Share

donderdag 31 januari 2008



ZERKALO:



Als iemand weet,
waar ik die film
kan kopen ...


9:48 PM //
Share




HET VALT NIET MEE,

zo'n kopje thee
met een suiker
of twee
lepeltje roert
heen en weer
Ik neem een slok
slappe thee
dan toch maar
huppakee,
weg ermee.

Labels:


5:44 PM //
Share




COLLEGA IS ZIEK,

en we besluiten om 's middags, aan tafel, even collega te gaan bellen.
'Sssst, nu even stil zijn anders hoor ik niks.'

De kinderen zitten te wachten. Ja, dan neemt collega op.

Ik vraag hoe het met collega is en of ze zich al wat beter voelt.
Dan wil S (3 jr.) ook even met collega praten. Ik geef de telefoon.

'Hallo!'
'Hallo! Met S...'

Opeens houdt hij de telefoon van zich af en kijkt ernaar.

'Ik zie je niet!' roept ie.
'Ik zie je niehiet!'

Labels:


3:14 AM //
Share

woensdag 30 januari 2008



'JA, MAAR DAN GA JE ZEKER OP ZOEK?'

vroeg collega, die ik vanmiddag de foto op de camera liet zien.
'Dat is juist het mooie, als ik ernaar zoek, vind ik het niet, en als ik niet op zoek ben, dan is het er.'



(En ik wil deze ook nog met je delen:

'Als iemand zwaar op je leunt,
ga jij vanzelf krom lopen.')

Labels:


5:56 AM //
Share

dinsdag 29 januari 2008



DE WEEK ZAL VOL,

drukte zijn. Net zoals afgelopen week. Waardoor ik snel de dagen doorloop; de tijd een ondergeschikte rol lijkt te spelen. Waarin ik vlieg en ren, huppel en spring.

Dat de tegenhanger; het alleen willen zijn met de rust en kalmte om me heen, de lampen in sfeerlicht, een enkel kaarsje brandend, met achtergrondmuziek, geen telefoon, alsof ik me verberg, verstop van alles dat buiten in de stad verder springt en danst.

Dat ik twee dingen ben. Dat ik me paradoxaal voel. Dat het soms trekt aan mij, of duwt. Dat ik soms 'ja' zeg en later, in mijn tegenstrijdige bui, niet meer wil. Wens. Voel. Het lonkt en het duwt weg.

Leren naar m'n gevoel te luisteren. Wanneer is genoeg genoeg. Balans. Wanneer de gordijnen dicht, telefoon op stil en tril en wegdromen met de beelden van een mooie dvd, en wanneer de voordeur geopend en mijn benen de weg wandelen naar drukke plekken.

Het trekt soms en duwt. Kan ik niet allebei zijn?
Jawel, werd er gezegd en geknikt. De mens is een vat vol tegenstrijdigheden. 'De mens lonkt en verlangt, doet en staat stil, ademt en slaapt en ondertussen loopt hij op het pad dat de wegwijs heet.'

Labels:


2:46 AM //
Share

maandag 28 januari 2008



paint.

Labels:


5:27 AM //
Share

zondag 27 januari 2008



'IK VOEL ME GEEL,

vandaag.' vertelde ik aan vriendin A door de telefoon. Het vroeg om uitleg.
'Geel voelt als kleurrijk en zonnig. En hoopvol en blij.'

Terwijl ik nooit een geel t-shirt zou kunnen aantrekken. Dan vond ik geel weer lelijk. Maar de narcissen in de oude bloempot daar op de bijzettafel, gekocht in een impulsief moment vrijdagmiddag bij de supercoop, met een mannelijke kassiere die (als in een deja vu moment*) de prijs niet wist van de drie bosjes, bijeen gehouden door een elastiekje, en ik dus vertelde dat ze per stuk negenennegentig eurocent waren, maar hij wilde het zeker weten. Ik had blijkbaar voor deze persoon niet voldoende geloofwaardigheid.

Duizend Schitterende Zonnen las ik elke avond voordat ik ging slapen en nadat ik de film The Kite Runner gezien had, reed ik met vriendin B in het donker naar huis en kon ik maar niet de beelden van me afschudden en moest erover praten, al was het maar om steeds te zeggen dat de film zo mooi was maar ook zo heftig.
Het tweede boek van Khaled droeg een gele kaft. Als het boek op m'n bijzettafel lag, overdag, voelde ik een onbedwingbare behoefte het boek toch weer op te pakken en een bladzijde te lezen.

geel.


Toen ik zaterdagmiddag naar buiten liep en de zon op me voelde schijnen, ging er een kriebel door m'n lijf, dat ergens stopte in het midden van m'n hart. Het gevoel dat de lente kwam, al was het even om het hoekje.
De Nijmeegse lucht trok donkergrijs, zag ik. Het dreef het centrum in, alsof er een fikse regenbui aankwam, alleen bleek de zon te zijn verdwenen in de wolkenzee veroorzaakt door een brand in een loods.
Mensen stopten met fietsen,stapten af, parkeerden hun fietsen tegen de railing van de brug en keken massaal.

Vriendin J. kwam 's avonds op visite. We spraken en spraken totdat mijn stem schor was. Ik nam een jus d'orange en glimlachte om de vloeibare kleur in het glas. Rond enen was de nacht stil en verlaten, zwaaide ik mijn vriendin uit, trok de deur achter me dicht en deed ik alle lampen en kaarsen uit.

Goedenacht.

* dit was al ooit eens vaker gebeurd bij de supercoop.

Labels:


10:11 PM //
Share




1)
'HEB JE NOU AL,

geboekt?'
'Ja!'
'Waar ga je heen?'
'Naar China.'
'Wat moet je daar doen?'

2)
'Ik ben snipverkouden.'
'Dan moet je een ui in een
theedoek doen en in je nek leggen.'

3)
'Sorry hoor, ik moet steeds boeren.
Dat komt, zeggen ze, omdat ik me op
m'n gemak bij je voel.'

4)
'B, hoe laat is het?'
'Te laat!'

5)
'Ik riep: het w.c papier is op! maar
niemand hoorde mij.'

6)
'Hij heeft best kaal haar.'

7)
'Weet je wat ik vind? Ik vind dat je
prettig gestoord bent.'

7:53 PM //
Share

zaterdag 26 januari 2008



DE VLIEGERAAR.

Als je het boek nog niet
gelezen hebt,
ga het lezen.
Als je niet van lezen houdt,
ga de film zien.
Op het grote doek.

Ik hoor nu nog steeds
het geluid van
dun papier in de wind.


9:07 PM //
Share

vrijdag 25 januari 2008



DOOR EEN GLAS:

geglasificeerd.

Labels:


10:15 PM //
Share




VIA
SANASCHRIJFT.BLOGSPOT.COM :

Ik probeer
de laatste tijd
'stel dat'
de deur uit
te bonjouren.


Labels:


1:35 AM //
Share

donderdag 24 januari 2008



HET WAS EEN MOOIE DAG,

omdat mijn cv ketel gemaakt werd. De engerd monteur deed er alleen erg lang over. Vroeg tussendoor steeds persoonlijke vragen waar ik geen antwoord op wenste te geven.

omdat ik pindachocoladerotsjes kocht en bij eindstation een leeg plastic bakje in de treinprullenbak wierp.

Labels:


3:10 AM //
Share

woensdag 23 januari 2008



HET WAS EEN MOOIE DAG,

omdat:

* ik in de kou en de wind met een vierlingbuggy (met kinderen erin) een carnavals CD ging kopen, en ik de zon voelde schijnen op m'n gezicht en ik het gevoel had dat het lente was.

*omdat.

Labels: ,


3:00 AM //
Share

dinsdag 22 januari 2008



ALS ER EEN ONZICHTBARE,

hand
over je bol
strijkt
of je zonder erg
een duwtje
geeft
in de juiste
richting,

fluistert
in je oor
van heel ver,
bijna
onhoorbaar
heel even
je hoofd
opgeheven--
Zei iemand wat?

dan roept
intuitie;
het buikgevoel,
naar jou.
Als je niet
uitgerust
bent,
gejaagd,
(teveel) denkt,
chaos
om je heen,
is intuitie
schor.

Geef het
een glaasje water.

Labels:


4:27 AM //
Share

zondag 20 januari 2008



EEN VAN DE NIEUWE DINGEN,

van 2008 is mogelijkerwijs
het bundelen van witte koord.
Er wordt in iedergeval zakelijk
over gesproken binnenkort.
Daarom zal witte koord
als weblog zijnde
vanaf nu de deuren sluiten.
En zoals kaals.nl dan zo
treffend verwoorden kan:


Een dichtbundel van Karin R.
voor naast je kussen.
En dan iedere avond
voor het slapen
een gedicht lezen.
(Dat klinkt beter dan: een dichtbundel
voor op het toilet.
Tijdens iedere stoelgang....)

Labels: ,


11:39 PM //
Share




EEN DREMPEL WORDT OOK WEL,

onderdeur genoemd.
Een verhoging, een plankje
dat de gelijkheid van vloer
omhoog haalt.
Als opstapje,
maar ook als de figuurlijke
ondergrens van een bereik.

Dat allerlei kleine,
voor anderen, onnozele dingen,
drempels kunnen zijn,
hindernissen,
belemmeringen,
valt soms niet geheel
in woorden of gevoel
uit te leggen.

Dat het punt waarop
een handeling begint of wijzigt;
de voet de stap omhoog zet,
eroverheen, en zich daarbij
aan de andere kant zet,
voor mij zoveel moeite kost
laat me nu even,
heel even,
zonder adem.

Labels:


12:39 AM //
Share

zaterdag 19 januari 2008



TIJDENS HET ZITTEN OP,

een stoel in de speelstraat, met Z (2,5 jr) op schoot, gezicht naar me toe,
vergat ik in de commotie dat mevrouw mijn pen gepakt had.
Ja, ik had wel kriebels gevoeld, maar je verwacht dat toch niet?

Labels: ,


7:31 PM //
Share

vrijdag 18 januari 2008



MIJN HAAR WAS WEER,

een beetje lang. Nee, niet aan de onderkant, maar m'n pony was lang.
Met een schaar stond ik voor de spiegel van de badkamer, klaar om er eens flink tegenaan te gaan.

Als in een onmiddelijke flashback waande ik me tussen twee schappen in de kleuterklas. Waar de bakjes met plak, scharen en prikkers stonden. Ik haatte prikken trouwens, duurde altijd veel te lang.

Maar ik waande me tussen twee schappen die midden in de klas stonden. Waar je je een beetje tussen kon verbergen. Waar je het bureau (met de blauwe steen erop, en dat vertel ik ook nog weleens) kon zien en waar de kinderen aan het spelen waren op het kleed met blokken en auto's.

Ik pakte een schaar. Er waren al haren van poppen geknipt, thuis en in de kleuterklas, waardoor Juf Elly genoodzaakt was even met m'n moeder te praten.
'Ze moet maar kapster worden.' had Juf Elly geopperd.

Ik had geen spiegel, daar tussen die schappen in de kleuterklas. Maar ik dacht, ik kan het zo ook wel. En dus knipte ik een pluk haar uit m'n pony. Ik weet verder niet of de kinderen moesten lachen. Dat had ik, denk ik, zoals dat gaat, uit m'n geheugen gewist.

Mama was erg boos, toen ze me kwam ophalen om half vier. Want de volgende dag kwam de schoolfotograaf.

Labels: ,


7:33 PM //
Share




IN HET KADER VAN,

artiesten die men in een hokje plaatst,
maar onverwacht toch iets andersmoois neerzetten:

KLIK!

5:32 PM //
Share

donderdag 17 januari 2008



MIJN LIJF WIL,

liggen. Op een
zacht matras,
dat meeveert met
elke beweging,
draai en kanteling
die ik maak
in slaap.

Mijn ogen zijn
als luikjes
bijna dicht,
met een bordje
'gesloten'
omgedraaid.

Ik ben zo moe.
Zo moe.
'Nothing's gonna
change my world.'*


*The Beatles.

Labels: ,


9:19 PM //
Share




NORMAAL GESPROKEN DEED IK NIET MEE,

maar deze keer wel. Dat heette tegenstrijdigtegendraads. Een karaktereigenschap die weleens jeukt onder de voet.

De goede voornemens waren al bij menigeen de revue gepasseerd; Sonja Bakker, stoppen met roken of minder werken. Ik mocht niet klagen; ik hoefde niet aan de Sonja, ik had elke dag Schijt Aan Sonja, ooit in een ver verleden een pakje mentholsigaretten opgehoest en daarna n00it meer, en ik werkte officieus al 'part-time.' (Slaat nergens op want ik maak dagen van zo goed als negen uren.)

Ik ging mijn karakter te rade. Vroeger een pietje precies met mapjes voor alles en nog wat en netjes bijgehouden en opgeruimd, alles onder controle, maar de laatste jaren rommelde ik maar wat aan. Toch kocht ik een ordner. Om mijn bankzaken 'op orde' te brengen.

Probeerde ik wat vaker toe te geven aan mijn gevoel; zeggen dat ik een keer een kraamvisite, bezoekje, lunch, uiteten, bioscoopje, zomaar-borrelen oversloeg. Omdat ik mijn accu moest opladen. Keuzes maken. Toegeven aan mezelf. Leren 'nee' zeggen kostte me moeite. Alles was namelijk altijd zo leuk.

Meer de dag op me af te laten komen. Plannen hoefde niet meer zo nodig. Wat kwam, kwam. Wat niet kwam, kwam ook niet. Geen verwachtingen, geen gedachten. Hier en nu. Doen. Genieten. Proberen niet meer te piekeren over dingen waar ik toch geen antwoord op had/kreeg. Verspilde energie, heette dat volgens mij.

En werd Neil mijn huisdier. Een blauw nijlpaard met een gleuf aan de bovenkant. Ja, aan de bovenkant. Een spaarnijlpaard. Ja, onder andere om de vakantie naar China te bekostigen. Gedeeltelijk.

Vandaag dumpte ik er weer een muntje van twee euro in. Ik hoorde het muntje vallen tegen de andere muntjes aan zodat het een rinkelig geluid gaf.
Als gespaard geld in een potje. Voelde goed.

Neil.

Labels:


6:55 PM //
Share




'WAT DOE JE NOU?'

vroeg ik aan S (3 jr.)
Hij schoof zijn koude hand zo mijn truitje in. Naar beneden.
'Even voelen.'
'Wat voelen?' vroeg ik verontwaardigd.
'Daar is het hoog.' zo redeneerde hij.

*ginnegapt*

Labels:


2:14 AM //
Share

woensdag 16 januari 2008



HIJ WAS LANG EN KNULLIG,

en liep met versleten bruine gaatjesschoenen met veter langs me heen. Zijn krullen dansten bij elke stap die hij zette.

'Vind je het echt niet erg?' vroeg hij nu al voor de derde keer.
Hij haalde ongemakkelijk zijn iele schouders op. Zijn bruine suede jas leek even van rechts naar links te schuiven.

'Ik voel me namelijk een beetje geestelijk bezwaard. Ik heb namelijk wel gezegd dat --'

Soms moest je tegen iemand zeggen dat je iets anders van plan was. Of van gedachten veranderd was. Of opeens anders voelde. Of geen tijd meer had. Of moest je zeggen dat het gewoon nu even niet kon. Dat het anders was. Of in iedergeval niet hetzelfde.

Hij leek te luisteren. Streek met een hand door zijn krulhaar en leek zijn hoofd wat te buigen. Misschien was de ontvanger van de mededeling teleurgesteld. Verdrietig. Of boos en gekwetst. Het leek alsof, bij iedere stap die hij zette, hij meer en meer op zijn schouders meedroeg.


Soms voelde je schuld. Ook schuld om dingen waar je je niet schuldig over zou moeten voelen. Schuld en boetedoening.
Ik hoorde een lichte zucht terwijl hij zijn mobieltje dichtklapte en de trein instapte.

Labels:


2:08 AM //
Share

dinsdag 15 januari 2008



"OOK MOET IK ER EVEN BIJ VERMELDEN,

dat dit dus niet mijn twintig allermeestfavorietste liedjes aller tijden zijn. Het zijn slechts twintig willekeurige liedjes uit de muziek die mijn computertje en iPod voor me huisvest."

* Amos Lee - Southern Girl
* Big Mama Thornton - Life Goes On
* Brandi Carlile - The Story
* Sam Cooke - A Change Is Gonna Come
* Ryan Adams - Please Do Not Let Me Go
* Vonda Shepard - Maryland
* Van Morrison - Brown Eyed Girl
* Ike & Tina Turner - River Deep, Mountain High
* Louis Armstrong - What A Wonderful World
* James Brown - I Feel Good
* Alicia Keys - No One
* Bob Dylan - Like A Rolling Stone
* Bob Marley - Stir It Up
* Crowded House - Four Seasons In One Day
* Etta James - Something's Got A Hold On Me
* Lenny Kravitz - Can't Get You Outta My Mind
* Paolo Nutini - New Shoes
* Reef - Consideration
* Sheryl Crow - Everyday Is A Winding Road
* Stevie Wonder - Blowin' In The Wind.

en toegift: KLIK!

Via keklog.nl

4:01 AM //
Share




warm.

Labels:


1:05 AM //
Share

maandag 14 januari 2008



HET IS,

wat het is,
het is onzin zegt de rede,
het is wat het is zegt de liefde.
Het is ongeluk zegt de berekening,
het is niets dan pijn zegt de angst.
Het is uitzichtloos zegt het inzicht,
het is wat het is zegt de liefde.
Het is belachelijk zegt de trots,
het is lichtzinnig zegt de voorzichtigheid.
Het is onmogelijk zegt de ervaring,
het is wat het is zegt de liefde.

Erich Fried.

Labels:


1:23 AM //
Share

zondag 13 januari 2008





precies160.nl


5:37 AM //
Share

zaterdag 12 januari 2008



AFGELOPEN WEEK KWAM HET ONDERWERP,

handen een paar keer zomaar voorbij.
Dat wat men ook probeerde
weg te camoufleren in je gezicht
aan botox, straktrekkerij
en andere verjongingstroep,
je handen altijd
je ware leeftijd verraadden.
Dat de symboliek van handen,
de manier waarop je je leven leefde
je vertellen kon wat en wie je was.
Zoals ik vanmorgen de tube Nivea handcreme
met een toefje wit op m'n ene hand
uit liet strijken over smalle vorm
en lange vingers, met her en der
een groefje, een rimpeltje, een lijn,
zag ik ze voor de tweede keer
deze maand.

(Ik kwam dit tegen
in m'n afbeeldingenmapje.
Gemaakt door maanzand.com)


handlezen

Labels:


11:14 PM //
Share




TERWIJL IEDEREEN LUID LACHTE,

en bezig was het spel te spelen, bekeek ik het gezelschap en leken de harde geluiden van lachsalvo's en gegiechel als een radioknop zachter gezet. Steeds zachter.
Soms overweldigde het me. Misschien de intensiteit van iets. Dan kon ik de mensen om me heen wel zien en kon ik aanraken en voelen maar leek het geluid bijna uit.

over·wel·di·gend2 (bijwoord)
1 in overstelpende mate


Terwijl ik zo aan het genieten was. Van de avond. Een geslaagde avond. Met hapjes en drankjes en een leuk spel. Normaal hield ik niet zo van spelletjes. Maar ik genoot van de blijdschap op ieders gezicht. Ik participeerde. Ik lachte. Ik genoot.
Toch overweldigde het. Hield ik het glas in m'n hand en draaide het heen en weer.

Ook dingen die fijn voelden konden overweldigen. Alsof je even niet goed meer wist hoe ermee om te gaan. Alsof het draaiboek hoe-intens-te-genieten even zoek was en waarin de zinnen stonden om stap voor stap de weg te volgen van het begin, midden en het eind.

Het was even weg. Leeg kon ook vol zijn. Zoveel overweldiging kon maken dat de emmer eventjes overliep.

Ik bekeek elke persoon in de kring aan de grote tafel. De blijde gezichten. Slappe lach. Het heffen van glazen. Op een woensdagavond.

Kwam ik bij in de trein naar huis. Sloot ik even m'n ogen. Draaide de film weer even af. Werd de radioknop langzaam weer harder gezet om mijn eigen gedachtengang te kunnen horen.

Labels:


5:09 AM //
Share

donderdag 10 januari 2008



OVER HAREN ENZO,

hadden we het. Z (2,5 jr) heeft erg mooie krullen.
'Jouw krullen worden al lang!' zeg ik tegen haar.
Z. is een beetje verlegen en zegt nooit veel.
Soms vind ik een twinkel in haar ogen en dan ben ik al tevreden.
Z. betast haar krulharen en legt haar hand weer op haar broek.
In de stilte die daarop volgt berusten we.

'Heeft C* (3 mnd) ook krullen?' vraag ik dan om haar uit te dagen.
Ze kijkt fronsend.
Ik verwacht dat ze niets zal antwoorden. Meestal vervaagt haar frons
in een gezicht zonder uitdrukking.
Dan laat ze ineens drie vingers zien.

'C heeft maar drie haren!'

*C is haar drie maanden oude broertje.

Labels:


5:29 PM //
Share

dinsdag 8 januari 2008



DAT BOEK DAT IK KREEG ZIT VOL,

geheimen. Het zet me aan het denken. Natuurlijk heeft iedereen wel iets waar hij of zij zich misschien een beetje voor schaamt waardoor het hardop vertellen zich zou uitstellen of nooit zou openbaren. De ene mens is schaamtevoller dan de ander.

Soms wil je helemaal niet mysterieus of zwijgzaam zijn over dingen maar gebeurt het gewoon dat je het niet openbaart. Dat kan karakter zijn. Misschien dat ook omgeving en opvoeding een rol speelt. Of misschien heb je ooit weleens wél rustig en open bepaalde dingen verteld waardoor de ander zulke nare reacties achterliet dat je nu wel oppast.

Wat is open en wat is dicht?

Op nieuwjaarsdag ging ik op visite bij m'n ouders. Ik had verteld dat ik me herinnerde dat ik, toen ik klein(er) was, ergens in een hotel in Gelderland bovenaan de trap van de ingang van dat hotel met een mattenklopper naar beneden roetsjte. Ongeacht wat mensen zeiden. Ongeacht wat dan ook.
Als ik me inleefde kon ik dat suizende gevoel in m'n buik nog voelen. Mijn moeder zocht op zolder naar de map met oude foto's maar kon díe foto niet vinden.

(Krijg ik (meer) waardering voor: kleine kiertjes van deurtjes in kamertjes.) Wat ben ik blij dat ik leer.

open.

Labels:


9:39 PM //
Share




TOCH WIL IK WEL,

wat kwijt over afgelopen weekend. Afgelopen weekend was een beetje raar enzo.
Niet raar raar als in raar, ieieie, ik wil weg. Nee, dat niet. Helemaal niet zelfs!
Daarom bleef ik ook. Daar dus.

Daar was geen Brabant. Daar was ergens verder weg over de grens. Zeg maar. Dat ik praat met een zachte 'g' wist ik wel. (Duh!) maar dat ik, toen ik eenmaal terug was, zélf hoorde dat ik praat met een zachte 'g' dat was wel een beetje raar.

Zo ook dat een ander je erop attent maakt dat je tekenfilmvoeten hebt. Ja, nee, ik weet zelf ook niet wat dat is.

Ik brak op de valreep ook nog een bril in tweeen. In een brillenzaak.
Met een blozend hoofd liep ik met twee delen bril naar de mevrouw van de winkel.
'Aah, nee, niet schrikken, dat doet die bril altijd.' zei de brillenmevrouw.
'Ze maakt altijd vanalles kapot.' werd er toen van naast me verteld.
Dat is best raar. Als iemand vertelt tegen een vreemde brillenzaakmevrouw, dat je altijd spullen kapot maakt. Helemaal omdat ik soms spullen per ongeluk kapot maak.

En ik kreeg een boek. Een heus cadeautje.

Ter afsluiting werd ik eventjes behoorlijk ziek. Van de buikpijn. Ik dacht eerst dat het lag aan het Indisch eten van de avond ervoor. Moest ik, heel genant, daar dus, over de grens in andermans huis, overgeven. Ik gaf over in een emmer. Waar de persoon rustig naast stond. Terwijl ik zwetend en rillend over de rand van het bed moest spugen.
En hij maar rustig vertelde: 'Het is niet erg. Het is echt niet erg.'

Toen ik gisterenavond thuis was, en op de bank lag onder m'n dekentje, met een weke maag en vermoeidheid in m'n gezicht, moest ik een beetje huilen. Ja, natuurlijk was nu de maandelijkse toestand aan heel zijn carnaval begonnen. Maar ik snikte een beetje omdat ik vond dat iemand zo lief voor me geweest was.

Labels:


12:59 AM //
Share

maandag 7 januari 2008



IK ZOU DUS,

een stukje kunnen tiepen
van alle avonturen
van dit weekend.
Maar dat doe ik
lekker (puh) niet.

Labels:


1:32 AM //
Share

zaterdag 5 januari 2008



IK HAD NOG ZO GEZEGD,

dat ik wel een afspraak verzetten moest voor de meneer. Maar nee, hij kon niet op een eerder tijdstip. Laat in de middag dus.

Ik deed netjes in de ochtend mijn boskippen boodschappen en was om half een thuis. Half een. Ik herhaal nog maar een keer. Het was half een.

Om vier uur was er nog niemand. Mijn geduld raakte op.

'Tot hoe laat werken die lui mensen?' vroeg ik de receptioniste.
'Tot zes uur.'
'Oh, dus dan komt hij nog wel.' Ik slaakte een zucht van verlichting.

'Ik zal voor alle zekerheid eens bellen.' zei meneer de receptionist.

En toen kwam hij met het volgende:

'Monteur zei dat u niet thuis was. Hij is bij u aan de deur geweest.'

Mijn mond zakte open. Maar dat zag de receptionist natuurlijk niet.

'Dat lijkt me stug, want ik was om half een thuis.'

'Hij had een briefje in uw brievenbus gedaan.'

'Ik had m'n post rond half een meegenomen.' zei ik met ingehouden zucht.

'U was niet thuis.'

'Dat was ik wel!'

'Hij zei dat u niet thuis was.'

Dan raakt mijn geduld dus op.

'Meneer, moet u eens goed luisteren. Toen ik vorige week belde om een afspraak te maken wilde ik in de ochtend afspreken. Dat kon niet, zei u toen. Het zou eind van de middag worden. Eind van de middag, meneer. Eind van de middag is niet voor half een. Ik was thuis na half een. Eind van de middag is aan het EINDE VAN DE MIDDAG. Aan het EIND.'

Er viel een stilte.

'Ik ben toch bang dat ik een nieuwe afspraak met u moet maken, mevrouw.'

'Doet u dat maar. Vroeg in de ochtend!'


3:09 AM //
Share




IN HET KADER VAN,

artiesten die men in een hokje plaatst,
maar onverwacht toch iets andersmoois neerzetten:

KLIK!

12:40 AM //
Share

donderdag 3 januari 2008



IK DROOMDE TOT TWEE KEER TOE,

over mijn
eigen evenbeeld.
Het is raar
jezelf te zien
in een droom.

evenbeeld

Labels: ,


9:57 PM //
Share




ZE WAS NET ZO GROOT EN TENGER,

als ik. Ze stond naast me in het treinhokje. Met een grote koffer.
Ik had zin om wolkjes te blazen maar dat deed ik maar niet. In plaats van wolkjes blazen bekeek ik m'n stoffige rode laarzen. Die moesten wederom eens stevig gepoetst, dacht ik. Of ik koop nieuwe. Bedacht ik me toen.

'Mag ik je iets vragen?' vroeg het net zo grote en net zo tengere meisje naast me.

Ik deed m'n iPod oortje aan een kant uit en knikte.

'Heb jij je OV bij?'

Ik keek haar zwijgend aan.

Het had er misschien vreemd uit gezien. Als een verstild moment tussen twee onbekende mensen. Alsof een film was stopgezet middenin een beginnende dialoog.

'Wat zeg je?'

Ik moest het verkeerd verstaan hebben.
Dat moest gewoon.

'Of jij je OV bij hebt. Ik snap die feestdagen niet. Bedoelen ze daar dan ook de kerstvakantie mee?'

Ik zag haar haarkleur niet vanonder haar Russische muts.

'Nee. Ik heb geen OV.' deelde ik haar mee.

Ze maakte een stille 'O' met haar mond. Blies een pluk haar uit haar gezicht en deed een soort van 'whatever'.

Voor iedereen nog een Nivea- ig nieuwjaar. Misschien werkt dat spul echt wel.


3:05 AM //
Share

woensdag 2 januari 2008



groei.

Labels:


12:13 AM //
Share

dinsdag 1 januari 2008



ER WAS ZOVEEL MEER,

dan 'oijeboijen' bakken met zes kinderen in de leeftijd van anderhalf tot vier jaar.
Dat we samen aan de grote tafel bezig waren, met het beslag en de gist en ook de krentjes dat ieder kind voor zich had liggen, en waar stiekem van werd gesnoept.

Een begrip als 'laatste dag van het jaar' was voor hen veel te moeilijk. Wel kon ik vertellen en uitleggen over oliebollen en vuurwerk.

'Misschien maakt papa of mama je wel wakker vanavond en mag je buiten naar het vuurwerk kijken.'

'Wat is vuurwerk eigenlijk?' vroeg ik.

R (3 jr) maakte een psssht geluid en gebaarde met beide handen een lijn naar boven.

Vanmiddag na het slapen zaten we met bekers drinken en een grote schaal oijeboijen of ollebollen aan tafel.
Maakten we sneeuw erop en begonnen te snoepen.

En glimlachte ik tevreden.

Labels:


3:28 AM //