Share

donderdag 29 november 2007



"M'N NEUT ZIT G'WOON DIH..T,

en ik kan bijh..na nieh..t ah..demen. En ah..demhalen kost zoh..oveel moeih..te, maar ja, je moeh..t g'woon aah..demen he.

En veh..der kan ik duh..t ook nieh..t slapen, want ik woh..hd dus he..le..maal gek van die neuh..t. Want mijn neuht..pray is op.

Veh..der gaat alles wel goeh..d hooh..h, maah ik voeh.. me zielig, en dan moet ik huih..len en dan zit die neuh..t noh..g meer dih..t."

Labels:


9:02 PM //
Share




VOORTBORDUREND OP HONDEN,

en schijterij; ik nam m'n schetend hondje mee naar het werk.
(nu is het de bedoeling dat je klikt op 'm'n schetend hondje' en dan zie je wat ik bedoel.)

Laatst, op een druilerige zondag, had ik de stouten sloffen aangetrokken en mijn hele kledinginhoud die aan een kledingrek hing, erafgehaald en wat echt niet meer kon, niet paste of versleten was in een vuilniszak gedaan en de kleding die al langer dan een maand er maar hing te hangen of lag te liggen in de wasmachine gestopt om de rest (heel vre-se-lijk geordend) op kleur terug te hangen. Omdat het mooi stond.

Net als met apparaten heb ik een soort van langdurige verliefdheid met kleding. Toen mijn wasmachine, een oud beestje van meer dan vijftien jaar, het toch begaf, en het door een meneer met enorme oorbel in zijn oor werd weggedragen, voelde ik toch best een knoop in m'n maag.

Mijn, inmiddels niet meer zo ecrukleurige, suede leren laarsjes vertoonden al een piepklein scheurtje. Vier jaar lang met enorm plezier gedragen. Mijn Lee spijkerbroek met een enorm gat in mijn bovenbeen (en andere plekken), omdat ik hem meer dan vijf jaar met veel liefde droeg, kon ik niet wegdoen, want het was m'n lievelings. En misschien, als ik weer maatje 27 droeg, wat ik ook weer niet wilde, (en begrijp me niet verkeerd, maatje 28 staat veel beter) kon ik hem toch weer aan? Ja, oke, zonder scheurtjes dan, netjes gemaakt bij een naaiatelier.

Mijn schetend hondje, een uniek t-shirt van Yoshimoto Nara, was al zeker drie jaar oud. Het bruine shirtje vertoonde een klein beetje valigheid. In de zomer en winter droeg ik het. In de winter met een vestje erover.
(Tip van de week: zoveel nieuwe truitjes hoef je helemaal niet te kopen; koop een dunne cardigan en draag je t-shirtjes gewoon door.)

De kinderen in mijn groep lagen helemaal in een deuk.
"Hij laat scheetjes!" riep R (3 jr.)

De volgende dag kwam een papa de groep binnen gewandeld. Hij keek me ietwat gefronst aan.
"Gisteren vertelde R dat je scheetjes liet."

Ik dacht lichtjes te verkleuren.
"Dat was ik niet! Dat was m'n schetend hondje!"

Toen begreep de papa er helemaal niets meer van.

Labels:


5:21 PM //
Share

woensdag 28 november 2007



ER ZATEN TWEE VROUWEN,

in de trein en ik ving het volgende op:

"Hondenpoep heeft ervoor nooit een rol gespeeld."

Ik zou kunnen uitleggen hoe ze eruit zagen en wat voor type mensen het waren, maar ik geef nu eens de fantasie aan jullie.

En zijn jullie ook zo extreem verkouden? Zo'n ik praat door m'n neus verkoudje?

Labels:


2:19 AM //
Share

dinsdag 27 november 2007



ER VORMDE ZICH EEN ENORME,

puist op mijn kin, afgelopen vrijdag. Zo eentje die onderhuids woekerde. Waar je niets tegen kon doen. Een vervelend ding; een spring-in-het-oog.

'Je moet er tandpasta opsmeren.' legde collega uit.
Zij wist te melden dat die puist dan uitdroogde. Erg handig.

Thuis haalde ik, terwijl ik voor de badkamerspiegel stond, de tube tevoorschijn, opende het en smeerde er tandpasta op.

Ik vergat later dat ik tandpasta op mijn kin gesmeerd had. Blauwe tandpasta.
Blauwe tandpasta die ik er dus niet afgehaald had toen ik nog even naar de winkel moest.

Blauwe tandpasta die onverwacht een schaduw vormde, laten we zeggen, lijkend op een enorme blauwe plek.

Gelukkig was ik snel thuis van m'n boodschap. Wreef ik de blauwe tandpasta van mijn kin. Maar even voor de duidelijkheid: nu weten we wel dat als je een optater wilt grimeren, je gewoon blauwe tandpasta gebruiken moet. Et voila!

Labels:


3:02 AM //
Share

zondag 25 november 2007



VERZIN ZELF DE TITEL MAAR.

...

Labels:


9:26 PM //
Share




DAAR ZAT IK DAN,

op de bank te eten
met de televisie aan.

Ik nam een hap
van m'n broccoli
toen de man in
het televisiescherm
ineens, uit het niets,
begon te vertellen over:

'Heeft u dat ook weleens?
Diarree?
Dan helpt Imodium.'

Dat was fijn
voor die man
maar ik wilde
alleen rustig
eten.

Labels:


3:47 AM //
Share

zaterdag 24 november 2007



Boos

boos.

Labels:


7:21 AM //
Share

vrijdag 23 november 2007



PLINTWAARDIG?

Los.

Labels:


6:02 AM //
Share

donderdag 22 november 2007



BLOGQUOTE:



Troep heeft een functie
maar het weggooien ervan ook.
En troep weggooien
waar je geen enkele spijt
van krijgt helemaal.

Labels:


9:32 PM //
Share




INEENS,

bemerk je
dat je hebt
losgelaten
terwijl je
ineens beseft
dat het al
los liet,
lang daarvoor.

Labels:


6:34 AM //
Share




DRIELEDIG:

WE LIEPEN LANGS DE SNOEPJES,

en koekjes in de supermarkt, toen ik ineens riep:
"Weet je waar ik zin in heb?
In zoenen!!"

Dat riep ik een beetje te hard, een oude man keek om.

"Pardon?" riep collega.

Ik wees naar de bovenste schap, waar ik weer niet helemaal bij kon komen. (natuurlijk.)
Collega haalde ze voor mij van de schap.

"Vroeger - toen alles nog makkelijk was - heetten ze negerzoenen, maar dat mag je niet meer zeggen. Blanke vla mag dan weer wel. Om maar niet te spreken over de zwarte pieten die nu in het land zijn. Flauwekul!"

Collega vond inderdaad dat het niet helemaal klonk 'zoenen.'

Onderweg naar huis, in de trein. Een telefoongesprek:

....

"Maar vind je dan dat we te snel verliefd zijn geworden?"

...

"Ohw..."

"Ja..."

...

"Oke..."

En de hele tijd dacht ik: wat sneu voor haar. Maar ook: waarom vindt dat gesprek nu plaats? In een trein? Waar iedereen het kan horen, kan volgen?

Collega:

"Karin, ik heb op je gestemd hoor! Wat een verhalen zeg! Dat is toch niet autobiografisch h?, van die vriendin van je vader?"

"Mijn verhaal gaat daar niet over hoor."

"Jouw naam stond toch in die linklijst?"

"Dat is een neplog! Dat ben ik niet!"

"Ohw... volgens mij heb ik dan op de verkeerde gestemd!"

Labels:


2:18 AM //
Share

woensdag 21 november 2007



SINTERKLAASPRAAT:

We zitten aan tafel en zingen sinterklaasliedjes. Eén van de liedjes is het welbekende 'zwarte piet ging uit fietsen, toen klapte zijn band.'
Als we zingen over de roe stop ik het liedje even.

'Wat is dat eigenlijk? Een roe?'
S (3 jr) denkt even na.
'Ja, een roe.' zegt ze, terwijl ze haar schouders op haalt.
'Ik weet het al!' zegt ze dan.
'Een kanga-roe!'

Labels:


2:29 AM //
Share

maandag 19 november 2007



BLOGQUOTE:

Waarom zeuren mannen
nou nóóit
dat de w.c bril
wéér eens naar beneden is,
en 'mauwen' wij vrouwen
altijd
dat de w.c bril wéér
omhoog staat?

Zet dat ding gewoon weer terug!

Labels:


9:10 PM //
Share

zondag 18 november 2007



NIJMEGEN WAS KOUD, DRUK, EN,

er liep een jongenman voor me.

Maar eerst de meneer van de pantywinkel. De meneer moest mijn achternaam weten. Dat ging sowieso bijna altijd verkeerd. De raarste constructies werden gemaakt, door mevrouwen door de telefoon, het gemeentehuis, etcetera etcetera, waardoor ik snel m'n geduld verloor en ging spellen.

'Goh, wat apart. Een aparte tak?'

Hij had via Google gezocht op zijn eigen achternaam en had mensen met die achternaam in het uiterste puntje van Portugal gespot. Hij wilde er alles over weten, het was allemaal zo interessant.

'Eh, nou, ik heb inderdaad ooit, lang geleden, mijn stamboom uitgezocht. Drie families met die achternaam die niet met elkaar verbonden zijn.'

Hoe deed ik dat dan? En waar? En hoe kon hij dan meer te weten komen? Hoe ver was ik dan gekomen?

Ik legde uit, gaf tips en ging met m'n panty de winkel uit. Op naar het mini-spijkerrokje dat ik vorige week al gespot had, maar ter aarzeling had teruggelegd.

Daar wachtte een enqueteur me op. Een ultra trendy, compleet met afzakbroek en wollen muts jongenman.

'Mag ik je wat vragen?'

Ik glimlachte. Ik was niet geirriteerd, boos of woest. Maar wel vastberaden.

'Ik loop door, hoor.' waarschuwde ik hem en liep ook door. Ik hoorde gemopper. Keek achterom.

Hij keek beduusd. Keek, met ophalende schouders en handen in de lucht, naar zijn enqueteur-collega.

'Ja, al die vragen de hele dag!' riep ik lachend. Al vond ik niet echt dat het uitleg nodig had. Maar dan wil je aardig doen.

Maar dat was meteen de doodsteek. Blijkbaar. Best zielig. Twee totaal beledigde trendy, koele en hippe jongenmannen, die normaliter meteen een meisje c.q jonge vrouw tot stoppen konden brengen. Om met open mond van bewondering naar hen te laten luisteren. En te strikken voor een abootje op een blad, krant, goed doel, of wat dan ook.

'Nou, fijne dag, dan!'

'Jullie ook!'

Er liep een jongenman voor me. Hij droeg een leuke spijkerbroek. Beetje bleek en afgewassen. Hij moest heel hard niezen. Hield netjes zijn hand voor zijn mond.
Wreef zijn vochtige hand af aan zijn billen.

Ik was er klaar mee.

Waarmee?
Daarmee.

Labels:


4:49 AM //
Share




TWEE

....

Labels:


1:04 AM //
Share

zaterdag 17 november 2007



DE SCHULDIGE WAS,

de nachtblindheid. Door een donker hofje, krakende bladeren en zwiepende takken van zwarte bomen, liep ik achter en opzij en voor het duister. Waarom er zo weinig lampen schenen in dat hofje van jonge gezinnen, met stationwagens en tuintjes, was me niet duidelijk.

Ik liep richting het station, waar de geur me leek te roepen dat ik nu echt honger kreeg; de snackbar naast het station geurde zulke lekkere dingen mijn neusgaten in.

Ik liep over grote stenen en kwakjes van bijeengeveegde bladeren die al meerdere malen natgeregend waren en nu viezer en dorder werden van de modder en verlepping.
Er lag iets dichtbij een struik. Het was harig en leek ineengedoken. Er ging een rilling langs mijn rug. Een beest?

Toen ik dichterbij kwam, eens goed keek, half voorover gebogen en met toegeknepen ogen, leek het beest dood. Het bewoog niet. Het lag er maar.
Ik hurkte, bekeek het nog beter en nog meer dichterbij.

Het was een bontje. Een lang kraagbontje van een capuchon. Zo'n afhaalbare nepbontje dat in elkaar gedraaid lag. In de kou. Vergeten. Weggegooid?

Een bontje.

Ik stond meteen weer rechtop en liep met ferme passen naar de trein. Flauwekul zeg!

Labels:


7:28 AM //
Share

vrijdag 16 november 2007



Trigger, -spur, stimulate, stir up, trigger de sporen geven,
prikkelen.

(Her)ken je dat?
Dat je op sommige momenten, op sommige plekken, met sommige geluiden, sommige stemmen, geuren, zinnen, teksten, woorden, mensen, ineens teruggaat in je eigen verleden? Teruggaat naar een moment in je leven dat belangrijk voor je was? Of waarvan je altijd dacht dat het er niet toe deed, maar het dan blijkbaar toch doet?

Of zomaar? Dat bepaalde mensen je ineens teveel laten denken? Over alles en niets en alles ertussen? Dat je een geur ruikt en je meteen iemand herinnert, terwijl je ergens bent waar dat totaal niet kan? Of je ineens voelt terwijl je denkt bij jezelf, waarom voel ik die dingen dan nu?

Ik geloof dat die mensen, die momenten, die triggers belangrijk voor je zijn.
Van die leermensen, met hun verborgen leerlesjes.

Ik geloof dat het daarom de kunst is, dat te herkennen. Te zien. Te weten. Je hebt er, denk ik, wel wat aan. Misschien heel erg veel!

Labels: ,


4:50 PM //
Share




IN HET KADER VAN,

artiesten die men in een hokje plaatst,
maar onverwacht toch iets andersmoois neerzetten:



1:06 AM //
Share

donderdag 15 november 2007



WARME STRALEN,

op m'n rug. Langzaam wordt de badkamer een warme mist. Worden de licht verkrampte spieren, van het blauwbekken op een station, trappend op de pedalen van een fiets, morrend met een sleutel in het slot, weer wat soepeler.

Handschoenen werden nog niet gedragen, uitgesteld, want wat als het echt ging vriezen; de winter als een bom insloeg? Het leren jack met de kraag omhoog en een dikke, lange sjaal was voor nu genoeg.
Maar handen kwamen zelfs in een warme trein niet op temperatuur en konden de bladzijdes van de Sp!its bijna niet omgeslagen worden.

Koppen dampende koffie, een kop thee, vooruit dan maar.
Soepweer, dat was het. Heerlijke tomatensoep, uiensoep, lekker!

Koude tenen in laarzen, wiebel-wiebel, om uit te doen en voeten te laten glijden in ontzettende zachte en warme sloffen zoals de eskimo's er jaloers op konden zijn.

Kaarsen aan, verwarming hoog. Dekentje om schouders heen. Benen onder je billen. Nog een kop koffie?

De warme stralen van de douche gleden langs een wolkjesbuik naar beneden. Nu pas lekker warm. Wat wás het toch koud vandaag!

Labels:


4:41 AM //
Share

woensdag 14 november 2007



EEN BLAUW BOEK,

donkerblauw,
lag ergens op een tafel.
Op de voorkant
stond mijn voor-, en achternaam
gedrukt.
Maar het was
een beetje gek,
een omgekeerde vraagteken
stond er tussen.

Het boek was dicht.
Een verhaal binnenin.
Zou er iemand zijn die het boek wilde gaan lezen?
Als het boek geopend werd,
wat zou er dan
geschreven staan?

Labels: , ,


3:05 AM //
Share

dinsdag 13 november 2007



MISSCHIEN VERWIJDER IK DIT,

stukje tekst wel weer. Net zat ik, met m'n (groot) frietje speciaal, naar de comments te staren. Ik begreep het niet. Ik begreep er niets van.
Ik begrijp het nu nog steeds niet en misschien snap ik het wel nooit.

Tweede klas mavo. Een klein, schuchter en stil meiske met een grote bril, een dunne paardenstaart en een boekentas die groter leek dan zijzelf.
Soms was haar boekentas plotseling kwijt. Soms haar jas. Soms lag haar jas in de w.c. Plukte ze het eruit en hoorde ze kinderen lachen in de gang.
Soms kreeg ze een duw. Een stomp. En soms zat het mee; dan werd haar fiets geduwd.

"Jeetje, wat ben jíj lelijk!"
"Ja, wat ben jíj lelijk, zeg!"

Een paar jaar geleden stond ik naar een etalage te kijken van een juwelier. Naast me stond een lange jongen. Hij keek me door de reflectie van het raam geinteresseerd aan. In een flits herkende ik hem als Niels, de jongen die me anderhalf jaar lang treiterde. Soms was een stomp in je maag nog meer te harden dan duizend lelijke woorden. Hij glimlachte. Ik glimlachte aarzelend terug.
"Ken je me nog?" vroeg ik toen ineens.
Hij keek geschrokken, dacht na, en wist het niet.
"Ik was toen dat lelijke eendje en jij die klootzak."
Ik liep weg, hem achterlatend met waarschijnlijk een heleboel vragen.

Als ik een foto uitzoek om ergens te plaatsen, heb ik bijna geen foto's. De foto's die ik heb zijn nooit echt naar m'n zin. Er woelt dan een mini storm door mijn lijf, en voel ik me naakt en bekeken als het toch voor anderen te zien is.
De foto's waar ik uiteindelijk wel tevreden over ben, krijgen minder positieve reacties dan bijvoorbeeld de piekhaar-en-wallen-foto.

Als je telkens hoort dat je lelijk bent, hoe kun je dan geloven dat je mooier bent geworden?

Ik kijk weleens naar die vrouwen-vrouwen. Ken je hen? Die perfecte dames met een mooie haarbos, perfect gelakte nagels, mooie strakke benen, hoge hakken, perfecte make-up en een wandel. Ken je de wandel? De kijk-ik-ben-een-vrouw-van-de-wereld.

Soms ben ik onzeker
door de wandelvrouw.
Ik zeg soms.
Want soms voel ik me blah.
Maar soms voel ik me ook
een vrouw van de wereld.

Labels:


3:14 AM //
Share

maandag 12 november 2007



VOOR INGE.

Blah.

Een (wat oudere)
latezondagochtendfoto,
met wallen en piekhaar.

blah.

Labels:


2:13 AM //
Share




Vanochtend laat kreeg ik dit, via email, onder ogen:

Het is goed om bepaalde gewoonten eens te doorbreken.
Deel deze zondag eens heel anders in.

Dat gaf me een perfect excuus om met het chocolademoussetoetje te beginnen.

Labels:


12:29 AM //
Share

zondag 11 november 2007



HET ELFENMEISJE ZAT IN EEN WINKELKAR,

en wees met haar toverstokje naar de voorbijgangers.
Lichtroze balletpakje met voilekantenrok waarop glitters prijkten. Met in haar haren een roze lint met balletjes eraan. Ze wiebelden heen en weer terwijl ze een zelfgemaakte toverspreuk uitte.

"Hocus pocus pilatus pas, ik wou dat de oude mevrouw ...

een beetje jonger was."

En ze maakte groteske bewegingen en giechelde toen haar moeder haar bestraffend toesprak. De winkelkar zwiepte voorbij de groente en erna het vlees.

"Waarom mag ik dat niet wensen, mam?" wilde ze nog wel weten.

Moeder zuchtte eens terwijl ze een bakje tonijn in olie vasthield. Keek eens om zich heen voordat ze haar dochtertje toesprak.

"Er is niets mis met ouder zijn." legde ze uit. "Misschien vindt die mevrouw het helemaal niet erg."

Ze reden samen door gangpaden, langs het flosdraad, de koekjes, de soepproducten.
Het elfenmeisje zocht naar de mevrouw, bewoog haar staf en keek hoe de glitterdraadjes langs de staf heen en weer dansten als in een geluidloos ballet.

In de rij van de kassa sloot de oudere mevrouw achter hen aan. Moeder keek haar dochter streng aan.
Het elfenmeisje bewoog met haar stafje zonder te wensen.
Ze bekeken elkaar, de oudere vrouw met de rimpels rond haar mond en het elfenmeisje met de spillenbeentjes en de blosjes op haar wangen.

Eén moment van stil begrip.

7:21 AM //
Share




JE KRIJGT WAT JE GEEFT,

want gisteren, in de vroege avond, liep ik de deur uit van m'n werkplek,
de babietjes tevreden achterlatend. Wachtend op de trein naar huis stond er een mevrouw naar me te kijken. Ze schudde met haar hoofd en het leek of ze aarzelde.

Mijn iPod bracht Sam Cooke ten gehore, een liedje dat ik gekregen had, A Change Is Gonna Come, maar de mevrouw wist van geen ophouden. Ze gebaarde naar, wat leek, m'n achterwerk. Ik fronste m'n wenkbrauwen. Zette toch mijn iPod af.

"Je broek." wees ze.
Ik droeg een zwarte broek die dag. Ik keek een beetje schuin naar m'n billen. Ik zag niets.
"Er zit wit op."
"Wit?"
"Ja, wit."

Die middag gaf ik een baby de fles. Om drie uur zat ik met een net opgewarmde fles op de donkerblauwe bank en liet baby drinken. Het arme kind kon de hoeveelheid melk niet aan, spuugde steeds wat terug. Dus voedde ik hem in étappes. Dat ging goed.
Hij had langs de zijkant van zijn slabber en nekje geknoeid. Ik had het netjes schoongeveegd; ook m'n arm en zijkant van m'n vestje, maar blijkbaar was het langs mijn linkerbil gegaan. Hoe dat kon gebeuren moet je mij niet vragen.

Ik ging gisteren in een zwarte broek en een witte vlek op m'n arse naar huis.
Fijn.
Heel fijn.

's Avonds die broek meteen in de wasmachine gestopt. Maar goed ook, want vanochtend droeg ik 'm weer en was ik samen met din/collega de 1000e bezoeker bij het kindvak en moesten mochten we op de foto, om erna snel telefoonnummers af te geven om op later tijdstip een cadeautje uit te zoeken.

Labels:


2:40 AM //
Share

zaterdag 10 november 2007



HET WAS EEN IMPULSIEF IETS,

dat beloven dat er iets opgestuurd ging worden.

Er stonden veel mensen met een briefje in hun hand met een nummer erop. Er werd op het groene knopje gedrukt, nummer 367, en daarna werd er een kaartje uitgezocht.
Een klaver vier was eigenlijk het eerste dat in het oog sprong. Dus, het werd een klaver vier.

*PING*
Nummer 367 verscheen op het bord. Bij de balie zat een mevrouw met een vriendelijk gezicht.
"Ik wil alleen graag dit afrekenen en even laten wegen." Het kleine pakketje werd op de weegschaal gelegd.
"Dat is vier keer vier-en-veertig cent."
De kaart werd betaald; er werd gepast geld op de toonbank gelegd. De kaart in de witte envelop gestopt.
Half werd er omgedraaid, maar een aarzeling hield tegen.
"Hoeveel was het wegen ook alweer?"
De mevrouw glimlachte breed.
"Zoals het klavertje vier. Vier keer vier-en-veertig eurocent."

Er werd bedacht dat als meer mensen dát nou deden; iemand die ze nauwelijks kenden ergens blij mee maken, iets waardevols meegeven, de wereld er misschien meer van zou gaan glimlachen. Iemand ervan zou gaan glimlachen.

Niet zo groot. Een klein boekje met een groot verhaal, bijvoorbeeld. Met een joekel van een boodschap. Want het verhaal van Mitch Albom, Tuesdays With Morrie, zou in iedere boekenkast moeten staan.

Gisteren voelde ik me net Sinterklaas.
Dat was een fijn gevoel.

Labels:


3:58 AM //
Share

vrijdag 9 november 2007



DIT ZEGT TOCH,

genoeg?

Labels:


7:35 PM //
Share




IN HET KADER VAN,

artiesten die men al in een hokje plaatst,
maar onverwacht iets andersmoois neerzetten:

1) Pink and her daddy.
2)

12:59 AM //
Share

donderdag 8 november 2007



TOEN IK NOG REGELMATIG,

schetsen maakte.

1999 - schets

Labels:


7:26 PM //
Share




IK WEET NIET WAAR

ik het over moet hebben.
Waar zal ik het over hebben?

(Rare zin als je
het vaak
hardop
uitspreekt.)

Labels:


2:20 AM //
Share

woensdag 7 november 2007



MAAR HOUDEN VAN,

en iemand van je laten houden
kost soms zoveel.
Geef je zomaar
je zieltje bloot?

Ik zag haar
met tranen in haar ogen
en iemand naast haar
die armen om haar schouders legde,
maar ze weer wegschudde,
zo van haar schouders af.

Niet te dichtbij. Dichtbij doet zo'n zeer.
Dichtbij is risico. Dichtbij is dicht bij.

Haar tranen
biggelden over
haar wangen.
Ze stond daar maar.
Alleen met haar verdriet.
Een rugzak half open.

Voordelen van
niet toelaten.
Waren die er wel?
Houden van, niet teveel,
met mate,
Harten zijn zo kwetsbaar.

Alsof je hart
al tientallen littekens droeg,
allemaal verzorgd met
littekencreme, om alles
te camoufleren,
maar ze waren er toch.
Soms werd je eraan herinnerd
als een regenachtige dag

Afstand houden,
rug toewenden,
muurtje bouwen,
helemaal zelf.

Houden van,
iemand van je laten houden,
deed soms zo'n zeer.



Nog nooit kreeg ik zoveel email over dat ene liedje dat per ongeluk verdween. Er gebeurde iets met het opslaan van blogger en imeem. Hier is het liedje nog een keer. De live versie geeft extreem kippenvel. U is gewaarschuwd.
)


Labels:


2:18 AM //
Share

dinsdag 6 november 2007



HEERLIJK, VANDAAG WAS IK,

weer aan het werk.
Enkele uitspraken van vandaag:

Bij binnenkomst:
"Karin! Ik heb je vermist!"

In een gesprek aan tafel:
S (2,5 jr) "Z. is verlegen."
"Wat betekent dat? Verlegen zijn?"
S (2,5 jr) "Dan doe je je ogen dicht."

's Middags zingen we liedjes.
"Tien kleine visjes, zwemmen in de zee"
T (3 jr)"Nee, nee, nee, doe er maar twee! Anders duurt het zo lang."

Labels:


2:55 AM //
Share

maandag 5 november 2007



POEFF, LIGHTBULBMOMENT,

om Oprah maar eens te quoten. Whoops, dat mag toch niet meer?

Het was een beetje lanterfanten en af en toe naar het kookstel wandelen om te checken of de aardappels en de spruitjes gaar waren en om te zien dat als ze gaar waren, er meteen zonnebloemolie in de pan kon om spekjes te bakken.
Candy zat naast Dave Stewart. Een nieuw programma van de NPS. Candy Meets. Op een bepaald moment vertelde ze dat haar spirituele leeftijd 'about fourteen' was. Vervolgens vroeg ze aan Dave wat de zijne was. Hij wist het vrij meteen. 'About seven or eight.'

Normaal gesproken zou iemand daar een beetje ongemakkelijk van gaan wiebelen. Zo van, wat is dit voor een zweverige onzin?

Het enige wat ik dacht was, als je echt een soort van spirituele leeftijd hebt, het gevoel jonger te zijn in je hart (en ziel) dan je werkelijke geboortejaar, met alle onbevangenheid van dromen en manier van kijken naar de wereld en mensen om je heen, welke mensen horen dan bij je, als gros van de mensen ongemakkelijk gaat wiebelen en het hele andere benamingen geeft?


Labels: ,


2:36 AM //
Share

zondag 4 november 2007



HEB JE TOEVALLIG REVA VAN WITTE KOORD,

nog gevolgd?

Het loopt ten einde; de wedstrijd heeft een deadline.
Reva Reijnen heeft nu wel een gezicht.

Reva.

Nadat ik een oproepje op m'n weblog had geplaatst, kreeg ik een enthousiaste email van Marloes van den Berg, afgestudeerd in Januari 2006 aan de Opleiding illustratie aan de HKU. Haar illustraties worden ondersteunt door animatie, zo heeft ze in haar
afstudeerproject op illustratieve en poetiche wijze een animatiefilm
gemaakt over de leefwereld van een meisje met meervoudige persoonlijkheids stoornis. Daarna heeft zij een animatieproject gedaan waarin ze 4 afleveringen van Nijntje heeft geanimeerd. Heden is zij wederom bezig met illustreren.

Via via ben ik bij witte koord terecht gekomen, waarbij ik de teksten
over Reva onder ogen kreeg. Deze wekten bij mij zoveel beelden op dat
ik er ook echt iets mee wilde gaan doen, zie hier het eerste resultaat,
en nog vele te gaan!"

Hoewel de wedstrijd ten einde komt, ben ik wel van plan ermee verder te gaan. Het verhaal is namelijk nog niet af. Volg Reva dus ook na 9 november 2007. En dus ook meer illustraties van Marloes.

10:27 PM //
Share




"EN WEET JE WAT HET IS,

ik heb nu eenmaal kleine voeten. Ik heb nu eenmaal mini schouders. Een ex van een meter negentig, van lang geleden, legde zijn grote handen op mijn schouders, wilde (ver) voorover buigen om me te zoenen, stopte plots, bekeek mijn schouders, zijn handen en schoot in de lach.

'Moet je eens kijken. Mijn handen passen helemaal om je schouders heen.'

Ha! Ha! Ha!

Als het je niet zint, spreek dan af met Inge de Bruin!

De broer van vriendinnetje, middenin de pubertijd, wierp een blik op mijn nieuwe schoenen, keek naar mij, keek weer naar m'n nieuwe schoenen, waar ik zó blij mee was, en schoot in de lach.

'Je hebt dwergenvoetjes.'

Ha! Ha! ha!

Die dwergenvoetjes kunnen anders heul hard schoppen!


Vorig jaar, net bij een nieuwe locatie gesetteld, stond er een kind van net drie jaar voor m'n neus. Ze bekeek me, hield haar hoofd schuin, en fronste haar wenkbrauwen.

'Ben jij een meisje of een mevrouw?'

Ha! Ha! Ha!

Zal ik je eens wat vertellen? Ik ben een meisjesmevrouw. En nou buiten spelen!


Dan zal ik u de anekdotes maar besparen van het niet toelaten van een boven de twintig danscafe, terwijl vriendin, twee jaar jonger, vrolijk naar binnen wandelde,
de mevrouw achter het paspoortloket me tot twee keer vroeg of ik nog steeds een meter twee-en-zestig was en ouders die soms stijl achterover slaan bij het horen van mijn geboortejaar en werkervaringen. 'Ben jij ook van het Maywoodtijdperk?'

En choco ijs, ja choco ijs, is volwassenenijs!

Verdomme!
Verdomme!
Verdomme!

Labels:


8:01 AM //
Share

zaterdag 3 november 2007



IN HET KADER VAN,

artiesten die men in een hokje plaatst,
maar onverwacht toch iets andersmoois neerzetten:




9:35 PM //
Share




IK KAN GEEN TITEL VINDEN DAN,

alsjeblieft.

ALSJEBLIEFT.

Labels:


5:10 AM //
Share

vrijdag 2 november 2007



'WAAROM STAAT ER EEN HERTJE DAAR ONDERIN?'

1995.

Joyce kwam met een vrij timide wandel via de achterdeur naar binnen. Ze legde een groot vel papier op tafel, vroeg om sap en een koekje en wilde daarna weer naar buiten.
Mijn blik viel op de tafel. Dat grote vel papier. Het lag niet helemaal gevouwen, maar half open, in een soort van boog. Ik zag lijnen. Gekleurde lijnen. Als in een tekening. Maar gros bleef wit.

Joyce nam een vriendinnetje mee naar binnen. Ze keken televisie terwijl ik de houten vloer dweilde. Met een zwier wreef ik de mop langs de tafel, onder de tafel.
Mijn oog bleef met een magnetiserende blik teruggaan naar de tekening. Er waren pijlen gemaakt, zag ik. Pijlen en namen. Ik zag, toen ik per ongeluk tegen de tafel stootte en het vel papier verder openschoof, ook mijn naam staan.

Vriendinnetje ging, toen het donker werd, naar huis. Mama zou zo thuiskomen, en papa werkte laat. Broertje Robin werd door de moeder van een vriendje thuisgebracht. De auto toeterde licht toen ik voor het raam stond en zwaaide. Robin kwam met een oorverdovend lawaai aan enthousiasme binnen en liet me een speelgoedauto zien.

'Dat mag ik hebben van Thijmen!' sprong hij bijna een gat in de lucht van blijdschap. Ik glimlachte en begon de aardappels te schillen. Ik zou het eten voorbereiden tot hun mama thuiskwam.

Joyce was aan tafel gaan zitten en bekeek de tekening. Het lag nu helemaal open.

'Wat heb je getekend?' vroeg ik.

Joyce keek op en haalde haar schouders op.

'Dat moest van Elly.'

'Wie is Elly?'

'De mevrouw waar ik elke week heen moet om te praten.'

Ik begreep het.

'En om te tekenen.' vulde ik aan.

Ze knikte.

Ik zag een aantal dieren op het vel papier. Op een kinderlijke manier getekend; met grove lijnen. Ik zag een beer, een kat, en een hert. De beer was papa, de kat was mama. Bij het hert stond mijn naam.

'Ben ik een hert?' vroeg ik verbaasd.

Joyce knikte.

Labels:


7:55 PM //
Share




'IK BEN JE DAME NIET!'

Dat riep ik een tijdje geleden. Met een uitgestoken wijsvinger. Zo'n wacht-jij-maar-af wijsvinger. Mijn fietsfietslamp deed het niet. Braaf als ik was kocht ik bij de fietsenmaker van die fietslampjes die je ook mee kon nemen de trein in. Zulke lampjes die onverwacht in je tas gingen flikkeren, omdat er een zware organizer tegenaan viel.

'Mevrouw, uw tas flikkert.' was dan het gevolg. Zodat je met een blozend hoofd snel je tas indook om de boel weer uit te zetten.

Zulke lampjes die op batterijen gingen. Heul lang. Verstelbaar ook. Een wit en een rood. Rood voor achter. En dan drie standjes. Dat geflikker was dan de opvallerige variant. Voor de opvallerige types. In het donker.

Mooi toch?

'Nee, niet mooi!' riep meneer agent, die me aanhield en me dirigeerde naar de stoep.

'Die lampjes op je jas en daar aan je fietstas zitten op de verkeerde plek.'

'Wat nou verkeerde plek? U heeft me niet voor niets gewoon gezien!'

Bijdehandje, dacht meneer agent hardop.

Tss. Ik bijdehand. Ik ben alleen bijdehand als er onrecht aangedaan wordt. Van de fietslamp. Welteverstaan.

'U zorgt de volgende keer voor een andere bevestiging van de fietslampjes, dame.'

Dat 'dame' deed het 'm. Bijna voelde ik me een ietwat gekleurde mevrouw met een fikse attitude. Compleet met de 'PSSSH' en het welbekende stopteken.

'Ik vind het je reinste onzin! Licht is licht!'

Dat mocht ik vinden. Op een denigrerende toon. Mopperend stapte ik op m'n fiets.

Licht is toch licht?

Labels:


2:07 AM //
Share

donderdag 1 november 2007



DAG VAN HET DECOLLETÉ.


S: Je hebt de dag van het decolleté gemist.

ikke: Nou, da's lekker dan.
...
Maar ik weiger kipfiléts in m'n beha!

Labels:


9:17 PM //