Share

HOE BEN JIJ?

woensdag 30 april 2008



Terwijl de trein langs een rood bord denderde, waarop ik nog net de vraag kon lezen of ik liefde nodig had, luisterde ik naar Ingrid en zag de zon achter een wolkje schijnen.

Terwijl alle mensen uitstapten en de steile gang naar beneden liepen spotte ik vlakbij de roltrap een billboard met grote letters dat luid HOE BEN JIJ? riep. Toevallig had ik de avond ervoor een email gekregen van een vreemdeling die precies hetzelfde vroeg.

Rare vraag hoor. Ontzettend rare vraag.

Terwijl ik een verjaardagskaartje gekocht had, en niet goed wist wat ik erin moest schrijven, botste een kleine jongen bijna tegen mij aan toen ik de Dekker en de Vegt uit wilde lopen, -- de neuzen van mijn schoenen op de rand van de deurstrip.

'Je loopt voor mij!' riep hij uit.

'Jij loopt voor mij!' riep ik ook.

Hij keek me even goed aan. Hij leek mijn gezicht nauwkeurig te onderzoeken.

'Jij liep voor mij!' riep hij toen weer.

Zijn moeder had alles van een kleine afstand bekeken.

'Kom, Joris.'

Ik hield mijn wenkbrauwen op. Toe dan.

Hij kuierde met beide voeten voor elkaar langs over de strip van de deur. Onafgebroken tot aan het eind. Toen hij klaar was en van de strip af huppelde, keek hij nog eens achterom.

'Nu niet meer.' riep hij met een voldane smurk op zijn gezicht. En liep door, aan moeder's hand.

Labels:


2:06 AM //
Share

dinsdag 29 april 2008



ER VLOEIEN NERVEN,

als bladeren;
zacht en breekbaar
over mijn handen.



zij groeien,
langzaam
rond mijn botten.
mijn handen
zeggen hardop
wat ik soms
- liever, liefst
verborgen houd.

Labels: ,


7:51 PM //
Share

OVER HET BOEKENSTOKJE.




1. Grijp het dichtsbijzijnde boek dat meer dan 123 bladzijdes telt.

Er liggen twee boeken op mijn poef, Alle Goeds van Ingmar Heytze en Witte Veder van Sanneke van Hassel. En toch mogen ze van mij niet meedoen. Leuker vind ik het, om zomaar, ogen dicht, een boek uit mijn net nieuw ingedeelde boekenkast te kiezen. Ine mine mutte. Ogen open. Ik bekijk de blauwe boeken in het elfde vierkant en pak het boek eruit.

Alice Sebold - The Lovely Bones.

Er staan meerdere boeken van deze schrijfster in mijn kast. Als ik alleen al naar de kaft staar, voel ik alweer waar het verhaal over gaat.

2. Open het boek op pagina 123 en zoek de 5de zin.

He and Artie watched her back as she departed.

3. Post nu de volgende drie zinnen.

Oke.
'I was trying to warn her.'
Artie returned to his table.
He drew hypodermics, one after another.

Nu zou dus het boekenstokje af moeten zijn. Waarom voelt het dan niet af?
Ik zou niet stront-tegendraads zijn als ik er een 4e opdracht bij zet:

4. Zoek nu op wat het derde woord is van de laatste zin.

Nederlands (Dutch)
spuit, injectienaald, onderhuids.

Ja, dat is dus precies hoe ik The Lovely Bones omschrijven zou.


boeken.


Af.

via anders.

Labels: ,


3:20 AM //
Share

THE HEAVY SHIT.

maandag 28 april 2008



Voordat de zwarte Ford mijn straat in reed, even snel toeterde, haalde ik de Happinez uit de brievenbus. Nu niet meteen met je ogen gaan rollen, zuchten en uit je neus gaan blazen. Zelfs nuchtere anti zweefteven en telgen hadden de bladzijde over de waarheid even mogen lezen en tot je door mogen laten dringen, op een rustige strandavond. (Waarin ik mijn aars zoals een slanke hollandse in het zand liet glijden en even een kuiltje draaide voor absoluut comfort.) De verwarring en slight discomfort had de beslissing gemaakt om de vakantie te starten met ontstressen.

Terwijl ik de zee hoorde ruisen, er wandelaars voorbij liepen; broekspijpen opgerold en blote voeten in het natte zand, en kinderen speelden, probeerde ik te lezen. Sommige bladzijden sloeg ik meteen om, voer voor een later tijdstip, toen ik bleef hangen bij een artikel over De Lege Kom.

De waarheid is geen ding dat je kunt bezitten, maar een vloeiend proces. De waarheid is de manier waarop het leven zich ontvouwt...
Alleen als je blik helder is kun je de waarheid zien. En die is dieper, voller en mysterieuzer dan je denkt.
Oprecht zoeken naar de waarheid is de basis van alle spiritualiteit. Het is de waarheid die ons vrijmaakt, niet onze pogingen om vrij te worden. Maar de waarheid vinden, is een van de moeilijkste dingen die er zijn. Je hebt er een heldere, scherpe geest voor nodig. Slimheid heeft er niets mee te maken; het gaat erom dat je in staat bent om die dingen te zien zoals ze zijn, zonder ze te verdraaien. Dat betekent dat je geest onschuldig is en kwetsbaar. Zolang je denken is gevuld met kennis, kun je de waarheid niet zien. Je moet bereid zijn om te leren. En leren betekent dan niet dat je steeds meer kennis vergaart; het betekent dat je in staat bent om van moment naar moment mee te bewegen. De waarheid is namelijk niet iets dat vastligt of wat je kan vastpakken of begrijpen. Het is telkens weer een verschuivende ervaring. Wat de ene dag waar is, is de volgende dag niet meer waar. Je hebt eigenlijk nooit vaste grond onder je voeten als je de waarheid zoekt.*


Ik las die ene zin nog eens. En nog eens. 'De waarheid is namelijk niet iets dat vastligt of wat je kan vastpakken of begrijpen.'

Ik legde het tijdschrift in het zand en legde mijn ellebogen op mijn knieen, om zo in de verte te turen. Ik was voor het eerst blij dat ik wist waarom.

beweging.


* quote van Heather Martin.

Labels:


7:56 PM //
Share




HET WAS PRACHTIG IN DE DUINEN,

in de duinen.


de duinen van noordwijk aan de zee.
heb heerlijk gewandeld en met
de honden gespeeld,
gefrisbeed, muziekskes geluisterd,
appeltaart met slagroom gegeten
bij het lounge-achtige strandtentje.
het ruisen van de zee gehoord,
de zon op mijn gezicht gevoeld,
met kinderen gekletst,
geluierd in het zand,
gerend en gelachen.
veel gelachen. ...

Labels: ,


3:30 AM //
Share

vrijdag 25 april 2008



HIJ KWAM NAAST ME ZITTEN,

op een bankje in de buitenlucht. Ik schonk hem in het beginsel geen aandacht; was te veel bezig met mijn eigen gedachten en kronkels. Ik weet niet meer wat ik allemaal dacht, maar het voelde troebel en leeg.

Opeens voelde ik een hand op de mijne. Ik keek naar beneden, naar mijn hand op mijn bovenbeen waar nu een stevige, gebruinde hand bovenop lag. Mijn eerste reactie was mijn hand wegnemen, ik kende tenslotte deze man niet, maar op de een of andere manier voelde het troostend. Fijn.

Langzaam keek ik naast me. Bij wie deze gebruinde hand hoorde. De hand hoorde bij een man met zwarte haren en gebronsd gezicht. Iemand uit het zuiden van Europa. Of nog zuidelijker. Hij glimlachte alleen vaagjes bij zijn mondhoek en bleef zo zitten.

Ik berustte me erin.

Labels:


6:14 PM //
Share




door een roze bril.


zet 'm kaaihard.

Labels:


2:08 AM //
Share

VERWARD.

donderdag 24 april 2008



EIGENLIJK KON IK EEN LANGE TIJD NIET,

helemaal verklaren, uitleggen of bedenken wat ik nu precies van binnen voelde. Het kwam en het ging. Als een eb en een vloed. Golven die langzaam weer langs de zandrand dreven en weer terugdeinsden.

Het gevoel iemand heel graag te willen vertrouwen, die persoon te geloven op woord en daad. Wat jij zegt meen jij. Wat jij hardop uitspreekt meen je. Toch? Als je een grapje maakt, een flirt, een toespeling, een ondertoon, een golfje dat met een duw de zandrand opglijdt, tegen mijn voeten aan, even kietelt, en weer terugdeinst de zee in, dan zie ik dat toch? Of ik merk de draai in het verhaal. Toch?

Dat ik erachter kom, doordat daden geen daden meer zijn en woorden anders worden, soms verdraaid, anders uitgelegd, meegedeeld, dan verwart me dat. Want eerst zei je dit, en droomde je dat, en wilde je dit en deed je dat.

'ik snap soms niet
hoe alles werkt,
met woorden en daden.
ik moet toch kunnen vertrouwen
op woorden en daden?'


Laatst zei iemand tegen mij, 'Jij zoekt overal naar grip.' Misschien.
Grip is tastbaar, vast en heel. Alle woorden dwarrelen in de lucht, gaan mee met de wind, en soms, bij sommige mensen, vliegen ze weer terug naar mij. Een handjevol mensen waar ik op kan bouwen. Omdat zij de stenen zijn van de muurtjes die ik bouwen moet. Voor stevigheid. Als een investering. Basis. Grondbeginsel.

Papa loopt weleens weg. Opeens. De deur uit. Vroeger liep papa weleens weg. Opeens. De deur uit. Maar kwam toch wel weer terug. Daden.
Een leukerd zegt weleens: 'We gaan samen zijn. Oke?' Maar we gingen uiteindelijk niet samen zijn. Soms niet eens een beetje. Woorden. ...

Wil ik ergens onschuldig instappen of wil ik wantrouwen hebben?
Is er ergens een gezonde middenweg?



Labels: ,


8:41 AM //
Share

BAMBI DEEL 2.




DE EHBO CURSUS KREEG BIJNA,

een examen toen ik ontslag nam bij mijn toenmalige werkplek. Neujj, ze gingen niet het examen betalen als ik toch wegging. Het examen bleek erg duur, zag ik toen ik formulieren kreeg toegestuurd. Ik nam de gok en zegde af, met als extra vraag bij m'n nieuwe werkplek zo snel mogelijk ehbo te gaan volgen. Maar er waren geen centjes. Zo bleek maanden later.

Het was kwart voor zes. Ik liep mijn dagelijkse laatste rondje. Ramen? Check. Deur naar buiten? Check. Lampen uit? Check. Belangrijke papieren opgeborgen? Check. Ik deed de laatste lamp uit en deed de deur van mijn groep dicht. Op de speelstraat worstelde een papa met zijn anderhalf jarige dochter, die niet mee naar huis wilde. Ze hield zich met beide klauwtjes handen vast aan het stuur van een mini politieauto. En huilde onophoudelijk.

'Nee, je doet je jas nu aan.' mopperde de papa. Ik hoorde aan zijn stem dat het een ingehouden toon droeg.

Eindelijk had de papa zijn dochter van de auto af gehaald om vervolgens te worstelen met haar jas. Die zij, onder luidkeelse gillen, niet aan wilde. Telkens als de papa de ene mouw goed had, en begon aan de andere mouw, wurmde het slimme ding zich weer eruit.

Toen de papa iets meer mopperde, zijn dochter even toesprak, zette de dame het op een enorme driftige huilbui. Die ineens leek te stoppen. Er kwam geen geluid meer, terwijl ik zag dat ze met open mond haar adem bleef inhouden. Totdat ze paarse lippen kreeg. Blauwpaars.

Ik snelde naar haar toe en blies in haar gezicht. Ze bleef erin. Ik blies harder in haar gezicht. En eindelijk hapte ze lucht om daarna luidkeels te huilen.

'Ik schrik er wel van hoor.' stamelde ik, toen ik opstond en mensen verschrikt zag kijken. 'Ze hield op met ademen.'

Toen we iedereen de deur uit gebonsjoerd hadden en ik naar het station liep, in een miezerig zonnetje en de geur van warm eten uit de kieren van huizen, hapte ik ook een beetje naar adem.
Ik droomde 's nachts van huilende kinderen die ineens geen geluid meer hadden. Als een televisie op stil.

Labels:


3:09 AM //
Share

ECHTE JONAH KUNST/POST!

woensdag 23 april 2008



via de postbode!

echte jonah post!


voor op mijn koelkast.



Want ik had een keer zijn liedje goed geraden. Al heel rap.
Dank je wel Jonah!

'Wie is Jonah?' 'Duhuh, de zoon van.

Labels:


3:33 AM //
Share

BAMBI DEEL 1.

dinsdag 22 april 2008



HIJ STOND MET EEN BIERTJE,

te leunen tegen de vitrine van de snackbar. Toen ik de drempel over ging zakte de moed me al in de laarzen. Gelukkig mocht ik snel m'n bestelling doen en kreeg ik een sms-je waardoor ik hevig pre-occupied was. Te druk met lezen en terugsturen van een berichtje om zogenaamd niet te zien wat hij allemaal aan het doen was en vooral wat hij aan het gluren was.

'Ik geil op blondines!' riep ie ineens heel hard.

Nou, was dat even een meevaller, bedacht ik me.

Ineens stond ie voor me. Ik schrok me wild.

'Zeg jij niets tegen mij?' riep ie. Mijn oren suisden en mijn maag draaide zich half om bij het ruiken van een enorme bierlucht. Zo eentje die gecombineerd was met zweet en iets muffigs. Alsof zijn kleren twee weken niet gewassen waren. Had deze gast uberhaupt wel een wasmachine?

Ik was nog aan het bedenken wat ik terug ging zeggen en vooral he ik het terug ging zeggen toen ie zich alweer omdraaide naar de eigenaresse en daar, in een hels kabaal, een verhaal ging opsteken over het gemeentehuis en uitkeringen en huursubsidies.

'Daar word ik dus helemaal GEK van!' riep ie. Met een harde nadruk op 'gek'.

'Hoor je mij? Daar word ik helemaal GEK van!' riep ie ineens weer tegen mij.

Ik voelde rode konen opkomen, maar het deerde me niet.

'Weet je waar ik een beetje gek van word?' vroeg ik hem.

Hij keek me niet begrijpend aan.

'Ik word een beetje GEK van dat harde gepraat!'

Man, ik heb net drukke werkdag erop zitten met drukke koters. Schei toch in vredesnaam even uit!

'WAT?!' riep ie toen stomverbaasd.

Ik bekeek zijn trillende handen, zijn vieze hemd en lodderogen.

Ik kreeg mijn zakje frietjes mee en terwijl ik wegliep riep ik:

'lAAT MAAR!'

Labels:


5:47 PM //
Share





pumps zijn vrouwelijk
maar niet als je opeens
met je hak tussen twee
tegels belandt en omzwiept.

(gelukkig zag niemand het.
...denk ik.)


via monolithic.

Labels:


3:16 AM //
Share

The O Zone.

zondag 20 april 2008



The O Zone.

Labels:


10:57 PM //
Share

LISA EKDAHL'S NOW OR NEVER.






8:49 PM //
Share

Computerwise.




shadowy.


Ik maak er een 'tikkie' van. voor altijd en sana.

Labels:


7:38 PM //
Share

Hey, I put some new shoes on.




summershoes.

Labels:


4:09 AM //
Share




ALS JE ALLE BEELDEN WEGDENKT,

blijven slechts geluiden over. Het wazige geroezemoes van mensen, voor, achter, opzij ver en dichtbij. Het klikken van hoge hakken op zeil en hout. Een koffiemachine stomend als een trein. Rinkelende lepels. Bordjes die verschuiven op houten tafels. Een mobiele telefoon die gaat. Vage muzikale klanken van Suzanne Vega met 'my name is luca'. Holle geluiden die omhoog lijken te zweven naar de nok van de LUX, langs lange, smalle ecruwitte lampen. Langs de lichte trap waar zalen zijn.

Schaterlachen. Schrapende kelen. Piepende stoelen. Ritsen van jassen. Huppelende kinderen. Suizen van rokken langs panty's. Smakkende monden.

Als je alle geluiden als een knop op de computer zou wegdrukken dan zou de omgeving omgeven zijn van maakbare rust. Alleen bewegende lichamen. Armen, handen.

Ik neem een hap van mijn tonijnclubsandwich en neem een slok van m'n cappucino.

Labels:


1:24 AM //
Share

zaterdag 19 april 2008



OF IK HET KLEINE BLAADJE MET ZWARTE INKT,

in ontvangst wilde nemen. Er stond namelijk een emailadres op. Van die-je-weet-wel. Het hoefde niet. Maar zou wel ... leuk zijn?

Ooit vertelde een wijze jongenman die nooit lang alleen bleef, en steeds met opgeheven hoofd van beginnende relatie naar beginnende relatie wandelde, dat je altijd kansen moest benutten. Kansen benutten. Als je zou willen natuurlijk.
Jaren geleden had ik jaren liefdesverdriet en wilde niet meer daten en relaties aangaan en bij de eerste de beste toenaderingspoging had ik de neiging het hard op een rennen te zetten. Pijn was iets te vervelend. En dat was me toch wel even een understatement van jewelste.

Dat hele gedoe begreep ik amper. Flirten? Ik snapte het niet. Het was toch de bedoeling alles met een korreltje zout te nemen? Wanneer meende die leuke, grappige, knappe en slimme man er dan wel iets van? Als hij hardop droomde, over leuke uitjes, samenzijn en elkaar leren kennen waarbij hij er vanuit ging dat er goede 'hoop' was dat het wel snor zat, was hij dan bezig een hele grote zeepbel te blazen?

Verwachtingen? Ik mocht aannemen dat als een leuke, grappige, knappe en slimme man die overigens naar mijn opluchting niet rookte, een date met me wilde hij me beter wilde leren kennen. En me beter wilde leren kennen om te zien of 'het wel zou werken'. Als een puzzeltje. En dan was ik toch meestal wel degene die uitlegde dat 'beter leren kennen' betekende dat er in stapjes gepuzzled zou worden.

Ik stond met het briefje in mijn hand naar een handschrift te staren en wist het even niet meer. Als ik zwaar aan de PMS was kon ik er zelfs een potje onbedaarlijk om gaan janken. De laatste keer was het namelijk ook al een berg te hoog.

Labels:


4:18 AM //
Share

PEEK-A-BOO.

vrijdag 18 april 2008



when the light comes in.

Labels:


6:27 PM //
Share

A BUBBLE IS, A BUBBLE DOES.




bubbly.

Labels:


7:49 AM //
Share

WANT MEI KOMT ERAAN.

donderdag 17 april 2008



Ik zat met koud geworden eten aan tafel. Broer zou komen eten en hij was er niet. Het was net na half zeven 's avonds.

Ik zat te wachten.
Met een opborrelende onrust in mijn lijf.


Toen de telefoon ging wist ik meteen dat het raak was. Raak in dit geval was jas pakken, telefoon mee, sleutels en met een rotgang fietsen naar de plek des onheils, zoals in 2006, of in dit geval wachten op mijn broer, die me meenam in de auto.

Het is gek. Hoe je zonder emotie handelt. Weet te handelen. Sommige mensen raken in paniek. Daar had ik nooit last van. Het schakelde zichzelf als het ware uit waardoor handelen emotieloos gebeurde. We reden naar het park. Naar de flatgebouwen.

Om te zoeken.
Naar papa.


Toen we zochten en zochten niet vinden konden, in plotselinge uitputtendheid zwijgend naast elkaar in de auto zaten, ondertussen proberend om andere mogelijkheden te zoeken, mijn broer zachtjes richting uitrit reed, keek ik een laatste maal om.

Hij stond op de rand. Rug gebogen. Zonder het te beseffen trok ik de gordel los en gooide de deur open. Ik rende. Ik had nog nooit in mijn leven zo hard gerend.
Het is raar. Ik voelde mijn hart niet kloppen in mijn borstkas. Ik voelde mijn zware benen niet. Ik rende. Ik rende.

Maar de deur kon niet open. Ik sjorde en trok aan de deur.

Ik riep: 'Godverdomme!'

Er kwam een man aanlopen. Hij wist meteen wat ik wilde, en opende de deur van binnenuit. Ik rende de trappen op. Ondertussen belde ik de politie.
Het is vreemd. Wat je op dat moment precies aan juiste informatie mee moet delen aan mensen die je liever niet spreken wilt. Terwijl ik op de bovenste verdieping arriveerde en mijn vader op zijn rug zag zwalken, hevig schokkend met zijn schouders, huilend, wist ik dat ik nu rustig moest blijven.

Ik weet niet meer precies hoe het vanaf toen gebeurde. Ik weet alleen dat ik stapje voor stapje mijn vader van die richel af wilde zien gaan. En dat hij me aankeek maar hij niet zag wie ik was. En toen ineens weer wel. En niet begreep wat ik daar deed. En toen weer huilde. En zich omdraaide. En ik rustig bleef. Hem overhaalde te praten, in de foyer.

Niet daar.
Niet buiten.
Niet op de rand.


Ik weet nog dat ik politiemensen zag. Dat mijn papa daar agressief van werd. Dat hij niet inzag dat ze wilden helpen. Dat het trekken en sjorren werd. Dat ik mijn handen over mijn oren hield. Om het geluid van herrie te dempen. Dat ik mijn ogen dichtkneep. Om de beelden weg te drukken. Dat iemand bij me bleef. Dat alles zo snel ging.

Dat hij naar me omhoog keek, ik bovenaan de trap en hij bij de deur, in hevige boosheid.

En riep:
'Heb jij dat gedaan?'

Toen ik buiten kwam zag ik allemaal mensen. Mensen die ongerust waren, meeleefden. Maar genoeg mensen die af kwamen op sensatie. Toen twee jongens van een jaar of twaalf aan me vroegen wat er gebeurd was, op een manier die ik niet oprecht voelde klinken, schold ik hen verrot. Dat ze op moesten krassen.

Weg!
Oprotten!


Mijn vader had zijn meest kostbare bezittingen thuisgelaten. Zijn trouwring, zijn horloge, zijn paspoort lag ernaast. Soms nam hij alles mee. Ik had weleens nachtmerries dat ik thuis kwam en naar mijn slaapkamer liep en hem zag hangen boven mijn bed.

Want mei komt eraan. In mei leggen vogels hun ei. In mei maken mensen weleens een eind aan hun leven. Het is een ziekte. Depressie. Maar ga mij alsjeblieft niet vertellen dat ik begrip moet opbrengen voor mensen die rondlopen met zelfmoordgedachten. Want ik heb het niet. Ik ben dochter van.



Labels:


9:35 PM //
Share

WANT GELD MOET ROLLEN.




Soms krijg ik het ineens te pakken. De reis- oftewel vakantiekriebels. Dan kan ik een hele avond alleen nog maar neuzen in weekendjesweg.nl of overnachting.nl of wat daar dan ook op lijken mag.

China lijkt nog ver weg. Te ver weg. Soms moet ik mijn weekendtas pakken en eruit. Weer of geen weer. Alleen of samen. Liever samen. Maar alleen is geen probleem. Eruit. Naar een oud hotelletje. Met bad. Met een hele fles douchespul erin en dan een uur in een bubbelend bad liggen. Met iPod muziek. Heerlijke zachte lounge muziek. Lichte bliepjes. Relaxed. Zoooo relaxed.

En dan wandelen in de duinen. Wandelen met m'n haren in de wind. Zon op mijn wangen. Sproeten kweken. Lopen. Heuvels op. Zand onder mijn laarzen. Waaien in de wind.
Uitpuffen en dan weer verder. Om dan bij te komen ergens in een brasserie met lekkere verse koffie. Dampende, hete koffie.

Boek lezen met m'n benen op een bankje. Bladzijdes omdraaien. Woorden en zinnen lezen. Proeven wat woorden en zinnen doen. De wind. De natuur. Relaxed. Zooo relaxed.



Ik ben binnenkort een weekje vrij. Zal ik?

Labels:


6:27 AM //
Share

COULD BE SOME SORT OF SONG.

woensdag 16 april 2008



I painted my toenails blue
all the while trying to search for you.
And all the hidden words in between,
for no one else ever to be seen.

Two cups of coffee every morning.
Too much sugar like a secret warning.
Too much is always too much, too much
too much of everything.

The radio played some kind of tune.
Couldn't possibly imagine finding it all in ruin.
Screaming kids around the corner,
I'd catch myself yelling like my mother's daughter.

History would catch up on a day like today.
I heard my voice saying what my dad would say.
Eating dinner like some sort of microwave taste,
More vitamines went for a dreadful waste.

I cut my finger with a sharp edged knife.
Like my blood's like some girl's independent strife.
I want to rule my world like some supergirl,
so it'll spin and twirl and spin and twirl.

Two cups of coffee every morning.
Too much sugar like a secret warning.
Too much is always too much, too much
too much of everything.

July, 2001.

Labels:


6:25 AM //
Share

dinsdag 15 april 2008



TOEN R (3 jr) EN L (1,5 jr),

met mij gingen wandelen, L in de buggy en R. aan de hand, nou ja, aan de buggy, zag hij allemaal mooie huizen met mooie tuintjes.

'Dat is een mooi huis.'

en even later:

'Dat is een mooie tuin.'

Als je even niet positief ingesteld was, dan werd je het wel.

Op de terugweg werd R een beetje moe, zo deelde hij mee. Ik legde uit dat er nog mooie tuintjes kwamen en mooie huizen. Toen trok R zomaar een paar blaadjes van een struik bij een huis met een tuin. Ik wilde meteen mopperen. Dat het niet mocht enzo.
Maar R was slim. Hij zei:

'Kalin, ik geeft jou een blaadje, want ik vind jou lief.'

En dan ben je uitgeluld.

Labels:


7:25 AM //
Share

ZEG!




Zeg,
Googlereaders,
en andere RSS
snurkers,
waarom heb ik dan
een weblog met layout?

Labels:


3:04 AM //
Share

The Pink Session.

maandag 14 april 2008



the pink session.

Labels:


2:42 AM //
Share

DE VERLATE WOW, deel 2.

zondag 13 april 2008



HET WAS DE WOENSDAG DER WOENSDAGEN,

toen ze wakker werd en haar ogen opende om te bedenken dat er geen weg meer terug was. Op de overloop naar de zolder hoorde zij zachte voetstappen, alsof er in een slowmotion iemand langzamer dan langzaam naar boven liep, de trap op, langs krakend hout en tikkende klok.

Er werd geklopt op de deur, en ze hoorde een doffe zin vanachter een gesloten deur uit de mond van mama komen.
Of ze binnen mocht komen, er was gebeld.
Ze sloot haar ogen, hield zichzelf even in een foetushouding voordat ze zich omdraaide en naar de gesloten deur staarde.

Er werd nogmaals zacht geklopt. De klink van de deur ging naar beneden en de deur ging langzaam open, eerst op een kier, toen stond mama in de deuropening.

In de stilte die volgde wist dochter wat moeder vertellen ging. Wist dochter dat alles even stoppen zou. Eventjes. Heel eventjes.

'Je mentor heeft gebeld. Je bent inderdaad blijven zitten. Het is jammer, maar ja ...'

Mama bleef in de deuropening staan. Dochter knikte. Een moment van stilte voordat mama haar rug keerde, de deur sloot en naar beneden liep.

Ze draaide zich om. Het dekbed draaide onvrijwillig met haar mee. Met haar hoofd naar de muur toe huilde ze. Niemand zou het zien en horen.

Labels:


5:59 AM //
Share

ZOALS IN VOLKSKRANT MAGAZINE'S MERKVAST.

vrijdag 11 april 2008



Kleding.
Spijkerbroek: Lee, Kuyichi.
Sneakers: Puma.
Schoenen: Airstep pumps.
Lingerie: Hema of Hunkemoller.
Blouse/ t-shirt: H&M
Horloge: Diesel.
Tas: H&M.
Zonnebril: you're kidding me?
Beauty.
Shampoo: Palmolive. (volgens mij.)
Tandpasta: Prodent arctic whitener.
Parfum: Noa Cacharel.
Deodorant: Rexona.
Bodylotion: Nivea.
Lippenstift: Hema.
Mascara: Hema.
Nagellak: Hema.
Hairstyling: eh ...geen idee.
Hardware.
Camera: Canon Powershot.
Koffieapparaat: Philips.
Televisie: Daewoo.
Mp3: iPod Video.
Mobiel: Nokia.
Auto: geen.
Scooter: nee, wel een fiets.
Eten&drinken.
Bier: niet.
Wijn: sporadisch; zoete witte wijn.
Fris: 7Up.
Koffie: Douwe Egberts.
Mayonaise: niet in huis.
Olijfolie: markant.
Pindakaas: Calve.
Hagelslag: doe mij maar jam.
Margarine: markant.

En nee, het gaat nergens over.

Labels:


6:09 PM //
Share

DE EERSTVOLGENDE KEER IS ALLES BUBBLY.

donderdag 10 april 2008



NOG AMPER DE KOPPELPOGINGEN TE BOVEN,

dat een deel twee kreeg afgelopen woensdagmiddag, stond ik vanmorgen, nadat ik eerder terug was van een overleg, in een brillenwinkel. Met een jongenman van mijn leeftijd die onophoudelijk aan het grinniken was.

'Ja, we lachen er nu wel om, maar het is best triestig.' probeerde ik nog, met rode konen, uit te leggen.

Zelfs een zonnebril was nog te breed. Hij deed enorm zijn best. Droeg koffers aan met monturen, en merken als Diesel, Gucci en Fendi kwamen op mijn neus terecht, om dan weer afgedankt en afgekeurd in de koffer te verdwijnen. Ik had ook al spijt dat ik deze dure brillenzaak was binnengewandeld.

'Je zou eventueel ook een ki,--'

Ik keek met een waarschuwende blik als een don't-you-even-dare omhoog.

'We kunnen ook een bestaande jongvolwassenenmontuur proberen en daarin zonnebrilglazen laten zetten.' oppperde hij met een twinkeling in zijn ogen.

Dat klonk al beter. Jongvolwassenen. Maar nog steeds voelde ik me kut vervelend. Met een nou-ja-toe-maar-dan schouderophaal wachtte ik op de monturen die uit een andere koffer tevoorschijn kwamen.

Ja, hij zat als gegoten. Mooie vorm. Lichte kleur. Paste goed bij m'n haar, zo zei hij.
Hij noteerde de code van de bril op een visitekaartje.

'Normaal gesproken zijn dan de glazen nog een extra zeventig euro per glas, maar ,-'

Hij keek achterom waar zijn collega in een kantoortje zat, druk tikkend achter een laptop.

'Die krijg je dan van mij cadeau.'

Hij knipoogde.

Ik trok mijn wenkbrauwen zo ver als ik maar kon omhoog.

'Oh ja?'

Hij knikte.

Ik bekeek het kaartje, de bril en de glazen. Mijn gedachten dwaalden af naar de lente. Naar sjans en de lente. De eerstvolgende keer dat ik toe zou zijn aan een (nieuwe) date, vond ik dat alles bubbly moest zijn.


Labels:


10:48 PM //
Share




"ZELFRELATIVERING IS,

het kijken naar jezelf van een afstand. Om jezelf kunnen lachen. Je losmaken van emotionele patronen. Fouten toegeven, ze bepalen niet wie je bent."


er bovenuit.


En dan overstijgen.

Victor Frankl.

Labels:


7:23 AM //
Share

woensdag 9 april 2008



DAT IS ALLES,

wat ik soms wil horen. ...

sorry...

Labels:


5:10 AM //
Share

dinsdag 8 april 2008



SOMS DENK JE ER,

niet meer aan.
Dan voel je je goed,
sterk, groot.
Totdat je iets
tastbaars vindt;
waardoor herinnering
je opeens een beetje
lijkt te pesten,
... te testen.


via nieuwamsterdammer.

Labels:


7:18 PM //
Share




BIJ SOMMIGE MENSEN,

hangt blijkbaar de liefde in de lucht. Of medelijden. Nee, daar zijn het de mensen niet voor. Ze bedoelen het vanuit een goed hart.

Een tijdje geleden was R (3 jr.) jarig en papa nam de camera mee om tijdens het feestvieren foto's te maken. Blijkbaar stond ik samen met R op een foto. Die foto bleek deze maandagmiddag op een computer te staan van papa's werk.

'En toen kwam hij dus binnen en zag die foto. Normaal zegt hij dan 'lekker wijf' maar deze keer zei hij 'wat een mooie vrouw.'

Nu wist ik niet zeker of ik me nu ontzettend gevleid moest voelen of niet. Wat ik wel voelde was een ontzettende ongemakkelijkheid. Waar de papa werkt lopen allemaal van die 'werklui' rond. Van die man-mannen.

Een week geleden vroeg de mama ook al, via een omweg, of ik single was of te niet. Er ging opeens een heel helder lampje branden, toen ik eigenlijk een papa overdracht wilde doen, buiten in de zon en de wind, terwijl alle kinderen op fietsjes reden en in de zandbak speelden.

'Eh ja ... nou ja ... zeg maar dank je wel.' wist ik er, met ongelofelijke rode konen, uit te kramen. Ik kon toch moeilijk zeggen dat ik er niet van gediend was. Of dat ik dat gekoppel helemaal niet zag (zie) zitten.

'Waarom ben je zo rood?' riep een collega naar me, toen ik de papa en R weg uitzwaaide.

'Oh, de zon.' stamelde ik.

Labels:


3:58 AM //
Share

maandag 7 april 2008



WAKKER WORDEN;

Ik heb de snooze ontdekt.
dat verlicht het wakker worden.

desondanks is de snooze
net zo zenuwprikkelend
als een wekkergeluid.

(maar mn fluitketel
blijft tien keer erger.)


via altijd.

Labels:


6:36 PM //
Share




ZOALS EEN WAAS,

voor je ogen, die je
weg wilt duwen
als een gordijn in de weg,
zodat erna alles
helderder wordt,
terwijl al dat blauw
schoner en zuiverder is
dan alle onweer in de lucht.

foggy.


uit: little trip to heaven.

Labels: ,


1:40 AM //
Share

zondag 6 april 2008



TERUG IN GEDACHTEN,

trek ik mijn verleden uit de kast
een boel gesplinterde deeltjes
weggestrooid op een zomaar zaterdag.

Ik droom
van een leven zonder waarschuwing
maar de ironie brengt me telkens
weer daar.
ineens bedenk ik me;
het is niet de (ver)binding die beangstigt,
maar de angst verlaten te worden.


De zon zal schijnen
Op een juli besteding
En ik vraag me af
of de melodie van (on)zekerheid
altijd aan het veranderen blijft.

Het meisje dat niet veel durft,
durft meer dan jij denkt.


rechtdoor.

Labels: ,


8:45 AM //
Share

zaterdag 5 april 2008




geen flaus aus? from karin r. on vimeo.

Labels:


10:48 PM //
Share




BIJ ELKE KARAKTEREIGENSCHAP,

en elke reactie, beleving of
gedachtengang, keuzes, grenzen,
normen en waarden, gevoelens,
leefwijze, dromen, vooruitgang,
richting, mimiek, vrijetijdsbesteding,
filosofie, humor of verwachtingspatroon
voelde ik me op een weegschaal gezet.

afwegen.


Omdat...
Ja, waarom?

Labels: ,


6:22 AM //
Share

Het maakte me geen flaus aus.

vrijdag 4 april 2008



HET IS NATUURLIJK VAN DE ZOTTE,

om voor een fluitketel helemaal naar Son en Breugel (via Eindhoven that is)
te gaan. Ik had gewoon een excuus nodig om naar de Ikea te gaan.

Onderweg leek de spoorlijn naar Eindhoven steeds grauwer. Daar dacht de Indonesische schone naast me blijkbaar anders over. Ze smeerde uit een potje, dat op de uitklapbare tafel lag, een smeerseltje uit over haar gezicht. Daarna toverde ze haar knalrode lipstick uit haar toilettasje en smeerde ook dat uit. Toen kwam ook nog de lipgloss en leek de spoorlijn naar Eindhoven opeens een stuk roder kleurrijker.

Ik miste zowaar de bus. Lijn 9 reed zo aan me voorbij. Studenten, al dan niet met afzakbroek en sjaaltjes, aftrapgympen en enorme tassen, liepen aan me voorbij. Ik had het koud. Overal waar ik ging staan botsten mensen tegen me aan. Met of zonder tas. Het maakte me niet uit waar ik ging staan. Waarom was ik ook alweer op weg naar de Ikea? Oh ja, voor de fluitketel. En natuurlijk de zweedse ballen.

Toen de nieuwe lijn 9 kwam deed ik in het kader van durf iets ergs. Ik reed snotjandikkie kaaai zwart. Ja, dat kwam omdat de ene buschauffeur wegging toen ik netjes mijn kaartje gestempeld wilde hebben, maar hij zei dat ik moest wachten op de andere buschauffeur. Daarna werd het gangpad volgestouwd met studentenvolk. Ik had geen zin meer om me ertussen te wurmen.

Op de valreep begon een oudere vrouw, die notabene mocht gaan zitten van een van die jonge meiden, te klagen in het niets over de jeugd van tegenwoordig dat maar stond te eten in de bus.

'Kijk, daar staat het hoor. Geen eten.'

'Er staat: geen friet.' riep een van de meiden, en wees naar een puntzakje met frietjes waar een felrode streep doorheen was gezet.

Toen mijn telefoon ging was ik opeens bang dat die oudere vrouw zich kras zou omdraaien en tegen mij zou beginnen te foeteren. Dat die jeugd van tegenwoordig maar aan het bellen was overal.

'Met Karin...' fluisterde ik dan ook.

Maar de andere kant van de lijn scheen me niet te verstaan en hing op.

In de Ikea liep ik linea recta naar de koffie. En ik spotte een zalmwrap met mosterdsaus met een lekkere salade. Daarna liep ik linea recta naar de fluitketel.

Oke, oke, oke .. en een nieuwe lamp, opbergdoos, onderzetters, waxinelichtjes, een spaarlamp en een bloemenvaasje. Voor de laatste drie rozen die nog over zijn van het boeketje dat ik kreeg. Een unicum.(Understatement. )

Labels:


8:05 PM //
Share




VERLANGEN,

naar?

...


Die Alone.

Labels:


4:18 AM //
Share

donderdag 3 april 2008



WAT LAAT JIJ,

dan verdwijnen wat niet meer,

schoon.


terug hoeft?

Labels:


6:51 PM //
Share

de late wow.

woensdag 2 april 2008



DE DEFINITIE VAN LEF,

is, denk ik, durven wat je al lang
in je hoofd wenst of wat een stem
in je hoofd blijft toefluisteren.
Een knoop in je maag die uit de knoop moet.


Ik durfde pas geleden,
maar ook omdat ik voor het eerst,
niet nadacht maar simply deed
een man bij zijn wangen te pakken,
mijn langste vinger achter zijn oor,
en mijn mond op de zijne te drukken.

Achteraf wilde ik op het bed springen
omdat ik durfde.

Ik durfde afgelopen vrijdag
op te komen voor mijn gedachten
en het gevoel dat ik erbij had.
Uitspreken, erover te discussieren
en daar Mijn Stem te laten horen.

Achteraf koste me dat een traan,
maar ik durfde.

Ik durfde toe te geven aan
mijn eigen lichaam.
Als je moe bent moet je rusten.
Ik rustte dan ook uit.

Achteraf het allermoeilijkste
wat er is; toegeven aan het falen
van je lijf. En accepteren dat het
zo is.

Durf voelt het allerhevigst,
als ik merk dat ik alleen De Stem ben,
in een overleg, vergadering of andere
groepsgesprekken, terwijl meerdere mensen
net ervoor vertelden het helemaal met je
eens te zijn, maar ik de enige ben die
alsnog opstaat om te roepen.

Achteraf voelt dat enorm alleen,
maar de knoop is wel bij mij
uit mijn maag.

'Leven is het meervoud
van lef.' loesje.

= durf. Breakable.

Labels: , ,


6:41 PM //
Share




WAAROM KREEG IK DIE ZWARE DEUR,

nooit eens fatsoenlijk geopend? Ik zou er bijna schrik van krijgen om naar de LUX te gaan. Die deur was veels te zwaar voor mij. Geen enkel extra duwtje deed het. Met mijn volle gewicht er tegenaan was ook niet charmant.

De vorige keer wenkte ik naar het meisje dat stond te dagdromen bij de filmbalie. Er kwamen geen mensen meer voor de middagfilm, dus ze kon me best even helpen. Ze zag me niet. Ook al zo genant.

Ik stelde me zo voor dat er iemand vanuit een klein hoekje, vooraan in de LUX, op zo'n verhoging voorover leunde vanuit zijn zwarte leren bankje, en eens bekeek hoe een kleine, niet-nader-in-te-schatten-hoe-oud-ze-was-maar-zeker-eind-twintig jonge vrouw, probeerde een LUX medewerker zover te krijgen dat ze haar aandacht had en vervolgens in actie zou komen.

'Mag ik er even langs?' vroeg toen iemand opeens.

Ik schrok een beetje en keek op. Een lange man gehuld in zwarte jas en bijpassende hoed duwde met een duwtje die zware voordeur open. Snel liep ik achter hem aan.

Met een capuccino, gesetteld met een krantje in een hoekje, overdacht ik mijn middag. En mijn ochtend vooral. Ik overdacht mijn bevindingen. Ik glimlachte van binnen omdat ik, toen ik bij de arbo arts naar binnen stapte, tegenover me aan de muur een vrolijke schilderij zag hangen. Met hartjes.

'Er waren mensen bij die dachten dat het een 1 april grap was.' hoorde ik achter me.

Er zaten twee mannen voorover gebogen achter een laptop. Ze dronken met tergend langzame beweging hun thee.

'Je zult je auto daar geparkeerd hebben staan.' gniffelde de ander.

Labels:


1:38 AM //