Share

WERKBLOG.

zaterdag 31 januari 2009



Met het (uit)zoeken naar mogelijke (goede) bedrijfsplannen surfte ik rond op internet en vond ik dit.

De meeste ondernemingsplannen zijn een grote zakelijkheid, merkte ik. Waarom kan een bedrijfsplan niet gewoon ook 'ik' (of 'jij') zijn? Ook een bedrijfsplan zegt alles over wat je wilt gaan doen en wie je bent.

Tijdens het invullen van mijn energiewoorden:

creativiteit, verbinden, schrijven, projecten,beeld

organiseren, maatschappelijk,resultaat, maken

bedacht ik me ineens: Mijn weblog is al wat ik grotendeels doe. Het is misschien niet mijn weblog meer, zozeer, maar mijn werkblog.

weekwoord:

werkblog.

Labels: ,


3:10 PM //
Share

? Hart.

vrijdag 30 januari 2009



Hart op straat blijft levend. Omdat mensen nog steeds hartjes opsturen die zij (onverwacht) gespot hebben, fotograferen en naar mij mailen.


hart.


Valentijnsdag komt eraan. (voor de mannen: dit is op zaterdag 14 februari.) Een uitgelezen moment om harten te spotten, ze te fotograferen en naar mij te mailen.

check: hartopstraat.blogspot.com
mail naar: metkarin*@*gmail.com

Doen jullie mee?

Labels: ,


1:59 PM //
Share

Witte Koord Trailer.

donderdag 29 januari 2009



witte koord.

Labels: ,


9:00 PM //
Share

Kijk om, en loop weer door. deel 8.




Er stond een bruin stoffen fauteuil in de woonkamer. Als papa uit zijn werk kwam dan ging hij in die stoel zitten en klom ik ernaast. Misschien las hij een krantje of zette eerst de televisie aan voordat hij ging zitten. Dan legde hij zijn arm om mijn smalle schouders en voelde ik me goed.

Ik zat ook weleens alleen in die stoel. Omdat papa nog niet thuis was. Mama schraapte het koud geworden eten van het bord, liet bestek rinkelen en gooide hard de klep van de vuilnisemmer dicht.

Labels: ,


4:54 PM //
Share

Tijd van opruimen.




Afgelopen maandagavond bekeek ik mijn gangkastje. (Het is een houten kastje.) Zo op het oog geen bijster bijzonder ding, maar wel bijzonder voor mij omdat ik het ontwerp gemaakt had en een meubelmaker het voor me maakte. Het was volgestouwd met telefoongidsen, kerstkaarten en enveloppen, een nietmachine, paperclips, brievenopener, prittstiften en oude tien cent muntjes.

Toen de lade eenmaal open was begon ik met opruimen. Alle kerstkaarten daterend tot 2004 gingen in de vuilniszak, naast de gouden gidsen van jaren terug, en oude foto's van een interieur dat oud en versleten leek bij het moderne en strakke interieur dat ik nu had. Dertien jaar geleden kwam ik hier wonen. Mijn appartementje, mijn lucifersdoosje. Alles dat ik hier opbouwde, bouwde ik helemaal zelf op, brak ik soms eigenhandig weer af of streek het glad.

De herinneringen zitten in de muren.
In het zeil, de vloerbedekking.
In de tegels, het bestek en de lampen.


Toen ik halverwege het scheuren was; het scheuren van alle loze papiertjes, oude krabbels van oude vrienden, memo's en foto's die niet meer leken te tellen, kwam ik een vergeeld papiertje tegen met een tekst voor een poezie gedicht. Een zelfverzonnen gedichtje dat ik ooit schreef in tientallen poezieboekjes van allerlei kinderen van de basisschool waar ik vroeger werkzaam was. Dat gedicht kreeg ik zelf weer terug toen ik daar afscheid nam, om ergens anders aan het werk te gaan.

Elk wolkje dat je ziet
is een troost voor je verdriet
Elk vriendje dat met je lacht
geniet van dezelfde pracht
Elke bloem in de zonneschijn
zal blij zijn bij jou te zijn
Houd je dromen en je lach
en geniet opnieuw,
elke dag.


Met de tijd die gekomen is te gaan opruimen, komen de herinneringen als kleine papiertjes, foto's en memo's weer bij me terug.

Dit naar aanleiding van de gedichtendag.

Labels: ,


12:00 AM //
Share

Editie NL in de bocht.

dinsdag 27 januari 2009



Onder mom van we maken even lekkere televisie was Editie NL vandaag een aantal kinderdagverblijven in Hilversum gaan bezoeken om eens te kijken hoe makkelijk het zou zijn om zomaar naar binnen te wandelen met een smoes.

Naast het feit dat ik ervan moet kotsen dat Editie NL onder het mom van informatieve televisie deze item gemaakt heeft, vind ik dat ik de rest van de kinderdagverblijven en daarbij behorende mensen die er werkzaam zijn eens even moet gaan verdedigen.

Natuurlijk kan ik alleen spreken over mijzelf en het kinderdagverblijf waar ik werkzaam ben, want wij hebben een deurbel en na de ochtend brengtijden en middag ophaaltijden zijn wij in iedergeval bij de voordeur 'gesloten'. Als ouders zelf niet hebben gebeld dat hun kind opgehaald wordt door Jantje, Pietje of Klaasje, geven wij simpelweg het kind niet mee!

Tenslotte wil ik nog even benadrukken dat wij in Nederland nu niet moeten gaan denken dat elke school, peuterspeelzaal of kinderdagverblijf met hoge hekken met prikkeldraad, vingerprintsysteem, legitimatie controle of controlepoortjes beveiligd moet gaan worden.

Gaan wij onze kinderen meegeven dat nog altijd vertrouwen werkt of ontzettende angst?

Labels: ,


7:29 PM //
Share

Houvast.

maandag 26 januari 2009




1 iets waaraan men zich of waaraan men iets vast kan houden

Vasthouden
1 omvatten, omklemmen met de handen

2 niet afwijken van


'Vorig jaar wist ik niet waarheen ik ging. Die lange weg vooruit leek oneindig lang, een beetje donker en zonder antwoorden. Maar omdat ik tegen mezelf zei, in een soort van onmacht, 'laat het dan ook maar gewoon gebeuren' werd die weg vanzelf breder.'

Ik sprak iemand vandaag die met tranen in haar ogen aan het eind van de lange tafel zat en niet wist waar die weg naartoe ging.

'Die weg is altijd onzeker en niet te bepalen. Er gebeuren telkens onverwachte dingen. Ik weet dat het te makkelijk gezegd is om los te laten, want hoe doe je dat? Een ander, een buitenstaander, heeft altijd makkelijk praten. Want hoe doe je dat nou echt?'

'Ik wil het liefst vasthouden en bij me houden. Dingen onder controle houden; weten waar ik aan toe ben.'

Ik knikte. Want ik begreep.

'Ik heb je Witte Koord afgelopen weekend uit gelezen. Ik voelde me er verdrietig door.'

'Maar het heeft toch een 'happy end'? vroeg ik verbaasd.

'Maar ook zij kon niet vasthouden. Uiteindelijk.'

Ik dacht erover na. Of het zo wel was. Hoe haar perceptie was te interpreteren. Of ik dat uberhaupt wel kon.

'Toch liet zij ook los. En op het moment van loslaten gaan dingen gebeuren. In het vasthouden zit veel kracht, maar in het loslaten meer vrijheid. En loslaten gebeurt op het moment dat het moment goed is. Voor jou.'

Labels: ,


7:32 PM //
Share

Witte Koord Audio Boek.

zondag 25 januari 2009



De mensen die Witte Koord gelezen hebben zullen misschien precies begrijpen wat ik bedoel. Dat als jij je ogen sluit jij Reva kunt zien sjokken door het centrum met Lena naast haar, op weg naar een H&M omdat Lena perse nieuwe kleding wilt kopen en Reva niet zoveel zin heeft.

Of het kraken van een schommel bij de buitenkant van een kleine stad in Spanje, ergens waar de wind zachtjes waait, de zon schijnt en de algemene verlatenheid bijna voelbaar is. Waar Reva op versleten gympen op harde kiezelstenen loopt terwijl de zon op haar schouders brandt en zij zich afvraagt; 'Wat doe ik hier?'

Dat zij rammels in haar buik voelt telkens als zij naast Sjors bij de V&D zit en naar hem kijkt vanonder een sluier van donker lang haar.



Hoorspelen bestaan. Van die verhalen die vertelt worden en je ondertussen de geluiden hoort van voetstappen, bellen en piepende deuren. Niet als een geheel. Teveel los van elkaar. Niet vloeiend en filmisch. 'Want dat is niet wat ik wil.' riep ik meteen, toen het idee als een bruistabletje in mijn hoofd begon te borrelen.

Stel dat jij je oordopjes indoet en jij de podcast op je mp3 speler afspeelt, en je filmische geluiden hoort van een verhaal over een meisje op weg naar volwassenheid en daarbij behorende strubbelingen, inclusief een leegte in haar hart doordat haar vader er niet is, en jij je ogen sluit omdat het verhaal je meesleept naar een zoektocht. Stel nou. Stel nou dat ...

foto gemaakt door: Marco Raaphorst.

Labels: ,


7:15 PM //
Share

Kijk om, en loop weer door. deel 7.

zaterdag 24 januari 2009



Als ik uit school kwam wilde ik eerst, na sap en een koekje, naar mijn verkleedkist. Er lag een poncho in. Ik gooide hem niet over mijn hoofd om hem te dragen over mijn schouders, maar maakte er een rok van. Dan kon ik zwieren voor de spiegel of voor de televisie. Om mijn hoofd wierp ik een lange sjaal die mama achter bijeen bond zodat het voelde alsof ik heel lang haar had.

Ik was een dame. Een danseres. Een zangeres. Een entertainer. Een grappenmaker. Een vrolijke. Een expressieve. Een meisje.

polaroid.


Bij oma trok ik de oude hakpumps aan, pakte de jaren dertig hoed met veer en drapeerde een sjaal om mijn schouders en liep met versleten leren handtas door de kamer.

Ik was een actrice. Een toneelspeler. Een fantasierijke. Een meisje.


Op het speelplein bij oma en opa woonden jongere kinderen. Zij kwamen op bezoek en zaten in een halve cirkel terwijl ik opvoerde. Vertelde. Dramatiseerde. Inleefde.

Ik was een tantetje. Een jonge griet. Een goedlachse. Een troela.

Labels: ,


11:16 PM //
Share

Weekwoord.




Intuitie, kan worden omschreven als een "ingeving", een vorm van "direct weten", zonder dat men dit beredeneerd heeft.

* de directe perceptie van waarheid, feiten e.d., onafhankelijk van enig redeneerproces
* een feit, of waarheid die op deze wijze is waargenomen
* een scherp en snel inzicht
* het vermogen of eigenschap van een dergelijke snelle perceptie of direct inzicht.

bron: wikipedia.

Labels: ,


11:42 AM //
Share

Meeleven met.

vrijdag 23 januari 2009



Het werd opeens een bizarre pauze vanmiddag toen de leidinggevende met telefoon in haar hand de pauzeruimte binnenkwam na een telefoontje van een oversture moeder. Of wij het nieuws al gehoord hadden.

Het nieuws liet ons achter in stilte en kippenvel. Zo'n soort kippenvel wat je liever niet te lang wilt voelen en zelfs een dikke trui aantrekken niet zozeer helpt. Soms gebeurt er iets in een ander land, en omdat je je een klein beetje kunt verplaatsen, plotseling, in een zo'n soort moment, lijkt het opeens zo dichtbij.

We bespraken met z'n allen situates in het verleden die makkelijk uit de hand hadden kunnen lopen. Een medewerker van de pakketdienst die met een rotgang het terrein van het kinderdagverblijf op kwam rijden en agressief werd nadat een leidster hem erop aansprak. Of die keer dat ik in een gang stond met de vader en zijn zoon, die hij ten alle tijden niet mee mocht nemen wegens een verbod via de rechter, maar toch al bij de arm had en ik hem in die gang wilde houden terwijl collega met de overige kinderen snel naar de groep ging met de deur op slot en de politie belde. En ik maar dacht, dit is zo'n moment waarin kalmte zo belangrijk is en ik moet tijd rekken totdat de politie komt en elke minuut uren duurt. De tijd zo langzaam gaat. Zo langzaam.

De collegaleidsters in Belgie hadden geen tijd om kalmte te bewaren vandaag. We waren er diep van onder de indruk en geschokt.

Labels: ,


9:45 PM //
Share

De wet van duidelijkheid.

donderdag 22 januari 2009



Vanmorgen had ik om elf uur een afspraak en ik was vijf minuten te vroeg. Langs ramen en brandende lampjes liep ik naar de enorme groene voordeur. Na een beetje trekken en duwen, (ohw, het was dus toch duwen) liep ik naar binnen. Het kreeg al meteen een ontzettende lege indruk.

Ik vroeg me af of er personeel rondliep. Er liep geen personeel. Er was wel muziek op de achtergrond en links en rechts had ik toegang tot een ander vertrek. Na een ine-mini-mutte liep ik naar links. Het was er, qua inrichitng, best leuk en gezellig. Hip ook wel. Ik trok mijn jas uit en legde mijn tas op de stoel naast me. Me ondertussen afvragend of ik dan een kopje koffie kon bestellen. Dat kon dus niet.

Na elven zag ik in de hal iemand langslopen. Daarna liep de persoon het vertrek binnen waar ik zat. Ze gooide haar wenkbrauwen omhoog.

'Goeiemorgen, ik heb een afspraak om elf uur met C van der W.'

Ze knikte en mompelde een 'oke' en ging weer. Ik had inmiddels ont-zet-ten-de zin in koffie. Maar verder bleef het er leeg. Ik pakte er maar een dikke Linda bij. Op de eerste bladzijde las ik een comment van een lezeres die de Linda ook te dik vond. Zeker als je dan ook een hernia had.

Opeens gooide iemand de deur open en liep recht op me af. Een jongeman met een vaal zwart shirt en een theedoek in zijn achterzak.

'We zijn gesloten.'

Ik fronste mijn wenkbrauwen.

'Maar ik heb een afspraak met iemand om elf uur.' piepte ik.

'Als je dan sowieso in het cafe wilt plaatsnemen?'

Hij liep weer weg. Ik nam mijn spullen en de dikke Linda maar mee.

Buiten zag ik mijn afspraak aan een deur rammelen. Hij ging niet open. Vervolgens liep mijn afspraak naar de overkant om toch maar eens in haar agenda te kijken of zij niet een verkeerde afspraak gemaakt had. Ik belde op.

Nogmaals liep mijn afspraak naar de grote groene deur. Ik vertrouwde het niet en liep er ook heen. Hij zat op slot. Op slot?

'Meneer, de deur zit op slot en mijn afspraak staat voor de deur.'

'Maar we zijn gesloten!' riep hij geirriteerd.

Ik liet de dikke Linda maar liggen. We gingen wel ergens anders praten. Waar de deur gewoon geopend was en mensen gewoon koffie konden drinken. Trouwens, een capuccino leek een beter idee.

Labels: , ,


9:37 PM //
Share

KinderKunst.




polaroid.polaroid.

Labels: , ,


9:48 AM //
Share

En toen: 'Hoe lief ben je voor jezelf?'

woensdag 21 januari 2009



Over lief zijn. Voor jezelf. Dat wij (vrouwen), lijkt het wel, niet zo lief zijn voor ons zelf. Waarom dan niet? Waarom moeten we zoveel? Waarom kunnen wij (vrouw)mensen niet eens even genieten van een kopje koffie op de bank? Een boek lezen? de boel de boel laten? Luieren? Niets doen?

'Dan zegt mijn man: 'laat alles nou eens even staan, en ga eens even zitten!'

Maar dan zit ze niet rustig want in haar hoofd moet dit nog en dat nog en ook nog.

Wat is dat toch dat mensen zichzelf zoveel opleggen wat moet, terwijl niemand zegt dat het moet behalve dat stemmetje in het hoofd? Dat schuldgevoel soms zo diep zit, of het nu onzin is of niet, dat lief zijn voor jezelf simpelweg een opgave wordt.

Mensen gunnen elkaar soms heel veel, alle liefde en zorgzaamheid in de wereld. Waarom het dan niet gunnen voor jezelf? Wat is dat dan? Precies?

Labels:


9:31 PM //
Share

'Slaaf van jezelf.'

dinsdag 20 januari 2009



Er stonden een aantal mensen in het tussenstuk van de trein te wachten. De trein reed langzaam het station binnen van Utrecht toen de man voor mij, schuin achter zich keek naar mijn laptoptas.

'Ik zie dat jij je werk meeneemt. Zal je baas leuk vinden.'

Ik glimlachte.

'Dit werk is niet voor een baas.'

En dat voelde goed om te zeggen.

'Oh. Maar dan ben je toch een slaaf van jezelf?'

Ik schudde mijn hoofd.

Nee, slaaf van je baas, dat is lekker.

Labels: ,


6:57 PM //
Share

Ik bedenk.




IM. Identity Matters.


dus ik besta.

Labels: , ,


11:16 AM //
Share

Immer gerade aus.

maandag 19 januari 2009



Googlemaps. Witte Koord. Visitekaartjes. Strippenkaart. Paraplu.

Maar aan mijn paraplu had ik niet veel. Hij klapte telkens om. Voorbij de Prinsestraat en de Piet Hein Straat ging ik naar mijn eerste afspraak. Niet helemaal een vastgestelde, maar eentje die zo uit de losse pols via de benenwagen tot stand zou komen. Onder het mom: 'doe eens gek, netwerk je de blubber, en wees enthousiast.'

Ik sprak de eerste kandidaat/bijna afspraak/zelfstandige onderneemster van een tekstbureau via de intercom. Of ik toch een afspraak wilde maken. Ze had een klus en dus geen tijd.
Dat was ingecalculeerd; ik had nog een adres. Via onbekende straten, louche garagehouders en fluitende jongens in oude Volkswagen Polo's, kwam ik bij een grote flat. Ik drukte op het knopje, wachtte wat maar geen sjoege. Dat was erg jammer. Ik wilde eigenlijk mijn aankomst niet helemaal in totale stilte voorbij laten gaan. Ik zocht wat in mijn tas, pakte een visitekaartje en dropte het in de brievenbus.

Via dezelfde weg terug, langs louche garagehouders en wederom fluitende jongens in andersoortige auto's, stond ik weer voor dezelfde intercom. Dit keer om niets te zeggen, maar om mijzelf achter te laten. Je wist per slot van rekening maar nooit.

(En even later, zoals de straatkrantenmeneer voor me zong, toen ik op de roltrap naar boven gleed, 'We're rockin' in a free world!')

Labels: , ,


7:06 PM //
Share

Overdenkertje.

zondag 18 januari 2009



'Het hele leven is al een grote haastklus.'
what's the time?

Labels: ,


11:06 AM //
Share

De weg van bruistablet naar het glas water.

vrijdag 16 januari 2009



Niet te vergelijken met een storm in een glas water.

Het was even zoeken naar een naam. Hoe zou je nu het beste dat idee kunnen omschrijven? In een woord? Soms loop je ergens, 'minding your own business' en PLOP, daar is de naam. Alsof het meteen past als een voet in een nieuwe schoen.

En van een naam komt er een website. Nee, het is nog even in een opbouwfase, het staat nog niet als een huis, maar zeer binnenkort wel en dan kan er geblogd worden.

Aldaar.

Labels: ,


10:35 AM //
Share

Teruggevonden:

donderdag 15 januari 2009



I WALK THE LINE.

er staat iemand
in het midden van de lijn.
hij kijkt achterom
gebaart te lopen
eroverheen.

wat doe je als
de lijn voor jou korter is
dan de zijne,
over de drempel heen
er voorbij
want het is niet iets
en niet niets
het is op de lijn,
onderweg.

Labels:


2:00 PM //
Share

In cobalt.

woensdag 14 januari 2009



Het was pikkedonker. Het was koud, er lag ijs op het meer. Via een schijnwerperlicht bekeek ik de waterkant. Er was complete duisternis behalve een schijnend licht.

Er stond een jongeman aan de rand. Hij had zijn kleding uitgedaan en stond voorover in een schaatshouding stil aan de rand van het meer. Zijn blote voeten op het koude ijs. Tijd leek stil te staan. Het licht leek troebel en wazig. In zijn cobaltblauwe onderbroek liep hij, in schaatshouding, in zijn blote lijf, het ijs op. De verte in. Uit het licht.

Labels:


9:23 PM //
Share

Kijk om, en loop weer door. deel 6.




Het was een doodnormale dag en mama en ik liepen samen door de stad. Ik weet dat het regenachtig weer was en mijn mama geen paraplu bij had en geen regenjas. Ze liep naast haar fiets in de regen en wilde even naar de Hema.

Ik weet het nog precies. Als ik mijn ogen sluit sta ik daar gewoon weer. Tussen de borstels, kammen en elastiekjes. Papieren zakdoekjes, nagelvijlen en creme-pjes. Volgens mij was mama even ergens anders en regende het ondertussen met bakken uit de hemel. In mijn beleving was het gewoon stromende regen. Heel hard.

Ik zag, in een onderste schap, van die hele leuke kleurrijke regenkapjes. Plastic met een grappig detail erop. Ik leunde voorover, bekeek de regenkapjes en nam er eentje in mijn hand.

Het was de tijd van alarmloosheid. Als je slinks genoeg was dan kon je gewoon veel en goed jatten. Er ging geen alarm af, er stonden geen beveiligingsmensen bij de deur en er zaten geen onzichtbare streepjescodes op alle spullen.

'Kijk mama,-' riep ik toen we eenmaal buiten stonden en mama mopperde op het vieze weer.
'Ik heb iets voor jou, dan worden je haren niet nat!'

Het was de Robin Hood Methode. En nee, niet mijn laatste jatervaring.

Labels: ,


7:17 PM //
Share

Kijk om, en loop weer door. deel 5.

dinsdag 13 januari 2009



Er lijkt zich een gat te vormen tussen de herinnering van dreumes en peutertijd naar kleuterschap. De eerstvolgende herinnering die ik heb is van juffrouw Elly. Juffrouw Elly was een wat oudere kleuterjuf met een mooi bureau in de volle zon waar een enorme blauwe steen op stond. Zo'n steen met een doorzichtige gloed. Vooral als de zon erop scheen was ik erdoor gefascineerd.

Ik herinner me de dag dat we kringgesprek hadden en Ivar, het enige donkere jongetje, uit boosheid een kussen openrukte en allemaal kleine, zachte veertjes in de lucht zweefden. Ik zie het beeld nog voor me. Ik was erdoor vervoerd en vond het bijzonder. Het maakte blij en gelukkig, ook al was juf Elly heel erg boos toen ze terugkwam van een toiletbezoek en alle kinderen in de rondte zag springen en lachen tussen de puinhoop van witte veren.

Een andere keer stond ik met een schaar tussen een gangpad. De ene stellage bevatte plakspullen, gekleurde blaadjes en allerlei ander knutselmateriaal. De andere stellage bevatte prikpennen, priklappen en ook scharen. Ik pakte er een, keek om het hoekje en knipte prompt een hap haar uit m'n pony. Mijn moeder was boos toen ze me zag toen ik uit school kwam. De schoolfotograaf zou me met hap uit de pony zo op de foto flitsen.

Maar die blauwe steen. Ik vond het een mooie, mysterieuze steen. Ook al wist ik toen vast niet wat mysterieus was. Maar dat ik er steeds naar moest kijken was een feit. Ik raakte het ook aan als ik in de rij stond te wachten bij het bureau en ik hoopte op een sticker. Op een middag was niemand in de klas en nam ik de blauwe steen mee naar huis. Mijn moeder vroeg waar ik die steen vandaan had. Ik vertelde met stalen gezicht: 'Van juf Elly.' Maar mijn moeder had zo haar twijfels. Ze nam me aan de hand mee naar de kleuterklas, beval de steen terug te geven aan juf Elly en 'sorry' te zeggen.

Het was mijn eerste jatervaring.

Labels: ,


8:54 PM //
Share

Vorm.




het krijgt vorm.

Labels: ,


2:02 PM //
Share

Lopen op het water.

maandag 12 januari 2009



Of ik een stukje (weer) wilde schrijven voor Moois. Over ijspret en schaatsen en de winter en sneeuw. Over schaatsen? Ik krabde mezelf eens op mijn hoofd. Dat angstige gevoel dat ik krijg als ik denk aan lopen op het water. Ik herinnerde me ineens dat Petrus toen ook over water liep...


Gisteren liep ik met gezelschap langs de vele vijvers met ijs. Kinderen renden, schoven, vielen. Volwassenen deden het wat rustiger aan. Het was een mooie dag. Bijna onwerkelijk soms. Alsof ik bijna niet meer bedenken kon hoe het eruit zag hoe een echte winter zou zijn, maar het dit dus was. [lees hier verder.]




Labels: ,


9:43 PM //
Share

Los.




Los.



Labels: , ,


1:35 PM //
Share

Dan is het januari.

vrijdag 9 januari 2009



Het is een rare tijd. Temidden van sneeuwpret en de dagelijkse dingen, plan ik mijn nieuwe toekomst. Het is een toekomst vol verandering, vernieuwing en verbreding. Op persoonlijk gebied, werkgebied en sociaal gebied.

Het vat is open.

Aankomende maandag word ik verwacht bij een bureau die mij gaat helpen mijn werk te veranderen. Ik stop met mijn huidige baan. In stapjes. En het roer zal omgaan. Samen met getrainde mensen zal ik een plan gaan opstellen om langzaam maar zeker mijn sterke kanten en ambities om te draaien in nieuw werk. Creatief werk. Organiserend werk. Werk waarin mijn ideeen het licht zien. Waar ik energie van zal krijgen in plaats van dat het me energie kost.

polaroid.


Soms heb je een plan in je hoofd en duurt het even voordat het vorm krijgt. Maar als het dan uiteindelijk vorm krijgt, en je er zelf mee aan de slag gaat, is de verandering voelbaar. Merkbaar.

Ik wens mezelf veel succes.

Labels: , ,


10:55 PM //
Share

Rekbaar.

donderdag 8 januari 2009



polaroid.


De eenheid die je samen hebt,
als een onzichtbaar elastiekje,
kun je uitrekken naar allerlei kanten.
Maar het elastiekje komt altijd
weer terug als je het loslaat.
het knapt niet, het rekt alleen.

Labels: ,


9:22 PM //
Share

Kijk om, en loop weer door. deel 4.




Ik maak even een sprong in de tijd. In de tijd van nu naar toen, maar ook van klein naar veel groter. Het telt 1985.

Er was hectiek. De witte peugeot was verkocht, het koophuis ook. Weinig geld. Als de appels niet meer in de fruitschaal lagen, dan hadden we gewoonweg geen fruit meer die week. Nieuwe buurt, nieuwe kamer, en ik ging meerdere malen met armen over elkaar mokkend naar boven. Er zat een stom groen bos tegen de wand geplakt waar mijn bed tegenaan gezet was. Ik miste mijn vriendinnetjes, school en mijn buurmeisje. Het rook er nog naar verf en ik haatte het. Ik was twaalf en ik haatte het!

De winter zette in en was streng. De sneeuw viel en bleef liggen; een witte wolkendeken lag wekenlang over het zuiden des lands en papa kreeg eindelijk, na jaren werkloosheid, een nieuwe baan; de meterstanden opnemen bij de mensen thuis. (Toen nog met pen en papier.) Op de fiets, want de auto was verkocht, was papa hele dagen aan het werk in de gure vrieskou.

Ik herinner me dat ik beneden naar de zwart-wit televisie aan het kijken was en papa met fiets aan de hand het paadje op liep, helemaal verkleumd en met ijspegels hangend aan zijn snor. Hij hinkte de gang in, kon zijn handen niet meer bewegen en zijn ogen traanden waardoor zijn wangen weer pijnlijk werden. Er kwam die winter een elfstedentocht.

De herinnering dreef naar de achtergrond, maar sinds deze constante graden onder nul voel ik enorm respect voor mijn vader. Hij ging door weer en wind geld verdienen om zijn gezin te onderhouden.

Een soort vroeger.


polaroid.

Labels: , ,


10:07 AM //
Share

Kijk om, en loop weer door. deel 3.

woensdag 7 januari 2009



polaroid.

Labels: ,


7:47 PM //
Share

Kijk om, en loop weer door. deel 2.

dinsdag 6 januari 2009



Ik lag bij de buren in de slaapkamer, zo vertelde mijn moeder, en ik vond het er maar niks. Bij het binnenbrengen; ik bij mijn moeder op de arm, bekeek ik de andere ruimte en zag dat het niet mijn eigen kamer was. Ik werd in een soort van campingbedje gelegd en de gordijnen werden gesloten. Ik kan me zo voorstellen dat mijn moeder me bemoedigende woorden toesprak. Zoiets als: 'Ga maar lekker slapen.' Maar ik bekeek de wanden, de meubels en mijn campingbedje en vond het maar niks.

Misschien kun je zelf je allereerste herinnering niet meer helemaal terughalen, maar ik weet dat ik, toen ik heel klein was, in mijn eigen kamer met tranen over mijn wangen bij het raam stond omdat papa en mama even op visite gingen bij Geert en Anneke, de buren, en ik wist dat ik alleen achterbleef met babyfoon. Ik drukte mijn neus tegen de koude ruit en zag mijn moeder naar boven kijken. Volgens mij regende het die zomeravond. ...

Labels:


10:03 PM //
Share

Want zoveel is zo drempelig.




Misschien heeft het wel te maken met zelfbeeld en eigenwaarde. Het kleiner maken dan je bent, wat nergens voor nodig is, of je zorgen maken om dingen die er nog niet zijn, misschien wel gaan komen, misschien kunnen tegenvallen, of waar je vooral de controle niet over hebt.

Misschien is het zoiets als plankenkoorts. Alsof je zingend door het leven huppelt en je ineens beseft dat mensen mee kunnen luisteren en je daardoor bedenkt dat je zangkunsten niet zo mooi gevonden worden en je daarom maar je mond houdt.

Of het is een soort van zwemmen in het diepe waardoor je de bodem niet onder je voeten voelt en je paniekerig wordt omdat de bodem veels te ver daar beneden is, in het oneindige.

Dat alle nieuwe dingen niet automatisch tralala omarmd worden maar bekeken van een afstandje, het liefst ergens vanuit een veilige plek, zoals je telkens het gevoel hebt een verhuizing achter de rug te hebben waardoor je naar een nieuwe school moet en je telkens weer een nieuw klaslokaal binnen stapt met onbekende leerlingen die je afwachtend aanstaren.

Met de nieuwsgierige vraag in hun ogen:

'Wie ben jij?'

Het is misschien het allerfijnste als jij je kind kan laten opgroeien met een enorm gevoel voor zelfkennis en eigenwaarde, en het zelf standvastig en met kin omhoog de wereld inkijkt, ongeacht de nieuwe situaties en ongeacht de tegenslagen. Met een hoed op het hoofd vol met positieve blik en tralala.

Labels:


9:38 AM //
Share

Trudy wil zo graag zeggen.

zondag 4 januari 2009



'Ik werk sinds kort 40 uur. Da's best veul, maar da's beter dan helemaal niets. Met niets sliep ik onder de brug. Kik. Doar. En da's gin pretje, kan ik je meedelen. Maar bij die ene huis, met die grote direkteur, met die unne lange jas, dah witte gij nieh natuurlijk, daar was ik twee jaar lang. Eerst. En dan moette aan het werk gezet. Best fijn, want dan kunde later zelf meer kopen.'

...

'Het was daar wel een bietje gek. Af en toe dan. Als ge een mes moest lenen dan schreven ze dah op. En als er dan een mes weg was, dan moest iedereen lopen zoeken. Dah war ook een bietje stom; allemaal zoeken naar een mes. Maar ja, zo was het daar. Streng.'

...

'Die Hindoestaan, die het nou een kei goej baan. Hij had ook papieren he. Ik heb geen papieren. Ik heb gewerkt bij een uitzendbureau maar bij een werk liep ik weg. Dah von'k tien keer niks. Nu hebben ze mij ergens anders geplaatst. Ik werk 40 uur, witte wel. Da's best veul. Best veul, maar beter dan niets. Ik sliep eerst onder die'unne brug.'

Trudy met haar grote tas en fox hondje Jannes onderweg.

Labels:


5:45 PM //
Share

Kijk om, en loop weer door. deel 1.

zaterdag 3 januari 2009



Pas geleden bedacht ik me, hoe het geweest zou zijn als ik de hele weg van baarmoeder, indaling tot de weg naar het licht, bewust meegemaakt zou hebben. Mijn broer had een theorie dat het misschien wel hetzelfde was als reincarnatie. De ziel volgt zijn weg van het donker naar het licht. Wedergeboorte.

Het lijkt me helemaal geen pretje om te midden van hevige draaikolkerige weeen, jezelf zonder enige controle naar beneden te voelen gaan, zodat je jezelf door een soort nauwe buis moet zien te wurmen, omdat het echt niet meer terug te draaien is. Een vroegtijdige overgave. Het begint dan al. Zoals daarna alles in het leven een grote overgave zal zijn. Met je schouders wringend door nauwe obstakels.

Naar mijn weten, zoals mijn moeder mij altijd verteld heeft, ben ik geen huilbaby geweest. Ik zag het licht, keek verwonderd om me heen en heb alles zoals in een totale overgave aanvaard. Dat de controle pas veel later om de hoek kwam kijken was toen nog helemaal geen issue; in een donkere kamer slapen wilde toen al niet meer lukken. Ik was verknocht aan het Licht.

Labels:


11:54 AM //
Share

Je boek uitgeven in eigen beheer: De voor- en nadelen op een rijtje.

vrijdag 2 januari 2009



'Moest je een paar jaar geleden nog leuren bij uitgeverijen om je boek te laten publiceren - met het risico dat niemand zijn handen er aan wilde branden - tegenwoordig is het maar al te makkelijk om een bundel in eigen beheer uit te geven. Mogelijkheden te over. Compleet met ISBN-nummer. Wat zijn nu eigenlijk de voor- en nadelen? Ik vroeg het aan drie loggers die in 2008 via een andere weg hun schrijfsels uitgaven: Victor de Keijzer, Sanne en Karin. Ook vroeg ik litarair agent Ramon Stoppelenburg en logger Ronald, die zijn weblogposts bundelde, naar hun mening.'

Wat is er eigenlijk zo leuk aan uitgeven in eigen beheer?

Victor
: "Omdat je erg betrokken bent bij het proces en gedwongen wordt om na te denken over zaken als lay-out, digital printing, promotie, distributie, redigeren. Zo leer je tussendoor nog eens wat bij ook. En bij mij persoonlijk staat nog steeds voorop dat schrijven een hobby is, dus het moet ook allemaal niet te beladen worden. Ik zie mezelf bijvoorbeeld nooit op een boekenbal of een uitreiking van het een of ander."
Sanne: "Het uitgeven in eigen beheer is makkelijk, laagdrempelig en leuk voor een eerste poging. Maar het zegt niet veel over de kwaliteit van het geschrevene en na de eerste bevrediging van dat eigen boek wil je al snel meer. Het uitgeven in eigen beheer kan dan wel een extra zetje zijn om het een volgende keer goed aan te pakken."
Karin: "Dingen kunnen werkelijkheid worden, als je er zelf maar in gelooft. Het heeft er soms de neiging naar dat iets in eigen beheer uitbrengen een beetje een 'tja, ach' gehalte heeft. Ik heb boeken gelezen van schrijvers die via een uitgever een boek uitgegeven hadden met een enorm slecht in elkaar gezet verhaal waarin zelfs taalfouten stonden en de vormgeving om te huilen was. Ik denk dat die graadmeter niet klopt. Ik lees sommige weblogs waarbij ik denk: dat jij nog niet een boek schrijft. Sommige schrijvers hebben een agent; een bemiddelaar. Ik heb mijn werk zelf uitgegeven, met veel plezier!"

Lees verder bij de nieuwe editie van about:blank.nl

Labels: , ,


12:49 PM //