Share

only for the wild ones.

donderdag 31 juli 2008



Dus ik sloeg de gordijnen van me af, keek naar de hemelsblauwe lucht en zag beneden een enorme oude auto staan. Ik knipperde eens met m'n ogen, knipperde nogmaals, vloog naar mijn fotocamera en speerde de deur uit. Er stonden twee rockers beneden, eentje met een kortgeschoren kapsel en soort van kuif, tattoo's en zwarte kledij, en de eigenaresse van het nieuwe appartementje, op mijn etage, droeg iets soortgelijks.

Soms ben ik blij met mijn spontane impulsiviteit.

'Mag ik een foto maken van die auto?'

Hij verontschuldigde zich meteen. Hij had de auto eigenlijk niet gewassen maar natuurlijk mocht ik een foto maken. De oudere vrouw, de moeder van eigenaresse, bekeek me eens.

'Ben jij Karin?'

Ik keek op van mijn dagdroom. Ik zag mezelf namelijk in die auto zitten, ergens op route 66 in Arizona. Ik voelde de wind door mijn haren gaan terwijl de zon fel scheen in een vaag, blauw licht met de schittering weerkaatsend op de brede motorkap. De weg was lang en het gevoel oneindig.

'Eh ja, ik heet Karin.'

Ze knikte en wees.

'Jij hebt bij mijn oudste dochter in de balletklas gezeten. Spitzenklas.'

Of ik Nadine kende. Ik dacht na. Ik dacht nog eens na. Het had best gekund. Dat ik bij een Nadine in de spitzenklas gedanst had. Ik wist het echter niet meer.

Maar moeder(s) was overtuigd. Ze noemde nog de naam van de balletschool en ik kon niet anders dan bevestigend knikken.

De wereld is klein. Ik glimlachte vanbinnen. Ooit droeg ik zwart. Ging ik op achttienjarige leeftijd elke zaterdag rocken in een rockcafe waar ik voor het eerst in aanraking kwam met jaren zeventig muziek en dansen met-je-ogen-dicht. En ook dat mensen vanalles veronderstellen en dat negen van de tien keer het beeld vervormd, vervaagd dan wel totaal verkeerd ingeschat is. In dat cafe, dat mijn bijnaam droeg, (en nog steeds bestaat), kwamen de meest ruig uitziende mensen. Mensen met duistere blikken en zwarte kleding, legerschoenen, vette zilveren ringen, tattoo's en lang haar. Er werd daar nooit gevochten. Als iemand per ongeluk tegen iemand botste werd er zelfs 'sorry' gezegd.

Ik bedankte de eigenaar van de blitse auto. Even later hoorde ik een onwijs ronkende motor en reed hij weg, de straat uit.

Labels: ,


6:14 PM //
Share

de perfecte oefening in herrie uitbannen.




Zo makkelijk het ging in Beijing, zo moeilijk is het hier, om de herrie van alledag uit mijn hoofd te zetten. Ik weet niet goed wat de ingredienten zijn geweest in Beijing, want het voelde zo als vanzelf, maar des te vervelender is het nu om te ontdekken wat ik doen kan aan de alledaagse Nederlandse herrie hier.

Zo viert de onderbuurman vakantie. Onderbuurman, die, als hij me in zijn vizier krijgt, (en daar heeft ie nu plenty tijd voor) de gewoonte heeft heel hard te gaan roepen dat hij bestaat. Niet letterlijk, maar gisteren toen ik mijn raam wilde sluiten, riep hij heel hard: 'Hallo buurmeisje!'

Maar onderbuurman viert dus vakantie. In zijn achtertuin. Met keiharde muziek die vanuit zijn woonkamer zo de achtertuin in schiet, en doorschiet naar mijn kleine woonkamer. Ik was een boek * aan het lezen en las wel drie keer dezelfde zinnen voordat ik verder kon. Ik begon me te ergeren. Een irritant gevoel. De afspraak die ik met mezelf gemaakt had, vooral tijdens mijn trip naar Beijing, was me niet meer zo snel te ergeren. Ergernis is slecht voor het hart. En mijn uitstraling. Ik zuchtte een keer diep, schudde m'n hoofd, rekte en strekte mijn nek en sloeg een bladzijde om.

Toen ik gisterenavond te moe was om verder te lezen, (die jetlag blijft een beetje met vlagen rondhangen sinds terugkomst), besloot ik gewoon naar bed te gaan om daar mijn ogen te sluiten en vooral heerlijk te dromen. In mijn dromen passeerden al mannen met geel gebreide truien en een onbekende die alleen maar over m'n rug wreef, maar ook een douane check met rontgeapparatuur en iemand die in mijn keel keek. (don't ask.)

Onderbuurman zat in zijn achtertuin een praatje te maken met iemand die boven me woont. Hij moest natuurlijk met zijn stem boven de house-achtige muziek uitkomen en boven zijn stereotoren in zijn woonkamer. Ik lag op mijn rug en besloot mijn spieren te ontspannen. Een soort van ik-laat-het-los-idee. Ik luisterde naar mijn eigen ademhaling, concentreerde me op hele andere dingen en eventjes leek het te werken. Ik voelde me even niet thuis, so to speak.

Ik leg de nadruk op eventjes. Onderbuurman besloot mee te gaan zingen met een nieuw nummer dat de CD eruit knalde. Heel even probeerde ik vast te houden aan het gevoel van niets in mijn hoofd. Ik wilde het vastgrijpen en bij me houden maar het zweefde al van me weg. Ik zuchtte eens diep, gooide toen mijn benen over de rand, zocht verwoed in mijn la en ging weer liggen. Onderwijl eigenwijs volhoudend dat ik niet geergerd was. Ik was het.niet. Ik propte heel snel twee fluoriserende groene oordoppen in mijn oren.

* binnenkort ga ik je meer vertellen hierover, want .. nou ja, als ik je dat nu zou vertellen hoef ik dat straks niet meer te doen.

Labels: ,


9:19 AM //
Share

impressions:

woensdag 30 juli 2008





20-7-2008 ~ 29-7-2008.

Labels:


11:47 AM //
Share

the silent trip.

dinsdag 29 juli 2008



27 juli 2008, Beijing China.

Sinds ik hier ben bestaat geluid niet meer. Geluid bestaat alleen als ik het wil; het toelaat.
Er is genoeg geluid hoor, al het verkeer; auto's, bussen, mensen, taxi's, bellende mensen, roepende mensen. Het ruist geluid, de hele dag. Ook in een local restaurant waar de meeste mensen in grote groepen aan een ronde tafel zitten waar ze hard lachen en praten is er stilte. Om mij heen.
Zelfs in een taxi waar de chauffeur al rochelend een fluim zijn keel in stuwt en dan het raampje opendraait om het goedje weg te spugen. Het raampje weer dichtdraait en vervolgens luid toeterend zijn voorganger op zijn donder geeft.
Er zijn overvloeden aan geluiden in Beijing. En ik sta in downtown Beijing, op een vroege vochtige avond, in een beginnende duister, en kijk om me heen. Ik hoor niets. Het is stil.

Ik was in een grote boekwinkel. Het telde wel zeven verdiepingen. Er zaten mensen op de grond tegen de muur te lezen. Mensen liepen om elkaar heen. Mensen praatten. Er was veel geluid. Omdat het zo enorm druk was. Ik kocht een boek over de chinese tekenkunst. Ik stond rustig te wachten in de rij maar het geluid verstomde. Mensen bewogen met hun mond maar ik hoorde geen stemmen.

De tijd was verdwenen. De dagen waren weg. De seconden en de minuten? Foetsie. Het deed er ook niet meer toe. Er was rust. Vanbinnen. In mijn hoofd. In mijn hart. Ik dacht nergens aan. Als dat leegmaken was, wat zij bedoelden, dan was ik leeg. Op een goede manier. Het voelde verlichtend. Vrij. Alsof er zich een gecontinueerde meditatie van me meester maakte. Ik stond in de rij bij de kassa en ik wachtte. Geduldig. Dat was het moment.

En ik zag hartjes. Zelfs op plekken waar ik ze onmogelijk bedacht zou kunnen hebben ze te vinden. Op de drempel van de ingang van de Verboden Stad, keek ik even naar beneden om niet te struikelen en zag links van me, naast mijn sportschoenen, een hart. Platgewalst door vreemdelingen. Of ik zag een hart in een raamvenster, zo groot als ik niet voorstellen kon, om de hoek van de straat.

Ik voelde de sereniteit bij de Lamatempel, Confucius en de Fayuan. Met de aanstekelijke oude chineze muziek en de geur van wierook. Bij Fayuan knikten de monniken terwijl ze me passeerden. Hun lange oudgele gewaden, hun zo goed als kale koppen. De stoffen sandalen. De vriendelijkheid in hun ogen. Ik bevond me in kaalmansland. Dat was misschien hetzelfde als een kind in de Efteling zetten, of het land van ooit. Er is een verschil tussen kaal en kalend. Het expres kaalscheren van het hoofd heeft me altijd gefascineerd. Ooit schreef ik er al een stukje over; het blijft me aantrekken. Als iemand zijn haar kaalscheert doet hij het af. Dat beschermende, dat wij haardragers zo graag willen behouden, is bij hen verdwenen. Kaal is niet voor niets een synoniem voor naakt, onbekleed. Het is wat het is...


En de enorme boeddha's. De kralen in hun hand. Of een schaal. De dikke buik vooruit. Altijd lachend. De monniken hielpen anderen bij de gebeden. Zonder al teveel gepraat hielden zij hun armen omhoog, bogen naar voren, drie keer, en knielden vervolgens op een kniebankje. Legden hun wierookstokjes voor hen neer, stonden op en knikten eenmaal diep voordat zij weggingen. Ik zag een oudere vrouw bidden. Ze maakte me deelgenoot van haar bidritueel. Ik nam gepaste afstand, liet haar gang gaan, en was in stilte ontroerd.

Ik beklom de chinese muur. Terwijl het vierendertig graden was op een dinsdagochtend, beklom ik de chinese muur. En ik voelde me voldaan. De stenen waren ongelijk; de ene veel hoger dan de ander, er leek geen eind aan te komen, en in feite kwam er ook geen eind aan, maar op een van de hoogste toppen zag ik een overweldigend uitzicht. En het was stil daar. Zo stil.

Er was een avond waar ik naar het theater ging. Het verhaal van de opgroeiende Chun Yi, de Pure, die niet alleen het fysieke aspect leert van de kungfu monnik, maar ook leert om te gaan met verleidingen, goed en kwaad en integriteit. Om door te geven aan volgende generaties. Kungfu is een verdedigingssport, maar leek zo op modern ballet.

Binnen no-time leerde ik eten met chopsticks. Zelfs pinda's vervoerde ik naar mijn mond. Soms koude spinazie in een zoutzuur sausje, een andere keer weer warme broccoli in een heerlijke knoflooksaus. Terwijl er om me heen veel vlees gegeten werd, leek ik een vegetarier geworden. Komkommer in een soya-achtige dipje, rijst, noodles. Warme sla. Ja, warme sla. Omdat je dan beter digest. En natuurlijk thee. Veel thee. Chinezen eten snel, maar doordat zij kleine beetjes met die stokjes naar hun mond vervoeren, proeven ze wel beter wat zij eten. Proeven wat je eet is vaak, tussen het werk, hobbies en andere dingen die moeten, iets dat erbij inschiet. Proeven wat je eet vergt rust. Ik leerde proeven wat ik at.

Ik zou nog zoveel kunnen vertellen. Over één van de Olympische stadions, maar dat interesseerde me geen biet. De dierentuin, maar ik krijg zo vaak een naar gevoel in m'n buik als ik dieren in een gesloten iets aantref. Hoewel de panda om te knuffelen leek. De groep waarmee ik reisde. Die me liet zien dat ik inderdaad alles behalve een groepsmens ben. Ik kreeg het steeds benauwder van al die 'gezamenlijke afspraken' en 'is iedereen het ermee eens?' Nee, ik was het er soms niet mee eens. De laatste drie dagen besloot ik naar mijn gevoel te luisteren, naar dat hartje, die me steeds luider leek toe te roepen dat

ALS IK ME DAN ZO ROT VOELDE ALS IK MET DE GROEP WAS, IK, ZOALS HET EEN SOLIST BETAAMT, LEKKER ALLEEN MOEST GAAN GENIETEN VAN DIE WELVERDIENDE VAKANTIE. IK KWAM TOCH VOOR DE RUST? NIET DAN? NOU DAN?


De laatste dag liep ik rond in het enorme grote Jing Shan Park. Waar de oudere mensen heel gedisciplineerd aan de ochtendgymnastiek waren begonnen en koortjes luidkeels chinese liederen ten gehore brachten. Het bracht een eenwording met zich mee, iets dat me tranen in de ogen liet schijnen. Op één plek stonden misschien wel honderd mensen bijeen met op een groot blok een dirigent en allemaal zongen ze mee. Overal waar ik liep floten mensen op blokfluiten, speelden zij gitaar, dansten met elkaar of tekenden met water en een kwast op de grijze stenen. Een man, een reus van een man, leek helemaal in trance toen hij langzaam de tekens op de stenen plaatste en achteruit liep, niet op of omkeek om te zien of hij tegen andere mensen botste. Ik plaatste mezelf neer op een heuvel, haalde met een doekje het zweet van mijn nek en bekeek het uitzicht. Er was één ding dat ik miste terwijl ik hier was. De blauwe lucht. Er liepen mensen om me heen terwijl ik water dronk uit de fles en de wijdsheid van het uitzicht in me opnam. De geluiden verstomden weer. Het was verdwenen. Weg. Ik kon hier altijd blijven. Als ik dat wilde. Het was leeg in mijn hoofd. De dagen waren verdwenen, de tijd was weg. Nog nooit voelde ik me zo tevreden.

voor alle foto's: KLIK.

Labels: ,


3:13 PM //
Share

?

zaterdag 19 juli 2008



"Reizen is het hart verwijden."
-- Allard Pierson.


Het is elk jaar hetzelfde. De periode nét voordat ik met vakantie ga, en zo zoetjes aan bedenk dat ik op de allerlaatste dag nog best wat moet inpakken en moet aanschaffen, besef ik me dat mijn ondergoed altijd het onderspit delft. Waarom heb ik altijd nét te weinig ondergoed om mee te nemen op vakantie? Is er onderweg iets verloren, kwijtgemaakt of weggegooid ofzo? Dus stond ik vanmiddag bij de hema. De hema heeft mijn favo ondergoed. Ook kocht ik nog een travelbelt. Voor om de koffer heen. Die andere, van vorig jaar, had ik iets te hard dichtgedaan terwijl de code al was ingevoerd. Ofzo. Ook is er nog een tweede reden waarom ik ondergoed koop nét voordat ik met vakantie ga. De fouilleerbalie bij Schiphol. Als ik door de detector moet, gaat er altijd wat mis. Negen van de tien keer word ik eruit gehaald en vriendelijk verzocht (nou ja vriendelijk) om mijn schoenen uit te doen en dat soort rare fratsen. Stel je nou voor dat ik in zo'n hokje gezet word omdat mijn koffer nogmaals gecheckt moet worden en ik heb oud en versleten doch mooi zwart ondergoed in mijn koffer! En dat die kerel dan met een pincet een stukje stof omhoog houdt en met een bewolkt gezicht vraagt: 'Wat is dit?' Of in China: 'Wat vool ondelbloek is dat?' Dat kan toch niet!


zen.



maar voor jullie in de tussentijd:

~ filosofie voor in bed, op het toilet of in bad.

~ things I have learned.

~ House of Cards.

~ test.

~ wijsheden.

~ Beautiful Day.

~ en vergeet deze niet!

Zaijian!

Labels: ,


5:26 PM //
Share

DE BRUTALEN.




'Het is gewoon zo; de wereld draait om snel, effectief, direct en vooral brutaal.'


Ik zat tegenover haar. Een vrouw met fr?le uitstraling maar desalniettemin haar hart op de tong. Een soort van voorbeeld. Van hoe het zou moeten. Vanuit een integere houding toch uiten wat je wenst voor jezelf. Met een enorm vat aan bruikbare middelen om je grenzen te waarborgen.

'Het is inderdaad wel zo, ja. Dat de mensen die extraverter in het leven staan misschien sneller iets voor elkaar krijgen. De wereld draait om extravertheid. Dat wordt normaal gevonden. Alles dat minder uitgesproken en open is wordt eerder gezien als niet helemaal oké.'
Beaamde ze.

'Als ik met drie mensen in een pauze zit en de één praat nog harder en meer dan de ander wil ik de rust opzoeken. Ik heb geen gevoel van tot rust komen als ik pauze heb met mensen die dan ook zo druk doen. Het geeft me bijna een paniekerig gevoel. Dan wil ik weg. Mezelf terugtrekken uit de wereld.'


Alsof ik dat stom en gek moet vinden aan mezelf.

And what can i say,
but i'm wired this way.
-- ani difranco.

Labels:


11:40 AM //
Share

nothing sweet about me.

vrijdag 18 juli 2008





12:25 PM //
Share

bericht van huishoudelijke aard:

donderdag 17 juli 2008



Lieve lezers,

Ik merk dat men tijdelijk in de war aan het raken is. Maar de comments staan boven het stukje. Niet onder. En Pascal, ga nou niet miepen dat ik dan maar alles veranderen moet.


12:36 PM //
Share

House M.D




Toen de televisieserie begon keek ik eens. Zapte vrij snel weer weg. Het kon m'n tere hartje niet verdragen; al die opmerkingen, sarcastische reutemeteut en narcistische lolbroekerij. Toegegeven, het intrigeerde me wel. Niet omdat de man in kwestie een bepaalde wankelende levenshouding met zich meedroeg, en hij wankelde niet alleen doordat hij met een stok liep, zijn gezicht vertoonde de littekens van verscholen kwetsbaarheid en pijn.

Mijn tere hart wil dan doorgronden en uitzoeken en erachter komen waarom. Want ik vraag altijd waarom. Waarom zijn sommige mensen zoals ze zijn? Waarom deze manier van leven, praten, sociolizen en omgaan met de wereld en de mensen om hen heen? Waarom, waarom gooien deze mensen hun hele hebben en houden aan ontevredenheden, tekortkomingen en vooral onzekerheden zo als een hoge berg vuilnis in de tuin van de mens die er niet om vragen? Waarom zodanig de provocatie opzoeken door het testen van mensen en situaties om hen heen?

Eergisteren, volgens mij, lag ik na een dag hard werken, uitgeteld op de bank met een sapje en een remotecontrol en zapte langs de kanalen. Doctor House kwam langs. 'Oh nee h?.' brieste ik verveeld. Hij wankelde met zijn stok door lange ziekenhuisgangen, mopperde op de patienten, liet tussendoor briljante uitspraken als scheten uit zijn arse glijden en deed ontzettend moeilijk over zijn al dan niet verborgen gevoelens voor een aantrekkelijk uitziende jonge leerling arts. Want ja, dan heb je als ontevreden, tekortgekomen onzekere stoere man een boel ellende aan je spijkerbroek hangen.

Het is mijn tere hart dat ik juist dat soort mensen aantrek. De mensen met de provocaties zodat ik me een proefkonijn voel. Ik kan zo in mijn hoofd die mensen herinneren waarmee ik een bepaalde band opbouwde maar helaas niet verder kwam dan de dikke muur waar ik met gereedschap, speciaal gekocht, doorheen probeerde te slaan. Ik kreeg niet alleen ontzettende spierpijn van het beuken, maar ook ademhalingsproblemen. Al ik kreeg was opwaaiend stof dat de lucht in geworpen werd door de aanhoudende slagen op die dikke muur. Bovendien slaagde ik nooit voor de test. Ik stopte er halverwege mee. En zei de ander dat ik gefaald had, met een hoon in zijn stem en een blik in de ogen van: zie je wel, ik had gelijk.

Ik fantaseerde dat ik achter hem aanliep in die lange ziekenhuisgang en langs hem wandelde, hem eens goed aankeek en plotseling die stok onder hem vandaan schopte. Dat gewankel leek wel een metafoor van zijn bestaan. Hij wiebelde en viel. Met een geschrokken blik keek hij omhoog. Wist even niets uit te bengen, liet geen emotie zien en gaf geen krimp. Ik hurkte naast hem neer.

'Luister eens even, voor deze keer, mister House person, we zijn allemaal onderuitgehaald door jeugd, opvoeding, verbroken relaties, teleurstellingen, afscheid en onverwachte veranderingen. Dat heet leven. Maar moet het dan zo zijn dat je moet prikken, duwen, provoceren en uiteindelijk moet weglopen? Moet dat?

Ik vraag me af wat ik als antwoord gekregen had. Waarschijnlijk zo'n irritant, sarcastisch geblaat.

Labels:


11:12 AM //
Share

Als je berust, laat je toe.

woensdag 16 juli 2008



Afgelopen nacht sloeg de klok drie uren en moest ik naar de w.c. Ik weet niet wat het is de laatste tijd, met m'n blaas, maar ik moet veel vaker 's nachts plassen. Mijn vriendin die wat jaren jonger is dan ik, opperde al eens dat ouderdom ermee te maken had. Ik vertelde dat ze haar mond moest houden.

In de nacht denk je andere dingen. Dingen zoals hot & spicy pringles chips. Ik weet ook niet hoe dat zo naar boven kwam want ik eet zelden chips maar pringles hot & spicy zijn best lekker.

Ook hoorde ik de waterval van de onderbuurman. Ik fronste m'n wenkbrauwen want normaliter ging dat ding uit na elven. Het kletterde maar door. Wel rustgevend, zo vond ik. Ik leunde achterover, plooide mijn kussen onder mijn oor en sloot mijn ogen.

In de nacht denk je serieuze dingen. Dingen als zoektochten naar berusting en kalmte. Nu realizeer ik me dat prakizeren over berusting en kalmte niet gebeuren moet als het net na drieen is in een doordeweekse nacht. De klok zou snel kwart over zes piepen en zouden mijn benen over de rand gehesen worden.

Zo gedurende de nacht herinner je je opeens dingen. Van vroeger. Dingen die verklaren of duidelijker maken. Dingen die ophelderen of je laten nadenken. Het is alleen zo verdomde irritant dat het dus na drie uur in de nacht moet zijn. Dat herinneren. (Waarom herinner ik me deze dingen niet om twee uur 's middags als de kinderen slapen en ik heel bureaucratisch allerlei formulieren zit in te vullen?)
In sommige gevallen berust ik niet. Ik wil doorgronden en waar nodig veranderen.



Ik bedacht me afgelopen nacht dat S (3 jr) vertelde dat als ik wegging hij ging zwaaien naar het vliegtuig. Dat hij me wel ging missen, hoor. Het gevoel dat je gemist wordt is een wonderschoon gevoel. Ik kan het niet anders verklaren.

Uiteindelijk bedacht ik me dus, ver na half vier inmiddels, dat die waterval best de boosdoener kon zijn van mijn blaasvulling.

Labels:


8:26 PM //
Share

dinsdag 15 juli 2008



Hier word ik blaai van.


Je kunt de jouwe sturen naar mijn meeladres. <--

Labels: ,


10:48 PM //
Share

ALS EEN VIS IN HET WATER.




Toen collega Frits vermoordde per ongeluk liet vallen tijdens het schoonmaken van de vissenkom, besloten de overige collega's dat het welletjes was met al die goudvissen die niet lang leefden. De kom ging naar zolder en Frits ging door de w.c.

Een paar weken geleden ging ik wandelen met Z. (3,5 jr.) We besloten naar de dierenwinkel te gaan om cavia's en konijnen te kijken. We vonden een pratende papegaai en tientallen hamsters.

'Weet je wat?' zei ik tegen Z. 'We kopen een vis!

Z. mocht een vis uitzoeken en de centjes betalen en samen liepen we terug naar het kinderdagverblijf. De kom werd van zolder gehaald, collega werd vriendelijk verzocht om zo ver mogelijk van de vis vandaan te blijven en de kinderen waren helemaal blij.

'Hoe gaat ie nu heten?' vroeg ik aan Z, toen alles gereed was.

Z. keek me aan alsof ik de meest domme vraag gesteld had die ik maar bedenken kon.
Ze haalde haar schouders op en zei;

'Gewoon vis natuurlijk!'

zo is het. maar net.

Labels: ,


7:03 PM //
Share

MICROBLOGGEN:

maandag 14 juli 2008



Het is ergens simpel; je vertelt in het kort, in een hele (lange) zin wat je doet. Of wat je denkt. Wat je wilt. Hoopt. Moet. De trein halen bijvoorbeeld. Niet dat het toevoegt aan je weblog. Denk ik. Twitter laat je niet meer dan 140 letters maken. Alles compact en aan de oppervlakte, terwijl webloggen de diepte opzoekt. Is de bedoeling.

Dus.

Labels:


5:34 PM //
Share

IN HET KADER VAN,

zondag 13 juli 2008



artiesten die men in een hokje plaatst,maar
onverwacht toch iets andersmoois neerzetten:






7:32 PM //
Share

Utrecht, appeltaart en mijn bui.




Gisterenochtend dacht ik heerlijk te kunnen uitslapen. Dat had ook gekund, daar ik al om acht uur een blaas moest ledigen en daardoor met wakkere blik naar mijn alarmklokje keek. De hele week ontzettend, ontzettend vroeg opgestaan, en ik overdrijf niet want kwart over zes is gewoon be-lach-e-lijk vroeg, waardoor mijn interne klok bedacht dat er ook vast in het weekend vroeg opgestaan moest worden.

MAAR DAT HAD IE DUS MIS!


Ik zag, toen ik mijn woonkamer betrad, een donkere kamer. Zo'n kamer die me waarschuwde dat daarbuiten, achter het gesloten gordijn, alles grijs en grauwig was. Met donkere regenwolken. Zulke wolken die ik met de kinderen aan het plakken was toen we thema ZOMER hadden en wolken plakten waar regen in zat. Regenwolken dus.

Ik vertelde M dat ik toch erg hoopte dat die regenbuien richting China afdreven. Ik wilde drogigheid in Utrecht, als ik na mijn boskippen de trein ging pakken. Gelukkig was het in de middag droog. We ploften neer bij de Winkel van Sinkel. Een strategische plek, want ik ben praktisch ingesteld, M wat minder, zodat we binnen/buiten zaten. Je wist het per slot van rekening maar nooit met die wisselvalligheid. We bestelden een cappucino. We kregen smerige cafe lattés. De krullenbol die het kwam brengen lachte niet. Ik vroeg aan M of ze er sjaggerijnig uitzag. Dat zag ze. Ik vertelde ook dat ik inmiddels een bui had.

'Geeft niet, geeft niet. Gooi het eruit. Dat is goed. Eruit gooien.'

Ik had trek. Lekkere trek. Appeltaart-met-slagroom-trek. M wilde geen appeltaart want er zaten krentjes in. Hij bestelde een brownie. Niet erg handig want zijn mond zat erna vol met chocola en hij had geen servetje. Omdat die krullenbol met sjaggerijnige blik geen servetje gaf. En bovendien maakte ze het kleverige tafeltje ook al niet schoon. Maar dat was nog niet zo erg. Het ergste was dat ik aan mijn appeltaartje zat te peuzelen en niet één, niet twee, maar drie haren opvrat. Nou ja, ik kokhalste wat, spuugde een homp appeltaart uit en pleurde de rest aan de kant. Maar ja, krullenbol met sjaggerijnig hoofd zou hier niet gezelliger van gaan kijken. En ik ook niet.

Ik bracht de appeltaart naar binnen.

'Ik wil niet vervelend doen, maar ik zit net appeltaart te eten en eet bijna drie haren op. Je kunt je voorstellen dat ik geen appeltaart meer hoef. Alsjeblieft, voor jou.'

Het meisje achter de kassa keek me aan alsof ik niet alleen zwaar overdreef maar ook alsof ik niet zo moest zeuren. Maar nadat ik het bewijsmateriaal had laten zien trok ze een walgelijk gezicht.

'GATVERDAMME!'

riep ze door de tent heen. De mevrouw die net wilde bestellen kreeg argwaan.

'Wil je een nieuwe?'

Ik keek haar zwijgend aan met een blik in mijn ogen zo van:

'Wat denk je zelf?'


Het meisje zou iemand naar ons tafeltje sturen. En alles verrekenen. Oke dan. Ik ging weer zitten. We waren vervolgens op dreef. Toen de krullenbol het geld terug gaf vertelde M nog even, om het in te wrijven, dat de capucino's ook al zeer verkeerd waren.

Wil je een leuke baan bij de Winkel van Sinkel? Ze zoeken een nieuwe kok.

...

Labels:


12:11 PM //
Share

De Parade.





Labels:


12:01 AM //
Share

GEHEIMPJE.

vrijdag 11 juli 2008



Ik zou 'm in kunnen sturen naar briefgeheimen.nl. Ervoor zorgen dat mijn geheimpje in deel 2 komt van het gelijknamige boek. Het kwam ook zonder erg mijn gedachten binnengefluisterd.

Dat gezinnetje voor me in de trein, dat frans pratende gezin met drie kinderen en een kwijlende baby, waarvan de vrouw langer dan de man met de lengte meegenomen van haar enorme afro, en dat ene kind dat schuin voor me zat met een zak vieze, smerige chips die ze in een plastic zak deed om daarna onder de stoel te schuiven richting mijn voeten.

Voor ik er erg in had bedacht ik me dat ik best wel die plastic zak had willen pakken met mijn voet, voorzichtig naar achteren zou schuiven zodat ik erna de zak chips eruit zou pakken en de tas weer terug zou schuiven. En dan net doen alsof ik van niets wist als zij met haar handen zou voelen en tot de ontdekking kwam dat haar smerige, stinkende chips verdwenen was.

Gemeen. Maar wel lachen.

Labels:


8:47 PM //
Share

ON THE RIGHT TRACK.

donderdag 10 juli 2008



Patty Griffin zong haar woorden door m'n iPod, onderweg naar Eindhoven.

Red lights are flashing on the highway
I wonder if we're gonna ever get home
I wonder if we're gonna ever get home tonight
Everywhere the water's getting rough
Your best intentions may not be enough
I wonder if we're gonna ever get home tonight



Onderweg in de trein naar Eindhoven, onderweg naar een belangrijk gesprek over mijn toekomst, legde ik mijn vermoeide hoofd tegen het koude raam. Het leek wel herfst; de regen kletterde tegen de vieze ruiten en de mensen droegen jassen en hielden hun paraplu hoog. Onderweg in de trein volgde mijn blik het spoor. Een lang en oneindig spoor.

But if you break down
I'll drive out and find you
If you forget my love
I'll try to remind you
And stay by you
When it don't come easy


Voorbij Vught stond er plotseling een jonge vrouw langs het spoor. Ze droeg een zwarte broek en truitje en hield haar armen over elkaar heen en leek het spoor en de trein te volgen met haar ogen. In mijn onmiddelijke innerlijke reactie schoot ik overeind. Wat was daar? Wat was daar aan de hand? Waarom stond zij daar? Wat ging ze doen? Ze stond daar niet voor de lol. Haar voeten in nat gras, modder en verderf.
Mijn hart bonkte in m'n keel. Even knipperde ik met m'n ogen. De trein was al voorbij en de trein reed langzaam omdat er nog gestopt moest worden. Had ik per ongeluk een trippende paddestoel gegeten in plaats van een champignon toen ik ervoor nog gelunSt had met broer? Droomde ik dit of was het echt?

Tranen schoten in m'n ogen. Driftig knipperde ik ze weg. Soms draaft je leven zo voorbij in alles dat een werkdag heet. Je staat op, trekt je kleding aan, eet je boterham en drinkt je koffie en vliegt de deur uit om te gaan werken. Je verdringt je zorgen en je angsten en als je klaar bent met werken sluit je de deur en wandelt naar huis. Je hebt ontmoetingen en gezellige avonden met vrienden en je lacht en je geniet. Dan spreek je mensen die zich afvragen uit 'wat voor een nest je komt.' Want de perceptie is vast en wel dat (vooral) asociale gezinnen te kampen hebben met alcoholmisbruik en depressiviteit.

Misschien bekijk ik de wereld wel écht een beetje op een andere manier. Weet ik dat uiterlijkheden in werkelijkheid niets zeggen. Dat een stilte een stem heeft en de grootste brulapen de onzekerheden zijn van de tijd. En dat er achter de meest puik uitziende huizen met twee salarissen, auto's voor de deur, welbespraaktheden en beleefdheden soms de grootste donkere geheimen schuilen die niemand zich voorstellen kan.

'Dan breek je er toch gewoon mee.' Gewoon. Een onzichtbaar koord dat verbindt door geboorte. De navelstreng die voedde, negen maanden lang, in een buik van een moeder. Waaruit een baby kwam die als een onbeschreven blad moest gaan groeien en moest gaan leren wat zijn/haar wereld te bieden had. Met of zonder een helpende hand. Je kunt iets dat onzichtbaar verbindt doorknippen wat je wilt. Dachten deze mensen nu echt dat het helpen zou?

I don't know nothing except change will come
Year after year what we do is undone
Time keeps moving from a crawl to a run
I wonder if we're gonna ever get home
You're out there walking down a highway
And all of the signs got blown away
Sometimes you wonder if you're walking in the wrong direction


En dus zong Patty Griffin terwijl ik me ontzettend 'drietig aan het voelen was. Zomaar opeens. Zomaar. In een trein op een spoor. Een oneindig lang spoor met een vertrekpunt en een bestemming. En ondanks het synoniem met de herfstige regenbui, de koele wind en de sombere lucht, glimlachte ik eventjes. Ik zat in iedergeval op het goede spoor. Ergens.

So many things that I had before
That don't matter to me now
Tonight I cry for the love that I've lost
And the love I've never found
When the last bird falls
And the last siren sounds
Someone will say what's been said before
Some love we were looking for


But if you break down
I'll drive out and find you
If you forget my love
I'll try to remind you
And stay by you
When it don't come easy.

(als je de mp3 wilt, mail me maar. het is de moeite waard.)

Labels:


6:16 PM //
Share

woensdag 9 juli 2008



Het is vreemd hoe energie werkt. Vooral in je lijf. Dat ik gisterenavond met een uitgelaten gevoel de bus instapte en langs wijken in Nijmegen reed op zoek naar (weer) een inspirerend mens. Dat ik langs oudere huizen ging, een piercing en tattoo shop en een buurtsuper. Voorbij de garage waar ik een seintje kreeg om uit te stappen. Mijn energiepeil was hoog.

Ik sprak iemand die me handvaten geven kon. Die me liet nadenken over passies. Ze noteerde het één en ander. Ze prikkelde me. Ze lokte me uit. Denk eens na over dit, denk eens na over dat.

Een tijdje geleden bevond ik me min of meer op een dood spoor. De weg die ik jarenlang bewandelde, had een einde. En daar stond ik dan, met mijn handen in de lucht, zo van, wat nu? Was dit wat ik nog jarenlang wilde? Wat waren mijn kwaliteiten en wat waren mijn valkuilen? Daarnaast teveel andere dingen die mijn leventje bezighielden. En nu nog.

Ik wachtte in de wachtkamer, met een vers gezet kopje koffie, gehannes met een kop en schotel, toen de regen opeens met bakken uit de lucht viel. Alles was ineens donker en verlaten op straat. Maar na regen komt zonneschijn, bedacht ik me.

Soms kom je mensen tegen die niet meteen opperen dat je 'gewoon' je baan moet opzeggen, je huis moet onderverhuren en een jaar moet gaan rondtrekken in Thailand. Of suggereren dat je 'gewoon' naar Spanje gaat, een lekkere Spanjaard ontmoet die je bezwangerd zodat je 'gewoon' BOM moeder wordt. Dan kun je 'gewoon' alles zelf doen en heb je alles 'gewoon' zelf in de hand. Bovendien krijg je dan een heel knap kind; zo'n lekkere donkere baby met mooie bruine ogen.
Of vertellen dat je 'gewoon' niet naar geld moet kijken want per slot van rekening maakt geld allerminst gelukkig dus je zou 'gewoon' kunnen stoppen met werken en een moestuin kunnen beginnen in je vrije tijd.
Of vinden dat je 'gewoon' een voltijdige opleiding kunt gaan doen zodat je wel voor de klas kunt gaan staan want vroeger deed je toch ook al zoiets en dat vond je toch zo leuk?
Of oordelen dat je 'gewoon' niet meer past bij je huidige werk en toch echt iets creatiever moet gaan doen.

De inspirerende mevrouw legde alles opzij en keek me met rode ogen aan. Net ervoor had ze een erg labiele indruk gemaakt toen ze hevig knipperde met één oog. 'Ja, sorry hoor, als ik een beetje in m'n oog zit, maar ik heb erge last van m'n lens.'
Ze legde haar handen in elkaar en keek serieus.

'Karin, gun jezelf de tijd. Zoeken en vinden kost tijd. Je bent nu aan het orienteren. Daar heb ik respect voor. Veel mensen bevinden zich op een doodlopend spoor en halen hun schouders op. Erkennen dat je zoekende bent geeft onrust maar ook perspectieven.'

Ik lachte in m'n vuistje. Ka die zichzelf de tijd gunt.

Labels:


7:55 PM //
Share

dinsdag 8 juli 2008



WEEKWOORD:

TRECHTEREN.

Labels:


9:34 PM //
Share

bijna waar ik zijn moet.






7:40 AM //
Share

BEGRIP IS EEN CADEAUTJE.

zondag 6 juli 2008



Als je met mensen praat, omgaat, dan kom je er soms achter dat sommige fricties gebeuren, ontstaan, doordat de één dingen heeft meegemaakt dat een ander niet (voldoende) kan begrijpen, waardoor lijnen uit balans raken.
Als je de interesse verder niet hebt dan haken zulke startende vriendschappen af, bloedt het dood en wordt het, al dan niet, stilletjes begraven.

Als de één bijvoorbeeld steeds afzegt voor een etentje en verder niet uitlegt waarom gaan de hersenen van anderen verhalen verzinnen die negen van de tien keer mijlenver van de werkelijkheid liggen.

Als je genoodzaakt bent iets uit te leggen over je huidige situatie en de ander kan zich niet of nauwelijks inleven, omdat diegene uit een andere situatie komt, anders opgevoed is, een onbezorgde jeugd gehad heeft, weinig bagage heeft om mee te zeulen, houdt het gesprek op een gegeven moment op.

Door het nodige onbegrip, doordat men zich niet of nauwelijks kan inleven, zij een empatisch vermogen hebben van een walnoot, (te) weinig levenservaring hebben, het niet kunnen zien, ontstaan weleens (voor)oordelen.

yellow.



Aan de andere kant mogen deze mensen blij zijn sommige dingen niet te kunnen aanvoelen, begrijpen. Dat betekent simpelweg dat zij die last niet hebben (meegezeuld.)

Ik ben erachter dat begrip ontvangen een waar cadeautje is. ...

Labels: ,


4:35 PM //
Share

GISTEREN,

zaterdag 5 juli 2008



~ liep ik, met twee dreumesen in de tweelingbuggy, naar het dorp. Een jongen en een meisje. Toevallig hetzelfde type haarkleur. Maar verder een vergelijking van niets. Spraken tal van mensen me aan of het een tweeling was, of het mijn tweeling was. Mensen, het zijn geen honden en B. waar bemoeien zij zich mee!

~ vrat ik een halve zak salmiakrocks leeg. The question now is, if the bag is half empty or half full.

~ was op het werk de koffie op. Dat betekende rampscenario toepassen. Collegae liepen al met een grote boog om me heen terwijl ik allerlei ideeen bedacht om zo snel mogelijk koffie te drinken. De senseopads die het lef hadden cafeinevrij te zijn gooide ik in de prullenbak. Gatverdamme wat een viezigheid. Uiteindelijk werd het heen en weer naar de supermarkt. Heul snel.

~ avond, kon ik eerder de trein nemen naar huis. Gooide mijn t-shirt in de was, trok een andere broek aan en stak mijn voeten in m'n slippers. Fatsoeneerde mijn haar ietwat en deed, vooruit, een beetje lipstick op voor the finishing touch. Ik moest snel naar mijn afspraak. Dat getut bleek later wel een goeie zet geweest te zijn.

~ was de uiensoep niet zo lekker. Ik liet een halve kop soep staan. De ober was teleurgesteld. 'Ik ben eerlijk gezegd wel veel beter van jullie gewend' vertelde ik. We kregen koffie on the house.

~ vierden we, vriendin en ik, dat het weekend was. Mogen er nog meer van die zonnige, gezellige en flirterige weekenden volgen. Proost!

Labels:


11:18 AM //
Share

Knappe Kop.

vrijdag 4 juli 2008



Donker haar en heldere blauwe ogen.

*gulp*

maar dat zegt niets over hoe aardig die persoon is.

Labels:


11:17 PM //
Share

donderdag 3 juli 2008



'Elkaar leren kennen.
Daar is - in tegenstelling tot wat mensen
soms denken - vrijwel niets leuks aan.'

-- jowi.

hard werken. ik heb nooit de illusie gehad
dat elkaar leren kennen zomaar vanzelf ging.
daarom des te mooier als men in het begin
somewhat die keus al maakt.
'we gaan het proberen.'



klik.

via jowi.

Labels:


1:48 PM //
Share

you see what I see?




#18/365.


it ain't there (as I feel it), but still it is there. ...

Labels:


10:17 AM //
Share

De solist.

woensdag 2 juli 2008



Toen ik begon te werken als bleu begin twintig meiske, bij een basisschool die qua team vrij open was, keek ik op naar anderen en leerde van hun werkwijze.

Toen ik jaren later de kans kreeg zelf een lokatie op te starten, via het brede school idee voor een naschoolse opvang, en dus een klaslokaal ging inrichten in een openbare basisschool waar ik niet alleen verantwoordelijk was voor de aanschaf van meubilair maar ook werving van 'klanten', de kas, intake-gesprekken, boodschappen, contacten met de schoolleiding, verslag uitbrengen in een zeswekelijkse overleg, kindverslagen bijhouden, oudergesprekken, contacten met buurtnetwerk, enzevoorts, dacht ik dat ik het een verademing zou vinden alleen te werken. Lekker zelf alles beslissen en regelen. Ik ben soms een tikkeltje eigengereid.
Maar ik snakte, na een jaar, naar samenspraak. Overleg. Twee-eenheden. Ik verliet met pijn in m'n hart mijn werkplek om te switchen naar een groter team (en dichterbij huis).

Een groter team betekent meer meningen, meer gedachten, meer kletspraat, meer democratisch gedoe, meer overleg waardoor het langer duurt voordat een punt wordt goedgekeurd, afgekeurd of doorslag geeft. Ik raak soms een beetje moedeloos van dat wijvengedoe. Dat gezever. Dat nutteloze in de rondte geharrewar. Mensen, stel je doel vast, maak je punt, hak een knoop door en ga naar huis!

Ik ben toch meer een solist. Denk ik. Of ongeduldig?

En de haloscan commentbox heeft kuren. Maar ik vind reacties zo leuk. Doe je me deze keer een plezier en mail je het door? metkarin*apedinges*gmail.com
Dank je.

Labels: ,


7:41 PM //
Share

HEL OP AARDE.

dinsdag 1 juli 2008



Lieve mensen,

vandaag is het 1 juli. Dat betekent voor ondere andere mijn vriendinnen (en aanhangers) dat, als zij gezellig willen bijkletsen in een restaurantje/brasserie, zij binnen niet meer mogen roken. De ene wilde toch al stoppen maar verzekerde me dat ze nog niet zwanger wilde worden, de andere haalde haar neus op en zweerde nóóít te zullen stoppen.

maar ik rook niet.


Vanavond gaan we met een aantal collega's een hapje eten buiten de deur. Als er geen plek is buiten, hebben een stuk of ... drie mensen hartstikke dikke pech. Ik ben benieuwd hoe dat zal gaan. Het leven van een roker gaat ook niet over één hoestje.

Labels: ,


10:08 AM //