Share

vrijdag 29 februari 2008



OKE, EEN STELLING:

Niets is toeval.

Labels:


6:46 PM //
Share

donderdag 28 februari 2008



ALS IN EEN SPONTAAN ONTSTANE FLASHBACK,

begaf ik me in Dallas, Texas. Het kwam doordat ik een hap nam van een pecanbroodje. The Diner op zondag, de laatste dag van ons samenzijn, was magertjes bevolkt. Men ging daar naar 'church.' Wij aten pecanpie.
Het liep niet zoals verwacht. Soms draait de tijd een kwartslag en veroorzaakt een actie en een gevolg. Soms raak je een oceaan van elkaar verwijderd. Soms is die oceaan te breed. Te diep.

Tijd kon zulke gekke dingen doen. In mijn leven had ik veel verloren, maar ondanks vervlogen tijd, kwam het toch vaak stapsgewijs, als een getekende cirkel op een wit vel papier, weer in mijn leven terug.

Ik ruimde mijn kast op vanochtend. Na tien jaar kreeg ik een brief. Met bibberende vingers las ik toen, zittend op de grond, met een dekentje om me heen gewikkeld, het voor mij zo herkenbare handschrift van een liefde die ervoor koos, zo lang geleden, een andere weg in te slaan. Een weg die ik niet wilde volgen.

Vanmorgen kwam ik die brief weer tegen. Ik herinnerde me het gevoel van een goede bslissing genomen te hebben, om zelf verder te gaan, hoe de jaren zich voortduwden, hoe onzeker ik werd van de verwarring in mijn lichaam en hoe ik intens verdriet voelen kon. Het doorboorde mijn aderen en pompte het naar mijn hart en weer terug.

En dan, opeens, op een zekere dag, bemerkte je dat verlies geleden was. Dat alles een reden had. Dat dit zo moest zijn. Om van te leren, wellicht. Dat het oke was. Dat het verdriet niet meer door mijn aderen voortstuwde, maar dat het een plekje gekregen had in een herinnering. Dat tijd ervoor gezorgd had dat loslaten mogelijk was.

Ik las de laatste woorden uit zijn brief. En ik knikte.


Well, I am now at the end of my last letter to you. I hope I've said the things that needed to be said. If you need me, call. Go and have a productive life. Be happy and make a difference in the world -- I have faith in you.
Don't worry about me...or regret that you moved on. I will be there. If you'll just imagine. Standing and applauding each positive step you make. You go, Karin. I am on your side. Bye, my sweet girl. Bye.

Labels:


8:54 PM //
Share




HOEWEL DE ZON HEERLIJK SCHEEN,

nam ik toch niet plaats in de hoek van de bank, maar aan het gangpad en legde mijn tas met inhoud naast me neer. Er liepen mensen langs me heen die ook een plekje zochten, en terwijl ik het fluitje hoorde en de deuren zich sloten, opende ik met een voldaan gevoel het gratis treinkrantje. Het was een mooie dag.

Schuin tegenover me aan de andere van de stoelenrij, zat een jongenman die voorover boog om zijn tas weg te zetten en opende toen, het leek met een voldaan gevoel, zijn gratis treinkrantje. En hij keek me toen recht aan.

Vlug dook ik in m'n krantje. Stel je voor, zeg! Dat hij dacht dat ik, dat het leek alsof, weet je wel! Nou, niet dus!

Ik sloeg een pagina om en voelde me minder voldaan. Een soort van ongecontroleerde kriebel in mijn benen zorgde ervoor dat ik wilde wiebelen op m'n stoel. Ook was opeens het weiland buiten met een koe of twee erg interessant. En de noodrem ook. Bovendien zag ik een bekraste naam, buitenlands, op de stoel voor me.
Ik sloeg nog een pagina om en hoorde de conducteur in het tussenstuk.

'Goedemiddag, uw bewijs alstublieft.' riep de conductrice terwijl ze 'dank u', 'dank u' mompelde alsof het zo routine was geworden dat ze net zo goed een bandje had kunnen afspelen.
Ik overhandigde mijn voordeelurenpas met een ontzettende beeldige foto van een vrouwspersoon die, toen de foto genomen werd, net ervoor naar de tandarts geweest was en met een lamme wang op de foto moest terwijl er nog zo gezegd was niet te lachen!

Toen ik mijn kaartje terugkreeg keek ik toevallig zijn richting uit. En hij glimlachte. Alsof ik het expres gedaan had! Nou ja! En dat had ik niet!

Toen ik bij mijn eindbestemming gearriveerd was en opstond negeerde ik hem maar. Ik moest iemand niet de indruk geven, dacht ik zo. Bovendien had ik hem ook best toe kunnen fluisteren:

'Ik kijk helemaal niet naar jou. Ja, zo lijkt het wel, maar het is toch anders.'

Labels:


4:41 AM //
Share

woensdag 27 februari 2008



ER WAREN DRIE TAFELTJES BEZET,

bij Antonio. Het bordje sprak 'open', het aquarium zoemde terwijl het belletje rinkelde omdat een pizza klaar was gelegd in een kartonnen doos.

Het was ergens een lachwekkend gezicht. Het oude vrouwtje met lichtpaars haar at van haar spaghetti bolognese terwijl bij elke hap de meeste spaghetti eraf viel. Het kaarsje wapperde door de koele airco terwijl ze haar rood met witte ruitjes tafelkleed bevuilde met rode saus.

Het grote gezin in de hoek, met twee kleine kinderen, tante's en ooms, maakte veel lawaai. Er werd gebeld met een mobiele telefoon terwijl vader een hap nam van een stuk pizza. Zijn mond kleurde bijna net zo rood als de lipstick van zijn echtgenote.

Men zou het meteen geloven als er plotseling een kleine, forse man met zwarte leren jas aan en sigaar in zijn mondhoek binnen zou wandelen met een norse blik in zijn donkere ogen. Hij zou zomaar plaats kunnen nemen bij het voorste tafeltje, dichtbij het aquarium. Dichtbij mij. Met zijn zilveren armband om zijn dikke pols zou hij wenken naar de eigenaar, Antonio.

Antonio haalde met het deeg allerlei kunstjes uit. Vroeg voor de derde keer of ik iets wilde drinken, maar ik wilde wachten. Hij gooide het deeg de lucht in, ving het handig op en draaide het heen en weer tussen zijn handen.

Als de zwart leren jas meneer tegenover me had gezeten, was ik denk ik gaan neuzen in een folder die op de tafel lag. Uit voorzorg. Misschien was straks zijn pizza niet goed gemaakt, zat er teveel ansjovis op, en zou hij ruzie gaan maken. Met heftige gebaren zou hij Antonio duidelijk proberen te maken dat die pizza echte niet kunne!

De vrouw des pizzarias gaf me ineens het bonnetje. Of ik nu wilde afrekenen. Ja, dat wilde ik best. Ik gaf haar een tientje. Kreeg wat geld terug. Ik bekeek het aquarium nog eens. Zag de tropische vissen heen en weer zwemmen. Met een plof legde Antonio de pizza op de tafel waardoor ik schrok. Ik zat middenin het beantwoorden van een sms-je. 'Isse klaar.' mompelde hij en wees met zijn geopende hand vol stoffige deeg naar de zwaar geurende doos.

Ik wilde bijna zeggen: 'isse goete', maar dan had Antonio vast the imaginary leatherjacket man gebeld.

Labels:


6:49 AM //
Share

dinsdag 26 februari 2008



EN TOEN STOND IK OPEENS,

aan de rand van het meest zuidelijkste puntje van Europa.
Met een enorme harde wind, die mijn t-shirt tegen mijn lijf aan deed kleven,
en die me bijna uit mijn evenwicht blies.
De zon was ontzettend fel. De rots onwerkelijk hoog en de diepte zo diep, dat het me duizelde als ik te ver eroverheen keek. Maar ik stond er.

Even sloot ik mijn ogen. Voelde het zand tegen mijn wangen, harde korreltjes. Met mijn mond dicht, want anders proefde ik het. De warmte van de zon was als een dikke deken. Ik moest oppassen dat ik niet ter plekke verbrandde, zoals jaren geleden.

De wind streelde mijn huid. Kriebelde achter in mijn nek en liet zich dwars door kleding gaan. Als ik wilde, strekte ik mijn armen uit en liet me voorover gaan.
Er was niemand hier. Helemaal niemand. Ik was alleen.

Sagres 2007.


KLIK.

Labels: ,


8:12 AM //
Share

maandag 25 februari 2008



AFGELOPEN WEEKEND,

~ werd ik bestempeld als bruggenbouwer, voor de tweede keer binnen zeer korte tijd.
Ik zou graag willen weten wat ik als bruggenbouwer precies doe en wat ik ermee moet.

~ hakte ik niet door, maar streek glad wat gekreukeld was.

~ nam ik me voor om de 'Go With The Flow' te doen.

~ was ik ontroerd doordat iemand in een email de spijker op de kop sloeg.

~ droomde ik over de zomer en een tuin waarin gespeeld werd met een bal en ik toekeek terwijl ik zat in het gras.

~ viel ik bijna in slaap onder de zonnebank, die veel te snel weer het piepje liet piepen na amper twaalf minuten.

~ zei een klein meisje tegen mij, nadat we het over haren hadden, dat zij wit haar had en ik bruin met rood. Waardoor ik verbaasd was en bedacht dat het zonnetje weer zijn werk deed.

~ verlangde ik opeens naar Sagres.

~ kocht ik een te grote zonnebril.

Labels:


7:24 PM //
Share




100 DINGEN OM ME,

verrukt door te voelen:


1. de zon.
2. de wind.
3. zonsondergang.
4. smsjes.
5. lopen op slippers flip flops.
6. zonnebank.
7. hapje eten buiten de deur.
8. mijn vrienden.
9. max, de hond.
10. kinderen.
11. S.
12. de geur van zwitsal.
13. kaarslicht.
14. met vakantie gaan.
15. zingen onder de douche.
16. (nog steeds) geloven in de liefde.
17. rennen op het strand.
18. olijven.
19. tiramisu!
20. (uiteindelijk) leren.
21. paperback novels.
22. impulsief zijn.
23. (dag)dromen.
24. in een Jeep rijden op een verlaten weg.
25. op en neer springen van enthousiasme.
26. samen stil zijn.
27. schrijven.
28. teksten tiepen.
29. trots zijn op een ander.
30. iemand bewonderen.
31. schilderen.
32. dansen met m'n ogen dicht.
33. goede gesprekken.
34. mooie ontmoetingen.
35. fotograferen.
36. zien wat anderen niet zien.
37. kwetsbaar durven zijn.
38. eerlijkheid.
39. samenwerken.
40. hoorntjes.
41. A Change Is Gonna Come.
42. kaartjes via de post.
43. gerbera's.
44. mooie woorden zoals verrukt.
45. gedichten.
46. slappe lach.
47. treinreizen.
48. m'n iPod.
49. een stem hebben.
50. passie.
51. zoenen.
52. koffie!.
53. in de Lux koffie drinken en lezen.
54. fantasierijk zijn.
55. fineliners.
56. webloggen.
57. de geur van wasverzachter.
58. lomografie.
59. warmte.
60. met een dekentje op de bank.
61. knapperig vuur in de open haard.
62. ideeen uitwerken.
63. fit wakker worden.
64. boekwinkels.
65. lange telefoongesprekken met vriendinnen.
66. heldere inzichten van (on)bekende mensen.
67. wensen hebben.
68. mooie scenes in films waarin je verdrinkt.
69. stabiliteit.
70. uitnodigingen.
71. dieptegesprekken.
72. filosoferen met elkaar.
73. cadeautjes voor anderen kopen
74. en geven!
75. narcissen in een vaas op mijn tafel.
76. een hart onder de riem.
77. de stad.(kan overal zijn.)
78. vlinders zien vliegen.
79. een knuffel.
80. overgave.
81. het theater.
82. t-shirts.
83. contacten die zich herstellen.
84. goedmaken.
85. lijnconstructies (zoals een brug.)
86. zonnebloemen.
87. wijze mensen.
88. als ik dorst heb water drinken.
89. terrasje doen tot 's avonds laat.
90. sterren in de lucht.
91. Somewhere Over The Rainbow.
92. spijkerbroeken.
93. heel hard fietsen.
94. kinderen die 'kalin' roepen.
95. Tulum.
96. waardering.
97. 7up.
98. wensen uitspreken.
99. een vriendelijke glimlach.
100. het gevoel bijzonder voor iemand te zijn.

via keklog.nl

Labels:


3:50 AM //
Share

zondag 24 februari 2008



WAT IK OOK VANTEVOREN,

in m'n hoofd heb,
het doek maakt zijn
eigen regels.
Ik vraag jullie opnieuw,
wat zie je erin?

KLIK!

Labels: ,


6:46 PM //
Share




IK STA BIJ EEN KRUISPUNT,

er rijden auto's langs me heen --
het lijkt alsof iemand de film
langzaam lijkt vooruit te draaien
met de hand.

Er staat een stoplicht,
aan de rechterkant,
met het licht op oranje.
Normaal gesproken zou ik stoppen
waarom twijfel ik nu
of ik alsnog doorloop?

Er staat een verkeersagent
in het midden van het kruispunt
hij regelt het verkeer
met trage bewegingen --
armen uitgestrekt,
terwijl hij de bestuurders in de auto
lijkt toe te spreken.

Terwijl ik alleen
bij het kruispunt sta.
Een voetganger met een doel
de weg vooruit,
Ik wacht bij het oranje licht,
aarzel, twijfel en wik en weeg.

Maar de verkeersagent lijkt
veel te druk met regelen,
bepraten en bespelen
van het overige verkeer,
dat ik mijn hoofd afwend
en doorloop.
Hij heeft niets gezien.

KLIK!

Labels:


8:05 AM //
Share




HOMECOMING:

You never know what you’ll find
when your journey takes you home,
what flowers await you,
what welcome signs by the front door.
So it’s best to prepare
for that first night
before your arrive.
Wear your friendship bracelet
on your watch hand—
you neveep
as long as you need
to awake refreshed.
Tuck in your quilt
to be sure your feet stay warm
and ready,
but not too tightly—
You need to feel night’s cooler edges.
And leave the window slightly open
so you can navigate
your dreams by starlight .
Have a good book next to the bed
in case you should wake in the dark,
and rock yourself to sleep
with song of waves
ebbing and flowing.
Place something fragrant
beneath your pillow
and wear your softest shirt.
Leave accumulated mail
on the table in the kitchen.
Tomorrow will be time enough
to get new bearings,
and when you grind the morning’s coffee,
set aside a cup to hold the new poem
you will shape in clearest metaphors.
Arrange a dawn
to greet you
no matter the weather.
Just don’t think too much about
coming home,
so you leave room
for surprises.

Lenore Horowitz.

Labels:


4:43 AM //
Share

zaterdag 23 februari 2008



IMAGO IS HET ONVERANDERLIJKE BEELD VAN IETS,

of van iemand zoals dat door de buitenwereld wordt gezien. Dus als ik vaak een bodempje koffie achterlaat in mijn kopje, dan wordt dat mijn imago:

Karin laat vaak een bodempje koffie achter in haar kopje.

Men is dan geneigd te vergeten dat als je vaak een bodempje koffie achterlaat in een kopje, er ook weleens een kans bestaat dat ik het ook helemaal opdrink.

Labels:


7:13 AM //
Share

vrijdag 22 februari 2008



SSSST!

Er zit iemand, beneden
ergens,
op een saxofoon
te spelen.
Alsof ik de jazz
niet via een last.fm
of anderzijds
naar binnen
laat gaan,
maar is dit
als het ware
een cadeautje
door dikke muren.

Ssst, even luisteren. KLIK!

Labels:


2:13 AM //
Share

donderdag 21 februari 2008



EN DAN NU EEN TEST,

om te zien of alles het weer doet.

Naast het feit dat ik (weer) een week lang gekampeerd heb in m'n eigen huis, zoals water koken en met pannetjes in de weer zijn, zodat ik mijn haren wassen kon en wat nog meer, en een kacheltje kon ritselen van broer, ging m'n weblog aan inhoud gisterenavond ook nog kaduuk.

'Moet frustrerend zijn' mailde iemand **, maar weet je, niets is frustrerender als een monteur die onderdelen bestellen moet die niet of te laat geleverd worden, een griepje dat danig onderdrukt wordt door een arsenaal aan sinaasappels en gewilde maar niet gekregen bedrust omdat je een drukkere week dan ooit tevoren hebt, met cursussen, verjaardagen en overleggen.

Mijn weblog met inhoud 'doet' het volgens mij weer, mijn verwarming ook alleen m'n warm water heeft nog kuren. maar moest de monteur terugkomen omdat de verwarming het weer niet (meer) deed.
Ik belde net ene Roel uit het Limburgse van de verwarmingscentrale, hij begint me nu onderhand te kennen, want hij weet dat ik niet blond ben maar wel een vrouw, en dus vraag ik de meest vreemdste en raarste dingen wat een man natuurlijk al lang weet.

Daar schaam ik me dan wel weer voor. Voor domme vragen. (Ook al zeg ik altijd tegen iedereen dat domme vragen niet bestaan.)

Soms moet je op je strepen staan terwijl die knoop in je maag liever wil dat de knoop eruit gestreken wordt met geduld en lieve woorden, maar soms werken lieve en geduldige woorden niet en moet je streng doch rechtvaardig je speer vocabulaire gebruiken om iets voor elkaar te krijgen.

Doet ie het weer? Ja toch?

** Frank dus.

Labels:


6:26 PM //
Share

woensdag 20 februari 2008



NADAT IK TWEE PEUTERS,

had weggehaald omdat ze op het raam aan het spugen waren, en hen beval zelf een doekje te pakken om het op te ruimen, terwijl ik nog net onderdrukte om snerend te vragen of ze dat thuis ook deden, riep N (3 jr) ineens uit het niets:

'Mijn opa is dood.'

'Oh. Was hij ziek?'

Er keken een paar peuters van achter auto's, boeken en klei naar N.

'Ja. Heel ziek. En nu is ie dood.'

'Waar is ie nou dan?' vroeg ik.

'In de lucht.'

'Ik vraag me weleens af wat al die dode opa's in de lucht doen.' vroeg ik aan haar en aan mezelf.

'Zwaaien natuurlijk!' riep N met beide handen uitgestoken.

Ja, dat was best een goed antwoord.

'Maar, wat is dood dan precies?' wilde ik van haar weten.

Ze dacht even na. De andere kinderen keken naar beneden. Misschien dachten zij ook na. Het was tenslotte best een pittig en niet alledaags onderwerp.

'Dan kan je je ogen niet meer opendoen.'

'En niet meer met je handen zo doen.' Ze bewoog haar handen en armen.

'Maar in de lucht kunnen ze wel zwaaien!' riep B (3,5 jr) ineens.

Labels: ,


6:18 AM //
Share

dinsdag 19 februari 2008



IK KEEK EEN BEETJE OPZIJ,

en een beetje naar achter, en kwam er tot mijn grote verbazing achter dat de achterkant van m'n bovenbenen afdrukken hadden van vage witte lijnen die onder de zonnebank een string en jarretels moesten bedekken.

Met een frons bedacht ik me dat ik normaliter geen jarretels in mijn bezit heb, dus hoe was het dan in godesnaam mogelijk onder een zonnebank vandaan te komen met de witte afdrukken van een string waaraan die achterlijke jarretels bevestigd zaten?

Ik schudde mijn hoofd, wreef in mijn ogen en geeuwde.

Labels:


5:39 PM //
Share

maandag 18 februari 2008



1)DE ENE MENS LOOPT NIET,

zoals de ander loopt.
Zelfs met een ferme pas
ontloop je de wegen
voor je niet.

2)Met een sjoktempo
kom je ook vooruit.

3)Terwijl je de route
vastlegt in je hoofd
Kan er altijd onderweg
weer een verandering zijn.

4)Weet jij
waar de wegwijs is?
nog steeds onderweg.

Labels: ,


2:47 AM //
Share

zaterdag 16 februari 2008



TWEEDE KLAS MAVO, 1987,

zocht ik meestal een plekje achteraan in de hoek. Het meest veilige plekje. Met mijn schooltas met enorme hardcoverboeken vol met nieuwe leerstof, een verpletterd boterhamzakje met inhoud en een pennenetui sjokte ik van klas naar klas.
Als ik niet helemaal achterin kon zitten, zat ik meestal in de een na achterste rij, dus zo goed als achterin, en dan het liefst bij het raam.

De oproerkraaiers zaten meestal helemaal vooraan, om met grote passie de zoveelste leerkracht het bloed onder de nagels vandaan te halen. Waardoor halverwege een les degene met het meeste pestgedrag de klas uit werd gezet.

Mij hoorde je niet. Ik tekende op de zijkant van mijn schriftje, staarde uit het raam naar buiten of probeerde de les te volgen. Wat meestal maar tien minuten lukte. Mijn spanningsboog kletterde altijd erg snel weer in zijn oude houding terug.

Tweede klas, aardrijkskunde. Er moest een kaartje gekleurd. Een kaart van Nederland. De kleuren waren met betekenis op het grote bord gezet en meneer aardrijkskunde liep met zijn handen op zijn rug langs de tafels.
'Wat ben jij aan het doen?' vroeg hij ineens aan mij.
Ik keek verbaasd op.
'Ik kleur een kaartje.' vertelde ik hem rustig. Per slot van rekening was dat de opdracht. Er moest een kaartje gekleurd.
Maar meneer aardrijkskunde vond me brutaal.
'Eruit!'

Tweede klas, Frans.
Mondelinge overhoring. Ik had best goed geleerd. De avond ervoor zat ik aan de keukentafel en sprak alle woorden foutloos uit en de betekenis ervan was onthouden.
Mevrouw Frans keek van haar leesbril ver de klas in. Het werd stiller en stiller. Her en der werd er ongemakkelijk geschoven op houten stoelen.
'Karin, de vertaling van sinaasappel?'
'Orange.'
'Kersen?'
'Les Cerises.'
'Banaan?'
....
Ik wist het niet.
'Druif?'
....
Ik dacht na.
Ik wist het niet.
'Le Druuf?' probeerde ik.
Mevrouw Frans dacht dat ik een grapje maakte.
'Eruit!'

Bij economie had ik geen uitweg. De plaatsen waren door meneer economie zelf beslist. Ik zat in de een na achterste rij, naast Sieuwkoemarie, een Indisch/Surinaams meisje met enorm lang zwart haar maar wist helaas niets van economie.

Achter mij zaten Jut en Jul. Jut gooide piepkleine propjes in mijn haar, schopte tegen mijn stoel, brak mijn potloden en liet mijn tas verdwijnen. Ging voor me zitten, met zijn hoofd dicht tegen mijn hoofd, en zei dat ik lelijk was. Duwde me tegen muren, knipte in mijn schriftjes.
Op een dag, toen we net in de klas zaten, meneer economie zijn rug draaide en op het bord een ingewikkelde som ging schrijven, het krijt knarsend op het groene bord, kreeg ik een harde schop tegen mijn stoel waardoor mijn maag tegen de rand van de tafel ging.
In een vlaag van verstandsverbijstering draaide ik me, als in een wervelstorm om, pakte het uiteinde van zijn tafel om het met een rotsmak de rand, waar hij tegenaan geleund zat, in zijn maag te duwen. Hij riep heel hard 'Au!'
Hij vloekte ook een beetje.
Meneer economie draaide zich onthutst om.
'Wat gebeurt hier?'
Hij zag Jut ineengebogen achter zijn tafeltje met een gezicht van pijn.
'Karin!
Eruit!'

Dit keer liep ik met opgeheven hoofd de deur uit. Smeet hem zelfs met een ruk dicht. Waardoor de ramen in de kozijnen naschokten.

Labels:


8:46 PM //
Share




NOG MEER PEDAGOGISCH ONVERANTWOORD,

want ik gooide wederom de kinderen naar buiten vanmiddag.
Maar het was stervenskoud.

Verder kriebelde mijn neus, en dat vertelde ik de kinderen dan ook.
Zegt A: (3,5 jr.)
'Dan moet je gewoon terugkriebelen.'

Labels:


2:44 AM //
Share

donderdag 14 februari 2008



MIJN VALENTIJNSDAG TOP DRIE:

1)Etta James - Something's Gotta Hold On Me.
2)Bjork - Oh So Quiet.
3)Leona Lewis - Bleeding Love. Jason Mraz - Life is Wonderful.


6:07 PM //
Share

woensdag 13 februari 2008



DE OMGEKEERDE WERELD OFTEWEL,

niet geheel pedagogisch verantwoord.

Er is net opgeruimd en de kinderen spelen in de speelstraat als ik opper dat we nu naar buiten gaan! Ik roep heel enthousiast want de zon schijnt en ik ben vrolijk (en voel me kaaai goed, voel me kaaai goed.**)

S. (3,5 jr) kijkt op van zijn speelgoedauto. Zo'n ding waar je op kunt zitten en heel hard door de speelstraat kunt racen.

'Nee, binnen blijven!' zegt hij met een sippe blik in z'n ogen.

Ik kijk verbaasd op. Frons extra overdreven mijn wenkbrauwen.

'Wat zeg je?'

'Binnen blijven.' piept hij.

'Ben je helemaal van de ratten besnuffeld! Wij gaan naar buiten! Jullie, jullie verderfelijke jeugd van tegenwoordig met vierkante ogen en RSI, zijn potjandosie geen spatje hooikoorts meer gewend! Weet je wat? Ik ga naar buiten!'

Ik pak mijn jas en loop naar buiten.

En wie zat er vanmiddag op de schommel?

Gelukkig konden de ouders erom lachen. Voor de duidelijkheid.
** En wil je weten waarom ik me kaaaigoed voel(de)? KLIK!

Labels:


2:15 AM //
Share

dinsdag 12 februari 2008



MIJN NIEUWE JEANS ARE HOT,

and sexy!

Het moet me van het hart; die Lee, die vale, lichte plekken-nauwzittende-goed geaccentueerde-op-de-juiste-plekken jeans moest naar de schroot. Bovendien was ik eruit gegroeid. En dat kan je op twee manieren opvatten.

Maar die nieuwe! Die nieuwe hing aan een rek in een winkeltje te schreeuwen om gekocht te worden. Maat 28/32 schreeuwde: Koop mij! Koop mij! En dat deed ik.

Op een goede spijkerbroek word je verliefd. Daar heb je conversaties mee, wandelt en fietst met die broek. Showt de broek aan anderen, en je bent trots. Je weet, een ander mag er tot op zekere hoogte naar kijken maar 's avonds ga jij met die broek naar huis.

Soms koop je een spijkerbroek en die past wel, en hij is best leuk, maar het ontbreekt aan 'hotness', om maar in de Paris termen te blijven hangen.

Ik liep door de stad en was 'hot'. Als ik de klikker gejat had van Ben Affleck de jongen in de lift van die parfum-voor-mannen-reclame, dan had het geklikt.

Labels:


3:23 AM //
Share

zondag 10 februari 2008



MET EEN OPGELUCHT GEVOEL,

had ik net mijn horloge opgehaald. Een splinternieuw leren bandje, dat alleen bij de dieselfabrikant gemaakt kon worden, zat nu weer aan mijn horloge. Het had anderhalve maand geduurd voordat het telefoontje kwam om het op te halen. Niemand had het gezien, maar ik sprong een dansje toen ik het berichtje afluisterde van het antwoordapparaat.
Zeven jaar oud, dacht ik, dat deze horloge was. Ik wreef glimlachend over het bandje. Rook aan het leer. Gek eigenlijk, dat ik zo verknocht kon zijn aan een ding als een horloge.
Het voelde alsof ik de tijd terug had.

Ik snoof, voor zover dat kon, de buitenlucht op. Mijn hoofd voelde aan als een mummie. Alsof iemand met een wattenstaafje dikke watten in m'n neusgaten gepropt had, zodat ik amper ademhalen kon. De zon scheen fel. De zon was goed voor het lijf en mijn gedachten.

Met doelgerichte passen, mijn iPod op, wandelde ik richting weiland. Keek naar de lucht. Ik hoorde het sms-je niet van een vriendin om even wat te gaan drinken, want de terrassen zaten vol, zo lente leek het. (Ik zag het later pas, toen ik al thuis was, en vroeg of ze er nog was, daar in de zon, met een drankje.)

Ik liep en liep. Liet mijn denken achter. Luisterde naar liedjes, voelde mijn voetstappen in het gras en de warmte op mijn gezicht. Het was onvermijdelijk;
gedachten die ik stoppen wilde duwden zich toch een weg langs herinnering. Ik keek nogmaals naar de lucht. Een streep tekende zich op het helblauwe. Een lijn naar het noorden, en andere lijnen dwars ertegenin. Zo was tijd. Je ging erin terug, of erin mee. Onze keus.


Labels: ,


8:41 PM //
Share

vrijdag 8 februari 2008



HET IS NOGAL WAT,

als je in je toedeledoki onder de douche kruipen wilt en ontdekt, tot je ontzettende schrik, dat de waterstralen alles behalve de warmte stralen die ze zouden moeten stralen. Over een koude douche gesproken.

Het is nogal wat,

als je dozig in je handdoek naar de cvketel staat te staren om een een of ander cijfertje te zien flikkeren 1..1..1..1 zodat je je afvraagt wat 1..1..1..1 betekent en je het boekje erbij pakt, dat de cvmeneer zo netjes opgeplakt had de vorige keer toen er weer iets mis was aan dat godvergeten ding, om tot de ontdekking te komen dat er een mogelijke rookgaslekkage 'aan het handje' is.

Ik raak een beetje in de stress van het woord rookgaslekkage. Daarvan trek ik a la minute mijn kleren aan. Om dan de cvmeneer maar weer eens te bellen om door te geven dat er een cijfertje aan het flikkeren is dat 1..1..1..1 zegt. (Ik weet, dat klinkt dommig raar, maar ja, het is gewoon zo.)

Maar goed dat de stagiaire, die net klaar is met school, meer dan genoeg tijd heeft om op mijn kinderen te passen, zodat ik nu met Aretha Franklin, een kop dampende koffie en een draaiende was zit te wachten. En te wachten.

Maar goed dat ik thuis zit te wachten, want mevrouw Amnesty besloot zonet aan te bellen, geheel niet zoals afgesproken, ik had gezegd dat ik vanavond pas thuis zou zijn, maar een geluk bij een ongeluk, ik kon de collectebus in ontvangst nemen.



Ja, ik collecteer voor Amnesty.
Ik vind geld geven altijd zo makkelijk.
Niet dat ik op het moment zelf
denk, jippie, maar achteraf voel ik me
wel ontzettend prima.


Via: jazeker.web-log.nl


Labels: ,


9:55 PM //
Share




IK SCHREEF DIT IN DE LUX,

net nadat ik mijn irisbonnen ingeleverd had bij Dekker & De Vegt, waar een mevrouw achter me in de rij stond heen en weer te drentelen, ongeduldig zuchtte en naar de man voor me brieste dat de tijd drong, ze waren al zo laat.

Ervoor nam ik een gedichtenbundel in m'n handen, twijfelde tussen Ingrid Jonker en Ingmar Heytze en deed een soort van ine-mine-mutte en Ingmar won.

Bij de Lux bestelde ik een grote koffie, kreeg ik bestek van een jonge ober met een trillend dienblad, dat nog heviger begon te trillen toen er een kleine jongen langsrende en hij zijn evenwicht bewaren moest tussen zijn eerste werkdag en zijn dienblad-blinde-vlek zoals vrachtwagenchauffeurs dat hebben met zijspiegels.

Met mijn roze pen dat toch nog blauw schreef krabbelde ik een dichtje dat clubsandwich heette:

Het was een flat
van een soort van oerbrood
drie verdiepingen
van donkere lagen.
Hoe moest ik nu,
hoe moest ik dit,
met mijn mes en vork
...

En leek mijn hand zinnen te gutsen, zoals zweet uit je porien kan gaan als je een trein wilde halen en heel heftig smeekte in je hoofd dat, net voordat je bij de deur zou staan, de deuren niet alsnog zouden sluiten.


In de lichtgele kamer,

met de groene gordijnen aan elke kant, stond ze voor het raam. Beneden klonken harde woorden, ze kon niet zo goed verstaan wat er gezegd werd. Broertje lag in zijn eigen slaapkamer te slapen. Ze kon de zachte klanken nog horen van het slaapliedje uit een box.

Op de stenen tegels in de huiskamer beneden klonken voetstappen. Heen en weer. Heen en weer. Gedrentel en gedraai. Snel. Langzamer. Stilte.

Een hoorbare bons.

Ze keek geschrokken uit het raam. Papa had net de voordeur gesloten en liep zonder jas weg.
Ze probeerde met haar neus tegen het raam beter te zien. Ze hoorde het starten van een auto. Er reed een witte achterkant de oprit af. De witte Peugeot draaide en reed weg.

Met haar Monchichi in haar ene arm staarde ze met bonkend hart naar het wazige raam. Door het uitademen van haar mond dicht tegen het koele raam had het kleine zichtbare wolkjes achtergelaten. Met een trillende vinger wreef ze het weg.

Tijd leek stil te staan en toch tikte de klok in haar kamer verder. Tik Tak. Tik tak. Wanneer kwam papa dan thuis? Waar ging papa naartoe? Waarom ging papa weg?

Beneden was het stil. Er klonken geen voetstappen op de stenen tegels. Het muziekje in de kamer van broertje was gestopt. Met kleine pasjes liep ze naar haar bed, sloeg het deken om zich heen en wachtte.

Labels:


12:23 AM //
Share

donderdag 7 februari 2008



PAGE 119

My book, page 119,
is on the table.
Dirty dishes in the sink,
baked cake wrapped
in silver foil.

Sometimes I go through
the day, sudden flashbacks
filter my head;
warm rolls on a chilly night
forks en knives making music.


If you go away someday,
who will remember it for me?
If I document it,
who will read it someday?

I am not feeling sad,
at all.
I am just wondering,
where is my place in time?

1997.

Labels:


5:29 AM //
Share

woensdag 6 februari 2008



BACK TO THE DAILY LIVING,

dacht ik gisterenavond, toen ik terugliep naar huis, langs verlaten winkels en een paar druk bezochte cafes. Op straat lagen van die prutjes. Ja, ik weet niet hoe ik het noemen moet, spuitbusslierten die plakken en kleuren hebben waar je ogen pijn van gaan doen als je er te lang naar kijkt.

Van een geprobeerde, objectieve afstand, bekeek ik 's middags, toen ik naar het station liep, het fenomeen carnaval. De ridders, apen en sneeuwwitjes liepen, waggelden en hosten langs mij heen, van het ene cafe naar het andere cafe.
Als je andere dingen aan je hoofd had, zoals werk of prive sores of gewoon dingen die niets baldadigs met zich meedroegen, dan was carnaval maar een raar feest.

Het had natuurlijk een katholieke achtergrond, en ik kon ook gaan bedenken dat de brabander 'iets' heeft met carnaval, vooral als je van kleins af aan bent opgegroeid met carnavallende ouders die ook liepen, zwalkten en hosten van cafe naar cafe, terwijl dochterlief het biljart al ontdekt had en besloot dat zij vanaf dat podium best een publiek kon trekken die haar zang- en danstalenten konden aanschouwen.

Drie jaar geleden was de laatste avond carnaval. In een hutjemutje tesamenzijn met het condens dat van de ramen van boven naar beneden liep in een druk danscafe en ik alle mannen giraffen, dracula's en zorro's van me af moest duwen terwijl ik van een enkele baco al rondtolde.

Ik was G.I K, met dogtag, waar de mannen giraffen, dracula's en zorro's als bijen op de bloemen af kwamen want daar was vast wel een telefoonnummer op te vinden. Helaas, ook met carnaval, vooral met carnaval was ik niet van plan om zo snel ook maar een helder uitziende giraffe mijn telefoonnummer te geven.

Ik was dit jaar bloemetjesgordijn. Dat kwam omdat ik dat lied vorige week al niet meer uit mijn hoofd kreeg en besloot te gaan leren aan de kinderen in m'n groep. Met een groot laken met een gat erin liep ik vervolgens rond. De kinderen hadden er prachtige bloemen met textielverf op gekladderd. Het was helemaal 'af'.

Carnaval is met mijn jeugd meegegaan in een herinneringsdoos die normaal gesproken onder mijn bed verdwijnen zou en eens in de zoveel tijd eronder vandaan kwam om nog eens te bekijken. Ik denk dat carnaval niet uit te leggen is aan mensen boven de rivier. Ik ga het ook niet doen.

Labels:


5:57 PM //
Share

dinsdag 5 februari 2008



IK HOORDE HET RUISEN,

van de zee middenin de nacht. Op een verlaten strand keek ik de verte in en zag een schim. Een meisje met een zachtgeel jurkje kwam de zee uit gelopen, als in een vertraagde film, met haar haren plat langs haar gezicht. Het water gleed langs haar gezicht, haren en jurk naar beneden. Plotseling was er niets meer aan geluid. Was alles stil en keek ik naar een scene uit een film. Of niet? Ik wist het niet meer. Wilde weg uit het beeld. Werd wakker.

Ik zat rechtop in mijn bed. Bekeek in het donker de vervaagde contouren van een kast en mijn raam. Buiten ritselden bladeren van bomen in tuinen. Hoorde ik het slaan van de uren van de kerkklok en luisterde ik naar mijn gehaaste ademhaling.

Soms had ik spijt van het zien van beelden op televisie. Zeker als de woorden en zinnen nog nagalmden in mijn hoofd, nadat ik mijn overdagkleren omgeruild had voor nachtgoed. Tijdens het poetsen van m'n tanden wilde ik de nare bijsmaak verliezen die de woorden en zinnen in een achteloze uitroep waren gezegd. Dat ik me naar voelde op het moment dat woorden en zinnen zonder gewetenswroeging uitgesproken werden.

Ik ging weer liggen en bekeek het plafond voordat ik in de stilte in de nacht probeerde te denken aan leuke dingen. En weer wilde slapen, ongeacht wat ik gehoord en gezien had op televisie die avond.

Labels:


2:12 AM //
Share

zondag 3 februari 2008



HET IS STIL,

in mijn kleine huisje. Waar de wind woeit in de trappengang en iemand van ergens in het appartementencomplex steeds herhalingen maakt op zijn of haar gitaar. Ik kan de klanken horen van The House Of The Rising Sun. Ik hoor het rikketikken van een verwarmingsbuis, het tiepen van de toetsen tijdens dit stukje tekst en de telefoon die twee keer piept omdat er een sms-je doorkomt, wat een energetisch gezoem teweegbrengt via de geluidsboxen naast mijn computer.

Geluiden.

Vanmiddag zat ik in de trein en hoorde het lallen van carnavalsmensen. Het gekraak van een rapliedje dat door een mobieltje beluisterd werd en het gorgelen van een loszittend hoestje. Het kraken van een omgeslagen bladzijde van een krantje en het schrapen van een hard frietje langs een kartonnen bakje.
Mijn iPod die Amos Lee's The Wind halverwege ten gehore bracht, terwijl ik de witte wereld buiten lichtelijk verwonderd voorbij zag gaan.

Vanmorgen bij het wakker worden gleed de zon via de zijkant van mijn net te kleine luxaflex over mijn gezicht. Was het stil om me heen. Stiller dan stil was bijna onmogelijk.

Ik hoor mijn koelkast.

Labels:


2:00 AM //
Share

zaterdag 2 februari 2008



nieuwe dag.

Labels:


8:44 PM //
Share




DAT ALLES TWEE,

kanten heeft;
Dat sterfte dichtbij geboorte ligt.
Dat een viering dichtbij afscheid is,
dat oud nieuw is,
zwart wit,
tranen dichtbij geluksgevoel,
maar ook bij verdriet ligt.
Dat er een proficiat was,
maar ook een 'dag.'
Dat we aten, dronken
maar ook proosten op wat was.
Dat een beslissing tot einde,
ook uit lijden verlossen is.
Dat een momentopname
opeens een herinnering is.
Dat een minuut een uur voelt,
Dat er regen valt en de zon schijnt,
dat je inlevert maar ook terugkrijgt.
Dat je vriendschap pas echt voelt,
als je door een dal heen moet.
Dat oud nieuw zal zijn,
Dat door herinnering niet meer vergeten wordt,
dat leven leven is.

Labels:


6:11 AM //