Share

proefexemplaar!

vrijdag 31 oktober 2008



#286/365

Labels: ,


10:11 PM //
Share

Hij doet ut niet.

donderdag 30 oktober 2008



Het is niet hoorbaar zo, maar als een weblog hoorbaar zou zijn, dan kon je me horen
zuchten. Diep zuchten. Want? Omdat mijn internet plotseling kaduuk ging zo'n anderhalve week geleden. Ja, zomaar opeens. Plotseling. Ik hou best weleens van verrassingen maar dit zijn natuurlijk van die dingen die ik niet leuk vind. Dat kun je denk ik wel een beetje begrijpen. Zeker nu dat ik internet voor zakelijke doeleinden gebruik. Ook. Dus niet alleen voor de hobby. Dus als een weblog hoorbaar zou zijn, wat best wel leuk en apart zou zijn, dan kon je me horen zuchten. Heel, heel diep.

Maar, het laat je leren. Want, internet zet je meteen op en over de grens. Het sleept je mee in andermans weblogshit soap en brengt je in contact met mensen uit heel de wereld. Je volgt het nieuws, je bekijkt filmpjes en luistert naar hartstikke illegale liedjes die je met één handopdeknop kunt downlOOden.

Maar wat als je doucheputje verstopt zit? Ik weet, een naar onderwerp, maar het bracht me meteen back to basics. Aangezien ik niet echt loodgieterstechieken bezit, en bovendien een meisje ben met best mooie nagels, vertikte ik het in eerste instantie ook maar één poging te ondernemen iets aan het doucheputje te doen. Ik wilde een loodgieter bellen. Maar internet was kaduuk.

'Een telefoongids.'

'Een WAT?'


Ja, dat bestond. Het lag in mijn boekenkast. Maar ik kreeg een oergevoel. Ik wilde namelijk zeker een half uur kunnen douchen zonder een waterballet te veroorzaken en een zwembad te creeren die via de woonkamer via trap naar beneden ging als een verpletterende tsunami.

Ik stroopte m'n mouwen. Ik sjorde, rukte en deed. Ik maakte schoon. Ik kokhalste, trok vieze, smerige gezichten maar klaarde het klusje. Als een echte moderne vrouw.
Ik zette de douche aan. De waterstralen liepen als in een dans naar beneden. Ze vonden hun weg naar het einde en het bleef een einde. Daar waar de buis heen ging. Naar beneden. Ik loodgieterde en overwon.

En dát zonder internet, lieve mensen!

Labels:


11:34 AM //
Share

quote of the day:

zondag 19 oktober 2008



We hebben een weg nodig; niet om van hier naar daar te gaan, maar om van hier naar hier te gaan.

--Jakusho Kwong-Roshi

11:35 AM //
Share

straks in mijn handen.

donderdag 16 oktober 2008



Het lijkt nu nog een beetje op zwevende woorden op een pdf bestand, waardoor er geen vastigheid is; alsof dat tastbare danig ontbreekt. Het ontbréékt ook echt, ook al is het tastbare onderweg om een heel erg langwerpig, clean wit met zachtheid beschreven dingetje te worden. Per post.

De reserveringen zijn binnen. Meer dan ik dacht. In het begin dacht ik: het valt een beetje tegen. Mensen die ervoor heel hard riepen dat ze beslist mijn bundel wilden kopen, reageerden niet en vooral mensen die als de zogenaamde 'lurkers' meelazen (lezen) gaven hun naam en adres op. Zo kreeg ik onder andere dit mailtje:


'Ik lees al een poosje anoniem met je mee op het internet.
Je spinsels hebben me weleens aan het denken gezet
zorgden soms voor herkenning.
Daarom ben ik toch benieuwd naar je bundel.
goed te lezen dat je je droom aan het vervullen bent,
ik zou graag een bundel reserveren.'

F.J


witte koord.


Daarna groeide het. Ik ben trots dat deze mensen mijn bundel willen lezen en ik ben trots op dit stukje werk dat ik samen met anderen geleverd heb. Vanaf dag één geloofde ik in Witte Koord. Ik kan nauwelijks wachten om zelf de bundels te versturen naar de mensen die nieuwsgierig zijn, er óók in geloven en willen weten hoe het met Reva afloopt. Witte Koord valt onder de nur beschrijving poezie, bindwijze: ingenaaid, bladzijdes: 84 en heeft isbn nr: 978-90-813582-1-7 en is te koop voor: 10,95 euro via wittekoord@gmail.comc

Labels:


8:28 PM //
Share

Bij Hans.




Zo wilde hij lenzen. Voor de lol liepen we vorige week bij Hans binnen, pasten wat monturen en grapten wat met enorme zonnebrillen toen een verkoopster ineens heel hard riep dat

'DE KAMER VERLICHT MOET ZIJN IN DE AVOND ANDERS ZIET U NIETS!'

De klant waartegen zij sprak leunde verveeld en ietwat geirriteerd tegen de muur en schudde zijn hoofd.

'IK KAN WEL EEN NIEUWE BRIL VOOR U BESTELLEN MAAR ALS U 'S AVONDS DE KAMER WAT MEER VERLICHT IS DAT NIET NODIG!'

Een andere verkoopster vroeg aan ons of ze kon helpen. Ik lachte in mijn vuistje, wat de verkoopster opmerke. 'Ja, sorry, ik vind het een beetje komisch.' mompelde ik een beetje beschaamd.

'Ja, zij praat altijd zo hard. Daarom wil ik er ook MET M'N STEM BOVENUIT KOMEN!'

Labels:


8:57 AM //
Share

all the noises.

dinsdag 14 oktober 2008



all the noises.

http://www.met-k.com/noises-kaat.mp3



there are so many noises
so many damned noises
I can't hardly breathe
it aches too much
But do i sound like you?

it's my own personal chaos
all these noises in my head
I try my best to listen to you
but sometimes sounds get in the way
And do I sound like you?


A highly sensitive person responds strongly to sensations like sight, sound and touch.
This trait is a difference in temperament, not a defect. -- Elaine Eron.


Muziek: Marco Raaphorst.

Labels: , ,


1:43 PM //
Share

'Welke oetlul metselt een doucheputje dicht?' --twitter.com




Zolang ik hier woon, in een rustig straatje ergens in het centrum van een middelgrote stad in het zonnige zuiden van Nederland, is er heibel met de semi particuliere woningbouwvereniging en zijn mannetjes. Die mannetjes zouden namelijk de boel moeten repareren maar dat doen zij dan met de zogenaamde Limburgse slag. Ja, ze komen uit Roermond daar die kanten uit.

Zo kan ik jullie vertellen over de lekkage jaren geleden en hoe dat allemaal ging, maar ik heb oorpijn en ik ben sjaggerijnig, dus ik vertel de korte versie.
Ze moesten de badkamer (opnieuw) betegelen. De witte tegeltjes waren op, zo murmelde Harry, en hij liet van die smerige wit-gelige tegels zien. Tja, het moest maar.
Harry betegelde de badkamer, gooide metselzooi in de w.c waardoor ik later de w.c bijna niet ontmetseld kreeg, en hij maakte het doucheputje in orde. Mag ik even herhalen wat ik net nog zei? Het ging dus met de Limburgse slag.

Het water in de douche wil sinds een paar weken niet weg. Of wel weg, alleen overstroomt de boel als ik eens heerlijk wil genieten van een lange, warme douche op een na-werkse dag. Ik kan dus welgeteld nu één minuut douchen. Ik dacht, ge-emancipeerd als ik d'r ben, laat ik die doucheput eens openen.

Maar wat blijkt nu? ...

KLIK

KLIK


Ik wil het er niet eens meer over hebben.

Labels:


10:22 AM //
Share

Ik ben hier,

maandag 13 oktober 2008



net zo als daar.
maar daar is niet zomaar hier.
en hier is steeds minder daar.


ondergronds.

Labels: ,


1:10 PM //
Share

Purmerendse Vrouwen.

zaterdag 11 oktober 2008



Het was zaterdagmiddag toen de moeder van Anne- Sophie geheel wankel aan het randje van het hockeyveld stond.
Ze keek bedremmeld van haar net nieuwe naaldhakken naar het modderige graslijntje. Anne-Sophie was nergens te bekennen. Of toch wel. Daar ergens aan de andere kant van het veld spotte ze haar dochter in een blauw tenue.

Eigenlijk had ze helemaal geen zin om hier te zijn. Er liepen vaders rond met flesjes bier, de moeder van Jasper en Jeroen riep continue dat Jasper en Jeroen moesten luisteren en haar buurmeisje Nicoline stond zichzelf weg te vreten achter
een suikerspinkarretje. De zoetigheid kwam haar tegemoet toen ze met haar Jeep Wrangler het industrieterrein was op gereden.

Ze tiptapte langs de zijlijn naar de overkant van het veld, zwaaide naar Anne-Sophie en stak verveeld een sigaret op.

' Mevrouw, u mag hier niet roken.'

Ze keek achterom waar de moeder van Lisanne stond en met licht afkeurende blik haar ogen van haar rode naaldhakken naar haar rok en truitje liet gaan in een snelle keuring en ze kon het verkeerd hebben maar zoals de moeder van Lisanne keek was het niet goed.

'Niet roken? Schat, ik sta toch buiten?'

Er werd ineens iets omgeroepen. Ze kon het amper verstaan. Het leek net alsof de moeder van Lorelei een ballon had ingeslikt. Met een ontzettend hoge stem werd de halve finale aangekondigd. Ze keek op haar horloge, drukte haar sigaret uit en bedacht zich dat deze hockeywedstrijd van dochterlief helemaal niet uitkwam. Ze zocht in haar handtasje en vond haar telefoon.

' Ja, dag, met Anne-Marie, ja, hallo, zeg, ik geloof dat ik die afspraak van vanmiddag moet verzetten. --- ' ja, ik zit hier op het hockeyveld en helaas zit mijn dochter in de finale. Ik bel je wel voor een nieuwe afspraak, joh. Ja, en dan doen we gewoon de hele metamorfose. Hoe zit je dan volgende week?'

' Mama, mama! We hebben gewonnen!' riep een enthousiaste Anne-Sophie toen ze met zilverkleurige beker in haar handen naar moeder rende. Moeder keek met frons op haar gelaat naar het foeilelijke kreng van een beker. ' Het is een wisselbeker!'
Ze trok haar wenkbrauwen op.

'Oh? Een wisselbeker? Nou, da's helemaal mooi. Kan ie daarna weer naar een ander toe.'

10:40 PM //
Share

money makes the world go 'round.

vrijdag 10 oktober 2008



Mijn vader fietste in één van de zwaarste winters door de wit besneeuwde straten om bij alle huizen de meterstand op te nemen. Om zo zijn centen te verdienen. Terwijl hij al die jaren ervoor een ervaren en goede keuken-, en tegel verkoper was. Als hij na een dag hard werken thuis kwam zaten de ijspegels aan zijn snorharen. Hij ging door het stof, en in dit geval het ijs, om inkomen te verwerven voor zichzelf en zijn gezin.

Ik droeg tweedehands kleding. Ik werd gepest om mijn slobbertruien. Wij hadden een zwart/wit televisie en vriendinnetjes wilden naar huis als ik televisie met hen wilde kijken. De lolo bal, hoelahoep en dolly dots platen gingen aan mij voorbij. Ik had zelfs geen zakgeld. We moesten blij zijn als we een sinaasappel konden eten, als extra fruit.

Afhankelijk zijn, financieel, is niet iets waar ik makkelijk over doe. Ik heb jaren geleden, met tal van baantjes mét bijbaantjes erbij,er altijd voor gezorgd dat ik mijn rekeningen betalen kon. Als ik iets overhield aan het einde van de maand, om gezellig naar de bioscoop te gaan of een hapje te gaan eten, dan was ik als een kind zo blij.

Ik heb ooit, een jaartje, een huursubsidie gekregen en zelfs ooit een half jaar in de ww gezeten. Met tranen in de ogen bij de balie staan van het gemeentehuis, met je briefjes en je hand opgeheven past niet bij mijn trotsheid. Nu nog heb ik het zeker niet breed. Als ik leuke, hippe schoenen wil kopen betekent het dat ik ergens anders op zal moeten bezuinigen.

Ik ken het losse leventje niet. Ik heb er moeite mee. Ik ben als de dood voor een minnetje en wil graag in de plus blijven. Maar de laatste tijd, met een veranderende privé situatie, worden dingen als budgetten op een andere manier onder de loep genomen. En als iemand dan zegt: 'Maar ik betaal wel' krijg ik spontane zin om met de ellebogen te porren.

Labels:


7:15 PM //
Share

me, myself & I.

donderdag 9 oktober 2008





4:44 PM //
Share

'you give me fever.'




Vannacht bevond ik me op een filmset. Ik wist het alleen niet, zat gezellig te chillen met vriendlief aan een gezellig tafeltje onder een parasol en genoot van een één of ander tropisch drankje toen de ober naar ons toekwam en vroeg of we even normaal wilden doen omdat we meespeelden als figuranten in een film.

Verder was ik getuige van een bankoverval. Ik stond buiten, op een zomerse dag, bij een gigantische draaideur en zag opeens twee mannen, waarvan er eentje zijn pistool richtte op de draaideur. Waarom ie dat deed was me geheel onbekend maar ik baalde er vreselijk van, liep van het muurtje vandaan en riep:

'DIT IS NOU AL DE TWEEDE KEER VANDAAG!'

Labels:


10:35 AM //
Share

elkaar helpen is leuk en goed.

dinsdag 7 oktober 2008



Peter Boorsma was zo behulpzaam om een banner te maken om, als je dat wilt en erachter staat, witte koord op je eigen weblog te promoten. Ik vind dat hij het mooi gedaan heeft. Iemand die ik alleen van naam ken die meteen zegt: 'Ja, dat doe ik wel even'.



zet de banner op je weblog en support witte koord!

Yvonne Vlaar stelde geen vragen en schreef meteen, in haar email, dat ze het héél erg leuk zou vinden om te tekenen voor. Ze ging zelfs diezelfde week al koord kopen om eens te gaan spelen en kijken hoe dat eruit zou zien. Binnen een week droeg ze de voor-, en achterflap over. Ik bedankte haar hartelijk!

Over Mirjam niets dan lof. Via twitter vroeg ik haar maanden geleden, heel brutaal, of ze mij kon en wilde helpen. Ik had inmiddels via een diepgaand gesprek met Gerjanne , over 'waar haal je energie uit, in plaats van dat het je energie kost', begrepen, écht begrepen, dat je moet zoeken naar je dromen maar niet alleen moet zoeken, maar als het je blijft 'achtervolgen' je er werk van moet maken. Omdat het je energie zal geven, in plaats van dat je energie verspilt. Mirjam, behulpzaam in de meest gevarieerde manieren, was en is altijd daar om mee te denken, kritisch te zijn en realistisch te blijven.

'Ik kan niet zo goed begrijpen dat mensen zeggen of beweren dat internet zo oppervlakkig is.' mijmerde M gisteren, toen we naar de tram liepen. 'Het is soms oppervlakkig, maar vaak ook helemaal niet.' En dat is precies wat ik de laatste paar maanden ondervonden heb. Het is een schakel van draadjes die verbinden. Mensen komen elkaar tegen, delen iets, hebben een interactie en gaan ieders weg, of verbinden zichzelf met elkaar. Op wat voor een manier dan ook.
Je ontmoet, praat, deelt en helpt. En dat is een mooi iets. Van dat internet.

Na 8 oktober sluit de kortingsaanvraag voor de bundel Witte Koord. Witte Koord is een gedichtenbundel maar met één verhaal. Over Reva Reijnen, een pubermeisje met pubergedachten en puberdilemma's. Zij is zoekende en zoekt helemaal in Spanje wat ze eigenlijk altijd al gevonden had en bij zich droeg. Maar soms is die zoektocht juist nodig om te zijn waar je staat.

' Als alles dat begint een einde heeft, dan komt het wel goed met mij.'


Labels: , ,


9:21 AM //
Share

wie ben ik?

maandag 6 oktober 2008



dit ben ik.

Labels: ,


6:49 PM //
Share

In mijn huis.

zondag 5 oktober 2008



Buiten waait het hard. De hoge haagse bomen zwiepen heen en weer en maken daardoor een zwaar ruisend geluid. Als ik 's nachts wakker word is dat het eerste wat ik hoor. Het is een nieuw maar herkenbaar geluid.

Ik bevind me in een cirkel en alles draait om me heen. Nieuwe woning, nieuwe mensen, nieuwe buurt en nieuwe stad. Nieuwe indrukken, nieuwe plannen en een nieuwe toekomst.

Begin dit jaar, met oud en nieuw, kreeg ik een sms-je. 'Ik denk dat dit jaar een goed jaar voor jou gaat worden.' en daarna *bliep bliep* een nieuwe sms: 'Ik denk het niet, ik weet het wel zeker.'

Daar dacht ik aan vandaag.

Labels:


3:42 PM //
Share

Inspiratie enzo.

vrijdag 3 oktober 2008



Haal je het uit een ander of haal je het uit jezelf? Zit het in een moment, een gedachte, een uitroep of een belevenis? Kijk je bij de buurman, je zus of vraag je het aan je leerlingen?

Wanneer heb je een goed idee, en wanneer moet je ernaar zoeken? Is zoeken ernaar wel zo oke, of komt het je vanzelf aanwaaien, als een zachte fluistering in je oor. Kun je door herrie je droom niet horen, je idee of je roeping?

Verzint de schrijver zijn verhaal door wat hij ziet of door wat hij opzoekt? Kan de persoon achter de woorden en zinnen van een toneelstuk alles zelf bedenken?

Labels:


10:02 PM //
Share

de verlate WoW.

donderdag 2 oktober 2008



rou·ti·ne [roetiene]
de; v 1 door gewoonte verkregen vaardigheid 2 normale gang van zaken


in de trein.


Dat alle rommel
Chaos -- een plek
moest krijgen,
alles op een
geordende stapel.
Recht --
alles dat scheef was
Recht,
Gelijk;
Ontrommeld
voelde bizar genoeg
als een bevrijding.

fragment uit Witte Koord. (all rights reserved.)

Reva is overal! KLIK!

Labels: , ,


12:22 PM //
Share

Mindvol.

woensdag 1 oktober 2008



Er ligt hier een boek in de boekenkast van Eckhart Tolle. De kracht van het NU.
Nu ben ik er ooit in begonnen maar kon m'n draai niet vinden. Het sprak over verlichting en de waarheid in jezelf en allerlei hatseflats waardoor ik het weg wilde leggen.

Via wegen en gesprekspartners ondervond ik mindfullness. Mensen die hebben geleerd te leven in het nu. Misschien denk je nu, waar gáát dit over, maar heel veel mensen leven niet in het nu. Zij leven vaak in het verleden of zijn (over)bezorgd over de toekomst, terwijl zij niet eens weten wat de toekomst brengen zal.

En ik doe dit dus ook. Het is wat de één fladderen noemt en de ander ontaarden. Ik had er schoon genoeg van terug te vallen naar toen en bezorgd te zijn over ooit. Ik wilde weten wat nu eigenlijk was.

Vandaag had ik een studiedag. Zonder dat ik erg in had vlogen m'n gedachten, tijdens de vele speeches, workshops en stukjes cabaret van hot naar her. Totdat ik me ervan bewust werd dat ik het weer aan het doen was! Ik was er niet helemaal bij!

Wat voelde ik nu? Wat merkte ik nu op? Waar ging het nu over? Wat was nu dan precies?
Ik droeg een zwart jurkje. Een antracietkleurige maillot, mijn zandkleurige uggly's en mijn haar zat vandaag in een slag. Ik voelde mijn tenen wiebelen op het schapenvachtje van mijn warme laarzen en voelde mijn billen in de leuning en zitting van de stoel. Het was donker om me heen en er was licht op het podium. Er werd om me heen gelachen en gepraat. Er waren zeer veel mensen aanwezig in de zaal. Ik zag een grote deur met een bordje 'uitgang' erop.

Ik voelde me ongemakkelijk. Ik voelde me naar eigenlijk. Waarom voelde ik me naar? Ik voelde me niet echt veilig want ik zat hier wel maar ik wist niet wat er gebeuren ging en die mensen van het cabaret haalden steeds onverwachts mensen naar voren. Of je nu wilde of niet. Om lekker te kijk te zetten. Wat ik verschrikkelijk vond.

Ik merkte op dat gros van de mensen hartelijk lachtten om de grappenmakerij van het cabaretduo. Ik voelde de tranen in mijn ogen prikken. Soms.
Waarom voelde ik dan die tranen in mijn ogen prikken? Ik merkte op dat de grappenmakerij veelal ten kosten ging van andere mensen. Over kleding, haardracht, opleidingsniveau en andere persoonlijke aspecten. Bovendien vond ik die meneer met zijn grote ronde bril een namaak Marc Marie Huijbregts op acid.

Ik voelde tranen in mijn ogen omdat ik naar huis wilde en wilde janken en wilde bellen naar vriend en wilde janken gewoon! Ik voelde me onveilig, naar en over de pis. Van een studiedag.

Nu zul je denken, was ze ongesteld geworden? Ja, dat ook. Maar belangrijker, ik voelde in het nu.

Labels:


6:25 PM //