Share

Kijk om, en loop weer door. deel 13.

zaterdag 28 februari 2009



In de klas kregen we reken- en taallesjes waar je een voldoende, goed of onvoldoende voor kreeg. Of een cijfer. Voor taal hoefde ik niet in de zenuwen te zitten, ik had altijd een dikke voldoende tot goed.

Meneer Fransen zat meestal bovenop een bankje en haalde het stapeltje blaadjes tevoorschijn waardoor iedereen rechter ging zitten en de klas steeds stiller werd.

'Duncan. Een acht.'
'Mark. Een zeven.'
'Sybil. Een zes en een half.'

Als het om rekenen ging dook ik steeds verder in mijn stoel naar beneden. Wenste ik mezelf weg uit die klas waardoor ik daar ergens buiten was waar cijfers en voldoendes er niet toe deden. Waarom moest ik een cijfer zijn? Een dikke prima, een twijfelachtig of een slecht? Waarom stonden er ouders op het schoolplein in afwachting op het cijferrapport en moest die dikke prima gelden als een kroon op hun werk? Waarom was een oke tekening niet genoeg, een zes of een zeven? Waarom altijd meer? Waarom perfect? Ik hoopte op een lucht vol cijfers die ik weg kon blazen zodat cijfers er niet meer toe deden.

Ik wist toen al dat andere dingen, zoals lief zijn voor een ander, behulpzaam zijn, inzicht en talenten hebben net zo belangrijk waren. Ik wist toen al dat die krul door een lesje of die rode streep er niet zo heel veel toedeed. Daar hoefde geen dikke prima tegenop en zeker geen (hoog) cijfer.

Labels: ,


12:20 PM //
Share

Ik.

vrijdag 27 februari 2009



Zijn wie ik ben.

Tagged.

Labels: , ,


10:00 PM //
Share

Linkedin?

donderdag 26 februari 2009



Laatst legde ik in een discussie uit dat ik linkedin niet zo goed snapte. Het is een netwerk van beroepsmensen die bezig zijn op internet op allerlei vlak en elkaar toevoegen maar vervolgens hoor en zie je niets meer. Dat ik twitter wat netwerken betreft veel efficienter vind dan een linkedin, waarvan je wel zou denken dat het wat netwerken betreft meer van invloed zou zijn.

De beroepsmensen op linkedin staan compleet met naam, bedrijfsinfo en werkervaring op een internetpagina waardoor anderen die op zoek zijn naar partners, informatie of collega's meer zicht hebben op wat er in hun netwerk gebeurt. Maar ik vraag me af hoe efficient linkedin is. Wie heeft via linkedin een mail gekregen met de vraag om eens te sparren? Wie heeft via linkedin een opening gemaakt of gekregen om iets (meer) te gaan doen met een project? En hoe efficient werkt de interactie op linkedin? Want ik mis die interactie dus.

Vanmorgen kreeg ik een email afkomstig via linkedin. Van iemand die me volgen wilde omdat ik bezig ben met KinderKunst projecten op te starten. Mijn wenkbrauwen vlogen even omhoog. Uit verbazing ja, want werkt linkedin misschien dan toch?

Mijn linkedin Dinges.

Labels: ,


6:23 PM //
Share

Kijk om, en loop weer door. deel 12.




Ik viel pardoes een gat in mijn knie. Er kwam een beetje bloed uit en terwijl ik moest bekomen van de schrik en hard wilde huilen, hield ik me in.

'Valt wel mee, sta maar op.'

En als je tranen inslikte, op je kiezen beet, dan viel het ook wel mee. En liep ik gewoon door.

Met rolschaatsen, fietsen leren, struikelen over mijn x-benen, gewoon onoplettend of botsend tegen een ander vriendinnetje was het vallen en opstaan. Soms vallen met een smak, dan gewoon een beetje hard zijn en dan weer verder. Ik leerde niet te huilen bij pijn. Niet bij zulke pijn.

Labels: ,


9:02 AM //
Share

Mindfulness.

woensdag 25 februari 2009



Je kunt kiezen bij welke gedachte je actie onderneemt en welke je moet laten
zijn voor wat ze zijn. Je leert reageren op een situatie vanuit een keuze in
plaats vanuit automatismen. Dit heeft grote invloed op je gezondheid en welzijn.


Herken je het? Dat je in de trein zit en voor je het weet ben je al daar waar je eruit moet, totaal verbaasd wat je onderweg gedacht moest hebben en bedenkt dat je ergens begin volgende week die afspraak bij de tandarts moet verzetten en daarna nog even naar de kapper moet? Of je verheugt je op een lekkere avondmaaltijd maar terwijl je aan het eten bent proef je het eigenlijk amper omdat je met je gedachten alweer bij andere dingen bent? Soms raakt je hoofd vol van zorgen, herinneringen, plannen en analyses!

Misschien ook herkenbaar dat je afspreekt met iemand en begint met luisteren naar die persoon, maar je gedachten ondertussen wegdwalen naar interne vragen als: 'wat zal die persoon van mij vinden?'

Kortom, het leven in het hier en nu is best moeilijk. Vaak dwalen gedachten alweer af naar het verleden of naar de toekomst. Aan het verleden kun je weinig tot niets meer doen en de toekomst is voor iedereen onbekend. Waarom met je gedachten zo gaan spoken?

Met mindfulness ben ik al eens in aanraking geweest. Een hele fijne, totaal niet zweverige manier van bezig zijn met het moment. Als ik wakker word, probeer ik wakker te zijn met lichaam en geest. Ik voel dat ik mijn spieren uitrek, dat ik eens flink gaap. Dat ik wen aan het licht om me heen. Dat ik de vogels hoor fluiten. Dat ik kleding over mijn lijf voel glijden, het koude water voel op mijn gezicht, proef wat ik eet en voel waar ik loop.

Nu wilde ik als ik eenmaal verhuisd ben naar een training zodat ik het op peil kan houden, maar schrok me een hoedje toen ik uitvogelde dat die trainingen ontzettend veel duiten kosten. Als iemand een tip heeft. ...

Labels:


8:25 PM //
Share

Mijn Mission Statement.

dinsdag 24 februari 2009



Ik zat tegenover die man bij de kamer van koophandel en moest vertellen wat mijn bedrijf was. Wat was het? Wat betekende het en wat wilde ik ermee? Daar vroeg ie me wat.

Want ik doe zoveel, dacht ik.


ik ben hier. dus.



MET-K.COM is project organisatie voor kunst&cultuur,
maatschappij en internet.



Volgende week heb ik een informatief gesprek met mensen die geinteresseerd zijn in een idee voor een project. Als ik mijn doel nastreef zal het een KinderKunst Project worden met een zeer maatschappelijk tintje. Ik heb twee verbindingen nodig. Ik verbind die twee zodat zij samen iets moois op gang kunnen brengen met als gevolg dat meerdere mensen zien en voelen wat die gezamelijke verbindingen doen en uitstralen. Deze verbindingen zijn naar de buitenwereld geen voor de hand liggende draadjes.

En dat is wat ik doe. En daar ben ik goed in. Ik verbind.

Labels: , , ,


9:44 PM //
Share

Hier ben ik. deel 7.

maandag 23 februari 2009



Ik ben hier.

Ik ben hier,
waar jij ooit was.
waar jij je, net als ik,
met voetstappen
gegrond en waardig
geankerd voelde.

Jij bent daar,
overal,
in de verte, los.
Hier ben ik,
geankerd op dit zand,
ik leef, voel en zweef,
en zwaai naar jou
uit het licht.

Voor Pieter Bronsgeest.

Labels: , ,


7:17 PM //
Share

Kijk om, en loop weer door. deel 11.

zondag 22 februari 2009



adriana.


Ik heb naar je gezocht
toen ik wilde weten
wie jij werkelijk was.
ik zocht in gelijkenis,
in foto's, brieven, kaarten,
gestuurd door jouw zus.

Ik heb naar je gevraagd
willen weten waarom dan toch,
en ik heb besloten
dat ik ergens op je lijk.

mijn oma. ik heb haar nooit gekend;
zij stierf drie maanden
na de geboorte van mijn vader,
in 1946.

Labels: , , ,


4:30 PM //
Share

Carne Vale deel 2.

zaterdag 21 februari 2009






6:59 PM //
Share

Carne Vale.




Voor degene die niet (goed) snapt waarom er in godesnaam carnaval gevierd wordt in de zuidelijke plaatsjes. Een geschiedenis:

In de zeventiende eeuw krijgt de term 'carnaval' in Europa de overhand voor feesten die zich kenmerken door vermommingen en uitbundig eten en drinken. In de middeleeuwen sprak men van de vastenavondviering, waarin men nog een keer luidruchtig kon feestvieren met veel eten en drank om vervolgens vanaf aswoensdag de rooms-katholieke vastentijd in te gaan als voorbereiding op Pasen.

In een van de verklaringen voor het woord 'carnaval' wordt de relatie tussen dit feest en de daarop volgende vasten gelegd: carne vale betekent vlees vaarwel. Een andere verklaring voor het woord bestaat uit de veronderstelde afleiding van carrus navalis, een scheepswagen die in de vastenavondtijd door de straten werd getrokken met daarop vermomde vierders. Zoals bij zoveel gebruiken wordt bij het carnaval een relatie gelegd tussen het moderne naoorlogse feest en vergelijkbare verschijningsvormen van feesten in een liefst ver verleden.

De meeste populaire studies over het carnaval beginnen met een historisch overzicht dat tot ver voor Christus teruggaat. Maskerades, de tijdelijke stop van sociale ongelijkheid, het instellen van een korte periode van chaos en uit het volk aangestelde nepkoningen die enkele dagen heersen; dit soort feestrituelen kwam in het oude Babylon, in MesopotomiŽ en Egypte, bij de Grieken, de Romeinen en de Germanen al voor.

Dus zo gek is dah nieh!

info: hans been.

Labels:


9:04 AM //
Share

What you SHOULD have said.

donderdag 19 februari 2009



Bejegen goede mensen goed. Bejegen niet-goede
mensen eveneens goed. Dat is hoe goedheid ontstaat. --Lao Tse


In verband met afscheid nemen en wat belangrijk is als je afscheid neemt, is het terugkijken naar de afgelopen jaren en de leuke dingen iets om me te herinneren en te koesteren, maar heb ik ook de mindere leuke dingen te herinneren. Wat doe ik daarmee? Werk en mobbing bijvoorbeeld.

Herken je die momenten in je leven dat mensen je zulke lelijke dingen mee te delen hebben dat je op het eerste ogenblik staat te knipperen met je ogen en je mond aanvoelt als een lap zeem? En dat je uren later, thuis op de bank, bedenkt dat je DAT had moeten zeggen? ...

'Ex twee collegae,

Ik had het toen moeten zien. Dat waar ik op afgerekend ben eigenlijk kenmerken waren van goed functioneren. Dat ik telkens de afwasmachine uitruimde was natuurlijk een godsschande, maar als jullie die afwasmachine niet uitruimden, bleef de afwas staan.

Ook had ik toen moeten inzien dat aandacht en liefde voor de kinderen in de groep een manipulerende techniek was de kinderen voor mij te winnen zodat ook de ouders het liefst met mij een gesprek aanknoopten in plaats van met jullie.

Ik had natuurlijk ook nooit of te nimmer de groep uit moeten lopen op momenten dat ik nodig naar het toilet moest. Het was ontzettend onnadenkend van me om juist op die momenten de deur achter me te sluiten om naar de overkant te wandelen om te gaan urineren. Ik zou natuurlijk zeker moeten vergeten die keer dat jullie twee collegae samen op het toilet aan het roddelen waren over mij en schrokken toen ik de deur opende.

Wat ik HAD moeten zeggen was dat jullie beter naar jezelf hadden moeten kijken. Waarom wilden ouders geen gesprekken met jullie? Waarom waren er zoveel kinderen gehecht aan mij? Was dat omdat ik afstandelijk was en teveel met privezaken bezig was, zoals telkens naar huis bellen om te vragen wie vanavond het eten zou koken? Of Marietje haar roze maillot aan had of de blauwe? Of dat het vlees uit de vriezer gehaald moest worden?

Mijn functioneren was prima. Ik had oog voor elk kind, elke ouder en wist bovendien tussendoor de boel netjes te houden. Al deze argumenten werden in een gesprek naar voren gebracht als zwaar disfunctioneren. Ik had toen moeten zeggen dat jullie je mond moesten houden. Dat jullie niet goed bij je hoofd waren. Ik had alles behalve moeten zwijgen. Ik had alles behalve moeten huilen en moeten twijfelen aan mezelf.

Door dit voorval jaren geleden werd ik erg onzeker. Ik voel nu boosheid als ik eraan terugdenk, maar ik neem genoegen met deze afscheidsuiting. Omdat iemand afgelopen week tegen me zei dit te doen en omdat ik deze interessante link vond op internet. Afscheid neem ik ook van nare mensen. Het gaat jullie goed. Wees wijs. Doe goed.'


What you SHOULD have said.

Labels: , , ,


9:13 PM //
Share

Opuh Koffie en de rest.

woensdag 18 februari 2009



Er wordt wat van je gevraagd als je naar een opuh koffie wilt. Ten eerste moet je op je vrije dag om half acht opstaan. Daarna fiets je twintig minuten en dan zit je vervolgens aan een lange tafel met een kop thee (we minderen met de koffie) naast een halve rocker die in je oren tettert.

Verder was het reuze gezellig en leerde ik soort van nieuwe mensen kennen. We bespraken onder andere wat het leuke is aan internet. Bijvoorbeeld dat je door internet ook mensen in real-life leert kennen. Via twitter en flickr krijg je ongeveer een beeld maar verdiep je in real-life het contact wat meer. Ook was Brad Pitt een lekker ding en was een Panazoniks helemaal niks.

Na een soort van werkbespreking over het evenement dat er gaat komen wilden we naar de film. The Wrestler leek ons wel wat. We wilden twee kaartjes bestellen maar de kaartjesmevrouw schudde haar hoofd. Hij draaide niet op woensdag. Wij liepen richting voordeur. Maar we zagen dat The Curious Case of Benjamin Button wel draaide. Wij gingen weer in de rij staan met de folder als bewijs.

'Twee kaartjes voor Button.'

...

Maar de kaartjesmevrouw schudde wederom met haar hoofd. Hij draaide niet in die bios. We konden om vier uur bij een andere bios terecht. Later presteerde ik het nog bij Selexyz Verwijs een hele rits magazines om te stoten. Ze vielen als een domino wedstrijd zo op de grond. De jongenman die net ervoor alle tijdschriften netjes op een rij had gezet leek een beetje te balen.

The Curious Case of Benjamin Button was een mooie, ontroerende en indrukwekkende film. Toen M op me wachtte in de hal toen ik nodig moest plassen hoorde hij iemand bellen:

'Ja, ik was naar de bios. Naar die Button. Ja, sorry, maar die film duurde drie uur.'

Labels:


9:21 PM //
Share

Kijk om, en loop weer door. deel 10.

dinsdag 17 februari 2009



In de eerste klas werkten we met letterdozen. Dat waren bruine langwerpige dozen met piepkleine vakjes waarin letters zaten. Met die letters kon je op een bord woorden maken. Boom, roos en vis.

Als je wel of niet per ongeluk een letterdoos omstootte werd je verzocht om half twaalf na te blijven om die hele letterdoos opnieuw te vullen. Dat was een vervelend en tijdrovend klusje. Vooral als je de letterdoos per ongeluk had omgestoten voelde het enorm vervelend. Het allervervelendst was als je buurman die rechts was naast je zat en de letterdoos met zijn ellenboog omstootte.

Paul stootte op een ochtend mijn letterdoos om. Er dwarrelden piepkleine lettertjes naar de marmoleumvloer. Er vormden zich rare woorden op de grond. Paul was degene die me liet nablijven. Dat voelde enorm vervelend. En onterecht.

Dus nam ik de benen. En liep, terwijl de klaarovers al naar huis waren, zo de grote weg over naar huis. Toen ik thuis kwam vroeg mama waarom ik zo laat was. Ik vertelde over de letterdoos en dat Paul hem had omgeduwd en ik moest nablijven om op te ruimen. De telefoon ging. Of de jongedame thuis was. Van mama moest ik mijn excuses aanbieden aan Juf Monique. Zij was zo bezorgd geweest dat ik 'm gesmeerd was. Helemaal de straat over en zo. Het voelde alsof ik loog toen ik hakkelend 'sorry' zei.

Labels: ,


6:45 PM //
Share

De wereld en zijn introverten.

maandag 16 februari 2009



Het is niet mijn bedoeling in hokjes te stoppen want hokjes zijn er niet. Maar er zijn soort van richtlijnen. Cirkelgebieden. Tussen het zwart en wit zit grijs, paars of roze. Blauw, groen of een mengeling van.

De wereld houdt van zijn extraverten. Dat wel. Als je energie naar buiten gericht is; je de energie krijgt van andere mensen, nieuwe dingen en avonturen, dan pas je in het plaatje dat de wereld geschept heeft. Bedrijven, instellingen, scholen en andere plaatsen waar mensen zijn, willen het liefst een open persoon die enthousiast, uitgelaten en aanwezig is. Degene die aftastend, gereserveerd en stil is wordt gezien als raar, vreemd en apart.

Wat heb je aan degene die de kat uit de boom kijkt, observeert en toekijkt terwijl de rest een pittige discussie voert? Wat heb je aan degene die zich afzondert, dagdroomt terwijl mensen met elkaar praten en het liefst kiest voor alleen werken dan werken in een groep? Wat is het voordeel nu werkelijk van een introvert?

artikel.
test.

Labels: ,


8:14 PM //
Share

Grijsgebied.

zondag 15 februari 2009



Terwijl de zaterdag verder tikte, bleef een liedje hangen in mijn hoofd. Op zich al best vreemd dat ik dat liedje niet uit mijn hoofd kreeg, aangezien het een liedje van Ani DiFranco was. Ik hou namelijk niet zo die Ani. Ani heeft gekke muziek. Ontzettende prachtige teksten, maar ontzettend niet mooie muziek. Maar dat is mijn mening.
'the sky is grey, the sand is grey, and the ocean
is grey. I feel right at home in this stunning
monochrome, alone in my way.'

Misschien is het niet de essentie van wat Ani bedoelde toen zij dit liedje schreef. Maar in al het zwart wit ligt zoveel grijsgebied. Alle mensen zijn anders. Iedereen vult zijn eigen tank op zijn manier. Alle mensen hebben andere bedradingen.

Ik zou er alles voor over hebben om sponsloos door het leven te gaan.
'and what can i say but i'm wired this way and
you're wired to me'

We zijn allemaal anders, en soms even hetzelfde, een eenheid; een beetje grijs.
grey.

Labels: ,


8:00 PM //
Share

Klantenbinding en hoe doe je dat niet!

donderdag 12 februari 2009



Frank De Kapper was open vandaag. Vriend wilde zijn krullen gekortwiekt dus wij op zoek naar een kapper. Frank de kapper zag er wel gezellig uit, prijslijst leek wel aantrekkelijk en er was niemand in de winkel, dus snel geholpen was hij wel.

'Goedemiddag, kan ik geknipt worden?' vroeg vriend en ritste zijn jas een beetje open.

'Eh, voordat je je jas uitdoet, ik werk alleen op afspraak en ik heb nu geen tijd.'

De man keek glazig uit zijn ogen, zijn vrouw keek schaapachtig toe terwijl man een vette rookwolk uitblies.

'Wat raadt je me dan aan?' vroeg vriend.

'Nou, er zijn hier meer kappers, ik zou zeggen ...'

Ik vraag me af in hoeverre hij een degelijke omzet heeft, die man met zijn kapsalon. Of hij een paar tevreden klanten heeft in zijn bestand en of hij regelmatig daadwerkelijk afspraken in zijn agenda heeft staan. Wij nokten hem af.

Vanmorgen zat ik in de hal van de kamer van koophandel in Den Haag te wachten op mijn inschrijfgesprek. Die normaal gesproken (zo hoorde ik) ongeveer een kwartier van je tijd in beslag neemt maar ik zat er langer dan een half uur. De ene brabander vertelde de andere brabander dat het verhuizen naar het westen wel wat impact heeft. Mijn bedrijf werd ondertussen officieel ingeschreven. Vanaf vandaag heet mijn bedrijf (gewoon) MET-K.COM

Ik zei toch een tijdje geleden dat de naam hetzelfde bleef maar ik veranderen zou?

Labels: ,


3:55 PM //
Share

Een moment inlijsten.

woensdag 11 februari 2009



Het komt steeds dichterbij. Normaal gesproken gaan de kinderen die vier jaar worden naar school en nemen afscheid. Een normale gang van zaken. Het laatste feestje, uitblazen van de kaarsjes, cadeautjes of traktatie uitdelen en dan een laatste kus en knuffel en met een laatste zwaai de hoek om, uit het zicht.

Vanmiddag staarde ik even naar het jongetje waarmee ik vanaf dag een de meeste strijd had te leveren. Onhandelbaar, gefrustreerd, oververmoeid, driftig, overstuur en grenzeloos. Het koste wat jaren maar dan had je ook een heel prachtig eindresultaat.

Het meest lieve, schattige kind dat je kon voorstellen. Zo anders dan jaren geleden. Zo behulpzaam, sociaal en rustig. Aanhankelijk.

'Karin, wij gaan trouwen.' zei hij weken geleden al.

Ik herinnerde hem eraan dat hij vrijdag voor het laatst bij het kinderdagverblijf is en dus snel moest trouwen met mij!

'Maar er is nog geen bruiloft!' riep ie uit.

Ik bekeek hem dus, vanmiddag aan tafel, en besloot het moment in te lijsten.

'Karin is aan het staren.' vertelde collega aan de andere kinderen.

'Ja, dit is zo'n inlijstmoment.'

Labels: ,


10:01 PM //
Share

Inspiratievolle weblogs.

dinsdag 10 februari 2009



Je hebt weblogs en weblogs.

De definitie van een weblog volgens websavvy is 'een intelligent en simpele website'.

Aangezien ik in een valentijnsbui ben en hou van spread the word dingen, wil ik je wat weblogs onder de aandacht brengen waarbij ik een inspiratievol gevoel krijg.

(in willekeurige volgorde:)

1) mariken.punt.nl Een cleane weblog, met mooie woordenstroom aan korte stukjes tekst a la proza/gedichten. Ik hou daar wel van.
2) katyo.net. Omdat ik haar al misschien zo lang volg en veel herkenning beleef. Korte maar tastbare en meelevende stukjes waarin toch ook haar eigen kwetsbaarheid centraal staat en haar zoektocht naar antwoorden. Of gewoon, om te filosoferen. Over alles en niets.
3) ditiszinvol.nl Omdat ik deze weblog pas geleden voorbij zag komen en ik er bleef hangen. Interessante en veelzijdige weblogstukjes over het werken als zzp-er en alles wat daarbij komt kijken. Misschien niet of minder interessant voor mensen die niets daarmee van doen hebben, maar toch denk ik dat ook mensen met een 'gewone' baan er iets mee kunnen.
4) sisterdew-josephine.blogspot.com Ik zag haar linkje in een uiterst serieus krantenknipsel op i-net en besloot te gaan lezen. Hoewel ik niet volledig kan snappen hoe het is je zoon te moeten missen, als in vermist zijn, toch raakt zij veel. Niet alleen omdat het gaat over hoe-nu-verder maar het zet (mij in iedergeval) aan het denken. Zonder opsmuck en met droge humor, dan toch, geschreven. Ik hou daar wel van.

Labels: ,


5:49 PM //
Share

Het belang van goed timemanagement.




'Chaos in je huis, is chaos in je hoofd.' Dat is mij meer dan eens verteld. Therapeutisch opruimen. Je ontdoen van alle niet belangrijke ballast. Het verhelderen van je ruimte (werkplek) (en geest.)

Gisteren hing zat ik op de bank naar het programma 24 uur te kijken met deze keer als gast Paul de Leeuw. Hij vertelde dat hij nooit te laat was, en soms zelfs heel even een minuutje of tien in de auto wachtte, omdat hij ietwat te vroeg was. Ik bedacht me dat ik niet zo'n enorme idioot was dus. 'Volgens mij is dat de helft van je dagelijkse stress wegnemen.' legde Paul uit. En ik knikte en beaamde dat in stilte.

Maar hoe zit het dan met de mensen die leven met de minder goede geordendheid? Ik merk het op mijn werk met andere collega's maar ook thuis met vriend; de een zijn 'wanorde' is de andere zijn wanorde niet, en de een zijn opgeruimdheid is de ander zijn opgeruimdheid niet. De een vervloekt de chaos maar de ander haalt zijn schouders op en ziet de chaos niet. De ander vraagt zich af waarom je ergens te vroeg wilt zijn, terwijl de ander gruwelt van het (bijna) te laat komen, omdat er in die tien minuten flink gehaast moet worden.

Hoe zit het dan, genengewijs, met de chaos? Of de structuur? In je hoofd? Wat maakt dat je liever opruimt, orde en netheid wilt, opgelucht ademhaalt als je rustig ergens naartoe kan en liever tien minuten te vroeg bent? Kun je een planner, een ordeschepper veranderen in een rommelmaker en een ongeorganiseerde? En kun je een wanorde schepper laten plannen? Blijkbaar is voor de een rust wat voor een ander onrust betekent. En ook andersom. Voor een zelfstandig ondernemer best wel iets om over na te denken.


vul je het polletje in?

Labels: ,


10:07 AM //
Share

Ben je helemaal beTwitterd?

maandag 9 februari 2009



Blijkbaar snapt niet iedereen hoe twitter werkt. Of blijkt hun manier van aanpak niet helemaal handig.

Vanavond, net na zessen, stapte ik in de trein met een Pers onder mijn arm. Er een beetje doorheen bladerend, want mijn voornemen was (en is nog steeds) zo min mogelijk lilluk en tragisch nieuws te lezen, kwam ik op een artikel over het fenomeen twitter en het twittergebruik.

'Wat is dat nou eigenlijk, twitter? Een nuttig netwerk of een vrijplaats voor zelfbevlekking?'

Koster en Jojanneke van de In Business sectie van de Pers stuurden in het weekend een desperaat mailtje met de vraag waarom twitter zo'n vaart heeft genomen. Niemand reageerde. Ze werden een beetje pissig.

'Een mededelingenbord maar niemand luistert ernaar!'

twitter.


Wat gek dan toch, bedacht ik me, bedenkend hoeveel twittertoevoegers men heeft die regelmatig meedoen met ieders gedachtenstromingen, discussies en vraagstellingen. Koster en Jojanneke hebben twitter niet zo goed door, dacht ik toen. Mindmasturbatie? Mwoah, iets teveel credit? Zelfs op internet en twitter voegen mensen elkaar toe waar zij van denken: jij lijkt me wel aardig, handig, slim, interessant (voor mijn netwerk, beroep, organisatie, vrijwilligerswerk, doelgroep, etc) Koster en Jojanneke, van de In Business sectie bij de Pers, geef het nog eens een kans! ;-)

Labels: ,


8:10 PM //
Share

Je hebben en houden in een vergeeld schriftje.

zondag 8 februari 2009



koffer.


Het zijn die boxen en die zwarte grote kartonnen dozen waarin ik over de jaren heen spullen verzameld heb die in tastbare vorm mijn verleden herbergen.

Als veertienjarig meiske telde ik de minuten af op school. De aula was een broedplek voor overpeinzingen en ik was altijd de eerste die haar fiets uit de fietsenstalling pakte en wegreed. Ik brak Dennis zijn neus, of althans hij deed net alsof het zo erg was, en de keren dat ik in het direkteur's kamertje zat waren op een hand te tellen maar wel zo indrukwekkend dat ik erover schreef in mijn lila dagboek.

Ik had stiekem sjag uit papa's zakje gehaald en draaide een shaggie in mijn zolderkamer. Toen mama binnenkwam rook ze rook. 'Oh? Echt? Wat raar?' riep ik nog.

Ik zat op de grond en scheurde oude papiertjes door om ze vervolgens in een vuilniszak te mikken. Het was allemaal minder belangrijk geworden op de een of andere manier. Het hoorde bij toen.

Labels: , ,


12:46 PM //
Share

Wat is dit?

zaterdag 7 februari 2009



rara wat is dit?


De winnaar krijgt een Witte Koord.

Labels: ,


10:02 PM //
Share

Een pot met goud maak je zelf.

vrijdag 6 februari 2009



Kun je van niets iets maken?

Natuurlijk wel. Gaat het dan om drive, wilskracht, middelen of goed geluk? Misschien maak je goed geluk zelf wel.

Wat is die pot met goud? Is het geld? Zijn het middelen? Is het tijd? Is het goede energie? Is het plezier? De reis? De mensen die je onderweg tegenkomt?

Het begint met een doel. 'Daar wil ik heen.' En misschien denk je dat die rechte weg de kortste is, maar duurt ie uiteindelijk langer dan de zijroute via omwegen. Want soms heb je omwegen nodig om tot je einddoel te komen. Dat kost tijd en energie, maar krijg je er ervaring en wijsheid voor terug. Wat je leert onderweg is nuttig en handig.

Wil ik beroemd worden of wil ik waardering? En wat houdt die waardering dan in?
Wil ik met m'n boek in de boekwinkel liggen en wil ik in de top tien? Of wil ik m'n eigen werk verkopen zodat men mijn werk leest?

De meesten van ons werken zich het apegapen om tot een eindresultaat te komen. Ik bewonder de mensen die ploeteren en tot iets komen waar zij tijd en energie in gestopt hebben en waarmee zij compleet tevreden zijn. Het doel behalen is een fijn gevoel, maar de weg erheen is zeker zo belangrijk. Misschien zelfs wel het allerleukst.

Wat is slimmer? De korte weg of de lange? Wat is leuker? Waarmee behaal ik mijn einddoel?

Labels: ,


10:31 PM //
Share

Wijze Woorden.




--paul arden.

Labels:


7:47 AM //
Share

Hier en nu!

donderdag 5 februari 2009



'Niet het doel, maar de reis is van belang.'


Terwijl ik nog part-time werk in de kinderopvang, maar dit eind april gaat stoppen, en ik daarna, en ondertussen, bezig ben met mijn eigen projecten, voel ik de energie borrelen als een bruistablet size enorme paracetamol.

'Pas op de plaats.' riep iemand vandaag. En ja, soms kun je niet in slaap komen van het gepieker en gestress, maar soms kun je ook niet slapen omdat je nog een idee hebt, en nog een, of beloof je wat vroeger naar bed te gaan maar zoek je nog even dit op of zit je vervolgens nog steeds achter je computerscherm te koekeloeren.



Het gat van Bandura.

Niet alles tegelijk willen en willen doen. Niet jezelf voorbij gaan en daarbij niet meer leven in het hier en nu. Niet vanalles moeten zodat je niet meer genieten kunt van alle dingen die op je pad komen. Pas op de plaats, even rust en zet je gedachten even weer stop zodat je hier bent.

Ik ga een roerige periode tegemoet. Eigenlijk is het al begonnen. Temidden van afrondende werkzaamheden bij het bedrijf waar ik zes jaar gewerkt heb, de hervonden inspiratie om zelf creatief bezig te zijn en te doen waar ik goed in ben, een verhuizing naar een hele andere plek, ga ik afscheid nemen terwijl ik ook opnieuw begin. En dat zorgt soms voor de nodige verwarring.

Instead of waiting for perfection, run with what you've got and fix it as you go.' -- Paul Arden.


Labels: ,


12:39 PM //
Share

Men leest Witte Koord:




kitty leest in de trein.


check meer foto's.

Labels: , ,


8:41 AM //
Share

Hartstocht.

woensdag 4 februari 2009



1 heftige, onstuimige drang om aan een verlangen, begeerte te voldoen

2 grote liefde

Het lijkt alsof ik jaren op zoek was naar liefde maar een liefde wilde die niet goed voor mij was. Of niet goed bij me paste. Ik zocht in de verkeerde hoeken, op verkeerde plaatsen en vooral in verkeerde personen. Niet (altijd) perse verkeerd als in fout, maar verkeerd voor mij. Maar misschien was ik wel gewoon bang. Hartstikke bang.

'Wie liefde geeft, liefde ontmoet.'

hand in hand.


Wijze woorden van iemand die maar niet tot me doordrong. Soms, als ik in mijn zware pms bui beland ben, kan ik daar een stil traantje om laten. Niet lang, want ik heb veel meer om over te glimlachen en blij om te zijn. Ik durf zelfs nu te zeggen: gelukkig.

Soms staat hij pal voor je neus, zwaait heen en weer, roept 'joehoe!' en springt en vecht voor aandacht. Als jij verder kijkt dan je neus lang is, ben je altijd bezig met verder weg en aan de overkant. En op het moment dat je inziet dat hij voor je neus staat te zwaaien, heen en weer springt en 'duhuh!' roept, en je hem eens van een andere kant bekijkt, een beetje 'hmm' mompelt, en over hem gaat dromen en aan hem gaat denken, dan raakt je wereld danig in de war. Omdat je denkt zoveel te verliezen. Zo lijkt het.

Gisteren miste ik hem. Ik miste hem niet een beetje maar een beetje erg. Een soort van stil verscheurd gevoel van niet helemaal lekker in je vel zitten. Een beetje onrustig. Een beetje heimwee-ig. Een beetje ik-hou-van-jou-en-ik-wil-eigenlijk-bij-je-zijn.

Dat gevoel laat je toe als je je openstelt. En zonder die angst voel je zoveel liefde.


(Dit is een erg romanties stukje tekst en dat is de schuld van loesje!)

Labels: , ,


7:21 PM //
Share

Kijk om, en loop weer door. deel 9.

dinsdag 3 februari 2009



Geluiden waren toen misschien al meer en meer als vlijmscherpe messen die langs elkaar geschaafd werden. Het reikte mijn oren en baande zich een weg langs trommelvlies, ovaal venster en buis van Eustachius. Ik kon het rinkelen van kopjes horen in de wasbak. Het gieren van de wind beneden in de donkere gang. Het gekuch van papa die 's nachts het toilet doortrok.

Bij opa en oma bleef ik soms logeren. Dan lag ik alleen in de kleine logeerkamer en hoorde ik het tikken van een uiteinde van een tak tegen het raam. De deur stond open en ik keek vanonder het randje van mijn dikke deken naar de gang. Er heerste een zekere angst die ik niet kon verklaren. De nacht was sowieso als een wazige schim die nauwelijks te doorgronden was.

Bij opa en oma mocht ik om acht uur 's avonds niet praten. Dan briesten ze: SSHT! als ik toch graag iets vertellen wilde. Het journaal was belangrijk. De ellende van de wereld bleek een vorm van vermaak. Alsof zij sinds de tweede wereld oorlog niets meer wilden missen van al het nieuws. Er lagen pakken koffie in de kast, de aardappels aten we zonder zout en al het opgeschepte eten moest op. Zelfs het allerlaatste beetje jus werd van het bord geschraapt. Een gulden was een daalder waard. Elke reclame aanbieding werd uitgeplozen en het goedkoopste werd gekocht. In drievoud.

Er klonk klassieke muziek uit de brede radio op zondagochtend. Er was gekraak van de Volkskrant. Er was gerinkel van kopjes en het dichtdoen van een deur van het dressoir. Als ik een weekend bleef logeren begon ik vaak rond acht uur te huilen. Dikke tranen vloeiden langs mijn wangen naar beneden. Ik wilde weer naar huis.

Labels: ,


7:11 PM //
Share

WorkShop 3+. Wie Ben Ik?




workshop.

'Waar zijn jullie handen? Wat zit er aan je hand? Hoeveel vingers heeft je hand?'

workshop.

Goed luisteren is het halve werk.

workshop.

Ik zoek een plekje om mijn hand op het doek te leggen. In de hoek? In het midden?

workshop.

En verven maar!


foto's gemaakt door C. Hermsen.

Labels: , ,


1:20 PM //
Share

WorkShop KinderKunst.

maandag 2 februari 2009



Het geeft me een goed gevoel als ik kinderen blij maak met wat zij (uiteindelijk) bedacht en gemaakt hebben. Met hun eigen handen en gedachten. Met soms wat tips en kleine ideetjes, vullen zij uiteindelijk zelf in wat zij willen.

Vorige week was ik in gesprek met enkele galeriehouders. Ik vertelde mijn idee, mijn visie erover. In eerste instantie fronsten zij hun wenkbrauwen. Grote-mensen-kunst versus KinderKunst. Hmm, was volwassenenkunst dan niet ietwat meer verantwoord? Zou ik dan niet beter naar een bibliotheek gaan? Voor 'dat soort dingen'? Nou, nee. De oorsprong van kunst ligt bij kinderen! Waarom het dan niet daar laten zien waar volwassenen weer eens gaan nadenken over waar de oorsprong vandaan komt?

polaroid.


Zou het niet leuk zijn als kunst van (jonge) kinderen niet alleen blijft plakken aan een prikbord of op een koelkast? Zou het niet naar een echte galerie moeten, die normaal gesproken alleen voor grote mensen bedoeld is. Of in de hal van de kapper of in een restaurant!

Heb je sparideetjes, heb je zelf een kapperszaak, huisartenpraktijk, een eigen winkel, een restaurant, of ken je iemand die hier wel oren en visie naar heeft? Schroom niet en neem contact met mij op. Dinsdag 3-2 heb ik mijn eerste KinderKunst Workshop met kinderen vanaf 3 jaar. Ik werk met canvasdoeken van 20x20. Soms met thema (thema: wie ben ik?) en soms vrije kunst. Workshops voor kdo, psz en bso. Ook voor verjaardagsfeestjes tot 8 kinderen. Mail me: metkarin(@)gmail.com

Labels: , ,


6:01 PM //
Share

Media Me.






via: mediame.nl

Labels: ,


3:00 PM //
Share

16 Random Things. Tag Me.

zondag 1 februari 2009



I was tagged to write out 16 random things about myself.


16 random things.



1) I love to dream.
2) I love to dream and write about it.
3) I believe in letting go. when you let go, you receive the most beautiful things.
4) I have received love and a great friendship. I enjoy it every day.
5) life is hard sometimes, but the glass is always half full, I think.
6) I like to enjoy the little things; sunshine on my face, for example.
7) my friends are important to me. more now than ever.
8) life is short, make the best of it, is my belief.
9) new is sometimes scary, but then again also a great adventure.
10) silence is a great treasure. in silence there is peace.
11) hope gives me life. without hope, life's gone.
12) I learn as I go. every day is a new day.
13) my brother used to be my compass, now I can be my own.
14) I can be pigheaded , go my own way, and do it.
15) I like to write, in writing lies creativity I need to release.
16) I have a million ideas. I do!

Share Me is een topic bij een nieuw project via mediame.nl

Labels: , , ,


10:06 AM //