Share

De Blog-Art Nieuwsbrief.

maandag 27 april 2009



Zoals je misschien al weet heeft Blog-Art een locatie kunnen regelen voor het evenement dat gaat plaatsvinden ergens in het najaar. De locatie zal namelijk zijn in het foyer van Theater aan het Spui in Den Haag; een prachtlocatie met heel veel ruimte.

blog-art.nl


Via twitter en flickr zijn steeds meer bloggers actief. Ook via de nieuwsbrief kun je mee blijven lezen wat er allemaal te gebeuren staat en kun je opgeven wat je voor blog-art kan betekenen. Heb je werk om te laten zien, zou je mee willen helpen tijdens die dag, heb je tips en/of andere dingen om te melden, geef je hier dan op. Wij hebben begin mei nieuwe afspraken staan om met mensen en organisaties te praten over blog-art. Natuurlijk houden we je op de hoogte!

Dus: zet jezelf op de Blog-Art.nl mailinglijst!

Labels: ,


11:55 AM //
Share

Alleen.

zondag 26 april 2009



Er was nooit de vraag
iemand te bellen
ik deed het telkens
helemaal alleen.
Omdat het moest
Omdat het zo was,
omdat het nimmer
anders was.
Maar ook niet vragen,
niet zeggen, niet doen.
Huilen altijd
alleen gedaan.
Omdat nabijheid niet
voorhanden was,
maar ook omdat ik
het zelf niet echt toeliet.
Dit verandert
misschien wel alles
in mijn bestaan.
Niet alleen
maar samen.

Labels: ,


2:53 PM //
Share

WEGENS VERHUIZING,

zaterdag 25 april 2009



danig in de war en in chaotische stemming.

Labels: ,


9:14 AM //
Share

Hart op straat,

vrijdag 24 april 2009



groeit. Als een tierelier. Veel mensen sturen hartjes op. Gespot op straat, in huis, geverfd op school of op het strand.

Ooit begon het als de tegenhanger van het slechte nieuws. Al die kranten die berichten plaatsten over moord en doodslag. Waar was het toevallige; het positieve? Het mooie?

Telkens als ik ergens was, liep of naartoe moest, spotte ik toevallige hartjes. Het gaf me een goed gevoel. Een hart onder de riem, een hartverwarmende toevalligheid of zomaar. En in een opwelling bedacht ik hartopstraat.

Hart op straat is 'mond op mond reclame'. Het gaat van de ene weblog naar de andere en verspreidt het woord ook in real life. Collega's die hartjes spotten sturen ze naar me op. Iemand die een hart gevonden heeft op andermans weblog geeft het webadres als tip.

Keekstar.nl heeft twee banners ontworpen voor hartopstraat. Als je er eentje op je blog wilt, dan kan dat.

hart op straat. hart op straat


Bedankt Keeks!

Labels: , ,


1:27 PM //
Share

Denken aan zijn dochters.

donderdag 23 april 2009



Hij was ziek, dat zag ik wel toen hij verscheen na een tijd afwezigheid bij DWDD. Een pluizig haarbosje op zijn hoofd, vergrijst.

Toen ik vanmorgen opstond en mijn tv aanzette sprak de verslaggever over zijn dood. Ik dacht meteen aan de polkadottruitjes van zijn dochters. Ooit, toen hij nog een reactiemogelijkheid had op zijn weblog, en ik voor de eerste keer las op zijn weblog, had hij een stukje geschreven over truitjes.

Het lijkt zo simpel. Truitjes. Maar ik reageerde erop. Het kwam blijkbaar in zijn mailbox terecht want diezelfde zondagmiddag kreeg ik een mail. Van Bril. Of ik hem kon uitleggen wat Last.fm nu was en wat mijn fascinatie was met (stipjes) truitjes.

Het was een druilerige zondag, ik had niets om handen, ik pjoeterde maar wat en reageerde terug. Dat je een account moest aanmaken om muziek te luisteren via Last.fm.

'Aha.' reageerde hij terug. En stelde weer een vraag. Ik heb alles afgezocht in mijn mailbox, in de archieven en al, maar niets meer teruggevonden behalve een laatste 5 tallige mailconversatie over een mogelijk interview dat ik (toen nog) wilde plannen voor about:blank. Waarop hij meteen reageerde met:

'Tuurlijk. Vraag maar.'

Maar misschien door drukte (hij ging toeren volgens mij met twee andere schrijvers) niet meer reageerde op mijn vragenlijstje.

Ik herinnerde me vanmorgen stipjes. Heel veel stipjes. Op truitjes van dochters. Zijn dochters. Ik herinnerde me een avond bij DWDD waarbij zijn dochters ook te zien waren. Leuke dochters. Lieve dochters. Die Martin Bril toch. ...

Labels:


12:50 PM //
Share

Er vanaf.

woensdag 22 april 2009



Zat ik vanmorgen toch een email te typen, even snel tussendoor, voordat ik de deur achter me sluiten zou en op weg zou gaan naar het station. En vertelde ik in die mail dat ik zo meteen de deur uit zou gaan en zou werken tot vijf uur. Ik keek op de pc klok en zag dat het 7:45 was. Er klopte iets niet. Ik zou om 7:45 beginnen met werken. ...

Labels:


6:32 PM //
Share

Personal Branding.

dinsdag 21 april 2009



Het boek Het Merk IK praat over branding. Een interessant gegeven, want hoe ben je een gegeven en een merk? Als ik aan personal branding denk, een merk zijn, dan denk ik meteen aan Madonna en Oprah Winfrey. Invloedrijke mensen met allerlei bedrijven en dingen die zij doen waarin zij uitblinken. De dingen die zij maken, creeren en uiteenzetten spreekt voor hen en hen alleen.


Wat is personal branding?
Branding voor jezelf maakt gebruik van dezelfde
wetmatigheden die ook gebruikt worden voor zakelijke merken. Het gaat erom:

Een sterk merk te laten ontstaan dat ervoor zorgt dat je geassocieerd
wordt met het juiste (je dienst of unieke meerwaarde),
Dat het volstrekt
duidelijk is waar je voor staat en
Dat je je bewust bent van de manier
waarop je communiceert en wat mensen van je te zien krijgen. -- lancelots.nl

Zijn er bloggers die aan personal branding doen? vroeg ik me af. En hoe doen ze dat precies? Waar halen zij hun persoonlijke branding vandaan en wat doen zij ermee?

Misschien is het wel zo dat mensen die actief bezig zijn met hun weblog aan personal branding doen zonder er zelf erg in te hebben. Sommige weblogs gaan steevast over een bepaald onderwerp, (ja, zelfs het onderwerp kinderen) of hun hobby, hun werk of hun passie. Hoe ver verwijderd ben je dan van personal branding en is personal branding niet (ook) een gevolg van een weblog bijhouden?

Het merk IK.
Wikipedia.


Labels: ,


2:25 PM //
Share

Wonderlijk.

maandag 20 april 2009



Toen E. (3jr.) vanmorgen meemocht met de drie plus groep, een groep voor bijna kleuters, schudde ze haar hoofd, en vertelde dat ze niet mee wilde.

'Waarom niet?' vroeg de leidster die de kinderen kwam ophalen.

'Ik wil bij Karin blijven.'

En ze ging naast me staan om haar woord kracht bij te zetten. De rest van de dag was ze veel in mijn buurt. Waren er af en toe glimlachjes en vertelde ik nog aan de drie plus leidster hoe vreemd dat was. Normaal gesproken wilde ze altijd mee met de andere groep. Stond ze te trappelen 's morgens vroeg. Maar niet vandaag.

Toen haar moeder haar kwam ophalen had de drie plus leidster het verhaal al verteld. Ik vroeg nog: 'Heb je het er thuis misschien over gehad, dat ik volgende week afscheid neem?' Moeder kon het zich niet echt herinneren, maar ik zou E. vandaag voor het laatst zien want volgende week waren ze met vakantie. Het overviel me een beetje. Ze liepen naar binnen om hun spullen en jas te pakken en kwamen weer naar buiten.

Ik gaf E. een dikke knuffel, wenste haar een fijne vakantie toe en schoot ineens vol. Waarop de moeder van E. volschoot en de moeder van T, die erbij stond. Mijn collega wreef over mijn schouder en pinkte ook een traantje weg.

Ik weet niet wat me overviel. Het plotselinge besef dat E. blijkbaar op de een of andere manier aanvoelde dat ze mij voor het laatst zou zien. Bij me wilde blijven. Eventjes.

Labels: , ,


9:01 PM //
Share

Verhuizing deel 2.

zondag 19 april 2009



moving out.

Labels: ,


5:01 PM //
Share

Motivatie en motiveren.

zaterdag 18 april 2009



'Ze stond daar maar. Met haar armen over elkaar heen. Zuchtte wat. Ging in discussie als er iets gevraagd werd. Ik kreeg de indruk dat ze gespannen was maar ook dat ze geen zin had. Hoe kan ik dan nog een gesprek met haar aanknopen over haar voortgang?'

mo·ti·va·tie de; v -s beweegreden, drijfveer

Laatst vroeg ik me af of er nog stagiaires waren die gemotiveerd waren over hun gekozen vak. De laatste keren dat ik stagiaires begeleid had was die motivatie namelijk ver te zoeken. Waar lag dat aan?

Hoe motiveer je mensen? Hoe raak je zelf ergens over gemotiveerd?
Als je het lastig vindt om te zoeken naar een doel; een reden om iets te starten en het af te maken, hoe vind je het dan?

Een doel bepalen:
1) Waar wil ik heen en hoe wil ik mijn werk inplannen? Wat is mijn wens?
2) Wat geeft mij energie, een fijn gevoel, en waar krijg ik inspiratie van?
3) Waar ben ik goed in, voel ik me goed bij? Waar krijg ik zelfvertrouwen van?

Ik denk dat iedereen droomt en wensen heeft. Tijdens je werk als receptioniste en telkens mensen doorverbindt droom je over een carriere als... projectleider van een museum. Maar, je hebt een huis en vast inkomen nodig, je hebt de juiste opleiding niet, en voor je het weet schuif je die wens, die droom, opzij. Wat nou als je op een dag iemand aan de telefoon hebt die je moet doorverbinden aan je baas die toevallig iets te maken heeft met een museum. Heeft iemand ooit bepaald dat je zijn of haar naam niet onthouden mag om later eens na te vragen of daar iets te vinden is? En nu komt het: Het is niet een kant en klare baan die je zoekt, het is een geopende deur waardoor je naar binnen kunt en kunt rondsnuffelen op zoek naar die wens.
Mensen denken snel in kant-en-klare ideeen. Ik deed dat ook. Als ik iets wilde gaan doen in die bepaalde branche, dan ging dat niet lukken want ik had geen ervaring en ik had al zeker niet de juiste scholing enzovoorts, enzovoorts. Dat zijn bekende de-motiverende gedachten die ervoor zorgen dat wensen geen kans hebben om te groeien. Een wens is geen kant-en-klaar 'ding'.

Het is een blik in je toekomst.

test jezelf.
enneagram.

Labels: ,


5:20 PM //

Kijk om, en loop weer door. Deel 16.




1979, waar ik rillend van angst aan de kant stond van een instructiebad en met m'n lijf wel in het bad wilde springen maar m'n hoofd weigerde, omdat ik het water te eng vond, te bodemloos die diepte, en de badmeester schreeuwend in m'n oor en wilde gebaren maakte maar ik als vanzelf zijn woorden en octaven uit m'n hoofd wegveegde omdat ik daar weg wilde, heel snel.

'Spring dan!' riep de badmeester in m'n oor. Er gingen zware trillingen door mijn lijf. De tranen rolden, vermengd met chloorwater, over mijn wangen. Toen voelde ik een enorme stuwkracht, van een sterke, duwende hand op mijn rillerige rug, waardoor ik geen weg meer terug zag. De diepte voor me steeds dichterbij kwam. Het klotsen van water om me heen hoorde. Het water me omsloot als een draaiende, verwarrende sluier waar ik onmogelijk uitkwam. Ik bewoog mijn armen. Voelde de sluier zwaarder om me heen. Het trok me naar beneden, naar de diepte, waar ik niet wilde zijn.

Later stond ik in een douchehokje. Armen voor mijn borst met hoofd naar beneden te rillen. Volgens mij waren mijn tranen op. De kinderen renden vrolijk in en uit het douchehokje, droogden hun kleine lijven en pakten hun kleren. Terwijl ik daar wilde blijven staan. Misschien stond ik daar ook al een tijdje want papa kwam me halen.

'Ik wil niet meer naar zwemles.' wist ik eruit te krijgen. Met mijn keel zo droog en mijn stem zo zwaar. Ik voelde dat ik hier niet veilig was. Hier wilde ik weg.

Labels: ,


11:06 AM //

vrijdag 17 april 2009



Je kunt rechtdoor, of je kunt afslaan.
De keus is altijd aan jou.

mosaic4581218

Labels: ,


10:13 PM //

Quote.




'Do not spoil what you have by desiring what you have not; remember that what you now have was once among the things you only hoped for.'
-- Epicurus.

Labels:


7:44 AM //

Het Onderwijs van de Toekomst.

donderdag 16 april 2009



Afgelopen week kreeg ik een email van iemand die werkzaam is in het ICT en Onderwijs. Of ik interesse had om met scholieren bezig te gaan met een project. Dinsdagochtend fietste ik naar de Haagse Bieb, nam daar een blocknote ter hand en wilde beginnen met vragen te formuleren. Ik zou haar namelijk even bellen. Prompt ging de telefoon. Mijn weblog sprak haar aan en de manier waarop ik bezig was met beeld.

Beelddenken. Beeld en Weblogs. Weblog als tool voor onderwijsthema's. Weblogs als verzamelplek en idee-uitwisseling. (En ook om de taal en sociale ontwikkeling te stimuleren.)

Het zette me aan het denken. Ik heb altijd geroepen dat het fenomeen weblog in het basis- en voortgezet onderwijs een heel effectief en groeiend middel kan zijn om te gebruiken met groepen kinderen. Het informatie vergaren, informatie bundelen en gebruiken en vastleggen via internetmogelijkheden is in deze tijd het ding.

Het weblog is daarbij een heel creatief en nieuw onderdeel in het hedendaagse onderwijs, denk ik zo. Waarom niet die informatie bundelen in een thema-weblog en gebruiken voor schoolprojecten? Gat in de onderwijsmarkt? Ik weet zeker dat het een bruikbare tool is! Ook is het zo dat leerlingen steeds meer zelfstandig bezig gaan met hun eigen leerprojecten. De leerkracht is nog steeds degene die kennis overbrengt, maar die kennis kan een leerling ook zelf opdoen door bezig te zijn op internet. Dit dan wel onder begeleiding van die leerkracht.

Ik had een idee, dat werkte ik uit op papier, wilde een tekstuele offerte maken en dat idee erin verwerken maar kwam er niet uit. Ook daarin ben ik dus een beelddenker, bedacht ik me. En wie zegt dat het altijd 'zo hoort'? Ik maakte een pdf presentatie van het idee met een offerte en verstuurde het gisterenavond laat.

Nu maar afwachten wat het bestuur ervan vindt.

Labels: ,


11:10 AM //

Ja, maar...

woensdag 15 april 2009



Als je echt gelooft dat iets gebeuren kan; iets goed (aan)voelt, dan zit het in je mogelijkheden om het waar te maken. Ook al kom je misschien (waarschijnlijk) in den beginne mensen tegen die bedenkelijk knikken en moeilijk kijken en dan zeggen:

' Ja, maar...'

Doordat een afspraak verviel konden wij van de organisatie van Blog-Art terecht bij de direkteur van Theater aan het Spui voor een gesprek. Bij de balie zat een aardige blonde gozer in een trendy slimfit die ons via een zijdeur naar een enorme draaitrap verwees naar boven, waar de direkteur ons opwachtte.

'Zo, snel geregeld he?'

We namen plaats in de retro stoelen en staken via een pdf presentatie van wal. Waarom was (is) blog-art zo belangrijk? Wat was het doel van blog-art? Hoe zagen wij het voor ons? In hoeverre konden wij publiek trekken? Het grappige was dat wij de standaard ja, maar beren op de weg meteen konden wegduwen. Het concept was (en nogmaals is) namelijk zo klaar als een klontje, en dat konden we heel goed overbrengen!

blog-art gaat het hier doen!


Het borrelde van binnen bij mij! Een soort van verliefdheidsgevoel maar nu dan ten opzichte van een steengoed idee, een bruikbaar concept en een enorm gevoel van trots. Na het kopje koffie, het enthousiasme en zeker ook wat tips om mee te nemen, schudden we elkaar de hand en besloten snel weer eens contact te hebben. Blog-Art heeft een enorme creatieve en inspiratievolle ruimte kunnen regelen voor creatieve bloggers die hun werk willen laten zien aan anderen!

Tralalaaah!


Theater aan het Spui.
Blog-Art.nl

Labels: ,


3:29 PM //

Blog-Art in Beeld.

dinsdag 14 april 2009




.

Labels: ,


10:29 PM //

Zo werkt het!




Ongeveer.

Het begint altijd met een gevoel; een idee. In mijn hoofd visualiseer ik het in plaatjes. Dat gaat vanzelf. Ik ben een beelddenker. Soms, bij een nieuw idee, zie ik het einddoel als kantenklaar plaatje en werk ik die hele weg terug naar het begin. Vaak ook in plaatjes.



Dit schijnt voor veel mensen heel anders te werken. De meeste mensen zien bij het horen van het woord BOOM het daadwerkelijke woord B O O M voor zich in plaats van het plaatje van een boom.(En ik word hierdoor erg nieuwsgierig hoe mijn lezers dit dan zien.)

Tijdens het geven van remedial teaching maakte ik veel gebruik van kaartjes met op de ene kant een tekening en op de andere kant het geschreven woord. Omdat die combinatie in het automatiseren werkte. Het associeren van het woord aan een plaatje leidde ertoe dat zij het makkelijker gingen onthouden.

Ik zou veel meer willen doen met beelddenken. Fotografie, woordfotografie en weblogs zouden daar heel goed bij passen.

Wikipedia.
Onderzoek.

Labels: ,


2:43 PM //

Eerste tekenles.

maandag 13 april 2009



Toen ik pas klaar was met mijn opleiding kreeg ik na een half jaartje soort van werkloos geweest te zijn een baan bij een basisschool als onderwijsassistente. Ik kreeg redelijk veel uren en was inzetbaar van groep 1 tot en met 8. Omdat (in kleine groepjes) lesgeven me natuurlijk afging werd ik vaker en vaker ingezet als vervangend leerkracht. Meestal werkzaam in groep 3 waar de kinderen leerden lezen en schrijven. Ook kreeg ik remedialteaching uren, dit tot ongenoegen van de parttime remedial teacher die haar taken moest verdelen. Het werd een uitdaging om kinderen met leerachterstand of andere leerproblemen te prikkelen tot prestatie. (Wat voor prestatie dan ook.)

Kinderen dingen leren, of het nu om lezen en schrijven gaat, sommen maken of tekenles, geeft (mij) een goed gevoel. Door mijn kennis en ervaring leren zij weer nieuwe dingen.

Vanochtend gaf ik P. tekenles. Omdat zij erom vroeg. Ik leerde haar hoe je een gezicht in een bepaalde verhouding moet tekenen. Ik heb zelf nooit deze foefjes gebruikt als ik portretten schetste of tekende, maar wist wel hoe het moest. Dit was het resultaat:

eerste tekenles.


getekend door: P. Raaphorst.

Labels: , ,


6:36 PM //

Verhuizing deel 1.




Achterin de auto lagen dozen, een houten gangkastje en andere spullen. Toen ik naar de auto liep kreeg ik een flashback-achtig iets naar heel lang geleden, toen mijn ouders de koffers in de achterbak legden en ik en mijn broer achterin gingen zitten om op vakantie te gaan.

Het is makkelijker om hier een aantal eigen spulletjes te hebben. Het wordt nu steeds meer thuis.

Labels:


9:52 AM //

Een veeg inzicht.

zondag 12 april 2009



Er is weinig voor nodig om creativiteit te prikkelen. Creatieve kinderen zullen het zondermeer zelf (in)zien en minder creatieve kinderen zul je een handje kunnen helpen. Een tekenblaadje, een kwast en een likje verf. En dan een veeg.

Wat is dat?



Wat nu als je voelt dat je vastzit? Je denkt en denkt en er komen geen ideetjes, geen prikkels. De woorden, zinnen of plaatjes in je hoofd komen niet. Alsof er watten in je hoofd zitten. Vast en op een plaats.

Hier acht tips om je creativiteit op te krikken:

1) Beluister je favoriete CD.

Zet je CD op en ontvang de muziek; het ritme en de tekst. Sluit je ogen en visualiseer waar de tekst over gaat. Zie als het ware een videoclip in je hoofd voorbij gaan.

2) Neem een andere route of omweg naar je afspraak.

Telkens dezelfde weg rijden is saai en wordt normaal. Alles dat (onverwacht) anders is, is een kans op vernieuwing. Dus in plaats van steeds dezelfde weg te rijden, lopen, fietsen, neem eens die andere route. Zie wat er onderweg te zien is. Neem in je op.

3) Maak memotekeningen.


Ja, ken je die telefoongesprekken waarbij je met iemand praat die steeds in de herhaling valt zodat je als vanzelf met je pen zit te spelen en voor je het weet iets geks op je memoblaadje gepend hebt? Doe dat eens tussendoor, in je pauze, in een saai moment. En bekijk eens wat je gemaakt hebt.

4) Heb een gesprek met een kind.

Over niets kun je goed klessenbessen met een kind. Over de kat, een nieuwe broek of de kleur geel. Alles is anders belicht vanuit het perspectief van een kind.

5) Maak foto's van vanalles en nog wat.


Ga naar buiten en zet alles op de gevoelige plaat zodat je later terugziet wat je mooi vindt en wat niet. Misschien zul je in je niet-creatieve moment in het begin geen mooie plaatjes vinden, maar misschien ook weer wel.

6) Zet je wensen op papier.

Ik wens ... vul maar in. Je wensen zijn je dromen. Misschien gaat er iets borrelen daar diep vanuit je buik.

7) Schrijf de woorden op die in je opkomen.

Pak een pen en papier, ga rustig zitten en schrijf het woord op dat het allereerst in je gedachten opkomt. Je zult zien dat door het opschrijven van je eerste woord, meerdere woorden in je gedachten zullen komen.

8) Kunst is breed.


Als je door onzekerheden en angstideeen niet DOET, zul jij je creativiteit niet durven ontplooien. Kleine kinderen verven een paar vegen en vinden het heel mooi. Kunstenaars doen soms hetzelfde en noemen het kunst en verkopen het zelfs voor ontieglijk veel geld. Want als je je af durft te vragen: Wat is Kunst? Dan verbreedt vanzelf je horizon. Kunst is namelijk smaak. Kunst is breed.

Boektip.
Video.

Labels: ,


11:54 AM //

Want Inspiratie.

zaterdag 11 april 2009



Omdat het mij liet nadenken maar ook niet losliet, besloot ik het te bestuderen en te analyseren.

Want wat je niet kunt vangen, aanraken en kneden is energie.

Energie is sfeer, (buiten)gevoel en trillingen. Sommige trillingen gaan zo langzaam of zo snel dat je het nauwelijks of helemaal niet registreert. Energie is vrij van tijd en ruimte. Energie is nu, vroeger en toekomst.

Ik denk dat energie een voorbode is van inspiratie. Zonder de energie om je heen; het aanschouwen van creaties van anderen, het gevoel dat je krijgt als je wandelt, werkt of slaapt, DOET, kan inspiratie niet leven.



Inspiratie is naar mijn mening een samenvoeging van visualiseren, herinneringen opslaan en nadenken maar dan in een heel versneld tempo waarbij je het gevoel ineens kan hebben middenin de nacht wakker te worden en rechtop in je bed te zitten met het idee dat je NU dat idee gaat uitwerken. Het plotselinge, het weten dat het zo is, en dat je het zo gaat doen.

Eigenlijk wil ik er niet al te zweverig over doen, maar toch geloof ik dat niet iedereen het evengoed ontwikkelt heeft. Mensen die te druk leven, weinig tijd hebben voor zichzelf om even in stilte met zichzelf te leven, voelen, herinneren en visualiseren het niet. Ik denk namelijk dat iedereen inspiratievol kan leven. Inspiratie maakt creatiever, ruimdenkender en overstijgt grenzen.

Maar ja, het. Het 'iets' dat je dan ineens voelt bruisen als een bruistabletje; dat borrelt vanuit je buik en waarbij je een fijn gevoel krijgt, waardoor je weet dat als je het ideetje zo gaat aanpakken; zo gaat maken of zo gaat doen, dat is een ingeving, een zomaar helder moment. Energie. Het komt tot je als je even in een helder moment zit; totaal onbevangen en vrij van gedachten. Is dat ingegeven door daar ergens boven, middenin of vanuit jezelf? Daar mag je zelf je eigen inspiratievolle ideetjes over hebben.

Leestip .s.
Inspiratievolle quotes.
Wikipedia.


Labels: , , ,


12:45 PM //

En dan gisteren,




het twitterweer:

demama: vond het vandaag veeeeeeel te hard waaien. zeg lente, wat is dit voor ongein?

Andersom_ : Onweer hier! En nog lekker zacht buiten in de tuin. Mooie bliksems rond het hele eiland. Prachtig schouwspel ( met 'n borreltje erbij... )

zenz: Het bliksemt en weerlicht dat het een lieve lust is, maar ik hoor vrijwel geen donder...

pvdp: regen, onweer, hagel in schoorl. net iets rustiger.

Loesje: nog een nadeel van een afwezige man, ik moet zelf nog eens met de hond naar buiten.. :(

Labels:


9:38 AM //

Langetjes.

vrijdag 10 april 2009



Eigenlijk was gisteren een bizar rare dag. Zo stond ik te treuzelen bij de businfobalie omdat ik te vroeg was in Nijmegen voor een afspraak en niet meer wist hoe de bustijden geregeld waren aldaar. Kwamen ze nu om het half uur of nog eerder? De blonde dame achter het loket bekeek me even en toen nog eens en riep ineens mijn naam. En ze wees alsof ze wilde zeggen: Jaaaah, jij bent Karin! Ik ken jou!' Het was een raar moment want mijn kwartje viel nog niet helemaal, alhoewel ik iets van herkenning zag. De blonde dame bleek een oude schoolvriendin te zijn die ik al ongeveer vijftien jaar niet gezien had. Het grappige was dat zij naar mij op zoek geweest was, en helemaal blij en verbaasd was dat ik nu opeens voor haar stond. We wisselden telefoonnummers uit en besloten snel eens bij te kletsen. Some good old days.

Dit temidden van mijn afscheidsblues. Wat als ik de kindjes wel een beetje boel ging missen en wat dacht je van al die collega's, nou, eentje in het bijzonder? Ik begon zowaar een beetje te grienen daar bij het coachingsgesprek. Ik voelde me een beetje schuldig dat ik deze speciale collega in de steek liet. Gevoelsmatig dan, want hallo, zo was het leven en ik ging door en ik koos voor mezelf en, en, en.
Maar het resulteerde in een oefening waarbij ik kaartjes legde op de grond. Mijn geboorte was aan het eind en mijn heden aan mijn voeten. Daartussen allerlei herinneringen, waarbij dat gevoel van iemand alleen laten maar ook zelf voelen hoe alleen zijn kan zijn, die ik bespreekbaar maken moest en terplekke aandacht moest geven en vervolgens (heel praktisch) los moest laten. Het was een NLP techniek. Nooit van gehoord en nooit gebruikt, ik was er emotioneel van maar aan het eind vooral volkomen tot rust.

En met dat gevoel liep ik na zessen de zon in, met een inkomend sms-je van oude schoolvriendin en een nieuwe kijk op de dingen. Soms gebeuren de dingen op het juiste moment. Soms laat het leven je ineens even zien dat afscheid nemen een onderdeel is van je levensloop en dat het soms bewust maar (vaak)ook onbewust gebeurt doordat je elkaar uit het oog verliest. Verliezen en terugvinden staat soms lijnrecht tegenover en soms heel even naast elkaar. De bus reed me terug naar het station, ik liep mijn pad naar huis en liet los.

Labels: ,


4:32 PM //

Word Disassociation.






6:47 AM //

Als een draaiende wasmachine.

donderdag 9 april 2009



Zittend op het toilet vanmorgen en kijkend naar het gedraai van een centrifugerende wasmachine bedacht ik me dat mijn hoofd soms net als een centrifugerende wasmachine was.

Alle flarden van de dag, van gisteren en daarvoor, plakten aan elkaar in een kleine ruimte terwijl alles in een snelle vaart in de rondte draaide. Hoe dat een hele poos geleden elke dag zo was. Dat gedraai. Als een snelle draaikolk.

Ik bekeek mijn blote voeten met rode teennagels op de witte tegels. Gronden. Een lange tijd geleden zweefde ik letterlijk door de dagen en de ruimte heen. Het was een overlevingsmechanisme geworden waarschijnlijk ontstaan in mijn vroegste jeugd. Door dat te doen; te zweven door de dagen heen, kwam er weinig tot niets binnen. Ik voelde mijn blote voeten niet op de koude grond. Als ik jeuk had aan mijn been krabde ik soms zo hard dat ik mezelf pijn deed.

Het menselijke brein. Ik bedacht me dat ik, toen ik negen-en-twintig was, besloot mijn rijbewijs te halen. Faalangstig als ik was zocht ik eerst goed uit bij wie ik in de auto wilde zitten. Het moest een geduldige persoon zijn. Ik vond die persoon. De rijlessen gingen best goed, zelfs de speciale verrichtingen gingen perfect, totdat ik mijn tussentijdse toets moest halen. Op de ochtend zelf bekeek ik de buitenwereld maar voelde me er geen deelgenoot van. Ik moest van de examinator de kentekenplaat lezen en zag wazige letters en cijfers en gokte maar wat. In de auto lukte het starten godzijdank maar reed ik vervolgens bijna tegen een paaltje. Onderweg reed ik in een woonwijk met een snelheid waar je 'u' tegen zou zeggen maar toen ik de snelweg op moest kwam er geen vooruitgang in. Ik zag mezelf in het achteruitkijkspiegeltje maar zag mezelf niet.

In het kamertje vertelde de meneer zorgelijk wat er was voorgevallen. Ik zag de mond van de man bewegen maar de woorden en het geluid kwam niet tot mij. Sterker nog, ik had wel in die auto gezeten, maar ik was mijlenver weggeweest.

Het mooie van nu is dat ik handvaten heb gekregen om in het hier en nu te blijven. Te gronden. Te voelen. Te zien en te horen. Grip te hebben. En te houden. Ik bekeek de wasmachine en glimlachte.

'Alle was wordt weer schoon'.

leestip.

Labels:


10:13 AM //

Visualiseren deel 2.

woensdag 8 april 2009



van de kleine flat naar de grote.


tsjoeke tsjoeke.

Labels: ,


6:17 PM //

Visualiseren.

dinsdag 7 april 2009



Gisteren bedachten collega en ik dat het erg lastig is om kinderen vanaf anderhalf tot drie jaar te vertellen wat er precies gaat gebeuren met die gekke leidster Karin. Kinderen van drie jaar kun je makkelijk vertellen dat ik ga verhuizen naar Verwegistan en dat het daarom moeilijk is om in het Gelderse te blijven werken. Dat die poco loco leidster nu dus haar spulletjes meeneemt en niet meer terugkomt. Helemaal niet meer. Maar hoe maak je zoiets duidelijk aan twee-jarigen? Wij dachten erover na.

Visualiseren.

We maakten op een groot vel papier een kleine flat en een grote flat. In het midden maakten we van karton een spoor met een echte trein erop. We plakten dit op de muur. Ook legden we wat verhuisdozen op de grond.

'Wie zit daar in de trein?' vroeg gisteren collega tijdens het kringgesprek. Ze wees naar mijn foto in het locomotiefje.

'De massieist.' riep T (2 jr.) heel nuchter.

Omdat het nog zo'n drie weken duurt voordat er een laatste dag is, met een heuse afscheidsreceptie en etentje met collega's, werken we ons er maar dus visualiserend naartoe. En herhalen, herhalen en herhalen.

En moet je uberhaupt wel iets vertellen? Kinderen snappen toch lang niet alles; het gaat toch allemaal langs hen heen? Nou nee, kinderen snappen veel meer dan je denkt en ook kwesties als afscheid nemen is ook voor zulke kleintjes belangrijk, mits het op een speelse manier gebracht wordt.

Labels: ,


2:03 PM //

Verdienen met bloggen?




Het zou helemaal fantastisch zijn als je met je weblog, waar je elke dag een stukje zou tiepen over je werk, je doelen en je streven, een aardig zakcentje zou kunnen verdienen.

Naast de verkoop van je eigen merchandise via allerlei online verkoopsites zou je adverteerders kunnen charteren die je een (maandelijkse) vergoeding zouden geven in ruil voor hun advertentie prominent op je weblog.

Makkelijk verdiend. Toch?

De laatste tijd dacht ik er regelmatig aan; wat zou ervoor nodig zijn om mijn weblog onder de aandacht te brengen van bedrijven die zouden willen adverteren. Wat zou ervoor nodig zijn om mijn weblog te laten verdienen wat het zou moeten verdienen?

Het is een beetje gek, maar ik kreeg vandaag een email van een bedrijf dat wil praten over deze mogelijkheid. Ik zeg geen 'ja' en ik zeg geen 'nee'. Want mijn voorwaarde is ten alle tijden:

Als het bij mij en mijn weblog past, dan is het goed. Past het niet, dan past het niet.


Leestip.

Labels: ,


9:31 AM //

Lente.

maandag 6 april 2009



lente.



Spring is when life's alive in everything.
-- Christina Rossetti (English poet 1830 - 1894)

Labels:


7:24 PM //

Waar is het mooie nieuws?

zondag 5 april 2009



De laatste tijd bekijk ik het nieuws niet meer zo vaak. Niet in de krant, niet op televisie, nergens niet. Het is namelijk behoorlijk om te treuren. Schietpartijen, ontvoeringen, oorlogen uit naam van de lieve vrede en mishandelingen zijn bijna dagelijkse gebeurtenissen. Daarbij word ik niet eens zo vrolijk van die nieuwe omroepen die denken andere of betere televisie te kunnen maken.

Waar zijn de mooie dingen des levens gebleven en waarom is er geen mooie dingen tv? Bestaat er mooie dingen radio en kan er alsjeblieft eens iemand opstaan en een mooie dingen krant beginnen! Ik pleit voor mooie dingen op internet waardoor men mooie dingen doorgeeft en mooie dingen maken kan.

Labels:


10:47 AM //

Internet is mooi!

zaterdag 4 april 2009



- I love it when a plan comes together -
(Hannibal Smith, the A-team)



Soms wil ik gewoon springen van vreugd. Omdat soms uit niet verwachte hoek mensen ineens schakels zijn in het geheel. Zo voegde de direkteur van de volksuniversiteit in Den Haag me een paar dagen geleden toe aan Linkedin. Via hem kon ik de twee laatste stemmen regelen. Twee enthousiaste Spaanse natives die Spaanse les geven doen graag mee met zoals Saar het dan zo mooi zegt: LuisterKoord.

Mag ik aan u voorstellen, het stemmenteam van Witte Koord:

1) Reva: Max van Wijk.
2) Lena: Saar Grolleman.
3) moeder: Inge.
4) vader: Mike.
5) Sjors: Rutger.
6) therapeut: Sytske R.
7) Elian: Atilio Rojas.
8) Yadra: Eca Zepeda Irias.

Labels: ,


10:38 AM //

Efficient.

donderdag 2 april 2009



1 zo dat het de minste middelen,inspanning enz. kost ; doelmatig

'Ik ben het ineens helemaal beu!'

klaagde ik gisterenavond toen ik bij vriendinnetje ging eten.

'Die rotzooi bij mij thuis. Ik word er helemaal kriegel van. Ik voel me blegh!
Het is nog maar een week of vier, ik zit in de rotzooi, ik word er helemaal naar van.'

Mijn manier om te dealen met de onzekerheden des levens is het in de hand houden en controle houden van de spullen om mij heen. Tijdens de lekkage en mijn slaapkamer, badkamer en daardoor mijn woonkamer overhoop lag, moest ik me overgeven aan de ongecontrolleerde bende die het mijn leven bezorgde. Sommige mensen haalden nuchter hun schouders op, maar ik kon wel gillen.

Ik ben een planner. Ik plan de dingen die te plannen zijn. Mensen die niet van plannen houden, geen planning hebben en niet weten hoe ze moeten plannen zijn mensen waar ik zwaar geirriteerd van kan raken. Ik merk het tijdens mijn werk; ik BLEGH! die mensen weleens. Zij weten het ook.

Nog vier weken woon ik hier. Nog vier weken in de rotzooi. Er liggen dozen op elkaar gestapeld. Aankomende zaterdag zou ik met vriendinnetje alvast wat spullen verhuizen. Dat gaat opeens niet door omdat zij sinds woensdag met haar teen in het gips zit. Ik kan soms wel janken. Ik moet het ondergaan dat de tijd voorttikt en ik me soms overgeleverd moet voelen aan de beslissingen van andere mensen. Ik plan veel maar ik kan niet alles plannen. Ik moet mijn controle laten varen en roeien met de riemen die ik heb. Ik wil telkens gillen. Of janken. Of gillen en janken allebei. Ik zit me een beetje gek te voelen. Ontzettend BLEGH!

Ik ben een doelgericht persoon. Ik ben planmatig, denk in stappen en kom zo tot mijn einddoel. Dat gaat altijd goed. Ik werk daardoor snel. Maar soms werk je met mensen die niet zo zijn, die vooral tralala-end door het leven huppelen en later met de rotzooi zitten. Ik voorkom het. En doe daar ontzettend mijn best voor. Ik ben efficient. Tot op het bot. Omdat ik daar mijn zekerheden uithaal. Ik vind mezelf daardoor niet altijd een gezellig mens. Ik kan het verklaren, begrijpelijk maken, maar ben dan niet echt gezellig.

Ik heb zin om te gooien, te schoppen en de deur uit te wandelen. In plaats daarvan ruim ik nog wat meer op. Nog vier weken. Nog vier weken. Nog.. vier weken. ...

Labels: ,


10:34 AM //

Afscheid nemen bestaat niet.




Afscheid nemen bestaat niet
Ik ga wel weg maar verlaat je niet


Ik heb niet zoveel met die Marco. Het is alleen dat ik ineens aan deze woorden denken moest. Het is moeilijk te begrijpen, de dood, afscheid en alles wat erbij kijken komt. Vandaag een begrafenis van een jong kind.

Gisterenavond bracht ik namens ons team een grote kaart, zelfgemaakt, voor het team die nu door deze moeilijke tijd heen moet. Een hart onder de riem. Een extra steuntje. Ik zag wat het met de collega deed.

Je kunt dingen roepen als oneerlijk, niet te verteren enzovoorts, maar het enige zekere wat er in dit leven bestaat is de dood. Een goede les voor ons om goed met dit leven om te gaan.

Labels:


9:30 AM //