Share

blegh!

dinsdag 31 maart 2009



...

Labels: ,


7:48 PM //
Share

Voor Jan Doedelzak.




Mijn manier van dingen doen is lijstjes maken, in mijn agenda, via gele memoblaadjes of op de hand geschreven, en als ik een ding afheb, streep ik het weg. Het is een kick om veel dingen te moeten doen op een dag en alles weg te strepen. Maar dat terzijde.

Want terzijde moest ik vandaag (naast het terugbrengen van kleding die niet paste) naar het gemeentehuis om een verklaring te regelen Omtrent Gedrag. Naast het feit dat ik me bijna een halve crimineel voelde, moest ik ongeveer drie kwartier wachten. Het was niet eens zo druk maar er waren blijkbaar mensen die een nummertje getrokken hadden en weer naar buiten waren gewandeld.

Nummer 015 balie 7. Ik was aan de beurt.

Ze bekeek de formulieren. Fronste haar wenkbrauwen en schudde haar hoofd.

'Ze hebben het niet helemaal volledig ingevuld, mevrouw.'

Ik keek haar een beetje glazig aan. Mijn ene lens zat niet helemaal goed en met cylinders in je lens kijk je dan niet bepaald helder uit je doppen.

'Je hebt voor niets hier moeten wachten want zij zullen het opnieuw moeten invullen en naar je toesturen.'

Ik snapte het. Ik kon dus niet afstrepen in mijn agenda dat ik die formulieren geregeld had. Ik zuchtte een beetje, trok mijn jas glad en stond weer op.

'We hebben in iedergeval mooi weer.' mompelde ik toen ik door de draaideur naar buiten liep.

Labels: ,


2:20 PM //
Share

Naar aanleiding van een blogstukje op Mindz:






gurdonark - Maandag 30 maart 2009 - 23:21


Een sociaal netwerk is als een telefoon. Als u stil blijft, antwoordt niemand.

Labels: , ,


9:40 AM //
Share

Ik plant een boompje.

maandag 30 maart 2009



We leven en gaan dood.
We ademen in en uit.
We huilen, lachen en leren praten.
We dansen, vechten tegen een ziekte
en dan nog ...
dan nog is het soms te laat.

Als het leven ergens, ergens nut heeft, want ik discussier soms over het nut van het bestaan; het nut van je leven en het nut van jezelf zijn, dan haalt het nut zich uit wat er gebeurt bij je van binnen, wat je raakt bij het horen of zien van iets anders. Het leven heeft nut als jij denkt over wat er gebeurt, om je heen. Het leven heeft nut als je leert van wat er met je gebeurt. Het leven heeft nut als de dood iets met je doet. Het leven is een grote schakelarmband, denk ik soms.

Als je voelt van binnen dat het je op een ander spoor zet; als het iets positiefs,
ergens, ooit, voortbrengt. Zelfs de dood?

Hij was nog maar acht maanden oud. Leerde de wereld om zich heen pas net ontdekken. Heeft het leven voor hem nut gehad? Ik denk het wel.

Labels:


9:17 PM //
Share

The Quiet Scream.

zondag 29 maart 2009



the quiet scream.


there were words hidden
in the far back of my throat
trying to get out, get out, GET OUT!

Labels: , ,


2:32 PM //
Share

All Gone Quiet.Deel 2.




all gone quiet.

Labels: , , ,


11:09 AM //
Share

Witte Koord Borrels enzo.

zaterdag 28 maart 2009



Het duurde even maar dan had je ook wat. M, een van de twee tekstschrijvers, riep nog net voor het nieuwe jaar dat het misschien wel een leuk idee was om de samenwerking van Witte Koord eens te vieren. Het was best een totstandkoming met leuke, verrassende wending waardoor samenwerking een doel was maar ook een goed eindresultaat opleverde.

De twee
tekstschrijvers die soms letterlijk de juiste puntjes op de i zetten, de op het oog simpele maar daardoor zeer krachtige tekeningen van de tekenaarster en M en ik zaten vanmiddag bij elkaar om eens na te keuvelen over Witte Koord en dergelijke. Maar ook over hoe webloggen van zoveel invloed kan zijn en hoe die verbindingen echt werken. Vooral als je meer zou willen doen met je vrije tijds werkzaamheden op creatief gebied. Zo vloeiden er tips en adviezen over de houten tafel en bespraken we allerlei mogelijkheden om op soms veel makkelijkere manieren een opdracht te doen.

witte koord borrel.


Toch werkt het zo: als je veel tijd besteed aan het vertellen over wat je doet, waarom je het doet, met hoeveel plezier je het doet en wat ermee gebeurt komt het uiteindelijk weer bij je terug. Wat dan precies? Jouw invulling van wat je ermee bereiken wilt. Het komt altijd weer bij je terug. ...

Labels: , , ,


10:48 PM //
Share

In paarse babydoll.




Het leek zomer, (oops!) de zon scheen fel in een brede straat waar ik me bevond in een soort Spaanse buurt waar de stenen als grote kinderkopjes naast elkaar lagen en de huizen vaal geel leken.

Ik voelde me intens alleen. Een oud gevoel van vroeger. Een totaal op mezelf aangewezen gevoel waarbij ik wist en voelde: 'ik klaar het helemaal alleen.' Ik liep de weg naar boven, in de felle zonneschijn in een paarse babydoll die zwierig om me heen danste.



Ergens bevond ik me in een donkere gelegenheid waar mensen zaten te eten. Er werd gekletst, gedronken. Ik kende er niemand maar ik settelde mezelf, in mijn zwierige babydoll, aan een tafeltje waar andere mensen zaten. Maar ik zat er niet helemaal op mijn gemak. Ik stond op, schoof mijn stoel naar achter en verplaatste mezelf.

foto gemaakt door: David Jones.

Labels: , ,


12:26 PM //
Share

Stemmen.

vrijdag 27 maart 2009



Een stem is een mooi en bijzonder iets. Het heeft een bepaalde lading, het vibreert, het geeft stemming weer. Het is hard, zacht, fluisterend, met kracht, kwetsbaar of bedeesd.

Omdat Witte Koord
de komende maanden stemopnames gaat doen, met hele leuke en enthousiaste mensen, zoals Rutger, Inge, Mike en Saar maar ook non bloggers die graag een bijdrage willen leveren, zal ik daar meer over gaan bloggen.

Ik heb het idee dat dit luisterboek ontzettend mooi gaat worden, omdat het een samenwerkingsproces is met vrijwilligers die in deze samenwerking een blijvend product zullen maken waar hart en ziel in zal zitten.

Ik ben een bietje trots.

Labels: , ,


7:54 PM //
Share

En als je het zelf mag regelen?

donderdag 26 maart 2009



Die klantvriendelijkheid was precies wat mij uiteindelijk opbrak. Die vaste baan, ja, daar zitten zoveel goede (zekere) kanten aan, maar ik stond weleens iets te verkondigen waar mijn hart zich (later) van liet horen. Alsof het op mijn schouder meeademde en me influisterde dat het niet helemaal oke was wat ik daar nu zei.

Voor een bedrijf moet je soms weleens. Je moet soms dingen zeggen waar je zelf niet perse gelukkiger van wordt. Waar je misschien zelfs wel gewetenswroeging van krijgt of gewoon een naar gevoel aan overhoudt. Omdat je verkondigt dat een bepaald beleid zo werkt en jij ernaar te handelen hebt en je niet altijd maar mag zeggen wat je er zelf van vindt. Soms ben je het namelijk volledig eens met de andere partij, maar mag je het niet hardop zeggen. Dat vreet aan je.

Labels: ,


6:15 PM //
Share

Klantvriendelijkheid.

woensdag 25 maart 2009



Verkopers doen het. Kappers en restaurantpersoneel doen het. Hotelmensen. Ik doe het ook. Met een vriendelijke lach elke dag weer mensen (ouders) te woord staan, begripvol knikken en incasseren. Als er mensen (ouders) strontvervelend en zelfs brutaal zijn blijf je vastberaden glimlachen en knik je en ben je ten alle tijden netjes en beleefd.

Soms zou ik ze wel wat. Die strontvervelende, veeleisende, zeurende en piepende ouders. Die ouders die hun kind helemaal het einde vinden zodat alles ervoor moet wijken, ook al hebben ze met hun volle verstand gekozen voor de kinderopvang en wat daarbij hoort. Van die ouders die niet inzien dat wij hun kind altijd proberen te helpen in hun ontwikkeling en adviezen en tips geven waar nodig.

Soms zou ik ze wel wat willen aandoen. Die ouders die zo overbezorgd zijn dat ze tien keer op een dag bellen om te vragen of Pietje zijn capuchonnetje op heeft als hij naar buiten gaat. Van die ouders die hun kind eigenlijk niet smerig willen zien als zij hun kind komen ophalen en dan bemerken dat hun kind een paar knieplekken heeft van het kruipen en vallen. (Ja, ook kinderen vallen weleens, ook bij het kinderdagverblijf.) Van die ouders die helemaal over de pis raken als Klaasje een hoestje en een kuchje heeft gekregen en dat het vast wel van het kinderdagverblijf moet komen 'want vanmorgen had ie dat nog niet.' Van die ouders die hun kind op hun tweede leeftijd nog stug aan de Olvaritpotjes houden omdat hij anders de hele boel bij elkaar krijst en dus geen vast fruit lust en andere dingen.

Soms zou ik die ouders bij hun schouders willen pakken om hen eens stevig door elkaar te schudden. Als je er niet helemaal achterstaat dat je kind bij het kinderdagverblijf is, als je moeilijk kunt loslaten, als je bang bent dat je kind zo snel groot wordt, als je opmerkt dat je zoveel mist, kies dan voor iets anders!

Labels: ,


10:03 PM //
Share

Tag Clouds.




Naast het feit dat je een tagcloud heel slim en nuttig kunt gebruiken voor je weblog om snel en efficient mensen te loeren naar (eerdere) artikelen op je blog, vind ik het ook een vorm van letterkunst. ...

KLIK!mooismagazine.nlikkeWitte Koord/Vertrekhal.
het boekCV.a House is not a Home #2.all the noises.
picspicswerkjun 08 -GRIJS!WIT!RSS.GRIJS!
weekwoordWitte Koord/Vertrekhal.hartopstraat.
a House is not a Home #2.KLIK!


Via deze link.

Labels:


8:52 PM //
Share

Weekwoord.

dinsdag 24 maart 2009



empirisme.

Labels:


8:37 PM //
Share

In between werkgesprekken, opruimen en de H&M.




Ik had mijn fiets netjes in een fietsenrek gezet voordat ik met de trein naar Den Bosch tufte om eens te spreken met iemand die wel wat zag in een soort van toekomstige samenwerking, mits het idee dat hij had uitgewerkt kon worden tot een bruikbaar en productief idee.

Toen ik klaar was met de werkluns, besloot ik mezelf te verwennen met mooie paarse pumps die ik die week ervoor al gezien had en niet meer uit mijn hoofd kreeg. Vrouwen met een ietwat schoenentic herkennen zichzelf er vast in. En toen besloot ik ook nog dat bij die paarse pumps ook een nieuwe (zomer)jeans paste met daarop een antracietkleurige tuniek en ook nog een mooi mosterdkleurig t-shirt en, en, en ...

Dus liep ik, terug in mijn woonplaats, telefonerend met mijn potentiele nieuwe opdracht, voorbij mijn fiets en liep zo naar huis. Maar omdat ik toch nog naar het postkantoor moest om ziedend te zijn over dat pakketje dat wel/niet afgeleverd was, ging ik maar weer op pad.

Anyhoo, ik kreeg een telefoonnummer van de klacht ntenservice en moest daar maar een klacht indienen. Het was verder wel erg schandalig, en nee, het kon echt niet. Ik draaide mijn ogen wat verder rond in mijn oogkassen voordat ik het pand verliet. Op weg naar mijn fiets. Die nog steeds bij het station op slot stond.

En waar was mijn fietssleutel ook alweer?

Labels: ,


5:04 PM //
Share

Soms he ... (deel 2.)

maandag 23 maart 2009



Soms gaat ineens 's avonds de deurbel en staat bovenbuurman voor de deur. Met een pakketje.

'Weet je waar het lag?'

Nee, dat wist ik niet. Als ik het wist, had ik het zelf gevonden en meegenomen.

'Hij lag onder de trap in het hoekje.'

Welke TNT oetlul haalde het in zijn holle kop om een pakketje onderaan de trap te verstoppen in de hoop dat de eigenaresse het wel zou vinden en de rest niet!

'Be-la-che-lijk!' riep ik uit.


ik lees nu.

Het merk IK.
TalentBranding voor een succesvolle carri?re.


Dat vond bovenbuurman ook. Maar, ik had het boek nu toch gekregen. Dat was toch wel fijn. Heel fijn. Toch bleef ik ziedend. Ziedend! Hij vond ook dat ik toch maar even morgen naar het postkantoor moest om een stevige klacht in te dienen, of in iedergeval een flinke ziedende sneer over die toonbalk te smijten. En dat ging ik ook doen, daar hoefde bovenbuurman zich geen enkele zorgen over te maken.

Labels: , ,


10:10 PM //
Share

Wat die kleintjes allemaal zeggen,




stop ik nu op de een of andere manier dubbel en dwars in mijn oren.

L. (2,5 jr) laat een boer terwijl ze macaroni eet. 'Oh Oh! Ik laat een broertje!'

Labels:


7:17 PM //
Share

Soms he ...

zondag 22 maart 2009



Soms bestel je een boek. Dat gaat altijd goed; je krijgt het netjes in je brievenbus bezorgd of je haalt het af bij de TNT dat ik nog steeds stug PTT noem.

Ik kwam verlaat thuis, pakte mijn brievenbussleutel en opende mijn brievenbus. Een lading aan brieven schoot naar buiten. Er zat een oranje met wit briefje bij. Aah, vast het briefje dat mij vertellen ging dat ik bij de bovenbuurman het pakketje kon ophalen.

Mooi niet.

'Ik heb een pakketje in uw brievenbus gedaan maar
het paste niet, dus als het weg is moet je heb ik
het onder de trap gelegd. (Achter u dus.)


MVG, uw postbode.'


Drie keer raden wat ermee is gebeurd? ...

KLIK!

Labels:


7:23 PM //
Share

Onderhandelen.




Wellicht heb ik zeer binnenkort voor mijn eigen bedrijf een eerste vaste opdracht binnen. Het klikte goed met de ander, het doel waarover gesproken werd was hetzelfde en het zou voor iedereen betekenen dat de ander ermee geholpen zou zijn. Het spannende is nu alleen de onderhandelingsfase.

Vroeger zou ik dit dus niet of nauwelijks gekund hebben. Niet eens gewild! Want in feite discussieer je over wat jij waard bent. Als je niet of nauwelijks weet van jezelf wat je waard bent, kun je dus moeilijk onderhandelen over geldzaken en extra bijkomstigheden.

Ik werd gisteren gebeld terwijl ik zat te relaxen op het Scheveningse strand. We bespraken hoe goed het voelt, die samenwerking, en dat het wat hen betrof zeker doorgang zou vinden. Ik vertelde hetzelfde, maar moest wel reeel zijn. Ik gaf aan op welke fronten erover gesproken zou moeten worden, waardoor degene aan de andere kant van de lijn even stilletjes was.

Vroeger zou ik me schuldig gevoeld hebben. Zou ik gedaan hebben wat de ander voorgesteld had. Zou ik me ontevreden gevoeld hebben omdat ik iets had afgesproken waar ik het,diep van binnen, niet mee eens was. Was het een soort van niet-opkomen-voor-mezelf. Niet (voldoende) weten wat ik waard zou zijn.Ik ben gegroeid.

Labels: ,


11:02 AM //
Share

Het voordeel van vrouw zijn.

zaterdag 21 maart 2009



Tijdens een etentje afgelopen vrijdagavond, waarbij er vier mannen aan tafel zaten en drie vrouwen, bespraken we de angstige leeftijd van het dertig worden (en erna) en wat er allemaal aan die leeftijd lijkt te 'hangen'. Dat het voor mannen in allerlei opzichten makkelijker was een man te zijn. Kinderen hoefde je namelijk niet te krijgen en als je ervoor koos om eerst een beetje te leven en na je veertigste aan de eerste te beginnen, dan was dat geen enkel probleem. De vrouw daarintegen hoorde de eierstokken al rammelen, kreeg vragen te beantwoorden als: blijf ik dan werken of blijf ik thuis? Kan het financieel eigenlijk wel? Wil ik uberhaupt wel kinderen?

'Ik vraag het mezelf echt af. Wat nu het voordeel eigenlijk is van vrouw-zijn. Ik heb er nog geen antwoord op.'

Ik beaamde dat nog steeds de man met hetzelfde beroep meer verdiende dan een vrouw. Dat de vrouw met PMS klachten rondliep elke maand en de man alles van zich af kon laten glijden en zelfs veel dingen niet eens zag! Alsof de man tralala-end door het leven wandelde. 'Soms zou ik wel willen ruilen.' legde de eetgastvrouw uit.

De frietjes werden verorberd maar de mayonaise was al snel op. Er was de ober gevraagd om nieuwe mayonaise. Die niet kwam. Eetgastman op de hoek tegenover me brieste of hij een ober in elkaar moest slaan om mayo te krijgen. Ik kreeg een Oprah Lightbulb Moment.

Kijk, dat zou een vrouw nooit zeggen. Een vrouw weet dat als zij een ober slaat zij geen mayo meer krijgt.'

Wat is het voordeel van vrouw zijn?

Labels:


7:16 PM //
Share

De paraplu. Deel 2.

vrijdag 20 maart 2009



Toen ik afgelopen week een werkafspraak had met een persoon met veel gevoel voor andermans talent uitdiepen, beschreef ze de paraplu als het afdakje van alle inspiratie en talenten die iemand bezit. Bij elkaar gehouden door de paraplu. Beschermd en bijeen.

Toen ik later het blogstukje las van de bloggers die via blog-art uitlegden wat voor hen de meerwaarde was van een weblog bijhouden, dacht ik weer aan die paraplu.

Wat is de meerwaarde van een weblog voor mij?

1) Ventileren met als doel meer mensen bereiken waarmee interactie ontstaat.

Begonnen in 2003 was mijn eerste doel schrijven en online zetten zodat anderen het misschien wel konden waarderen en wilden blijven lezen. Nadat ik een commenttool erop gezet had kwamen de reacties. Men zegt soms: 'daar gaat het niet om' maar dat is voor mij wel degelijk belangrijk. Het is fijn om (kritische) feedback te krijgen, om te lezen of het een ander raakt, aan het lachen maakt of laat nadenken. Ik schrijf voor mezelf, maar zeker ook voor de ander.

2) Ervaringen delen met als doel verbindingen leggen en een groter publiek bereiken.

Doordat je schrijft wat je meemaakt, denkt of waarover je vragen stelt, komt er in de lezer ook wat los. Wat losmaakt en gedeeld wordt is waardevol. Het verbindt en reikt verder dan je voor mogelijk houdt. Soms reikt het zo ver dat je er veel meer uithaalt dan je in eerste instantie dacht.

3) Werk etaleren met als doel laten zien wie ik ben en wat ik voor een ander eventueel betekenen kan.

Een weblog kan een hulpmiddel zijn als je wilt laten zien wat je kunt. Zeker als je daar je beroep van hebt gemaakt. Internet is een machtig middel; het laat zien, reikt ver en verbindt. Het is in feite je visitekaartje. Als je (even) niet in staat bent persoonlijk iemand's hand te schudden en te vertellen wie je bent, dan is er altijd nog je weblog. Kijk, dit ben ik, en dit is wat ik doe en wat ik allemaal kan. Kijk rond, stel vragen en vermaak jezelf.

4) Persoonlijk tintje toevoegen op een anders meer zakelijker en afstandelijker blog.

Omdat een weblog toch persoonlijk is, ook al heb je het (soms) over zakelijke dingen, je legt jezelf erin. In elk stukje zit een beetje 'ik'. En juist dat beetje 'ik' maakt het webloggen in alle facetten aantrekkelijk, waardevol en zelfs nuttig.

Labels: , ,


11:02 AM //
Share

Gewicht

donderdag 19 maart 2009



1 zwaarte, massa

2 -en voorwerp van bep. zwaarte, om te wegen of om iets in beweging te brengen

3 belangrijkheid

DUN:

Mijn lichaam
Gewichtloos
De botten
steken door mijn vlees
Witte porselein
Rood en blauwe aderen
gemerkt als een wegenmap
Van hoofd naar teen
en weer terug
Bloed pompend
Hart bonkend
Ik leef nog ...

mei 2005

Labels: ,


9:21 PM //
Share

Aandacht voor het dier in proza en poezie.




Naar aanleiding van de boekenweek met thema Tjielp Tjielp; het dier staat centraal, een gedicht voor u.

De Hond.

Waf, waf, waf-wafwaf
Wafwaf, waf waf waf.
Waf! Waf! Wafwafwaf!
Wafwaf, waf waf, waf-wafaf.

Labels:


9:17 AM //
Share

Kijk om, en loop weer door. deel 15. De Fonkel.

dinsdag 17 maart 2009



Misschien was het de fascinatie van de onbekende grootmoeder. Het mysterieuze verhaal en de antwoorden die ergens in het wijdse lagen. Ik romantiseerde mijn onbekende oma, wilde haar vastleggen; niet(laten) vergeten.

Adriana was hoedenmaakster. Ze werkte in een atelier. Als ik mijn ogen sloot zag ik haar in de jaren dertig, toen ze begin twintig was, op haar pumps en tot-de-knie-rok naar het winkeltje lopen, om de deur achter zich te sluiten, haar jas op te hangen aan een houten kapstok, en om haar handtas op de tafel te leggen naast het standaard, om haar dag te beginnen.

Ik was zestien, denk ik, toen ik een foto kreeg van haar inmiddels bejaarde zus. Een foto, zwart wit en heel klein, van twee meisjes voor de oorlog, die samen in de lens van de camera keken met op de achtergrond een meer met treurwilgen. Ik nam die foto mee naar de Fonkel.

'Ik wil een medaillon.'

Ik wilde een medaillon om haar foto in te stoppen en bij me te dragen. Om niet te (laten) vergeten.

De vrouw achter de kassa fronste even haar wenkbrauwen en schudde haar hoofd. Het winkeltje in een achteraf straatje had sieraden in de etalage liggen van edelstenen, metaal en smeedijzer.

'Ik geloof niet dat we...-' begon zij.
En ineens draaide ze zich abrupt om en verdween naar de achterdeur. Toen ze terugkwam legde ze een rechthoekig zilveren bedeltje op de glazen tafel.

polaroid.


'Hij is eigenlijk niet te koop. Maar je mag het medaillon meenemen.'

Labels: , ,


7:08 PM //
Share

De paraplu.




Tijdens het inspirerende werkgesprek viel het woordje paraplu. Dat mijn werkveld zich vooral toespitst op bruggen bouwen en verbindingen leggen. Dat ik in de koepel van de paraplu naar beneden kan kijken naar de uiteinden en de verbindingen kan samen zien vallen. Dat er in die paraplu gedachtenstromingen en ideeen hangen die nuttig kunnen zijn voor anderen.

de paraplu.


Dat de paraplu beschermt en geloofwaardig is omdat ik erin geloof. Dat daardoor alles mogelijk is. Omdat ik het zie.

Labels: , , ,


1:15 PM //
Share

Afwezigheid doet verlangen.

maandag 16 maart 2009



Er was een afspraak. En die afspraak zou eerst op vrijdagavond zijn. Maar toen kwam de afspraak niet. De volgende ochtend kreeg ik een belletje dat zij die middag kwamen. Maar een uur of wat later volgde een sms dat het toch niet uitkwam. Het werd zondagmiddag en de afspraak kwam opdagen, dronk frisdrank, zat op mijn bank en praatte wat. Ik verkocht zowaar via een collega een bankstel.

In die tussentijd was ik thuis en liep door de straten van mijn woonplaats, stapelde dozen op elkaar in de albert heijn en probeerde het zo goed en zo kwaad mee naar huis te krijgen, de trap op, om het mijn woonkamer in te gooien.





Al die tijd geen handje handje, niet samen koken, niet samen bankhangen, niet tegen elkaar aanliggen terwijl je slaapt, geen gestolen kusjes, geen omhelzing, geen glimlachjes. Niets, nada, noppes, nul komma nul. Het wordt, nu alles steeds dichterbij komt, zwaarder. De treinreizen worden zwaarder, het weggaan op zondag wordt zwaarder, het wachten wordt zwaarder. En toch gaat alles zo ontzettend snel. ...

tekening gemaakt door: marco raaphorst.

Labels: ,


7:17 PM //
Share

Toch wel de mooiste:

zondag 15 maart 2009



all gone quiet.


uit de serie: all gone quiet.

Labels: , , ,


3:31 PM //
Share

All Gone Quiet.

zaterdag 14 maart 2009



going through my stuff just to put everything away in boxes or throwing things out,
I found my old notebook from years ago. english was/is my second language. this
poetry was written between 1990 and 1997.

All Gone Quiet.




Labels: , , ,


4:22 PM //
Share

A House Is Not A Home. Deel 4.




Omdat ik de laatste paar weken met een soort bizar gevoel rondliep en er niet de vinger op kon leggen, probeerde ik maar gewoon te leven.

Opstaan, werken, beppen, koffie leuten, werken, bellen, fietsen, treinen, (uit)eten, werken, beppen, slapen, treinen, bankhangen, werken, etc,

A House Is Not A Home. #2.


en tijdens het douchen, waarbij mijn gedachten via de twee kruinen op mijn hoofd naar beneden vloeiden, bedacht ik me dat mijn thuisgevoel zwevende was. Dat ik voelde vanbinnen dat het ene thuisgevoel aan het afsterven was en het andere thuisgevoel nog moest groeien. Dat ik niet meer wist waar nu mijn echte thuis was. Ik voelde me er namelijk allebei wel oke. Het was alleen niet (meer) hetzelfde. Als vroeger.

Toen ik nog alleen.
Toen ik nog niet hoefde.
Toen alles hetzelfde was.

Mijn spullen staan her en der. Mijn spullen met waarde, hoe groot of klein dan ook, gaan mee of niet. Ik moet keuzes maken. Ik berg op, gooi weg of laat. Mijn gedachte dwaalt af bij elke foto, object of ding naar oude herinneringen. Ik was hier meer dan twaalf jaar. Ik begon hier volwassen te worden. Ik kocht mijn eigen spullen. Ik huilde mezelf hier door een lekkage heen. Ik zwoegde hier, ik had hier liefdesverdriet, ik danste hier en zong. Ik zit hier in de muren. Ik ademde hier.

Er zitten herinneringen in mijn bank. Ik sliep er soms op. Als ik niet meer in mijn slaapkamer wilde, soms om redenen die onveilig aanvoelden. Ik was er ziek, ik kletste met vriendinnen op die bank. Ik jankte op die bank bij het zien van een zielige scene op televisie. Ik legde weleens mijn kin op mijn handen op de leuning van de bank en staarde naar buiten.

Mijn thuis wordt een bestaand thuis maar ik moet erin groeien. Ik draaide gisteren de kraan dicht en wikkelde mezelf in een handdoek. Soms geeft de badkamer de beste antwoorden.

Labels: , ,


9:05 AM //
Share

Mijn bankstel en de dozen.

vrijdag 13 maart 2009



Mijn bankstel staat te koop.
Op een internetsite voor iedereen te zien.
Als de bank gekocht wordt
is er ruimte in mijn huis.

Mijn boeken verdwijnen in dozen.
Met dikke stift staat erop:
BOEKEN IN KLEUR WIT.
Omdat mijn kast uit elkaar gehaald wordt.

Mijn kleding die nog mooi was
gaf ik aan mijn dierbaarste collega.
Ze smste vanmorgen dat dochterlief
in mijn t-shirt en sjaaltje loopt.

Mijn bankstel staat te koop.

Labels:


7:25 PM //
Share

Right Brain vs Left Brain.

donderdag 12 maart 2009



The Brain Type Test will determine which half is your dominant half, and to what degree. The test consists of 54 questions and may be completed in about 10 minutes.

My left brain vs right brain:
47% 53%


You are more right-brained than left-brained. The right side of your brain controls the left side of your body. In addition to being known as right-brained, you are also known as a creative thinker who uses feeling and intuition to gather information. You retain this information through the use of images and patterns. You are able to visualize the "whole" picture first, and then work backwards to put the pieces together to create the "whole" picture. Your thought process can appear quite illogical and meandering. The problem-solving techniques that you use involve free association, which is often very innovative and creative. The routes taken to arrive at your conclusions are completely opposite to what a left-brained person would be accustomed. You probably find it easy to express yourself using art, dance, or music. Some occupations usually held by a right-brained person are forest ranger, athlete, beautician, actor/actress, craftsman, and artist.

doe de test!

Labels: ,


8:56 PM //
Share

X Factor Bashing.




Al sinds het begin van dit seizoen zit ik vrijdagavond, nadat ik opgehaald ben van het station, onder mijn dekentje klaar voor RTL 4's X Factor. De ultieme vrijdagavond ik-zit-voor-de-buis-met-verstand-op-nul televisie. Vriend duikt achter zijn laptop en bromt en zucht en steunt wat.

Nu las ik vandaag in een treinkrantje dat het gospelkoortje dat eruit gezet was vorige week een beetje zucht en steunt en bromt dat zij eruit gezet zijn. Kijk, dat kan ik dan minder goed vatten. Je doet mee aan een vrijwillige auditie. Je gaat door. Je weet de regels en consequenties van het programma. Je zingt nog wat en gaat door. En als dan een jurylid even fronst, wikt en weegt en een knoop doorhakt dat het ene groepje wel door mag en het andere groepje, zij dus, niet, dan begin je met mopperen? Omdat je wel vindt dat je erbij hoort. Je bent anders, dat weet je. Maar blijkbaar zoekt de jury van the X Factor een andere formule.

Hallo?

Dat snap ik dus niet. Dat gebrom. Jij wel?

Labels:


6:57 PM //
Share

Copywrite write.

woensdag 11 maart 2009



Een tijd geleden kreeg ik een email van een Belgisch bedrijf dat een freelance copywriter nodig had voor her en der wat opdrachten. Zij belde mij 's avonds op, had veel lovende woorden over mijn weblog en stak kweet-niet-hoeveel veren in m'n reet.

Natuurlijk wilde ik wel van-dienst-zijn. Ik vroeg naar de opdracht en wanneer het af moest en wat ik daarvoor betaald zou krijgen. Ze wist het mooi te verwoorden maar uiteindelijk betekende het dat ik voor een website en brochure een pakkende tekst moest schrijven voor ... een bandenspecialist.

Hmm, kon ik dat? Er roetsjten woorden door mijn pan als: 'anti-slib' en dergelijke. Nee, de vraag was: wilde ik dat? Ik was geen bandenspecialist en als iemand mijn weblog goed leest zou diegene denken dat ik er misschien eerder een poetisch prutje van zou maken.

De weg, het asfalt
de bochten genomen
weerbaar en sterk
door weer en wind
ongeremd, krachtig
dat is ...


Zoiets dus.

Anyhoo, ik zou het heel erg uitdagend en leuk vinden teksten te maken of te redigeren voor websites, flyers, brochures, brieven, visitekaartjes, reclame-teksten, slogans etcetera. Dat dan weer wel.

Labels: ,


5:31 PM //
Share

Witte Koord Beluistering.

dinsdag 10 maart 2009



Witte Koord.


'Langs tapasbars,
speelgoedzaken,
souvenirwinkels,
zocht ik naar Verblijf.'

KLIK!

Labels: , ,


2:25 PM //
Share

GeGooGled:




KatYo heeft er een handje van; af en toe eens kijken en opschrijven op welke woorden en zinnen iemand bij je langssurft. Mijn lijstje staat hieronder:



1) Linkedin
2) zweefverbinding
3) gebreide sloffen
4) zag interessant experiment
5) ze bloosde bloot stukje
6) wijze woorden
7) eendebek
8) vriendin van joris luyendijk
9) een huisje, huisje
10) lentewoorden met k

Mooi he?

Labels:


11:04 AM //
Share

Kijk om, en loop weer door. deel 14.

maandag 9 maart 2009



Er waren zomeravonden waarbij de buurtkinderen in een clubje van vijf of zes aanbelden. En mijn vader of moeder opendeed en luisterden naar hun vraag en dan 'nee' knikten en zij weer sjokkend het paadje afliepen en heel even naar boven keken, waar ik met mijn neus tegen het raam stond, en ze even zwaaiden terwijl zij wegliepen naar het speelveld aan de overkant en ik binnenbleef.

Er stond een enorme grote boom aan de overkant. Precies op de plek waar ik op uitkeek. De boom veranderde telkens van kleur, van zomer naar herfst en winter en lente. Toen Pietje, onze gele kanarie, doodging, begroeven we Pietje onder de grote boom. Naast de goudvis en de hamster. Maar 's avonds spelen bij die grote boom, was out-of-the-question.

Er kwam een dag, dat ik wat spullen in een groene tas stopte, mijn tandenborstel en een koekje, en op school, tijdens het buiten spelen, vertelde aan mijn vriendinnen dat ik ging weglopen. Ik was het zat om nooit eens te mogen wat de anderen wel mochten. Als de schoolbel om half vier zou gaan, dan liep ik niet naar huis, maar naar .... gewoon heel ver weg!

En ik liep heel ver weg. Richting stad. Met een niet vastomvattend doel en al helemaal geen richting. In de verte hoorde ik mijn naam. 'Karin!' De toon werd iets scherper naarmate de stem dichterbij kwam. 'Kaaaariiinn!'

Mijn moeder nam me mee achterop haar fiets en foeterde onderweg. Uit boosheid maar ook van schrik. Of ik dat niet meer wilde doen! Potverdorie!

Labels: ,


12:10 PM //
Share

A House Is Not A Home. Deel 3.

zondag 8 maart 2009



Misschien is je huis
waar je voor het eerst
met je kleine babyvoeten het zand
onder je voetzolen
hebt voelen knisperen.
Waar de wind als een zachte aai
langs je wangen gleed en je
eerste wankele stappen maakte
langs de afbakening
en begrenzing van huis en tuin.
Waar de muren solide en hoog
boven je lichaam uitstaken
en je met je armen uitgestoken

en gespreide vingers
probeerde de lucht te pakken.


blackbirds.

Labels: , , ,


5:20 PM //
Share

(Waar blijft de) Tijd.




1 opeenvolging van ogenblikken; tijdsverloop, tijdsduur of tijdstip

2 vorm van werkwoord ter aanduiding van tijd vd handeling in het heden, het verleden of de toekomst.


Dat tijd een soort van perceptie is. En de tijd langzaam gaat als je zes jaar bent en snel gaat als je vijf-en-dertig bent. P. en ik hadden een gesprekje laatst over tijd, en gisteren toen ik met een vriendin in een restaurant zat, bespraken we tijd alsof tijd op kon gaan en soms over was.

Dat mijn agenda uitpuilde van geplande gesprekken, onverwachte uitnodigingen, werk, dingen-die-ik-doen-moest en wanneer ik in het zuiden des lands bivakkeerde en wanneer niet. Dat ik zoveel in tijd moest proppen dat ik soms nauwelijks aan ademhalen toekwam, zo overdreef ik. Een beetje. Tijd maken leek soms zo er-niet-toedoend, maar als ik naar mijn lichaam luisterde moest tijd soms gemaakt.

'Wat doe je zondag?' vroeg mijn vriendin terwijl ze een stukje kip in haar mond propte.

'Ik ga eerst uitslapen. En dan bedoel ik slapen totdat ik wakker word. Geen wekker, geen gefluister in mijn oor dat 'we echt moeten opstaan' en geen innerlijk stemmetje dat zegt dat ik ergens toch moet opstaan.'

'En dan moet ik ernstig gaan opruimen, opbergen en weggooien. Mijn schuur bijvoorbeeld. Wat een rotzooi ligt daar.'

'En ik heb behoefte om even een eind te gaan wandelen. Zoals ik eerst altijd deed. langs de wegen en de bossen met mijn iPod op. En dan met een soort van beginnende spierpijn in mijn bovenbenen weer teruggaan naar huis, waar ik eerst naar de kraan loop om een glas koud water te drinken.'

En dan leek de dag alweer om. De tijd gevlogen in minuten, uren en een aantal seconden.

We hadden het over leeftijden. Leeftijden die gaan spelen als de rest om je heen het moederschap omarmt en jij aan de zijlijn staat en jij je afvraagt wanneer jij degene bent. Dat tijd een vervelend en naar spelletje speelt met timing en een goed moment. Dat je soms voelt van binnen dat je ergens eind twintig bent maar je geboortejaar schreeuwt dat je VIJF-EN-DERTIG BENT!

'Ik wil me niet laten pushen door tijd!' riep ik.

Je moest ook vertrouwen hebben in de tijd. Tijd heelt alle wonden, komt tijd komt raad en tijd baart rozen. En tja, de tijd zal het leren.

Labels: ,


12:01 AM //
Share

NS ~ Stilte Zone.

zaterdag 7 maart 2009



'Ik had toch helemaal niet gezegd dat ik erheen ging!'
'Maar dan zie ik je rond achten vanavond, oke?'
'Nee, ik eet niet thuis, ben straks bij Joost.'
'Ik dacht dat is wel handig, even naar Barbara en haar kindje en dat jij me dan oppikt, en ...'
'*Zucht* Weet je, ik ben klaar met jou!'
'Wat eten we dan?'
'Maar ik moet dit hele weekend studeren...'
'Ben je er zo?'
'Frans zei dat hij niet mee ging.'
'Wat let je? Wat let je?'
'Nee, de zon schijnt hier!'
'Oke, volgens mij ben ik er zo...'
'Daar heb ik geen zin in.'
'Volgens mij ben ik zo in Den Bosch, ik hoop dat ik de goede route heb, ik ben niet topografisch aangelegd *Ha Ha*'
'Zoooo, dat meeeeeen je niet!'

Labels: ,


5:16 PM //
Share

A House Is Not A Home. Deel 2.

vrijdag 6 maart 2009



Je kunt overal een thuis maken. Thuis is een breed en grensverleggend begrip alleen zal gevoel altijd vertellen wat thuis is en wat niet.

Sometimes A Home is Everywhere.


Soms voel je ook een tijdelijk thuis. Op het strand terwijl je een goed gesprek voert, op het vertrekpunt van A naar B of tijdens je vakantie in een land waarvan je meer wilt zien. Of de slof die je jaren om je voeten draagt totdat de gaten erin gevallen zijn. Misschien is het je levensreis; zoeken naar je innerlijke huis. Het huis waar je altijd jezelf kunt zijn.

De slof van Jorinde.


Vijf foto's van mij zijn te zien bij de foto-expo die gekoppeld is aan de dansvoorstelling A House Is Not A Home #2, geproduceerd door Jorinde Kuiper, in Theater aan 't Spui in Den Haag die 7 maart in premiere gaat. Aanrader.

A House Is Not A Home. #2.


Meer foto's hier.

Labels: , , , ,


10:12 PM //
Share

Blogquote.




Raak niet verstrikt in de uiterlijke verwarring. Blijf niet hangen in de innerlijke leegte. Wees kalm in de eenheid der dingen, dan verdwijnt de tegenstrijdigheid vanzelf.
-- Seng-ts'an.

Labels:


6:49 AM //
Share

Creatief denken.

donderdag 5 maart 2009



Voor een thema tijdens mijn werk bij het kinderdagverblijf was ik mede verantwoordelijk voor de organisatie en uitwerking ervan. Daar was ik ook helemaal in mijn element; je moest me lekker ideetjes laten uitwerken en realiseren. Op zulke momenten voelde ik mezelf alleen maar groeien. Groeien in mijn kracht, mijn 'ik' en mijn zelfvertrouwen.

Er zijn vele momenten geweest dat ik vol enthousiasme vertelde over een idee waar zoveel fantasie bij kwam kijken dat het voor een ander totaal ver-van-zijn/haar-bed bleek. Het voelde in zo'n gesprek ook als een blokkade; ik zag het helemaal voor me en kon het nauwelijks bevatten dat een ander dat niet zag!

Ik was verantwoordelijk voor de aankleding van een thematafel in de hal van het kinderdagverblijf. Althans, ik maakte mezelf verantwoordelijk; er werd geen sodemieter aan ruimtelijke creativiteit gedaan door andere collegae. Het thema zomer was in volle opbouw en ik had een echt strand gemaakt op een tafel met bootjes die de kinderen zelf geplakt en gevouwen hadden. Ook een heuse vuurtoren schitterde aan de rand van het water. In mijn wilde creativiteit en onvermoeibare fantasie pakte ik een hoopje luiers uit de kast, maakte er soort van proppen van en bond er een touwtje aan vast, klaar om op te hangen.

'Wat ga jij nou doen?' riep een collega die door de gang liep op weg naar de keuken.
'Ik hang wolken op!' DUHUH!
Collega bekeek een moment het plafond waar de touwtjes naar beneden bengelden waaraan dikke proppen luiers hingen.
'Je gaat wel ver he?' zei ze ietwat afkeurend.

Op dat moment begreep ik het. Er zijn creatieve denkers en ontzettende niet creatieve denkers op deze aardkloot.

Labels: ,


4:45 PM //
Share

Hoe verbindingen tot verbindingen leiden.

woensdag 4 maart 2009



Soms loop je ergens, ben je ergens waardoor je meteen een gevoel hebt dat je er 'iets mee moet'. Zo liep ik dik een maand geleden op weg naar een afspraak langs een atelier. Het was een bonte bedoeling van paarsige dingen en kunst in de etalage en aan de muren binnen. Ik wist niet precies wat het atelier was, met welk doel het werkte maar ik ging naar huis en moest er iets mee. Ik zocht op internet en raakte enthousiast.

Ik schreef een mailtje waar ik niets op terugkreeg. In eerste instantie dacht ik: 'ze zullen wel geen interesse hebben' totdat ik vorige week ineens wel (positieve) reactie kreeg.

Van tevoren was ik nerveuzig. Hoe pakte ik het nou goed aan? Wat was nu precies mijn plan en wat wilde ik nou? Soms is een gevoel gewoon niet of nauwelijks uit te leggen. Was het stom om met een gevoel binnen te wandelen en maar te zien? Was het 'onzakelijk' en 'niet concreet'? Mensen willen per slot van rekening toch concrete dingen horen en zien anders zou je misschien hun kostbare tijd verdoen?

Ik kan alleen mezelf zijn hierin, bedacht ik me. Ik ben van het gevoel. Soms ben ik geneigd dat gevoel te vergeten maar gelukkig vaar ik op een bootje met een eigen koers en met mijn eigen kompas. Ik ben de enige die aanvoelt wat oke is en wat niet. Waar ik verder mee kan of niet.

werkafspraak.


En zo stak ik ook van wal. En dat is hoe ik werk. En daar komen mooie gesprekken uit voort met interessante mensen die ook weer verbindingen leggen. Ik ben een stap verder.

Labels: ,


4:42 PM //
Share

In de lucht!

dinsdag 3 maart 2009



Labels: , ,


3:23 PM //
Share

Waar blijft de tijd?

maandag 2 maart 2009



5. tijd
een belangrijk structuurelement bij epiek, waarin niet alleen een chronologisch tijdsverloop voorkomt, maar waarin volop met tijd 'gespeeld' kan worden. Prospectie en retrospectie, flashbacks en flashforwards alsook tempowisselingen behoren tot de mogelijkheden die de auteur in dit spel ten dienste staan.

'Jij zegt vaak dat jij de tijd zo snel vindt gaan.' constateerde P (6 jr.)
'Ik vind dat de tijd heel langzaam gaat!'

'Ik denk wel dat ik weet hoe dat komt.' legde ik uit.

'Hoe komt dat dan?' vroeg ze weer.

'Als je ouder wordt lijkt het net alsof tijd sneller gaat.'

'Hoe kan dat dan?'


Ik haalde mijn schouders op.
'Ik ben ook zes geweest. Toen ik zes was, of ietsje ouder, wilde ik dat de tijd sneller ging. Als je ouder bent vliegt de week voorbij.'

time is on our side.


Het is ergens maar vreemd hoe tijd werkt. Hoe kan het zo zijn dat tijd ook een soort van perceptie is?


wikipedia.

Labels: ,


10:03 PM //
Share

A House Is Not A Home. Deel 1.

zondag 1 maart 2009



Natuurlijk was het iets waar ik de laatste tijd regelmatig aan dacht; dat je je fysiek gezien overal thuis zou kunnen voelen, mits de ingredienten aanwezig zouden zijn om dat gevoel te bewerkstelligen.

Omdat veiligheid en geborgenheid de meest essentiele behoeftes zijn in een mensenleven, worden later, met opgroeien, deze behoeftes de graadmeters om je ergens thuis te voelen.

Wat is voor jou thuis?


Ik leer nu pas dat een huis de beschermingsmuren zijn voor geborgenheid en veiligheid en dat je in je huis jezelf moet kunnen zijn zodat je buiten de muren van je huis jezelf kunt zijn. Je huis is je fundament voor je 'ik'.

Kun je je overal thuis voelen?



Misschien ben je wel als een slakje. ...

Labels: ,


12:11 PM //