Share

ik zit op de badkamervloer.

zondag 31 augustus 2008



Mensen die Eten, Bidden, Beminnen gelezen hebben, van Elizabeth Gilbert, weten het ik-lig-op-de-badkamervloer-te-huilen moment. Nu lag ik niet op de badkamervloer maar in de douche. Nee, wees gerust, niet flauwgevallen, maar gewoon.

Terwijl de waterstralen op mijn achterhoofd neerdaalden overpeinsde ik teveel, en van teveel overpeinzen krijgt de gemiddelde mens of: hoofdpijn, of: een overvloed aan tranenvocht. Bij mij was het laatste van toepassing.

Ik dacht aan voorbijgaande (beginnende) relaties, welke soort mannen dat geweest waren, van wie ik gehouden had en van wie niet. Dat ieder mens in zijn of haar leven een onzichtbaar rode draad meesjouwt en het misschien wel ieder's levensles is om die rode draad eens op te zoeken en het liefst door te knippen. Er ontrafelde bij mij al veel. Het liet al meer en meer los.

Dat ontrafelen voelde goed. Het was met tijden ontzettend zwaar en moeilijk; niemand houdt zijn of haar schaduwkant graag onder de loep, maar man o man, als je wéét wat het is, en er wat mee kunt doen, dan voelt dat magisch!

Als je te lang gezweefd hebt, niet letterlijk maar in je hoofd, dus op momenten dat het van belang was je te concentreren op de belangrijkheid van dingen, mensen en gevoelens, en je er lichamelijk wel was maar in je hoofd gevlucht van alles dat pijn kon gaan doen of al pijn deed, dan raakte je verder en verder weg van alle essentie dat hart betekende.

Sinds China, en ik op een onverklaarbare manier kon uitzetten wat teveel binnen kwam; op een positieve manier mijn rust en tevredenheid vond, voelde ik me meer en meer op mijn gemak. Soms met een stapje terug om te luisteren wat ik eigenlijk wilde. Want met ik moest ik het uiteindelijk toch altijd doen. Ik bepaalde mijn pad; mijn visie.

Ik was even breekbaar. Terwijl een walm van stoom de badkamer vulde en mijn vingers van die waterrimpels kregen, huilde ik. Niet hard maar met kleine snikjes. Raakte mijn deut vuhtopt en kreeg ik minder adem.

'You need to learn how to select your thoughts just the same you select what clothes you’re gonna wear every day. This is a power you can cultivate. if you want to control things in your life so bad, work on the mind [ . . . ] Because if you can’t learn to master your thinking, you’re in deep trouble forever.'
Als er niets meer bekend is dan nu, dat dit het is, wees tevreden. Nog nooit ben je ergens in gesprongen, daar ben je het type niet voor. Je liep wel steeds met de ander mee, zonder zelf te bedenken wat je zélf wilde. Hij nam de leiding, volgde de route, besliste het tempo. Vaak veel te snel, te gevoelloos en te onberekenbaar. Dat resulteerde altijd in een breuk, omdat je gevoel je vertelde dat dit niet jouw weg was. De basis van samensmelting voor jou is rust, geborgenheid en tevredenheid. Dat moet je volhouden. Dat is waar je gevoel van groeit. En wat je nu nog niet weet, dat weet je later. Leef in het hier en nu; wees tevreden.
Want als je goed luistert ...

Labels:


4:45 PM //
Share

het leven zonder nieuws.

zaterdag 30 augustus 2008



Als je heel veel indrukken opdoet de hele dag, van mensen, sferen, gedachten, reclame bill boards, NS seinstoringen, kattende baliemedewerksters bij de NS die oude croissantjes verkopen, Gordon & Joling over de vloer en Knevel en van den Brink in een flinke discussie over paranormale visie versus de historie van God, My Million Dollar Wedding, RTL Boulevard met Albert Verlinde, RTL Boulevard zonder Albert Verlinde, dan wordt de hypergevoelige ziel daar ronduit gestrest en ontdaan van.

Sinds ik de indrukken die ik kan tegenhouden tegenhoud, zoals bepaalde mensen in bepaalde sferen met bepaalde gedachten en sommige reclame bill boards, NS seinstoringen, kattende baliemedewerksters bij de NS die oude croissantjes verkopen, Gordon & Joling over de vloer en Knevel en van den Brink in een flinke discussie over paranormale visie versus de historie van God, My Million Dollar Wedding, RTL Boulevard met Albert Verlinde en RTL Boulevard zonder Albert Verlinde, voel ik me veel beter.

Labels:


10:18 PM //
Share

geek in the pink.




#36/365.



KLIK!

Labels:


12:43 PM //
Share

tot tien.

vrijdag 29 augustus 2008



Het is niet leuk als je wakker wordt gebeld door iemand die alleen maar een afspraak wil verzetten. Voor de derde keer. Ik vroeg nog, voordat mijn mobiel ermee uitschee, 'Staat deze afspraak nu vast dan?' Ja, hij stond bij deze vast.
Ik wilde nog zeggen dat het fijn was, een vastgestelde afspraak, maar zoals ik al zei, schee m'n mobiel ermee uit.

Ik vraag me bij deze af of dat men 'hij schee ermee uit' wel kent, of dat het zulks typische brabantse lillukheid is. Dat dialect.

Bovendien vraag ik me af waarom mijn mobiel besloten heeft te pas en te onpas, op onverklaarbare wijze, ermee uit te scheien.

Labels:


8:47 AM //
Share

dat zoiets vies-igs toch intrigerend kan zijn.

donderdag 28 augustus 2008



reflections.



onder CC.

Labels:


12:23 PM //
Share

algemene tevredenheid.

woensdag 27 augustus 2008



Als je wat meer tevreden bent kabbelt alles wel door. Het stroompje in het beekje kabbelt en kabbelt. Ik bedacht me in de trein dat als je wat meer tevreden bent, je minder onderwerpen hebt om over te tiepen. Waardoor ik mezelf meteen afvroeg of de wat minder tevreden mensen dus bloggen.

Waardoor ik figuurlijk een hand voor m'n mond sloeg want ik hoorde al drommen bloggers fel 'nee' knikken. Stel je voor zeg, allemaal best ontevreden bloggers die blogden over hun achtbaan leven. Moeders met poepjes van kinderen en zwangeren met opblaastieten. Single mannen die heel erg gelukkig waren in hun uppie, single dames met enorme leuke banen en een uitstekend sociaal leven. Ja, want stiekem, stiekem waren ze gewoon dik ontevreden. Nee, dat was een verkeerde veronderstelling.

Ik kreeg email met een tip om vanavond te kijken naar nederland 3. Op nederland 3 kwam een docu over de ideale man. Met een plotseling opkomende uitslag in mijn nek bedacht ik me dat ik best tevreden was over de niet ideale man. Wat zou perfectie teweeg brengen? Volgens mij een portie ontevredenheid.

Maar ik voel me dik tevreden de laatste tijd. Het kabbelt zich maar voort. Soms ligt er een kleine steen in het beekje waar het watertje vloeiend langsstroomt, maar ik voel me dik tevreden en vol vertrouwen dat uiteindelijk. alles. goedkomt.

Labels:


7:23 PM //
Share

blikbagger.

dinsdag 26 augustus 2008



Blikbagger is het verschijnsel dat een (pop)liedje met veel electronische tierelantijnen tot stand gekomen is. Het luistert naar blik. blikbagger dus.

10:21 PM //
Share

geklooi.

maandag 25 augustus 2008



Nadat de kinderen uitgespeeld waren met de grote wigwam, die ze van een oud twee persoons dekbed gemaakt hadden en ik aan een hoepel aan het plafond bevestigd had, gingen we sap drinken aan tafel.

'Wat heb jij gedaan in het weekend?' vroeg ik aan R. (3 jr.)

R. dacht een moment na.

'Oh! We gingen wat klooien in de schuur.'

weekwoord:

KLOOIEN.

Labels: ,


6:42 PM //
Share

alles is mooi.

zondag 24 augustus 2008



rooster.

Labels:


3:52 PM //
Share

nogmaals. want zo toepasbaar.

zaterdag 23 augustus 2008



Er hing een witte poster, donkergrijze letters, groot, op de glazen deur. Een gedicht van Martin Bril. Ik las de woorden, weloverwogen, terwijl ik het geroezemoes om me heen hoorde.

Een Turkse man zat naast een Turkse vrouw. Hij zuchtte diep. "Ik kan niet langer wachten." zei hij zachtjes tegen zijn vrouw. Ik bekeek zijn gelaat. Hij was bleek. Hij zuchtte nog een keer en leunde met zijn ellebogen op zijn knieen, handen onder zijn kin naar voren. Sloot zijn ogen.

Er speelde een kind aan de houten tafel. De blokken vielen om. Zij lachte. Pakte de blokken een voor een en stapelde weer. Moeder bekeek een oude Margriet. Bladerde zonder echt te lezen door de gekreukelde stukken tekst.

Het gedicht had ik niet onthouden. Waarover het ging wist ik niet meer. Ik las het woordje 'keerkracht.' Maar er stond veerkracht. Maar toen ik mijn naam hoorde, meeliep met de lange man, glimlachte ik. Keerkracht klonk zoveel malen krachtiger.

Keerkracht. De kracht om te keren. Zoals een keuze die je maken kan. De vrijheid van keren. Om te veranderen van afslag, kruispunt of rotonde. ...

Labels:


12:36 PM //
Share

in het kader van:

vrijdag 22 augustus 2008



artiesten die men in een hokje plaatst,maar
onverwacht toch iets (anders)moois neerzetten:



en ook het weekwoord:

BLIKBAGGER.

en wie raadt wat ermee bedoelt wordt, krijgt een verrassing.

Labels:


6:30 PM //
Share

de verlate WoW.

donderdag 21 augustus 2008



origineel
[zelfstandig naamwoord]
dat wat echt is: dit is geen kopie, maar een origineel


'Geloof jij in God?'

BAF! Die kwam even binnen.

We liepen op de antiekmarkt. Allemaal spulletjes die je kon kopen die van andere mensen geweest waren. Ik kreeg daar altijd een apart gevoel van. Dat gevoel van energie van mensen, overgedragen in spullen. Zodat het geleefd had. Doorleefde bij een ander.

Ik keek en beetje hulpeloos naar haar vader. Hoe ging ik dit een kind van zes jaar uitleggen? Geloven (in wat?) was één ding. Uitleggen een tweede.

'Nou, ik geloof denk ik niet in de man met de baard.'

Ik schrok meteen toen ik het zei. Sinterklaas, stomkop! Sinterklaas bestaat toch ook!

‘Liefde is als Sinterklaas. Je moet erin geloven, anders wordt het niks!’ -- alles is liefde.


'Ik bedoel, -' En keek nog eens naar haar vader. 'Hoe moet ik dat uitleggen?'

'Dat weet ik niet. Dat weet jij het beste.'

Daar had ik ook bar weinig aan, zeg.

"Ik geloof wel zoiets als de hemel.' probeerde ik verder.

Ik keek naar de oude kopjes en schoteltjes, schilderijtjes, frutsels en prutsels en
waande mezelf even in een aura van moeilijke kindervraagstukken waar ik hopeloos niet uit kwam.

Labels:


4:55 PM //
Share

donderdagochtend.




De zon piepte door de gaatjes
van mijn luxaflex.
Het fluisterde mijn naam,
terwijl de kerkklokken
een betekenis als fluisteren
niet kenden.

(Nog voordat de wekker gaat
als een kat jezelf uitrekken
benen gestrekt en tenen
tegen de rand van het voeteneind
-- omdat je te ver naar beneden
gegleden bent, tijdens je slaap.)

Denkend aan geurende koffie,
warme broodjes,
en een dag die helemaal van mij is.
Van mij!

Labels:


9:45 AM //
Share

laten zien mag.

dinsdag 19 augustus 2008



Terwijl ik op het station aan het wachten was op de trein, het nieuws langzaam maar zeker op me in aan het laten werken was, bedacht ik me dat voldoende positieve aandacht en complimenteren zo'n enorme impact heeft op een kind's leven. En later. Niet overdadig zodat een kind denkt dat het god's gift on earth is, maar gewoon.

Maandagavond opende ik, na thuiskomst, mijn emailaccount en zag even snel, tussen het frietjes eten door, dat ik zeven ongelezen emails had. Waaronder een email van iemand die ik de laatste maanden een paar keer gemaild had, om een vraag te stellen, om werk op te sturen, een email die niet voor mij bedoeld was maar toch per ongeluk (ook) bij mij terecht kwam en een nieuwe email. Ik hapte een frietje en klikte met een hand op de naam.

'We zijn enthousiast en willen graag je werk laten zien.' De commissie van kunst en historie gaf hun goedkeuring. Na een wachtlijst mocht ik ook mijn fotowerk laten zien. Ik mocht kiezen welk ziekenhuis. Het één of het ander.

Ik werd even later gebeld door een vriendin die ik helemaal blij het nieuws vertelde, terwijl ik net een email met het goede nieuws verstuurde naar iemand anders.

Ik stond dus op het station en bedacht me dat ik vaak dacht dat het niet lukken zou, of het niet goed genoeg zou zijn of anderen waren vast veel beter. Maar daar gaat het helemaal niet om. Het gaat om lef, om vragen stellen, om doen. Doen!

Het doel verlegt zich. Het gaat niet om de eindstreep. Het gaat om de weg erheen. En soms haal je wel de eindstreep. Met moeite. Maar soms ook met gemak.

Labels:


10:05 PM //
Share

wit project oproep:





Voor iedereen die wit kan zeggen:

WIT...

wit!

check even deze
oproep: KLIK!


Labels:


10:48 AM //
Share

M.C Escher.




escher.

Labels:


8:23 AM //
Share

for sunday nonsense with a twist:

zondag 17 augustus 2008



KLIK!

8:47 AM //
Share

het wit project.

zaterdag 16 augustus 2008




project wit.

Labels: ,


11:00 AM //
Share

het goede willen doen.

vrijdag 15 augustus 2008



Er zijn momenten dat je iemand treft die je niet echt ligt, maar omdat je met elkaar moet samenzijn of moet samenwerken verdraag je elkaar en behandel je elkaar met respect maar wel met een gedegen afstand. Je tolereert elkaar.

Als je te horen komt dat die persoon, die jou niet echt een gezellig mens vindt, (en dat mag, je kunt onmogelijk iedereen op deze aardkloot aardig en gezellig vinden) dus klaagt over jou bij andere mensen dan is in iedergeval bij mij het kookpunt wel bereikt. Ik tolereer het dus even niet meer.

1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

9.

10...

Labels:


6:30 PM //
Share

uit witte koord:

donderdag 14 augustus 2008



Er viel een witte sluier heel langzaam
van boven naar beneden.
En ik zag dat ik naar boven keek
Mijn armen uitstak,
Mijn vingers ver gespreid
totdat alles in tijd
leek stil te staan.
De sluier leek vlak boven me
te blijven hangen
Alsof het wachtte
op mijn toestemming om
neer te dalen,
Zoals een goedkeuring,
Een uitgekomen wens.


De ruwe versie van witte koord is af. Vanmiddag zal ik lunSen met iemand die werkt met tekst. Praten over en met iemand die werkt met tekst is als slagroom op een toetje. Werken aan je werk is leuk en uitdagend. Doen wat je leuk vindt is een balletje energie in je lijf dat gaat bruisen als een bruistablet. En soms, zelfs via zoiets als twitter gaan balletjes rollen. = verbindingen!

Labels: ,


9:19 AM //
Share

'Jaaah, dat zijn K schoenen!'

woensdag 13 augustus 2008



Het was niet de bedoeling. (Dat is het nooit.) Maar collega en ik gingen vanmiddag even naar het centrum om wat dingetjes te kopen.

uggly's!


*schraapt even d'r keel.*

Labels: ,


7:38 PM //
Share

EBB. oftewel leesvoer.

dinsdag 12 augustus 2008



Normaal gesproken koop ik geen boeken meer uit de Oprahlijst. Eerst was het nog best veelzijdig en voor iedereen toegankelijk. Via de Oprahlijst leerde ik één van m'n favoriete schrijvers kennen. Ik bedoel, zijn getiepte letters op papier, niet de man in levende lijve. Dat is dus Wally Lamb. Man, wat kan die man schrijven. Maar da's een ander verhaal. Anyhoo, Oprah en haar Oprahlist zijn een beetje not done aan het worden. Ergens vind ik dat ook, maar toch zitten er soms boeken bij ... hmm, waarvan je denkt, nou ja, kweetniethoor, en ook de kaft ziet er mierenzoet uit. Maar op de één of andere manier zegt er een stemmetje in je hoofd: 'neem me mee, neem me mee.' (Ik heb daar overigens wel vaker last van. Van dat stemmetje. Vooral in de supermarkt. Onder andere. But I digress.)

Ik nam EBB dus mee. In een papieren zakje. Onder m'n arm. En thuisgekomen begon ik. En als ik mezelf liet, was ie al veel eerder uit geweest. Soms sprak het stemmetje: 'lees nog maar een bladzijde. Dat je dan een half uur later op je werk verschijnt is ook niet zo erg. Je bent per slot van rekening nog nooit te laat geweest en voor alles komt een keer een tijd.' Sommige boeken wil je in deeltjes lezen. Omdat het verhaal zo mooi is. Humoristisch. Diep. Open. Eerlijk. Vol zoektochten. Letterlijk en figuurlijk.

Vriendin B vertrok weken geleden naar Italie. Ze wilde een boek meenemen en ze was Saskia Noort beu. Ik opperde EBB. Ze stond even later in de boekwinkel met een opgetrokken neus. 'Beetje mierenzoete kaft.' zei ze. Toen ze terug was uit Italie belde ze me op een avond op en vertelde over het gedeelte in het boek dat de hoofdpersoon naar Italie afreist. Om Italiaans te leren. Dat ze in Napels, die vieze smerige stad, voor het restaurantje stond, in die straat, waar ze allemaal in een rij buiten stonden te wachten op hun beurt. Dat ze vriendje meetrok aan zijn arm zodat ie niet verder liep en haalde haar camera tevoorschijn. 'Wat ben je nou allemaal aan het doen?' riep vriendje uit. 'Dat is voor Kaarinn! Dit is van het boehoek!' had ze geroepen, tegelijkertijd rollend met haar ogen in de veronderstelling dat vriendje onthouden had waar dat boek over ging.

Toen ik begonnen was in het boek, wist ik meteen dat ik het cadeau wilde doen. Sterker nog, ik moest het cadeau doen. Toen ik naar Inge ging, wist ik dat het cadeau daar hoorde. Soms heb ik dat met boeken. Dat het daar hoort. Ik heb begrepen dat ze inmiddels ook al in het boek begonnen is. Ze smste een paar dagen geleden dat het ook een deeltjesboek werd. Dan kon je er langer van genieten.

Via email kreeg ik onlangs ook nog een boekentip van Mir. 'Ik heb Eten, Bidden, Beminnen gelezen. Dat is ook wel iets voor jou!'

DUHUH! :-)

Labels:


9:33 AM //
Share

to let go, or not to let go.

maandag 11 augustus 2008



Ik kan het concept loslaten niet uitleggen. Ik laat moeilijk los. Als ik me hecht dan hecht ik diep. Dat wordt dan lastig loswrikken. En dat is een understatement. Ik stalk de dude niet, maar ik lijd in stilte. Ik heb geen dromen, geen illusie, maar ik verwerk nogal traag. Die fases die mensen ondergaan als zij rouwen, die fases doorloop ik drie keer. Ofzo.

1) ontkenning.

Ik zie het verkeerd. Wat er gezegd wordt is niet echt zo. (Dom naief gedrag noem ik dat.)

2) protest/boosheid.

Wat een achterlijke lul is het eigenlijk ook! Mij een beetje aan het lijntje houden en denken dat het allemaal maar kan. (Ja, natuurlijk kan het allemaal. Hallo! Waky, waky, je zegt net toch zelf dat je eerst ontkent wat je ziet en hoort!)

3) onderhandelen en vechten.

Dat is denk ik een fase die ik oversla. Mocht ik alsnog op een voorbeeld komen dan laat ik het je weten. ( Does a haircut count? Of zit je dan weer in fase één?)

4) depressie.

Moet ik dat nog verder uitleggen?

5) aanvaarding.

Ja, na een -tig aantal tranen, en wat-heb-ik-verkeerd-gedaans, sc?nes afspelen in m'n hoofd en wat als redenen doorlopen te hebben, neem ik een stap terug en spreek met het engeltje op mijn schouder. Karin, je leert ervan. (Op een kwade dag steek ik mijn middelvinger op bij het horen van zulks gePIEP.) Maar, ik leer ervan. Bovendien is het uitspreken en toegeven van gevoel meestal voldoende. (Hallelujah!)

vrijlaten.


Misschien zie ik het verkeerd, en ja, ik leer ervan, maar soms voelt het als enorme tijdverspilling. In de tussentijd had ik open kunnen staan voor diegene die wel geinteresseerd in me is en me wil leren kennen zoals ik ben. Gelukkig zit er een voordeel aan het loslaten. Het voelt als een bevrijding. En tot die conclusie kwam ik vandaag.

Labels: ,


7:15 PM //
Share

just little.

zondag 10 augustus 2008



just little.

Labels:


5:17 PM //
Share

de verlate WoW.

zaterdag 9 augustus 2008



Verdwijnen (onovergankelijk werkwoord; verdween, is verdwenen; verdwijning)

1 door vertrek of verwijdering onzichtbaar worden


Het is raar, dat als dingen, spullen, personen of herinneringen verdwijnen, daar iets nieuws voor in de plaats komt.

Max ging dood. Sido leeft.

Ik verloor in mijn baan mijn oude groep bij een locatie, en kreeg, na veel omzwervingen en vervelende dingen tussendoor, een nieuwe groep bij een fijnere locatie.

Door de lekkage, jaren geleden, verloor ik al het tastbare aan herinneringen, maar ik maak nieuwe.

Ik ben vrienden verloren maar ik krijg nieuwe.

Liefdes gaan maar komen ook. In allerlei vormen.

Soms zie ik ze niet meer, die hartjes, maar op een onverwacht moment is het er weer.

Mensen die me dierbaar waren gingen op een oneindige reis. Het tastbare was verdwenen, maar in m'n dromen verschijnen ze. Soms.

Soms kan ik de stilte niet meer horen. Het is weg, maar als ik goed luister is het er wel.

Wat is nou verdwijnen? Werkelijk?

Labels:


4:25 PM //
Share

dat stomme uitgestippelde.




'Zo, wat ben je blond! Ik herkende je bijna niet!' riep vriendin B toen ik de auto instapte. We parkeerden de auto, pinden geld uit de muur en ploften neer bij een moderne Italiaan waar ze overheerlijke uiensoep hadden en tortellini huppelupup en natuurlijk een overheerlijk dessert.

Het was de proef op de som; uren niet roken en dan verder net doen alsof het je geen donder kon schelen. Vriendin B hield het anderhalf uur vol, maar vroeg toen toch maar, of we de koppen koffie, die ik ongetwijfeld ging drinken, op een verwarmd terras konden nuttigen. Voor vriendinnen heb je wat over, dus we verkasten naar een verwarmd terras. Het was vrijdagavond, het begin van het weekend; dat werd gevierd en daar dachten meer mensen zo over. Het was ontzettend druk. Gezellig druk.

Dat uitgestippelde. Dat wat anderen van je denken en vinden. Wat zo hoort. Dat iedereen om je heen verwacht dat als je al een tijdje een relatie hebt en samenwoont, je natuurijk toch wel een keer zwanger raakt. Dat ligt toch in het uitgestippelde plan? Niet dan? Hoe kwetsend het kan voelen als iedereen van jouw leeftijd zwanger wordt en jij nog niet, omdat je partner er nog niet helemaal klaar voor is. En mensen doodleuk aan je vragen wanneer jij eens aan de beurt bent. 'Je houdt toch zo van kinderen?'

Of, stel dat je al ruim drie jaar getrouwd bent en je nog niet zeker weet of je wel moeder wilt worden, en je partner ook zo z'n twijfels heeft, want dit leventje is wel erg prettig zo, en bovendien voel je die moederlijke kriebels niet en vraag je je af of je die ooit nog wel zult voelen. Zou je dan abnormaal zijn als je besluit kinderloos door het leven te gaan? Mensen schotelen je het toch gewoon voor hoor; 'En? Wanneer zijn jullie aan de beurt? Ik bedoel, je hebt stap één toch ook gezet?'

Nee. Laat staan dat je al een tijdje helemaal zonder vaste vriend door het leven gaat. En bovendien richting midden dertig gaat. Dat heeft verder zo goed als niemand in de gaten want je oogt jaren jonger, maar die biologische klok is steeds harder aan het tikken, of je nu wilt of niet. Waardoor je soms gaat twijfelen of je toch niet eens moet gaan praten met de huisarts, over kunstmatige toestanden, maar daar vanaf haakt omdat je daar niet echt achter staat. Bovendien is een partner vinden veel belangrijker voor je dan uiteindelijk de kinderwens. En denk je bij jezelf: wat komt komt.

Dat uitgestippelde is negen van de tien keer niet iets dat je zelf bedenkt. Het voelt opgelegd door de ander. Gros van de mensen kabbelt voort in dat stramien van het uitgestippelde. En denken veel mensen met hun goedbedoelde adviezen ('Ach, en als je straks geen kinderen hebt, dan neem je toch een hond.') en opmerkingen dat het minder zeer doet.

Vandaag hield ik een klein hummeltje in mijn armen, nauwelijks tien weken, zachte huid, alles erop en eraan. Mijn collega bekeek me terwijl ik het kleine babietje in mijn armen heen en weer wiegde, ertegen sprak.
'Het staat je goed, Karin.' zei ze. Het was goed bedoeld. Maar ze had het beter voor zich kunnen houden.

'Zullen we gewoon weer op vakantie gaan?' vroeg vriendin B aan mij maar meer aan zichzelf.
Ik glimlachte weemoedig.
'Dat lost niets op. Het is hier te doen. En daarmee zullen we dealen.'

Labels:


12:22 AM //
Share

how 'to do' your weblog.

donderdag 7 augustus 2008



Weer even geleden vroeg Has of ik een workshop wilde geven ergens bij een literaturelurig festival. Over wat een weblog is en hoe je dat op een goede manier 'doet'. Ik twijfelde toen omdat ik in m'n dagdroom meteen mensen op van die iele terrasstoeltjes zag zitten met een literaturelurige blik in hun ogen terwijl ik stond te stuntelen met m'n microfoon.

Ik heb de laatste tijd weleens bij andermans weblog rondgestruind om te ontdekken dat dingen irriteren. Dat is natuurlijk ook erg persoonlijk, maar de irritatie kwam vooral doordat ik afgeleid werd van wat ik zelf het allerbelangrijkst vond; het schrijven. Ik schrijf al sinds 2003. Eerst via web-log.nl en toen via een tijdelijk onderkomen bij iemand's webruimte en daarna de overstap gemaakt het 'zelf te doen'. Ik heb allerlei dingen geprobeerd. Ik heb zelfs een tijdje alleen observerend geschreven, dus over andere mensen in plaats van mezelf. Daar verloor ik veel vaste bezoekers mee, maar het was toen wat ik fijn vond om te doen.



Ik heb zin om arrogant te doen en een rijtje neer te zetten wat ik de voorwaarden vind van een goed werkend weblog. Natuurlijk loop ik risico om mensen voor hun hoofd te stoten, maar ik leer de laatste tijd beter tegen een stootje te kunnen en bovendien houd ik wel van een discussie, dus lah moar kommuh!

1) een goed werkende titel.

De titel heeft volgens mij geen korte titel nodig, als de titel/je url maar blijft 'hangen'. Het moet pakkend zijn, bij je passen, iets vertellen over jezelf of waarover je weblog gaat. Mensen herkennen je titel dan sneller. Omdat het 'hangt'. Misschien vergelijkbaar met een liedje.

2) heldere layout.

Ik vind zelf al die glitters, gifjes al dan niet bewegend, veel plaatjes, zijbalken met veel tekst, veel linkverwijzingen alleen maar storend voor de rest van je weblog. Bovendien zijn sommige kleuren echt not done. Felrode achtergronden doen pijn aan m'n ogen waardoor ik sneller de tekst lees en snel weer wegwil. Ook layouts met veel bonte kleuren en ontieglijk veel plaatjes en foto's. Ik 'zap' meteen weer weg.

3) de tekst.

Als je in de eerste alinea kan boeien dan zit je goed. Denk ik. Dan maakt het volgens mij ook niet meer uit hoe lang je tekst is. Veel bloggers willen snel lezen en houden van pakkende, korte teksten. Ik geloof dat lengte er niet toe doet. (zoals bij zoveel andere dingen.)

4) schrijf wanneer je zin hebt.

'Ik geloof dat ik stop.' 'Ik heb er geen tijd meer voor' 'Ik heb het te druk' 'Ik heb geen zin meer'. Blah blah blah. Wie zegt nou dat je moet schrijven? Volgens mij ben je begonnen omdat je het leuk vond iets te schrijven en dat mensen je lezen? Toch? Ligt het aan de reacties van anderen? Dan haal je de comments eruit. Wie zegt dat je elke dag moet bloggen? Of elke week? Je stelt je eigen limiet en je eigen voorkeuren. Bovendien erger ik me mateloos aan die bloggers die om de haverklap stoppen, want, ... en dan weer ineens vol goede zin en moed opnieuw beginnen. Of nog erger, ineens zonder iets te zeggen hun url uit de lucht halen zodat mensen die de blogger al langer volgen zich zorgen gaan maken over de gesteldheid van blogger terwijl de blogger zelf alweer vrolijk opnieuw begint ergens anders. Stick to it, or don't.

5) Don't underestamate the readingskills of an intelligent reader.

Daar converseerde ik met meerdere bloggers over. Als je blogt en denkt dat mensen je nog steeds niet kunnen 'lezen' dan heb je het mis. Als je dat niet kunt handelen, it's time to quit. Je laat stiekem meer zien van jezelf dan je denkt. Natuurlijk zet je niet alles op je blog. Natuurlijk wil je dingen voor jezelf houden. Sommige bloggers geven ook toe dat zij sommige waargebeurde situaties een tikje overdrijven om de tekst beter tot z'n recht te laten komen. Maar als je denkt dat mensen geen echt beeld van je kunnen vormen, doordat je dingen vaag en onduidelijk houdt of dubbel, en je toch blijft bloggen, dan haal je de intelligentie van de lezer naar beneden. Intelligent people do read between the lines.

6) Varieer.

Als ik dagelijks bij bepaalde weblogs struin en het gaat telkens over dezelfde dingen dan haak ik af. Telkens iets over de hond, de kat, je kind(eren), nerderige computer-achtige shit, dat je weer een leuk programma zag op discovery, ik haak af. Natuurlijk is ook dat persoonlijk. En soms moet ik ook oppassen dat ik niet blijf hangen in m'n teksten. Want telkens maar hetzelfde wordt saai op den duur.

7) Make your blog a funny thing.

Last but not least. Bloggen is leuk. Je kunt je ei kwijt. Je kunt spelen met tekst. Je kunt mijmeren tot je een ons weegt. Je kunt vragen stellen, je kunt leren van je reageerders. Je leert mensen kennen. Je deelt. Het is geen moetje. Het is leuk.

En nu toch even op een soort van podiumpje gestaan met mensen zittend op hun iele terrasstoeltjes terwijl ik stuntelde met m'n microfoon. En alle mensen die nu verbolgen mokken, daar is een open podium voor, namelijk de reactiedoos. Be my guest.

Labels:


10:33 AM //
Share

de waarde van een waarde-oordeel.

woensdag 6 augustus 2008



We can never judge the lives of others, because each person knows only their own pain and renunciation. It's one thing to feel that you are on the right path, but it's another to think that yours is the only path. -- Paulo Coelho


Toen ik vanochtend, vroeg, in de trein zat, in een stille coupé, met de weilanden om me heen en de blauwe lucht, bedacht ik me dat ik me bij sommige mensen wel uit en bij sommige mensen niet. Ja, logisch, zul je denken, maar ik bedacht me dat die knoop in m'n maag, die ik zo nu en dan eens voel, en soms erg pijnlijk aanwezig, door enorm schuldgevoel dat nergens op gebaseerd is, de ene keer meer aanwezig is dan een andere keer.

Soms kan ik met een stalen gezicht en een ietwat, soort van, stalen gevoel zeggen wat ik ergens van vind. Dan interesseert het me geen klap (meer) wat de ander denkt en vindt en voelt. Er is (te)veel afstand en (te) weinig binding om me ergens iets van aan te trekken.
Soms merk ik aan de openheid van een ander dat ik veel meer openheid (van zaken) kan/wil geven en dus vertel ik meer. Ik voel dat de ander, degene die luistert, meedenkt en meevoelt, geen waardeoordeel velt over wat ik vertel. Het (de verbinding) staat open.
Soms voel ik aan de ander dat hij/zij geen ruimte weggeeft aan openheid en dus word ik me ervan bewust dat ik wel een (afwijkende) mening heb maar ik durf minder goed te zeggen wat ik ergens van vind. Omdat het waardeoordeel gevoeld wordt. De afkeuring. Het sarcasme. Het oordeel geven.

Ik had afgelopen week een lang en goed gesprek met iemand. Een gesprek waarin ik, zoals ik me achteraf bedacht, helemaal mezelf kon zijn. Compleet met m'n nukken en grillen. Want ik ben niet altijd Jantje Vrolijk. Ik bedacht me in de trein dat ik de laatste tijd mensen tegenkom die steeds meer van me verschillen maar zonder waardeoordeel met me praten en willen weten wat ik denk. Wie ik ben. En dat is een openbaring. Dat is een goed gevoel.

Labels: ,


9:48 PM //
Share

through new eyes.

dinsdag 5 augustus 2008



'We come to love not by finding a perfect person, but by learning to see an imperfect person perfectly' -- Sam Keen.


Het stuurde me, als in een flashback, terug naar toen. Naast mijn (toen) beste vriendinnetje stond ik voor de spiegel in mijn geleende zwarte koltrui en geleende spijkerbroek. Beste vriendinnetje woonde in een heel groot huis en kreeg en kocht de meest mooie, dure kleding. Ik voelde me een moment een modern prinsesje.

Ik bracht wat oogschaduw op mijn oogleden en toen ik klaar was zonk mijn hart. Datgene wat ik zo vervloekte, wat telkens afbreuk deed aan het goede gevoel. Het was telkens maar tijdelijk. Het stopte als ik mijn bril op mijn neus zette en het moderne prinsesje was weg.

In de winterkou reden we naar de kroeg. De kroeg was in een kelder met als toepasselijke naam: The Basement. Daar liepen alle hippe mensen rond. Beste vriendinnetje kende veel hippe mensen. Er werd niet met me gesproken. Ik werd niet voorgesteld. Ik voelde me een buitenbeentje. Niet hip.

Ik opende de deur van The Basement waardoor een hete walm mijn brillenglazen in een ogenblik wazig maakte. Het was nerderig om mijn bril af te doen om ze weer schoon te maken. Het andere alternatief was met wazige glazen het risico lopen van de keldertrap te sodemieteren.

Vanmorgen was ik vrij en liep ik in m'n thuiskloffie rond. Geen zin om mijn lenzen in te doen liep ik rond met m'n bril op. Toen het tijd was naar m'n werk te gaan dubde ik even. Ik kon best eens een keer met bril op naar buiten. Ik had een hippe, trendy bril dus waarom niet?

Dat oude gevoel. Dat hield tegen. Het is raar hoe een heel oud gevoel je terugwerpt naar toen en hoe dat effect heeft op nu. Want temidden van volwassen mensen hoefde ik niet bang te zijn om afgewezen te worden, of het middelpunt te zijn van grappen en plagerijen.

Toen ik de deur opende van mijn werkplek kwamen de kinderen naar me toe gerend.

'Kalin!' riepen ze.
En toen zei E: (2,5 jr)
'Kalin, mooie blil!'


Labels: ,


9:03 PM //
Share

mono- en dialogen quotes.




Soms heb je van die ogenschijnlijke oppervlakkige gesprekken, bijvoorbeeld in een pauze onderweg naar de supermarkt, omdat je geen brood in huis hebt gehaald omdat je nog in de vakantievibes zat, of in een strandwandeling langs het water van Zandvoort of in een meer dan twee uur durend telefoongesprek. Of met een kind.

~ 'Als ik wist waar ik over tien jaar was en wie ik dan was, nam ik nu al voorzorgsmaatregelen.'

~ 'Kalin, kijk, ik heb waterpokken op m'n buik.' (gooit shirt over zijn hoofd.) Hij wijst een littekentje aan vlakbij zijn tepel. 'Kijk, Kalin, ook waterpokken.' Ik bevestig zijn constatering. Hij wijst zijn tepel aan. 'Kijk, ook waterpokken.' En als ik met m'n hoofd schud zegt ie: 'Neej! Dat zijn tietjes!' Hij laat zijn shirt weer zakken en trekt ineens aan mijn t-shirt. 'Kalin, ik wil jouw tietjes zien.' (En die vlieger ging dus niet op.)

~ 'Als ik bang was om verliefd te worden dan was het al te laat.'

~ 'Als men weet dat je single bent en je treft mensen die je kent en je lang niet hebt gezien, dan is vraag 1 altijd: 'Hoe is het?' en vraag 2 is: 'Heb je (al) een vriend(in)?'
Waar halen ze die maatstaven vandaan?'

~ 'Als dit het is, dan is het toch goed?'

~ 'Ik ga even naar de w.c.' ... 'Moet je alweer plassen?' ... 'Nou, nee, ik ga eigenlijk alleen even zitten.'

9:23 AM //
Share

i miss you like my coffee needs its sugar.

zondag 3 augustus 2008



Ik keek naar de nacht, vanachter een gesloten raam op de zoveelste etage, en vroeg me fluisterend af waarom het dan zo werkt. 'Waarom werkt het dan zo?'

Soms voel je het. Alsof je voeten als vanzelf minder vast op de bodem van de grond staan. Er is niets dat je ertegen doet. En het golfje in je buik, zoals de lift snel van etage naar etage gaat en dan stopt, voelt raar maar fijn, maar dat minder vast op de bodem van de grond staan is oncontroleerbaar.

'Waarom werkt het dan zo? Dat ik een verbinding voel met iemand, en die persoon zich terugtrekt, en iemand anders de verbinding met mij voelt, maar ik niet op de manier zoals hij dat voelt? It seems not fair. Not fair at all. Op een zwakkere dag, of nacht, kan ik daarvan een traantje laten. 'Waarom werkt het nou zo?'

Verliefd raken is het meest kwetsbare gevoel ik me kan voorstellen. En op het moment dat ik mijn voeten lichtjes voel zweven boven de vaste grond, is er een onmiddelijk gevecht om weer daar te belanden, waar ik de controle heb. Liefde en angst werkt niet samen.

Ik weiger mijn herinnering aan weg te stoppen, af te doen als verkeerd of als een vergissing, want dat was het niet. Als je verliefd aan het raken bent, langzaam beseft dat je meer verbinding voelt dan je aanvankelijk dacht, het niet weg te stoppen valt, ook al doe je zo je best, je niet wilt toegeven, koppig vecht tegen je gevoel, ... het sloop erin. Als een liftje in je hart.

and I hate the phone,
but I wish you'd call,
thought being alone,
was better than, was better than...
-- Joshua Radin.

De lift vloog tot de bovenste verdieping, met een uitzicht op de nacht met zoveel lichtjes en sterren in de lucht. Misschien is het nu wel erg tijd om die lift naar de begane grond te sturen en onklaar te maken.

Labels:


10:46 AM //
Share

only for the wild ones. but not now.

zaterdag 2 augustus 2008



Dus ik Sjon gebeld. Sjon zei dat ik niet op afspraak hoefde te komen vanmiddag. Ik nam de bus en moest er bij de eerste halte uit. het stond met grote letters op het raam: Sjon's Tattooshop. en toen ik de weg overstak en voor de geopende deur stond kreeg ik een rolberoerte; er waren vijf zwaar getattoeerde mensen voor mij. bovendien lag er een dikke (duitser?) vent op de stoel die al 'geholpen' werd. ik draaide me op m'n hielen om en liep weg.

Het ging dus niet zoals gepland. Ik kocht een krantje en zakte neer in de loungestoelen van een terras aan de Waalkade, bestelde een verse jus en een stuk appeltaart. Toen de andere serveerster alles kwam brengen kieperde zij bijna het stuk appelgebak over de buurman. Ik betaalde, las het (wereld)nieuws, dronk en at en ging terug naar het station.

Heb je dat ook weleens? Dat je een beeld krijgt bij een bepaald persoon, laten we zeggen de lange, over de twee meter, man schuin tegenover je die met zijn armen slap langs zijn lijf alleen maar op een punt gefocused naar buiten staart en bedenkt dat die man een piepstemmetje heeft. Ja, die man piept. En als ineens zijn vrendinnetje opduikt bij Nijmegen Dukenburg, hij ineens een hele zware stem blijkt te hebben. Dat je dan denkt: Dah kan nieh. Dah kan nieh!

Het liep dus niet zoals gepland.Bovendien besloot onderbuurman wederom zijn stereoinstallatie te laten knallen. Ik luisterde zelf naar Joshua Radin's zachte stem. En ik wilde écht dat alles in orde zou zijn, maar die F-ing onderbuurman met zijn F-ing stereoinstallatie, yadayadayadah!.

Ik wilde graag muziek luisteren en niet halverwege een liedje het gevoel hebben met stoel en al weggetrild te zijn. Ik pakte m'n sleutels en liep naar beneden. Nadat ik op de deurbel gedrukt had wachtte ik. En ik wachtte. Ik drukte nogmaals op de deurbel. Geen sjoege. Nee, logisch als dat stomme ding zo hard stond! Maar wacht even, hij zat natuurlijk prinsheerlijk buiten in zijn achtertuin naar de vissen in zijn vijver met stromende waterval te kijken. Ik liep achterom. Ik voelde me ietwat ongemakkelijk. Ik gaf mezelf al een geimproviseerde mantra mee: Gij zult niet trappen in de kletspraat van onderbuurman. Gij zult eerlijk zijn en blijven en bedanken voor de invitatie om in de achtertuin vissen te gaan kijken. Oke dan.

'Meneer de onderbuurman?' riep ik van achter een oude houten poort dat na een duwtje omver zou vallen.

'Uh oh. volgens mij komt iemand verhaal halen.' hoorde ik iemand anders zeggen. Prompt ging een deur open. Ik keek naar een enorme, enorme, een enórme buik met haar. Veel haar. Voor me stond een over de twee meter holbewoner. Met een enorme buik met haar.

'Waar is onderbuurman?' piepte ik en forceerde mezelf ondertussen naar zijn gezicht te blijven kijken.

Toen stond onderbuurman op. Hees zijn kleurrijke knalrode met wit en gele zwembroek op. Ik spotte witte badstofsokken in donkerbruine slippers.

'Of de radio wat zachter mag. Ik tril boven weg.'

Dat werd geregeld. Goed zo. Ik had meteen geen zin meer in Joshua's zachte stem. Ik moest bijkomen van een dagje waarin alles anders liep dan gepland was.

Labels:


10:38 PM //
Share

I see blogpeople!




'Voyage upon life's sea, to yourself be true, and, whatever your lot may be, paddle your own canoe.' -- Sarah Bolton, 1851.


We hadden het over hele andere d'inge~n, zei ze, ze wilde met me praten over inspiratie. En daar moest ik zo om lachen. Maar praten over andere d'inge~n leverde inspiratie op, al dan niet meteen zichtbaar. (Want in de trein terug naar huis was er veel om over na te denken.)

De zee was mysterieus, mooi, stabiel en tegelijkertijd ongrijpbaar. De zee leek koud maar toen ik met mijn voeten erin wandelde, was het meer lauw. De zon scheen fel, het zand knisperde onder mijn voeten en de tijd was weer weg. Ik kon zo genieten van de tijd die er even niet meer was.

Hoe het werkt met die verbindingen. Inge tekende een onzichtbaar cirkeltje op de houten strandtafel. 'En dan met jezelf in het midden.' Grote punt op de strandtafel. 'En jij hebt een verbinding met die persoon en die persoon neemt er wat van op en heeft een interactie met die persoon..' Ik knikte. Ik geloof dat het zo werkt. Ja.




Ik keek naar de blauwe lucht. De blauwe lucht was een cadeautje geworden sinds terugkomst uit China. Er werd gesproken over reizen. Dat de één misschien reist om zijn/haar horizon te verbreden en de ander reist om te zoeken. Dat je ook best kon reizen in jezelf. Je ogen sluiten terwijl je in de achtertuin zat en dromen van een strand in Zandvoort. Maar toen ik in de trein zat onderweg naar Zandvoort, en voorbij Overveen was, rook ik de zee; het zout. Toen ik mijn flipflops uittrok en met blote voeten op het vochtige zand liep en naar de blauwe lucht keek, terwijl ik het lauwe water aan mijn enkels voelde, was het echt. Echt echt. Misschien dat ik daarom zo graag meer wilde dan alleen hier.

Zou het momenten verzamelen zijn? Een soort van levensplakboek? Waarbij ik de bladzijden langzaam om kon draaien en kon herinneren, bijna ruiken, hoe het toen was. Daar. Met die persoon. Op dat moment. Het reizen om te verzamelen. Dat was het denk ik.

Verschillende mensen heb ik door het bloggen mogen ontmoeten. Allemaal, stuk voor stuk, of het nu standhield of niet, mensen waar ik iets (moois) van heb opgepikt, heb opgeslagen, een moment (of wat) verzameld heb en in mijn plakboek geplakt heb. Daar hoorde gisteren ook bij.

*foto: inge.

Labels: ,


9:25 AM //
Share

let me show you a movie:

vrijdag 1 augustus 2008





...

9:23 AM //