Share

zondag 30 december 2007



DE MEVROUW IN DE OLIEBOLLENKRAAM,

leek net een tokkie. Ik had net twaalf oliebollen voor zes euro besteld en een Berlinerbol van een euro dertig. Nu zijn mijn rekencapaciteiten niet om naar huis te schrijven, maar toch bedacht ik me dat het in totaal zeven euro dertig was.

'Moet er poedersuiker op de Berliner?'

Ik zei: 'ja, graag.'

Toen ze de zakjes dichtgefrommeld had en ze in een plastic tasje deed, meldde ze dat het acht euro veertig was. Ik fronste m'n wenkbrauwen.

'Maar, de oliebollen zijn toch zes euro?' piepte ik.

Mevrouw tokkie hees haar in felrood gehulde gebreide trui met inhoud over de rand. Haar grauwe gezicht vertrok terwijl ik slikte.

'Je hebt toch ook poedersuiker gevraagd?'

Ik dacht na.

'Voor een euro tien?' schoot ik uit m'n slof. Ik voelde m'n rode wangen die toch al rood waren van de twaalf minuten zonnebank even ervoor, omdat zestien minuten niet verstandig was, volgens de eigenaar die op Gordon leek, want er zaten nieuwe lampen in.

Volgens mij was dat een soort van druppel. Ik zag mevrouw tokkie's gouden voortand en dubbele tong en haar blinkende armbanden om haar vrij forse pols.

'Laat maar.' riep ik.

Morgen he, morgen maak ik zelf wel oliebollen. Met de oudste kinderen van m'n groep. Die zijn tien maal lekkerder dan bij jouw stomme kraam. En ik kan wel rekenen!

Nee, dat riep ik niet. Ik dacht het.

Labels:


10:46 PM //
Share




vaguely.

Labels: ,


2:14 AM //
Share

zaterdag 29 december 2007



WAAROM TREITERT JE LICHAAM,

net als je, ver na middernacht, wilt slapen?

Vannacht was het bal. Mijn maagzuur ging vanuit m'n tenen richting slokdarm m'n keel in. Twee kussens in m'n rug en met net m'n ogen dicht besloten de buren ergens in het appartementencomplex ruzie te gaan maken. Snap je dat nou? Dat sommige mensen op een vreselijke manier kunnen ruzie maken? Ik bedoel, ik snap best dat je het soms niet met elkaar eens bent, en graag je verhaal kwijt wilt, maar als het al begint met verwijten en harde uithalen, dan is een functionele ruzie volgens mij niet haalbaar meer.

De wekker sloeg 3:03. Ergens sloeg iemand een deur dicht.
Heb je dat ook zo vaak, dat als je wakker wordt 's nachts, de wekker op 3:03, of op 3:33 staat?

Maar goed, m'n maagzuur. Het stopte ergens tussen vijf uur, en de zaterdag die al middag was. Nu is het zeker niet verstandig om koffie te zetten?

Labels:


8:17 PM //
Share

donderdag 27 december 2007



IN HET KADER VAN,

artiesten die men in een hokje plaatst,
maar onverwacht toch iets andersmoois neerzetten:

KLIK!

6:06 PM //
Share




IN 2OO7,

was het lekkerste dat ik at:
stukjes ossehaas met in knoflook gemarineerde uien en tomaten,
met speciale kruiden gebakken in olijfolie en afgeblust met salsa enchilada,
en afgemaakt met een toef zure room. Met warme tortillas geserveerd.

bewoog ik:
met de benenwagen langere afstanden, het liefst op zondag met m'n iPod op. Stond ik na lange tijd, ook al was het voor even, weer op m'n spitzen. En ging ik vaak dansen met de kinderen van m'n groep.

knuffelde ik:
het liefst met de kinderen van m'n groep. Maar kon ik de nodige knuffels en arm om me heen van hele goede vrienden, op die momenten ook erg waarderen.

kreeg ik (meer) waardering voor: kleine kiertjes van deurtjes in kamertjes. Mijn goede vrienden. Mijn broer. (On)bekende mensen. De tijd die geen tijd is.

gaf ik:
meer mijn eigen grenzen aan. Gaf ik meer openheid van zaken. Hoe moeilijk soms ook.

luisterde ik:
naar de opmerkingen, vragen, stellingen en gedachtengang van anderen. Maar ook naar wat met de email kwam!

leerde ik:
van de spiegels van andere mensen. En van de ontcijfering van blinde vlekken.

ontplooide ik:
meer in creatieve zin. Meer schilderen, meer fotograferen en meer schrijven.

geloofde ik:
toch nog in alles is liefde.

naar aanleiding van de bekende piramide van maslow.

Labels:


12:03 AM //
Share

dinsdag 25 december 2007



ER BESTAAT EEN CONTRADICTIE,

als het gaat om stilte
Zelfs de stilte lijkt te spreken
in duidelijke en heldere taal
En als de stilte spreken gaat
Zegt het: Sssssttt ...

in de herhaling.

Ook bij moois.

Labels:


8:58 PM //
Share




NADAT HET HUISJE,

bekeken was, zochten we een plekje bij de verwarming bij de Lux. Bespraken we een schilderij die ik voor haar ging maken.
En hoe dan precies.

Bleef ik verwonderd, ondertussen, over de bewoners in een Nijmeegse straat die me hielpen aan een kaartje voor de parkeermeter. Ik dacht aan kerst en de kerstgedachte. Elkaar helpen waar nodig. Lief zijn voor elkaar. Niets moeten uit verplichtingen, maar omdat je hart vertelde dat het goed was.

Dat mijn din verbaasd en verwonderd was dat ze nu al een cadeautje kreeg. Omdat haar huisje nog niet af was. Dat ik het fijn vond iets te geven. Omdat ik er een goed gevoel van kreeg om iemand blij te zien zijn.

'Ik blijf voor het eerst thuis.' vertelde ik, terwijl ik het papiertje opzij schoof en een slok nam van m'n cappucino. 'Doen wat ik wil, omdat ik niet verplicht ergens anders heen wil, kost moeite, omdat het egoistisch voelt, maar wel gaan omdat het moet, omdat het ergens van me verwacht wordt, voelt ook niet goed.'

'Ik ben het een beetje beu, af en toe. Men verontschuldigt zich omdat zij van mij wel een kaartje kregen en zij niet of niet op tijd een kaartje teruggestuurd hebben. Alsof dat de bedoeling ervan is. Wat is dan het kerstgevoel? Is er wel iets van over?'

In de trein terug naar huis besloot ik niet te gaan koken, maar om een snelle vette hap mee te nemen. Liep ik naar de friettent en zag dat het donkerder dan anders was. Wel liep er een vrouw heen en weer. Ik aarzelde. Maar ze gebaarde dat ik mocht binnenkomen.
'Je bent net op tijd. Ik wilde al sluiten.' vertelde ze. 'Zag je het briefje niet op de deur?' Ik had het niet gezien.
'Kan het nog dan?' vroeg ik.
Ze knikte en zei:
'Vooruit.'

Ik wens iedereen fijne feestdagen toe, maar eigenlijk zou men gewoon eens ergens in januari, als iedereen weer aan het werk is en de dagelijkse beslommeringen weer gewoon gewoon zijn, iemand een kaartje kunnen sturen. Omdat het goed voelt, of om iemand een hart onder de riem te steken, of om alsnog prettige feestdagen te wensen. Omdat men elkaar iedere dag prettige feestdagen zou kunnen wensen. Een soort van gecontinueerde feestgedachte. Met een feestneus op. Ach ja ...

Labels:


2:38 AM //
Share

maandag 24 december 2007



OP MAANDAGOCHTEND,

lekte de buurman ongeveer dertig seconden aan urine in de toiletpot waardoor ik, liggend met open ogen, starend naar het plafond, me ernstige zorgen begon te maken.

Misrekende ik de schepjes koffie in de koffiepot waardoor ik mezelf slappe hap koffie voorschotelde. GaTverdamme!

Liep ik met een soort van jetlag in m'n spieren door de kamer toen de telefoon ging. Of ik wilde reserveren voor zes personen. Dit gebeurde ooit wel vaker. Dat men m'n telefoonnummer verwarde met die van een restaurant ergens in de buurt.
'Dit is geen restaurant. En ik heb maar plek voor twee personen.'

De visitekat zat voor de deur te miauwen toen ik mijn voordeur van het slot wilde halen. Hij was vijf minuten binnen, verkende de omgeving en begon voor de tussendeur te miauwen.
'Wat wil je nou?' mopperde ik.
'Je wilt naar me toe, dan laat ik je binnen, ben je binnen, wil je weer weg.'

Aangezien ik niemand tegen zijn of haar wil bij me zou houden, opende ik de deur weer. Er is veel te zeggen voor vrijheid.

Maar dat neemt nog steeds niet weg dat ik ontzettend pissed ben dat m'n koffie niet smaakt. En de buurman urineerde netjes in zijn eigen appartementje h?, dat we er even duidelijk in zijn.

Labels:


6:03 PM //
Share




OMDAT IK VAKANTIE HEB,

en dus bij een ander
een weblogstukje neertiep,
over rinkelende voordeurbellen;

Ik doe eigenlijk
de deur nooit open
als de bel rinkelt.
Nou ja, zelden.
Men moet mij maar eerst
even bellen,
met de telefoon,
dat hij of zij
(of wie dan ook)
eraan komt.

Ik heb al eens
zomaar de deur opengemaakt
met een yoghurtvlek
in het hoekje van m'n mond
waardoor de hoekbuurman
moest gniffelen.
En stonden er vorige week
twee Yehova getuigen
voor de deur.
Waardoor ik nogmaals de regel stelde:
Ik doe nooit zomaar open.

En nee, ik ben niet spontaan
met die dingen.


dicht. ook dicht.

Labels: ,


1:07 AM //
Share

zondag 23 december 2007



ER LAGEN BOOTJES,

te deinen op een meer in het donker. Er lag een grote boot aan de oever waarop mensen aan het feesten waren.

Ik was overgehaald om in een bootje plaats te nemen. Het bootje was klein en ik zat vooraan terwijl de eigenaar achterin zat met zijn hand op de motor. Ik bekeek, met een beetje angst in m'n lijf, het tafereel van rumoerige mensen. Ik had het niet zo op bootjes. En dit bootje wiebelde op het kabbelende water. Toen zag ik een boel vuurwerk. Er schitterden kleine lichtjes in het donkere water en er schoten flitsen van vuur in de lucht.

Er schoten pijlen de lucht in. Mooie, heldere en rake lijnen van vuurpijlen. Het was mooi, daar in die duistere nacht.
Totdat de eigenaar van het bootje opeens aan de motor trok en we met een harde vaart het water op voerden. Richting grote boot met dansende mensen en vuurwerk.

Ik voelde een beetje paniek in mijn hart. Hij voer recht op andere kleine bootjes af, met een hele harde vaart! Ik wilde roepen: 'kijk uit!' maar hij kriskraste, als een ervaren kapitein, langs de aangemeerde bootjes, voorbij het grote schip.

Ik haalde opgelucht adem. Hij wist wat hij deed.

Labels: ,


2:11 AM //
Share

zaterdag 22 december 2007



ZO MAAK JE,

nog weleens wat.

oefeningetje.

Labels:


6:47 PM //
Share

vrijdag 21 december 2007



DE KOU SNEED,

door mijn vervaagde zonneloze sproeten richting de botten van mijn schedel.
Net ervoor opende ik het gordijn en zag een witte wereld.

Mijn rode laarzen schuifelden door een laagje sneeuw.
De kou sneed langs mijn broek en streek als een ijskoude washand langs mijn benen.

De torenklok klonk zeven uren.
De lantaarnpalen schenen een vaag lichtje in een uitgestorven stad.

En ik voelde de kou
op mijn gezicht
en glimlachte.

Labels:


10:44 PM //
Share

donderdag 20 december 2007



MET DE NIEUWE VULLING,

voor m'n kitsch & kitchen organizer ('een meisjes agenda' volgens W) stond ik in de rij bij de V&D.
Ik bekeek het plastic en het getal 2008.

Alles leek zo snel gegaan. Ik bekeek mijn koude handen om het pakketje. Ik bekeek de rij voor me. Mensen met sokken, cadeaupapier. Ik keek om me heen.

Soms haalde tijd je in. Soms was tijd te langzaam. Soms was de tijd verstoppertje aan het spelen. Tijd leek een niet te omvatten draaikolk. Wat was tijd?

Wie speelde er met de tijd? Wie besliste wanneer het tijd was? Wie overtrof de tijd? Wie daagde tijd uit? Wanneer daagde je de tijd uit? Wanneer bleef je kalm en rustig wachten op de tijd? Was het je gevoel?

De rij slonk. Ik legde de vulling voor m'n organizer op de toonbank.
'Is het een cadeautje?'

Ik wilde 'nee' zeggen. Automatisme.
Ik aarzelde even, keek de oudere vrouw aan.
'Ja.
Het is een cadeautje.'

Soms moest je jezelf tijd cadeau doen.

Labels:


7:53 PM //
Share




AAN TAFEL MET DE KINDEREN,

terwijl de grote lampen gedimd zijn en de kerstboom a la disco fier rechtop staat nadat hij al -tig keer scheefgezakt is:

'Wie weet er een leuk kerstliedje om te zingen?'

I (3,5 jr) 'Ja, denneboom!'

We zetten in. 'Oh, denneboom, oh denneboom, wat zijn je takken --'

Maar R (2 jr) roept er doorheen. Een verkeerde tekst.

'Oh, takkeboom, oh takkeboom, takken wooooonersooon. Laaaaaaaaas in bos staaaaaan!'


Labels:


5:31 PM //
Share

woensdag 19 december 2007



MET HET NEERPLANTEN,

van een nieuw adres,
want de oude vervaagt
steeds meer als
het kabbelende water
in de grachten van Amsterdam.

Zoveel tegenstellingen,
de kitscherigheden,
meisjes van plezier,
de mexicaan om de hoek,
bitterballen bij de Beiaard.

Ik zat weleens
in de droom
middenin de nacht
naast Loes de kat
te turen uit het raam.
De nacht
dezelfde bedrijvigheden
als overdag
rinkelende tram
ruziende Ieren
mijn eigen adem.

Alsof bij het vertrekken
van een vriend naar
een andere plek
hij ook de herinneringen
aan Amsterdam
heeft weggeblazen.

Ik schrijf een nieuw adres
op een kerstkaart ...

Labels: ,


7:56 PM //
Share




TOEN HET ZONDAGOCHTEND WAS,

liet ik de gordijnen dicht en viel er een zwak zonnetje via de ecru gordijnen naar binnen. In m'n huisbroek en sloffen en een warm vest slofte ik heen en weer. Van was ophangen naar een kop koffie en van de computer naar de stofzuiger. En soms bekeek ik de silhouetten op de gordijnen.

Toen de telefoon gegaan was en ik hem liet rammelen en een bekende het antwoordapparaat insprak, Etta James klaar was met zingen en de koffie pruttelde, keek ik door het kiertje van het gordijn.

Ik zag een jonge papa in de straat met naast zich een blond jongetje naast een fietsje. De papa hielp hem erop en ging naast hem staan en hield het stuur vast.
Het jongetje zat nog even te wiebelen. Even liep de papa met hem mee, hield hem vast aan zijn stuur en bij zijn zadel.

Het jongetje leerde fietsen zonder zijwielen.

Labels:


2:40 AM //
Share

dinsdag 18 december 2007



IK ZAL HIER HET GRAPJE,

van de vrouwenhumor bij ons op het werk
maar niet als voorbeeld noemen.

MUTS!

Labels:


3:10 AM //
Share

maandag 17 december 2007



two ways.

Labels:


5:20 AM //
Share

zondag 16 december 2007



TOEN KWAM HET GESPREK OP,

de gekte. Din wapperde driftig met haar handen, waardoor ze bijna een beetje as op de leren bank liet vallen, toen ze het moment herinnerde. 'Dat kan ik me nog zo goed herinneren, dat je vertelde over die vrouw die was blijven steken in de jaren zestig.'

Toen ik amper achttien was liep ik 's morgens vroeg via een grauw bospad langs oude bemoste gebouwen met een oud kerkhofje waar de lelijke stenen scheef stonden en de namen niet meer leesbaar waren. Langs een unit voor jongvolwassenen waar ik niet naartoe mocht, voorbij het creatieve therapie gebouw, om de hoek om te lopen naar De Beemd waar de oudere patienten woonden.

Ze sjokte elke vrijdagmiddag met haar koffer naar de hal. In een gifgroene lange jas, haar haren in een lange staart met een vlindervormige zwarte bril op haar neus. Dan wachtte ze om opgehaald te worden. Maar aan het einde van de middag vertelde een verpleger, zoals elke vrijdag, dat ze niet opgehaald werd. Sjokte ze met hoofd naar beneden weer naar haar kamer. Keek ik naar het ranke lijfje, panty afgezakt in zwarte instapschoenen, en waren mijn gedachten dan soms ineens zo blanco.

Dat je nooit weet wanneer iemand last krijgt van zichzelf. Dat labeltjes makkelijk geplakt zijn. Het liefst op iemand's voorhoofd. Dat de definitie van gek niet te beschrijven valt. Omdat zelfs dingen als normen en waarden van de buitenstaander een rol spelen. Dat je, als je voorbij de huizen wandelt, met de gordijnen half gesloten en waar het licht flauwtjes brandt, je nog steeds niet weet wat achter die ramen schuilgaat.

Dat niet iedereen fietst
met de wind in zijn rug.
Dat dus.

Labels:


7:26 PM //
Share

zaterdag 15 december 2007



SOMS VOND IK HET,

zo leuk om meisje te zijn. Ja, want met meisjes zat je, met je benen over elkaar te wiebelen met je voeten, in een ontzettende diepe fauteuil in een woonkamer-achtige brasserie, met enorme longdrinkglazen met 7up, de twee dinnen aan een Marlboro sigaret, te praten over hoe moeilijk het was om een juiste beha te kopen. Dat die Marlies Dekkers echt wel leuk waren, met al die bandjes enzo, maar dat je liever drie setjes 'casuals' kocht dan een setje Marlies.

En natuurlijk vloog het onderwerp trouwen voorbij, daar een din vers getrouwd was en eentje hoopte dat vriendje haar eindelijk eens ten huwelijk zou vragen nu ze in december tien jaar verkering hadden.

Dat ik me stiekem veels te vaak verslikte in m'n 7upje omdat er gigantische bedragen over de houten tafel rolden van duurtes van trouwjurken en het vastleggen van een trouwzaal. Dat die dag perfect moest zijn, in alle opzichten. Dat je er wel ruim een jaar vantevoren mee bezig was, om alles te regelen. Ja, het gaf wel een beetje stress, maar dat mocht de pret niet drukken. Je leefde dan naar die dag toe. Ik knikte en rolde met m'n ogen.

'K, in zoveel opzichten ben je zo romanties. Maar met dit soort tradities schuif je de romantiek zomaar opzij en ben je zo praktisch.'

Daar werd over gedacht. Onder het genot van een grote kop koffie. Terwijl de muziek op de achtergrond meedeinde, de kaarsjes flikkerden, de brasserie voller en voller stroomde en de dinnen onderuit leunden in de enorme diepe fauteuils en ik stilletjes genoot van deze avond.

Misschien was het voor mij belangrijker om elke dag te plukken.

Labels:


8:02 PM //
Share




EN ZOALS ELK JAAR,

KLIK!

Labels:


7:30 AM //
Share

vrijdag 14 december 2007



Slaap.

Labels:


10:44 PM //
Share




ER WAS EEN BEETJE,

heimwee. Heimwee naar het zijden rose. Ik hield de spitzen in m'n handen. Ze hadden in een kast gelegen. Ik glimlachte weemoedig. Sloot m'n ogen en ik stond weer op het toneel. Strakke panty, haren in een knot. Zwart balletpak. Vleeskleurige beenwarmers. Warming up. Arabesque, battement, pas de chat, releve, sissonne. De beweging. Het ritme. Golven. Dansen. Ik wilde dansen. Ik pakte de spitzen en deed m'n sokken uit. Bewoog m'n voeten, tenen, omsloot de balletschoen om mijn voet. Ging voorzichtig staan. Bewoog de tenen in de neus. Ging voorzichtig lopen. Balancerend op een been. Draaide met mijn armen. Keek strak vooruit. Zocht een punt in de verte. Een, twee, drie. Draaide een pirouette. Dat lukte. Het lukte! Ik zweefde, danste, bewoog, vloog! En bij m'n laatste tret, de grande finale, liet ik me in een buiging gaan. Applaus. Het galmen van oorverdovend applaus.

Labels:


2:23 AM //
Share

donderdag 13 december 2007



ZOIETS MOEILIJKS,

als je persoonlijke grens bewaken, kost voor de een meer moeite dan voor de ander.
Zo zegde ik vorige week toe, dat ik extra ging werken, terwijl ik aan mijn max zat. En moest ik stiekem even slikken. Om mijn eigen onmacht. En moest ik stiekem huilen om mijn eigen boosheid. Waarom liet ik het toch weer toe?

Aardig en behulpzaam zijn en je persoonlijke grens bewaken zijn twee dingen die vaak lijnrecht tegenover elkaar staan. Alsof de kamers in je hart meteen in conflict gaan.

Ik leer mezelf steeds beter kennen. Belangen behartigen van een ander kan ik als geen ander. Ik had best advocaat kunnen worden. Met sterke argumenten en feiten zou ik best voor een ander kunnen strijden. Maar strijden voor mezelf?

Is het een vrouwending? Dat schuldgevoel uitmaakt of je wel of niet 'ja' zegt?
Is het een opvoedingskwestie? Dat je toch maar wel moet, want erna is het voorbij?
Is het misschien karakter? Als ik 'nee' zeg, dan wordt iemand boos.

Ik trok vorige week recht wat ik krom gebogen had. Ik ging wel werken op de dag dat ik echt vrij had willen zijn, maar ik regelde een dag later alsnog dat ik thuis kon zijn. Omdat ik dat nodig had.

Labels:


6:20 PM //
Share




OP EEN MUUR,

van oude stenen
was geverfd
een simpel zinnetje:

Leer te leven
ga op zoek
naar je huis

als thuis
nergens
te vinden is.

Als thuis
ooit begon
bij het doorknippen
van een navelstreng
maar later
een doolhof
vol oneindige gangen
bleek,
zonder pijlen
zonder landkaart
en zonder
vervoer ernaartoe,

wees niet moe
zo'n landkaart
zit in jou.

Labels:


6:28 AM //
Share

dinsdag 11 december 2007



SOMS SCHOOT,

de angstscheut,
ineens pijlsnel
je hart binnen,
terwijl je het
nog op tijd
weg wilde duwen.

Labels:


10:19 PM //
Share




DAG EN NACHT.

Afbeelding 004

Afbeelding 003

Labels:


6:02 AM //
Share

maandag 10 december 2007



het zijn de kleine d(inge)n ...

Labels:


10:35 PM //
Share

zondag 9 december 2007



TERWIJL HET VUUR,

wat hoger stond, en er met een pollepel langs stukjes bloemkool en wortel gedanst werd, moest ik even stilletjes grinniken.
Laatst in de (kinder)keuken gingen we 'groetesoep' maken. Vlogen de stukken bloemkool en wortel door gebruik van erg botte mesjes door de lucht.

Broer kwam snoepen van de verse groentesoep, plofte neer op een van de retro stoelen en slurpte bijna zijn soep naar binnen. Hij trok een stukje brood van elkaar, doopte het in de soep en at verder. Ook al zou ik broer niet kennen, dan nog kon ik zien aan zijn manier van eten dat hij het lekker vond.

Toen hij zijn laatste hapje bouillon met zijn lepel uit de blauwe kom schraapte, het in zijn mond stak en zijn kom wegzette, een servetje zocht en zijn mond schoonveegde, knikte hij.

Je bent wat je kent.
Je geeft wat je leert te geven.
Je copieert wat je geleerd bent te doen.


Voor mij was die gretigheid van smullen en de knik genoeg. Zonder woorden.

Toen hij uren later naar huis ging, zijn antracietkleurige halflange jas over zijn schouders gooide en zijn autosleutels van de tafel pakte, draaide hij zich om bij de voordeur.

'Dank je wel voor de lekkere soep.'

Maar je kunt ook leren.

(En dan zegt ie tussendoor
ook nog eens:
'K, vind je het nou
niet vervelend
dat je geen camera hebt?'

Hij doet het erom. )

Labels:


7:51 PM //
Share

zaterdag 8 december 2007



WAT KAN IK ZEGGEN,

dan alleen maar:
ik zit binnen
en de wereld is buiten
de wolken drijven als bootjes
langs de grijsblauwe lucht
voorbij.

De regen tikt
zo nu en dan
een klein beetje dwingend
tegen mijn woonkamerraam
terwijl ik met mijn vingertop
de reis van een druppel volg.

Ik kan alleen maar zeggen:
Mijn buik is als een
wolkenbootje
binnen een soort van
vissenkom
het drijft heen en weer
keer op keer
zodat ik zo nu en dan
hollend op mijn sloffen
naar de badkamer ren.


Labels: ,


12:51 AM //
Share

vrijdag 7 december 2007



GEVOELIG ZOALS IN,

aangebrandgevoelig: emotioneelgevoelig: fijnbesnaardgevoelig: fiksgevoelig: gevoelvolgevoelig: humeuriggevoelig: korzeliggevoelig: lichtgeraaktgevoelig: sensitiefgevoelig: teergevoeliggevoelig: vatbaargevoelig: weekgevoelig: teergevoelig: sentimenteelgevoelig: sensibelgevoelig: raakgevoelig: ontvankelijkgevoelig: neteliggevoelig: nerveusgevoelig: menselijkgevoelig: inniggevoelig: hartelijkgevoelig: gemoedelijkgevoelig: fijngevoelig: dichterlijkgevoelig: delicaatgevoelig: dankbaargevoelig: besnaardgevoelig: aantrekkelijkgevoelig: aandoenlijk.

oftewel pmsgevoelig.

Labels:


7:08 AM //
Share

donderdag 6 december 2007



AAN DE ENE KANT WIL IK,

eigenlijk wel naar de kapper. Aan de andere kant ook weer niet. Marion, mijn kapster, heeft het namelijk soms in haar bol. En aan de bol van een ander. Ik dus.
Dan is er een training geweest en vraagt ze of ik alsjeblieft, alsjeblieft, alsjeBLIEFT wil komen om te 'oefenen'.

'Ja, hallo! Om te oefenen? En wat als het dan misgaat? Met dat geoefen?'

Maar de drie keren dat ik me liet overhalen overtuigen dat het 'echt' iets voor mij was, ging ik met een fijn gevoel naar huis. Dan was ik na een uur of wat klaar, werden er foto's gemaakt, en mocht ik de prijs betalen van een knipbeurt.*

praline, pure chocolade zei de kapper.

Mijn haar wordt een klein beetje lang. De puntjes moeten geknipt.
Zal ik morgen bellen, of niet? *twijfelt, twijfelt*

*anders betaalt iemand voor een make-over, wat duurder is. Ook kappers moeten centjes verdienen.

Labels: ,


10:27 PM //
Share




IK VRAAG ME,

in alle eerlijkheid af,
waarom op sommige getiepte stukjes
wel gereageerd wordt
of veel gereageerd wordt,
en op sommige stukjes
helemaal niet. ...

Iemand zin en tijd
om daar eens een theorietje
op los te laten?

Labels:


2:19 AM //
Share

woensdag 5 december 2007



EEN BEETJE ONSMAKELIJK,

was het wel, maar het meisje kon er ook niets aan doen dat ze in een overvolle treincoupe voorover ging om haar maaginhoud te ledigen.

Ze was lijkbleek ingestapt en zat twee stoelen verwijderd van de andere passagiers toen er halverwege de treinreis een penetrerende geur zich via stoelen en rugzakken de neusgaten doorboorden van passagiers. Mensen keken op en haalden hun neus op voordat ze dan toch maar hun spullen pakten en ergens anders gingen zitten.

Werd er naar de persoon gekeken? Wie was het? Waar zat die persoon en onder welke omstandigheden had ze over moeten geven?
Het namelijk net zo goed een meneer of een mevrouw kunnen zijn die een beroerte gekregen had. Gelukkig was het meisje aanspreekbaar maar schaamde zich diep.
"Ik kan er ook niets aan doen." jammerde ze.

Ik sloot me af voor de vieze geur en probeerde haar een beetje gerust te stellen.
Ik ging op zoek naar een conducteur en liep een tussenstuk in. Daar zaten de overige mensen die meteen hun biezen gepakt hadden.
"Wat een smerige rotlucht zeg." mopperde een man. Hij hield een das voor z'n mond.

Labels:


2:11 AM //
Share

zondag 2 december 2007



HET KLEINE, FRAGIELE VROUWTJE,

dat er maar stond
gleed beide vingertoppen
als in een aaneenschakeling
van herhalingen, herhalingen
langs elkaar heen
terwijl zij met doffe blik
over het spoor en
voorbij de bomen --
langs rommel en tussen takken --
haar jeugd voorbij zag gaan.

Met gebogen schouders
in een beige jasje gehuld
haar regenkapje bengelend
aan een van haar gerimpelde vingers
wachtte zij geduldig
op de trein die komen ging.

Zij gleed beide vingertoppen
als in een aaneenschakeling
van herhalingen, herhalingen
langs elkaar heen
Het lint van haar regenkapje
zonder enkele notie,
enige notie,
omdat het lintje te zacht was,
glijdend langs oude
breekbare handen.

Voorbij de rommel op het spoor
langs de kale takken van de bomen
zag zij ergens ver, ver van hier
een wazig zonnetje
tussen het witte wolkendek.

Labels:


6:53 PM //
Share

zaterdag 1 december 2007



IK DEED EEN JULIA,

Roberts. Geheel onverwacht ook eigenlijk.
Op zo'n luie zaterdagochtend zit ik met m'n croissantjes met boter en flinke kop koffie op de bank als de telefoon gaat.

"Goedemorgen, u spreekt met Marijke.....van TV&Film, en ik-"

"Sorry dat ik u onderbreek, maar is dit een enquete?"

"Nee, ik-"

"Een actie misschien?"

"Eh, niet echt, maar ik,-"

"Ja, neem me niet kwalijk, ik begrijp, jullie doen ook maar jullie werk,
maar ik ben ook al zo geirriteerd door al die enqueteurs in het centrum, en ik heb al eens gezegd tegen die mensen hoe irritant het is als je gewoon wilt winkelen enzo, en dan zit je vervolgens ook nog gewoon thuis je ding te doen en dan bellen er van die bedrijven met telefonistes die je dan een actie moeten aansmeren, en dat vind ik ook behoorlijk irri-"

"Fijne dag nog mevrouw."


Ze hing op.

Hihihihi...

Labels:


8:20 PM //
Share




SOMS HEB JE LAST,

van een blinde vlek.

Blinde vlek (psychologie), het onvermogen om voor de hand liggende fenomenen waar te nemen, vooral als ze voor die persoon normaal of vanzelfsprekend zijn.

Datgene wat je herhaaldelijk doet, dat telkens in je nadeel werkt, wat je op de een of andere manier niet ziet terwijl anderen het je toch uitleggen, tijdens of naderhand. Misschien een van de grootste levenslessen; het ontcijferen van blinde vlekken.

Gisteren beschuldigde ik iemand van het hebben van een blinde vlek. Zag deze persoon dan niet hoe het werkte? Wat die persoon deed? Dat door zoiets die persoon straks weer struikelde over wat al herhaaldelijk een struikelblok bleek?

Leer je dan niets van jezelf? Van wat er eerder is gebeurd? Hoe dingen werken? Hoe acties consequenties hebben?
En erger nog, die persoon er iemand anders mee zou krenken? Kwetsen? Benadelen?
Ik was boos, omdat het zo voor de hand lag. De welbekende tekenen aan de wand, het reeds geschreven boek.

En toch moest ik afstand nemen. Een stapje achteruit. Mensen hebben hun eigen verantwoordelijkheden. Besluit men een (domme) actie te ondernemen, (en een ander juichte het toe), dan so be it. Voordat ik er de titel 'bemoeial' door kreeg of erger, alleen omdat ik inzag hoe het (spelletje) werkte, sloot ik op tijd mijn mond.

En later op de avond, toen ik mijn eigen stukje teruglas over het verhaal van Joyce en de Bambi, en terugdacht aan gesproken woorden, werd een van mijn blinde vlekken ontcijferd en snapte ik eindelijk waarom ze mij zo genoemd had.

Maar dat staat weer helemaal los van hierboven getiepte tekst.

Labels: ,


1:17 AM //