praten met een buurmeneer.

Het was verder dan half zeven en de spaghetti moest nog koken en de saus moest nog pruttelen toen de deurbel ging. Ik moet me meestal even mentaal omschakelen als de deurbel gaat, zo'n onverwacht moment waarin de ene persoon wel weet wie hij is en de ander nog niet. Zo'n moment van, ik-weet-niet-zeker-of-ik-wel-wil-opendoen-want-voor-je-het-weet-is-het-gezelschap-die-je-even-niet-wilt-zien.

Het gelikte mannetje stond met een brede grijns voor de deur.
"Goedeavond, sorry dat ik u stoor, ik weet dat ik inderdaad aan de late kant ben, maar ik heb al meerdere adressen hier gehad."

Ik fronste mijn wenkbrauwen. Ik weet dat ik inderdaad aan de late kant ben?
"Dat is toch juist de bedoeling? Dat u de mensen treft die de hele dag gewerkt hebben en rond deze tijd juist thuis zijn? Dat doen telefoon-enqueteurs toch ook?"

Hij sloot zijn mond.

"Ik ben van de Nuon."
Ik hoorde de rest al niet meer. Zijn mond bewoog en ik dacht alleen maar aan mijn spaghettisaus.

"Mag ik u even onderbreken?" vroeg ik.
Hij sloot wederom zijn mond.
"Ja, u zult wel denken ---" ratelde hij vervolgens verder.
"Nou, ik vroeg me alleen af wanneer u nou to the point kwam."

Hij hield zijn kortere versie aan van het verhaal. Over overstappen op Nuon. Of ik een jaaropgaaf had. Of ik dit en dat en zus en zo.

"Mijn vader werkt bij de Essent." flapte ik er toen ineens uit.

Hij sloot voor de laatste maal zijn mond.
"Oh, dat ligt dus gevoelig? Familie en zo?"

Ik knikte.
"Dag meneer."

Mijn vader werkt helemaal niet bij de Essent.

Labels:


8:50 PM //
Share

zaterdag 20 oktober 2007



IK STOND AAN DE WATERRAND,

met de zon op mijn sproeten, bij de Waalkade in Nijmegen.
Dat geeft mij altijd gemengde gevoelens; alsof er plotseling mini golfjes ronddobberen in mijn maag. Dat geschitter aan de oppervlakte van kolkende golfjes op een verder kalme rivier. Met een enorme brug richting Arnhem en verder.

Maanden geleden, toen de zon op mijn schouders stak, zat ik op het terrasje, met mijn blote voeten, slippers op de grond, op een houten stoel, over de rand van de Vliegeraar te turen. Er kwam een schip langs, dat een lange lijn tekende op de rivier. En vanuit mijn linkerooghoek zag ik een heel klein, blond jongetje.
Hij liep dichtbij de waterrand.

Mijn hart stopte even. Mijn rug ging recht. Mijn paniek van binnen leek belachelijk overdreven. De zon scheen op zijn witte haartjes. Hij stapte en wiebelde en lachte. Keek achterom naar zijn vader. 'Kijk dan, papa!'

Ja, en ga nu alsjeblieft weg bij die rand.

Angst is een allesomvattende emotie. Een reactiemiddel om gevaar te bespeuren en ernaar te handelen. Een lichaamsaansturend waarschuwingsmiddel.
1979, waar ik rillend van angst aan de kant stond van een instructiebad en met m'n lijf wel in het bad wilde springen maar m'n hoofd weigerde, omdat ik het water te eng vond, te bodemloos die diepte, en de badmeester schreeuwend in m'n oor en wilde gebaren maakte maar ik als vanzelf zijn woorden en octaven uit m'n hoofd wegveegde omdat ik daar weg wilde, heel snel.

'Spring dan!' riep de badmeester in m'n oor. Er gingen zware trillingen door mijn lijfje. De tranen rolden, vermengd met chloorwater, over mijn wangen. Toen voelde ik een enorme stuwkracht, van een sterke, duwende hand op mijn rillerige rug, waardoor ik geen weg meer terug zag. De diepte voor me steeds dichterbij kwam. Het klotsen van water om me heen hoorde. Het water me omsloot als een draaiende, verwarrende sluier waar ik onmogelijk uitkwam. Ik bewoog mijn armen. Voelde de sluier zwaarder om me heen. Het trok me naar beneden, naar de diepte, waar ik niet wilde zijn.

Vanachter mijn zonnebril werden tranen weggeknipperd. Lag de Vliegeraar op m'n schoot, terwijl ik zag dat vader zijn blonde zoontje aan de hand meenam naar hun eigen plek, ver van het water vandaan.

Ik stond aan de waterrand bij de Waalkade in Nijmegen. Een plek waar ik vaker rondloop. Omdat het me aantrekt en wegduwt. Zoals water kalm kan zijn en genadig. Mysterieus en verraderlijk. Er lag een steentje, met een mooie gladde rand, voor mijn laarzen. Ik bukte om het op te rapen en voelde de zwaarte in mijn handpalm. Met een vloeiende beweging gooide ik het daar. Waar het hoorde.

waterrand

Labels:


8:48 PM //
Share




HET LIED DAT EEN HERINNERING WAS,

schalde hard door de oordopjes m'n oren in. Ik was plots de trein uit, misschien via een raampje, een warme en luide kroeg in, middenin de stad. Er liepen rockers rond; leren jasjes, kisten en zwarte haren, al dan niet geverfd. Veel 'oudere' muziek, Deep Purple en Ram Jam.

Er was een lange bar in de hoek en achterin een piepklein opstapje naar een heel klein podiumpje, waar de meiden, soms een jongen, dansten. Ik sloot mijn ogen meestal als ik danste. De eerste keer dat ik uitging hoorde ik Lenny Kravitz, met Always on the run.

Samen op de fiets, door het donker, in de winternacht. Lachend en gillend. En dan de fietsen parkeren voor de kroeg. De brede houten deur geopend en een walm warme lucht die je tegemoet kwam. Mijn brilglazen die meteen besloegen. Ik kon niet zien dat vriendinnetje al verder doorgelopen was. Ik botste tegen lange mannen op met leren jassen met flosjes.

'Sorry.'
'Oh, sorry.'

Het genante van zo'n avond was die binnenkomst. Dat ik mijn brilglazen poetsen moest, ten overstaan van feestende, drinkende en dansende leeftijdsgenoten. Zo genant.
Zo genant.
Ik voelde me onzeker. Onzeker in mijn lichaam. De meeste meiden hadden naar mijn idee enorme tieten. Dan trok ik aan mijn zwarte koltruitje en zuchtte wat. Alle mensen waren zo groot.

Zo groot.
Zo groot.

Maar als ik mijn ogen sloot op de dansvloer was ik even ergens anders. Was er alleen nog maar muziek. Muziek en mijn bewegingen.

My mama said
Baby don't ride that crazy horse
And my mama said
You must push with much force
And my mama said
Go get all that you're after
And my mama said
That love's all that matters


Always on the Run - Lenny Kravitz. 1992.

Het lied dat een herinnering was schalde hard door de oordopjes m'n oren in.
Ik glimlachte.

Labels:


12:58 AM //
Share

vrijdag 19 oktober 2007



THE FIGHT FOR KISSES,

is een hilarische reclame van Wilkinson.

klik.

Dat scheetje! :-))

5:54 AM //
Share

donderdag 18 oktober 2007



IK ZAL DIE OCHTEND NOOIT VERGETEN,

toen ik onderweg
in de trein naar Den Bosch,
naar m'n (oude) baan,
met een ferme smak
teruggeworpen werd
in mijn stoel
omdat de trein
plotseling stopte.

We moesten een uur
in de trein
blijven zitten
op een koude
januari ochtend
half 7, het was zo vroeg,
omdat iemand
zichzelf ervoor
gegooid had.
Ze moesten schoonmaken,
de trein,
het spoor,
en wachten op degene
die toestemming geven moest
om weer gewoon
met de dag verder te gaan.


‘Kun je mij vertellen
waarom je zwaaide met je hand
‘Dag’
en je omdraaide
om te gaan?
Kun je mij vertellen
waarom je het boek sloot,
je leven eindigde
en een gelukkige toekomst
uitbleef?’


Opgedragen aan
de vreemdeling
januari 1999
treinreis naar Den Bosch.

(Sorry voor de treurigheid,
maar dat is
ook leven.
Hoe ironisch ...)



Labels: ,


8:05 PM //
Share




HET HEET Q-TIP,

in het engels. Toen ik jaren geleden in Amerika was, stond hij 's morgens voor de spiegel, terwijl ik douchte, en pakte een wattenstaafje uit het doosje.

Dat herinnerde ik me opeens, vanmiddag, toen ik onderweg was naar huis, in een vrij lege trein. De spits was net vermeden. De zon stond laag. Ik knipperde tranen weg. Geen heimwee tranen. Helemaal niet zelfs. Die tijd was geweest. Ooit. De zon was alleen te fel.

Q tip.

Ik vond het toen al zo'n leuk woord.

Er lag een wattenstaafje op de smerige vloer. Het lag daar maar te liggen. Naast een Metro en wat opgedroogd plakkerig spul dat misschien door kon gaan voor geknoeide fristi.

Ik heb de hele weg naar huis zitten bedenken wie en waarom iemand in de trein het in z'n bol kon halen zijn oren te poetsen.

...


Labels:


3:07 AM //
Share

woensdag 17 oktober 2007



TOEN DE BIOSCOOP LEEGLIEP,

ving ik het volgende op:

"Ik wil ook een man die zegt
dat alles klopt, als ik het ben."

Diep. Kei diep.


En klikkerdeklik!

2:27 AM //
Share

dinsdag 16 oktober 2007



ZOLANG HET MAAR DRAAIT,

moesten ze gedacht hebben. We zaten naast elkaar, in kleermakerszit, te kijken naar de wasmachine. De kleurtjes, poppen, auto's, blokken en al het andere speelgoed was vergeten.

"Kijk, nu komt er water bij, en dan gaat de wasmachine dadelijk weer draaien." legde ik uit.

"Gaat weeeeer!" riep S (2 jr) en wees terwijl hij lachen moest.

Er kwam sop bij, toen de trommel weer stilstond. Met grote ogen werd gekeken wat de wasmachine allemaal deed.

"Gaat weeeer!" riep S weer en wees terwijl hij weer lachen moest.

Waar hou je een kind mee zoet? *klik*

Labels:


3:32 AM //
Share

zondag 14 oktober 2007



BLAUWE PLEK:

Er stonden twee grote jongens aan de straatkant. Ze waren heel groot. Te groot om eromheen te wandelen. Het trottoir was ineens zo smal.

Sommige jongens wilden ruzie maken. Zij gaven dan duwen in haar rug. Gingen aan haar schouder porren. Met speeksel praten in haar gezicht. Vieze adem. Vieze vingers. Overal.

Wat had ze gedaan?
Ze wilde alleen passeren.
Het trottoir was toch voor iedereen?

Was het trottoir maar breder. De vierkanten groter. Het grijs zachter.

Huilen kwam na de stomp in haar maag. De vuist die de kleding wilde doorklieven, dwars door haar vel tegen haar ribben en vol op haar maag maakte een doffe, holle klank. Een klank die muzikanten zouden verafschuwen. Niet zouden opnemen in hun repertoire.

Ooit weleens een stomp in je maag gehad?
Zodat de adem in ene uit je lijf blies?
Zodat je voorovergebogen dubbelklappend naar adem snakte?
Niet kon omdat het zo'n pijn deed?
Een holle, blauwe plek op je magenziel?

Die pijn.

Het uitlachen was het ergste.

*klik*

7:41 PM //
Share

zaterdag 13 oktober 2007



ALS ALLES LIEFDE IS,

ben ik een afslag
verwijderd
van thuis.

*klik*

Labels: ,


7:55 PM //
Share

vrijdag 12 oktober 2007



SOMS WERP JE EEN BLIK OMHOOG,



3:47 PM //
Share

donderdag 11 oktober 2007



MIJN EIGENAARDIGHEDEN ZIJN,

voor een ander (ook) weer eens om te lachen.

Het staat hieronder, en ik maak er verder geen woorden over vuil.

1) kleding binnenstebuiten dragen totdat iemand me erop attendeert dat het niet kan tenzij het mode is.
2) Vergeten dat er meer mensen om me heen zijn en eerst zachtjes gaan neurien totdat ik helemaal in het moment zit en besluit hele aria's uit te gaan halen.
3) koffie uit een rietje proberen te drinken omdat mijn wang verdoofd is en ik cafeine moet, moet, moet!
4) tot drie keer toe een turkse pizzaria proberen te bellen en telkens de Domino's aan de lijn krijgen totdat de jongen aan de andere kant van de lijn zegt dat het wel welletjes is.
5) Tegen een kind zeggen dat ie niet meer Hoppa! mag zeggen na een boertje, en het dan vervolgens wel zelf zeggen. (Het floepte eruit.)
6) Een (ontzettend Pre Menstrueel Syndromerige) discussie voeren met meneer agent omdat ik mijn afhaalbare fietslampjes 'verkeerd had vastgeklemd.' (Lul.)
7) Huilen om mooie liedjes.
8) Een boek kopen en dan vervolgens niet gaan lezen.
9) Voor de vijfde keer de Lama's DVD zien en net zo hard buikpijn hebben van het lachen als de eerste keer.
10) Heel, heel ver lopen in de herfst, en dan beseffen dat ik ook nog terug moet.

He Ho, maar wacht eens even, en die van jou dan?

Labels:


9:46 PM //
Share




LELIJKE NIET ZO KNAPPE ONDERBUURMAN KREEG HET,

in zijn hoofd, afgelopen zomer, een enorme vijver aan te leggen en er een behoorlijke waterval in te plaatsen.
Al drie keer kwam hij bij me aan de deur om te vragen of ik een keer bij hem in de achtertuin wilde plaatsnemen.

'Zo sneu, je hebt niets aan je balkon he?'

Nee, ik had niet zo'n behoefte om in mijn retro bikini in de zon te gaan zitten, hangen, liggen als de onderbuurman steeds net deed of hij het heul erg druk had in de achtertuin en continu naar boven gluurde.

Ik heb moeite met iemand vertellen hoe het zit. Deze keer moest ik erg duidelijk zijn.
Ik nam een diepe zucht en gooide eruit:

'Ik heb niet zulke behoefte om in je achtertuin te zitten.'

Het was duidelijk.

Pijnlijk.

Hij was diep beledigd.

Mijn punt was eigenlijk dat ik wilde vertellen dat ik wel enorm geniet van die bruisende waterval. Als ik met een vermoeid lijf van al dat harde werken onder het dekbed ga, dan word ik kalm en voel me tevreden bij het horen van die waterstralen.

Een soort van vakantiegevoel ondervind ik dan.

Dat wilde ik even kwijt.

*luister*

Labels:


6:45 AM //
Share

woensdag 10 oktober 2007



ER VIEL EEN BAKJE,

op mijn hand. Bij het kinderdagverblijf hebben alle kinderen een eigen 'bakje'. Daarin leggen 's morgens de ouders een pyjama in en het allerbelangrijkste: een knuffel en/of speen.

De bakjes zijn zwaar. Sommige ouders proppen er hele rugzakjes in. Ik wilde een bakje uit de muur halen, zoals bij Kees Kroket, maar de bak viel scheef waardoor ik niet op tijd de bak pakken kon, met nog een kind op mijn schoot.

'Hola!" riep ik, terwijl ik vliegensvlug S (2 jr) vastpakte en op hetzelfde moment de bak wilde grijpen. De bak viel bovenop mijn hand.

Er waren nu beroepenweken. Leidsters deden 'groot werk' vertelde T (3,5 jr) ooit, maar nu moest ik echt naar de dokter.
Dokter W (3 jr) nam een verband en begon het om mijn hand te wikkelen.
Maar ik ben links en ik kon met links niets meer doen, ook niet met kinderen spelen, knuffelen, eten, drinken.

'Ik doe het verband maar even af, oke?' vroeg ik aan S. (2 jr)
Hij bekeek mijn hand. Het was dik en een beetje paarsblauw.
'Tusje optoen.' vertelde hij.
Hij leunde voorover en zette twee met besmeurde yoghurtlippen op mijn blauwe-plek-hand.
'Nou oveh?' vroeg ie toen.

Labels: ,


3:18 AM //
Share

dinsdag 9 oktober 2007



"EEN LEKKER SNOEPJE HEEFT IN HET BEGIN,

alleen een buitenkant." vertelde de oudere vrouw. Ze zat op een bankje buiten in de wind.
"De buitenkant heeft vele gezichten." vertelde ze verder.
Ze staarde in de verte, waar kinderen aan het spelen waren op een veldje. Kletsnatte schoenen en pijpen van hun broeken, door onophoudelijke regen 's morgens vroeg.

"Het is de kunst om aan die buitenkant de binnenkant te vinden. Zodat je weet wie je voor je hebt staan. Veel mensen hebben haast. Haast om binnenste te snoepen. Daardoor proeven ze nauwelijks de smaak van de kern. Is het ook logisch dat zij daardoor sneller zullen zeggen dat het snoepje niet goed genoeg smaakte."

De bal vloog rakelings langs het bankje. Een puber met lange slagen in z'n haar rende langs haar heen om de bal te pakken, zich om te draaien en het weer richting de anderen te gooien. Bovenhands.
"Sommige snoepjes hebben een binnenbuitenkant." Ze knikte ter bevestiging van haar zojuist gesproken woorden.
"Deze snoepjes hebben een doorzichtig laagje zoet eromheen. Daar bijt je dan zachtjes de randjes vanaf en vindt dan een nieuw laagje en nog een nieuw laagje, totdat je bij de kern bent gekomen."

Het begon weer te regenen. Ze zocht haar regenkapje in haar bruine tas. Zette met trillende handen het kapje over haar grijze kapsel. Strikte het lintje onderaan haar kin vast.
"Ik ga weer eens op huis aan." zei ze terwijl ze moeizaam opstond.
Ze stond even stil. Draaide zich toen om.

"Sommige mensen maken de menselijke fout een snoepje te proberen waarvan ze weten dat het niet lekker is. Bij voorbaat al. Maar leren om te onderscheiden wat lekkerder is. Wat beter bij hen past."
Ze legde haar bruine tas om haar arm, knipoogde, en sjokte door het natte gras richting huis.

In de herhaling. Omdat ik een beetje trots ben op dit stukje.

3:39 AM //
Share

maandag 8 oktober 2007



EN IK HAD NOG ZO GEDACHT,

om op deze fijne avond met een dekentje op de bank, met m'n ugg(ly)sloffen te genieten van een fijn tv avondje, met een kaarsje, wijntje en een blokje jonge Goudse.

Maar ik moest een flesje openen. Normaal kocht ik flessen met dop. Deze keer betrof het een kurk. Waar ik geen Goudse van gegeten had (nog). Ik friemelde met de kurkentrekker en begon eraan te trekken.

Het was net als een telefoonmoment, waarin ik een man ooit vroeg om alsjeblieft die spin op de muur weg te halen. Waarop de man in kwestie droogjes reageerde door te zeggen
dat ik dat beest maar moest opzuigen, en ik in lichte paniek opperde dat het spinnenlijf gewoon niet door de slang heen kon.

Hij vond dat ik overdreef.

Maar de kurk kwam niet uit de fles. Gewoon helemaal niet. Ik had dan wel kippenkracht, maar ik kon toch zekers wel een fles ontkurken? zo stelde broerlief door de telefoon. Alsof ik dacht dat hij even naar mij toe zou karren om een flesje wijn te openen.

"Dit is mannenwerk. Hoor!" riep ik geirriteerd door de telefoon.

Ik probeerde het nog eenmaal. Dat was tevens de 'maal' dat de kurk met een *plop* omhoog kwam en mij als in een waterval aan rode wijn besprong.

Ja, zelfs mijn Sweet Bastard was geheel gedoopt in rode wijn.

*Telt nu drie keer tot tien en puft een haarlok uit haar gezicht.*

Labels:


6:05 AM //
Share

zondag 7 oktober 2007



IK LIEP OP M'N PUMA'S,

nieuwe zwarte joggingbroek en sweater langs wijde velden en bosgebied. In een rap tempo, ondersteund door iPod liedjes van Faith Evans, Beyonce en Sugababes. Dat waren de up-tempo loopnummers. Nummers die ik niet snel thuis luisteren zou.

Ik liep langs dwarrelende blaadjes, in alle mogelijke kleuren herfst. Met mijn armen langs mijn lijf heen en weer, heen en weer, in hetzelfde tempo als mijn benen me droegen.

Er zwaaiden mensen, er riepen mensen, ik lachte beleefd en zwaaide terug. Verstond niets van wat ze zeiden en snapte niet waarom ze elkaar lachend aankeken en nawezen.
Ik haalde een hand over mijn hoofd, streek over mijn wangen maar ik vond geen klodder vogelpoep.

Ik fronste mijn wenkbrauwen en liep door. Over gras, takken en hief mijn gezicht op naar de zonneschijn. Het was zo'n mooie dag.

Mijn iPod stopte ermee onderweg terug naar huis. Met een zucht en spierpijn in mijn bovenbenen en een licht gedraaide sok in m'n schoen, bukte ik om mijn sok weer goed te doen. Er schoten beelden door mijn hoofd. 'Ik wil meedoen met de vierdaagse van Nijmegen maar dat zeg ik elk jaar.'
Mijn knie deed zeer, die zwakke littekenknie; het was een signaal.

"Soooow, lekker kontje! Hahahaahaaa!" riep een opgeschoten, stoppelbaardjes man met achterop een even oude stoppelbaardjes man die net zo hard lachte.
"Sweeeeeet bastard, baby!"

En ze fietsten voorbij.

Ik was een beetje perplex.

Ik stak de sleutel in het slot en opende de deur, vermoeid en hevig verlangend naar water. In het voorbij gaan, langs de spiegel in de gang, zag ik witte letters op mijn bips. De dag ervoor had ik een nieuwe joggingbroek gekocht. Ik had me gehaast en een maatje S (aaaaah!), zwart, joggingspul, van een rek gehaald en ermee naar de kassa gewandeld.

De woorden
Sweet Bastard.
stonden op mijn bips geprint.
Met tierelantijnen
omrand.
Als in
een ordinaire tattoo.

Nee, zeg maar niets.

Labels:


8:51 PM //
Share




PARDON?

T (3,5 jr) eet zijn laatste korstje op en laat een boer.
"Wat zeg je dan?" vraagt collega leidster, gespeeld streng.
T kijkt even vragend, denkt na en zegt dan:
"HOPPAAAAH!!"

Labels:


2:13 AM //
Share

zaterdag 6 oktober 2007



SOMS PROEF JE DE HATELIJKHEID,

de denigrerende blik, de afkeuring die als een milde stroop van een lepel vloeit.
Het is plakkerig en het duurt lang voordat het een bord raakt.

De woorden die gebruikt worden klinken lieflijk maar steken als dolken. Vaak achterin een rug. Je had het simpelweg niet aan zien komen.

Het aftasten van een nieuweling is als een stierengevecht in een Arena. Werkt de rode lap wel? Tast iemand toe? Hapt er iemand? Of loopt iemand weg? Zonder woorden.

Het maakt me stil van binnen, terwijl ik schreeuwen wil. Het blijft hangen in mijn keel. Het vormt een prop. Het is schreeuwen zonder geluid.

Er wordt telkens gezegd dat afgunst ligt bij de ander. Hoe kan het dan zo zijn, dat het me raakt in al het verwarde gevoel dat het met zich meebrengt?
De spiegel kijkt terug en reflecteert een broos gezicht met vragende ogen. Er wellen warme tranen in. Woorden zijn zo makkelijk gezegd, en zo moeilijk te vergeten.
Als een poppenhuis met de luikjes open waarin poppen zitten die niet bewegen.

'Hou op' zeggen kost een berg met stenen. Een glas zo licht als kristal dat elk moment kan breken.

Brak het maar eens.

Labels:


7:51 AM //
Share

vrijdag 5 oktober 2007



SOMS MAG HET OOK ZO,



Als het niet anders is.

10:56 PM //
Share




HET LEVEN VAN EEN KIND,

gaat zeker bij de tandarts niet over rozen.

Het gebeurde achter een gesloten deur. Het oorverdovende, helse gekrijs.

"Auuauaaaauaaaaauuuww!"

"Auuauaaaauaaaaauuuww!"

Het kind huilde. Krijste. Smeekte. Wilde niet. Wilde daar niet zijn.

Ik zat in de wachtkamer. Te wachten. Op een 'afwerking van een wortelkanaalbehandeling aan de 7.'

Labels:


3:06 AM //
Share

donderdag 4 oktober 2007



MAAR IK,

rook niet.



Ik schilder alleen rokende mensen.

Labels:


6:16 AM //
Share




HET IS WEER BEGONNEN,

die mooie, mooie herfst.





12:07 AM //
Share

dinsdag 2 oktober 2007



ALS JE JE OGEN SLOOT,

hoorde je de waterval aan warme stralen vanuit je kruin neerdalen langs je oren, je nek en schouders naar beneden. Als je je concentreerde op het geluid, waande je je op een onbewoond eiland, met rotstoppen waar watervallen ruisten.

Rust.

De een nam zijn matje mee onder de arm en deed oefeningen op een new-age-achtige muziek. Herhalingen van klanken terwijl hij luisterde naar zijn ademhaling. In. Uit.In. Uit.

De ander zette een iPod op en liet zich meevoeren op de binnenwereld terwijl de buitenwereld de snelheden van treinen en bussen en fietsen aan haar voorbij liet gaan.

Ze was de trap op gelopen maar was halverwege gestopt. Keek omhoog. Ze zag een paar versleten gymschoenen, lichtgrijze lobberige trainingsbroek met een oud lichtgrijs t-shirt, stoppelbaard op een grauwe huid, krullen door de war en doffe helblauwe ogen.

Er ging een gevoel van troosteloosheid van hem uit, in haar lijf. Ze voelde zich koud en moe. Opeens.

"Hallo buurvrouw." sprak hij zonder emotie. Alsof de leegte sprak, ongemakkelijk en omdat het beleefdheid toonde.

Ze had geknikt, verlegen bijna door deze man met de uitstraling van iemand die nodig een arm om zijn schouders nodig had. Ze was niet de vrouw.

Als ze haar ogen sloot dan hoorde ze het ruisende geluid van een stromende waterval op een onbewoond eiland. Terwijl ze haar scrubhandschoen pakte en het zeep over haar lichaam liet gaan waste ze haar zorgen weg.

Ray LaMontagne - Hold you in my Arms.

11:58 PM //
Share




HET IS KAAL EN HET,

leeft.

Het was een behoorlijk heftige tijd, jaren geleden, toen ik m'n titelatuur op een glazen plaat leggen moest om daarna de bovenste plaat erop gedrukt te voelen zodat de tranen (van pure pijn maar bovenal vernedering) uit mijn traanbuizen liepen.

Ik belde m'n moeder, met trillende onderlip, op, en zei:

"Als ik chemo moet dan word ik kaal en dan zet ik geen pruik op!"

Gelukkig was het tot drie keer toe vals alarm. Fibroadenoompjes. Nou ja, we lieten de pjes er maar af.

Ik spot kale mensen op een kilometer afstand. Ze staan in een massa. Groot. Puur.

En dat is wat me intrigeert, ook al zegt gros van hen dat het noodzaak was, ooit.
De date van jaren geleden, op een zondags terrasje, was een kale bol waar ooit rossige haren groeiden. Met z'n dertigste was het gedaan. Ja, dat gebeurde wel vaker met mannen.

Ik heb vaak de ongecontroleerde behoefte gehad een gladde bol te kussen met knalrode lippenstift. Om er dan een foto van te maken.

Je moet er de harses wel voor hebben, vind ik dan, mooi rond is niet lelijk. Mooie oortjes ook niet. Het heeft een aantrekking, ik kan het niet verklaren.

Ik bewonder de mens die zo naar buiten durft. Het verbergt niets meer, het moet, en het staat. Groot. Puur.

Soms loopt er een lange vrouw op het station en gaat altijd richting Den Bosch. Ik heb ooit getwijfeld; is ze ziek? Maar er was geen sprake van haaruitval. Ik sprak haar een poos geleden en uitte mijn onbedwingbare bewondering.

U bent mooi, mevrouw.

Labels:


5:45 AM //