Share

Wallpapertje.

zondag 31 mei 2009



nature calls.

Labels:


9:18 AM //
Share

Margrietjes en vuhtoptuh deus.

zaterdag 30 mei 2009



Tijdens het wandelen, een andere keer, zag ik een heel wijd veld met witte bloemen. Ze waaiden bijna allemaal synchroon in een groen grasveld. Met het beeld van een helderblauwe lucht met wat kleine pufwolkjes was het plaatje compleet.

'Ik zou best wat margrieten willen plukken.'

Dat deden we gisterenavond dus.

In het veldje zwiepten de margrieten vrolijk heen en weer en ik begon aan de stelen te trekken. Leuk voor thuis, dacht ik.

Halverwege rechtte ik mijn rug.

'Mag dit eigenlijk wel?'

'Ze staan toch in het wild.' reageerde vriendje.

Ik plukte lekker verder.

Toen we weer naar huis liepen, ieder met een boeket vol met margrieten, nieste vriendje wat. Ik kreeg enorme jeuk in het hoekje van mijn oog.

'Da's de laatste keer geweest he, bloemen plukken in een veldje.' zei vriendje nukkig.

...

'Hatsjoe!'

Labels:


11:31 AM //
Share

Vriendelijkheid is zeg maar mijn ding.

vrijdag 29 mei 2009



In sommige plaatsen zijn mensen wat schuwer of botter dan in andere plaatsen. Er is een misconceptie dat Brabanders olijke, vriendelijke mensen zijn. Men zegt elkaar op straat geen gedag en men kijkt ontzettend de kat uit de boom als er iemand in het dorpje of stadje komt wonen in hun straat die niet uit de Brabantse poepert geboren is.

Toen ik in Den Haag kwam wonen waren er zowaar mensen, onbekenden, die wilden weten hoe het met me ging. De eerste paar keren keek ik achter me, want ze vroegen het vast niet aan mij. Ook de praatjes in de winkel, de grapjes op het station en bij de frietboer waren niet van de lucht. In het begin moest ik daar erg aan wennen. Dat geklets met onbekende mensen. Het begint nu wel gezellig te worden, die 'goeiemorgen', 'hoe is het dan?' en 'lekker weertje, he mevrouw?'

In Delft waan ik me gevoelsmatig in het Brabantse land. Stug als zeemleer zijn de mensen daar. Geen vriendelijke glimlach als je elkaar passeert op de fiets, of wandelend in het centrum. Mensen in de winkels werken volgens mij met de grootste tegenzin die je maar bedenken kan. Dat kan nooit goed zijn voor je hart, bedacht ik me laatst.

Ik had Het Diner helemaal uit. Wat een spannend boek was dat zeg. Maar ik had weer ouderwetse leeswoede. Ik wilde weer een boek. Een boek. Met een kaft, een voorwoord en een plek om telkens ezelsoren te maken. Omdat Paulien Cornelisse bij de show van Paul de Leeuw geweest was en ik taal ook zo mijn ding vind, haalde ik haar boek uit de schappen van de Bruna. Ik zei nog tegen Baby, die in de kinderwagen half lag te soezen, dat ik dat boek graag wilde hebben.

'Is het een cadeau?'

Het meisje achter de kassa stond naast een collega. Beiden stonden er te staan, naast elkaar zonder te glimlachen. Toen die ene de vraag stelde glimlachte ik en zei:

'Ehm, ja. Voor mezelf!' en lachte mijn tanden bloot. Zelfs mijn ogen twinkelden van plezier.

Het meisje achter de toonbank liet haar mondhoeken verder naar beneden zakken, pakte zuchtend het boek en sloeg het bedrag aan. Wat een kutgrapje, dacht ze vast.

Mijn humeurlevel daalde als zacht ijs in een vriezer. Ik rekende af, ze schoof het boek heel snel mijn richting uit en keek me na.

Ik keerde de kinderwagen, keek even bij Baby in de wagen en zei:

'De mensen hier zijn niet zo aardig. Helemaal niet aardig.' en liep weg.

Labels:


8:46 PM //
Share

Bril-i-oot.




Toen dus mijn linkerlens een scheurtje bevatte, zo zag ik met een dichtgeknepen oog toen ik uit de trein was gestapt, moest ik die lens weggooien. Dat doet zeer. Een lens weggooien. Daar ging dus een aantal centjes, scheurtje of niet, down the zogenaamde drain. Keus had ik ook niet echt. Een scheurtje in je lens is voor een gezond oog funest.

De hele dag liep ik als een verdwaasde rond in andermans huis, andermans stad en andermans albert heijn. Ik zag niet goed met alleen een rechterlens in mijn oog. Het vervormde alle gezichten, pakjes yoghurt en stenen.

Toen ik 's middags met een ietwat hoofdpijntje naar huis ging, wilde ik heel graag mijn bril. Heel erg graag. Zo graag had ik never nooit een bril willen dragen. Ik heb best een leuke, hippe bril. Trendy, vet etcetera. Toch doet die bril iets met flashbacks en herinneringen.

'Hey! Brilsmurf.'
'Bril-i-oot!'

'Bril-i-oot!'

Ik kwam erachter dat mijn lenzen op waren. Mijn reservelenzen waren hartstikke op. Gebruikt. Gescheurd en weggegooid. Alle brildragers die nooit lenzen geprobeerd hebben zullen nu met hun ogen rollen om dan zuchtend aan mij te vragen 'waarom ik dan niet gewoon een bril draag.'

Vanochtend zocht ik iets in mijn toilettas. En prompt viel mijn oog op een setje reservelenzen. Woehaa! Helemaal blij!

Labels:


10:25 AM //
Share

Maar wat is dan creatief?

donderdag 28 mei 2009



"Another word for creativity is courage" -- George Prince.

Als je creatief bent, kun je ongewone, originele beslissingen bedenken voor een vraagstuk. Als jij op school de opdracht krijgt: vouw een hoedje, zijn daar aan het eind van het lesuur tientallen verschillende hoedjes gevouwen. De meesten zullen op elkaar lijken. Er zullen ook uitzonderingen bij zijn.

Creativiteit heeft ook met lef te maken. 'Durf te onderscheiden.'
Kijk eens op straat. Hoe de mensen gekleed gaan. Daar zijn ook verschillen. Er zijn trendwatchers bezig om de nieuwste modeverschijnselen te spotten en dáár wordt vaak door ontwerpers een nieuwe kledinglijn van gemaakt. Door de mensen en de straat, hun ideeen en mix van creaties.

Creativiteit en fotografie. In een discussie vroeg iemand mij:

'Waarom zet je die voetjesfoto’s op flickr? Waarom sta je daar maar half op?'

nog steeds recht vooruit.


Half? Ik sta er bijna helemaal niet op.

Waarom dan?

Maar wat zegt het beeld je? Waaraan moet je denken? Waar was deze persoon op dat moment toen de foto genomen werd? Waarom droeg zij die paar schoenen? Hoe laat was het? Wat dacht zij? Was zij onderweg? Ze was vast onderweg. Of al bijna thuis?

Meer van dit blogstukje bij blog-art.nl

Labels: , , ,


11:13 AM //
Share

Snickers om half 8.

woensdag 27 mei 2009



Mijn lens zat vervelend te doen. Onderweg naar het station, in de vroege ochtend, pielde ik wat. Ik pielde zodat mijn lens weer zou stoppen met vervelen. Alleen mensen die lenzen dragen snappen dit. Dat gepiel.

Ik probeerde een krantje te lezen met wederom vervelend nieuws, over zelfmoordacties van vaders die jonge kinderen 'mee wilden nemen' en pyschoses van Bram Bakker. Ik bedoel natuurlijk niet zijn psychoses, maar die van zieke mensen. Ik zag hem bij Knevel en Dinges op maandagavond toen ik nietsvermoedend naar de beelden keek van een ontzettend afstotelijke achtergrond bij een live uitzending. Wie in Godesnaam deze setting bedacht had moest een dikke onvoldoende krijgen voor zijn stageopdracht. Ja, stageopdracht, want dat kon nooit of te nimmer een vast aangestelde decorbouwer zijn.

Zieke mensen. Ja, ik geef Bram Bakker gelijk. Mensen neigen erg snel naar veroordelen terwijl zij niet in andermans schoenen staan met mes in de hand. Of daarvoor een afscheidsbrief hebben getiept aan collega's die nietsvermoedend 's morgens hun mailbox openen en dat dus lezen. Het heeft impact op iedereen die ermee verbonden is. Zelfs de bakker op de hoek waar meneer psychose zijn half bruin ging halen.

Het is als het onweer dat maandagnacht over de kust raasde. Nooit had ik zulke knallen gehoord. Zulks onheilsgeluid. Zulks natuurkracht. En de wind blies over het balkon en de takken zwiepten oncontroleerbaar heen en weer in de nacht. Onheil.

In de trein zat, tegenover me, een jonge vrouw met schoenen met open teen. Het gebeurt meestal vanzelf dat ik even moet kijken wat voor tenen dat welniet zijn. Ik heb iets met of tegen voeten en schoenen met open teen. Ze droeg een donkerblauwe denim achtige schoen met sleehak. En in de 'open teen' stak een grote teen met knalpaarse nagellak. Haar donkerblauwe broek zat ietwat strak om haar benen en op haar schoot lag een donkerblauwe tas die half open stond. Ze bekeek de tas en haalde er een grote snicker uit. Nadat het papiertje opengemaakt was met een boel ritselgeluid, stak ze de snicker in haar mond en begon te kauwen.

Het enige dat ik me afvroeg was waarom een snicker en niet een boterham. Mijn lens zat te vervelen. Toen ik hem uiteindelijk uit mijn inmiddels rode oog haalde, zag ik een scheurtje. Ik probeerde zo goed en zo kwaad als het ging met een lens de trein uit te stappen.

Labels:


11:03 AM //
Share

Getekend.

dinsdag 26 mei 2009



sadly/drietig.


getekend met art pad.

Labels:


10:53 PM //
Share

Niet over boekenrecensies.




Normaliter ben ik niet zo van de verslagen schrijven nadat ik een boek uitgelezen heb. Het zit dan, als het een goed boek is, nog teveel in mijn hoofd; dat verhaal, die mensen, wat er gebeurd is. De ruimtes, het gevoel.

Gisteren was ik aan het werk, installeerde de computer in de werkkamer maar er was geen internet. Ik grapte nog ietwat cynisch, hardop in de lege ruimte, dat Ziggo zeker weer bezig was. Dan maar, tijdens de rustige momenten, even dat boek pakken.

Ik zat op een hele ruime, zachte, met veertjes ingelegde bank. Telkens als ik een beetje begon te wiebelen tijdens het lezen, zat ik niet meer helemaal lekker. Alsof je op die bank in een keer goed moest zitten, met je billen goed gepositioneerd, anders was het bankzittenmoment ineens weer verdwenen. Voor ik het wist was ik al bijna aan het eind van het boek. Moest ik weer aan de slag, legde ik het boek op de grote tafel en vergat de hoofdstukken.

Mijn manier om een goed boek uit te kiezen is een paar keer in een boekwinkel hetzelfde boek te pakken en zomaar een willekeurige bladzijde open te slaan en die bladzijde helemaal te lezen. Na een keer of drie kon ik bepalen of het een goed boek was, op de wetenschap dat welke bladzijde ik ook opensloeg, het mij moest grijpen.

Het was na zessen toen de vrouw des huizes thuiskwam en ik mijn spullen pakte. Ze vroeg me of Het Diner een aanrader was. Ik zei 'Ja.' En vervolgde toen met: 'Er staat roman op de voorkant, maar ik zou het ook een soort thriller willen noemen.' Ik sloot de rits van mijn tas. 'En internet lag eruit vandaag. De hele dag.' De vrouw des huizes maakte een 'O' met haar mond. 'Dan zal ik Ziggo eens bellen.'

's Avonds zat ik met het laatste restje van een italiaanse ijsko (pistache en aardbei) op een stationsbankje te wachten op de trein. Er liepen heel veel mensen langs me heen of stonden te wachten. Ik bedacht me dat er heel veel te vertellen en te schrijven zou zijn over een treinstation en wat er allemaal gebeurde. Je kon aan lichaamstaal veel zien. Die vrouw die met licht gekromde rug aan het bellen was. Zo te zien gebruikte zij zelden een mobiele telefoon. Ze bekeek soms ineens het mobieltje; weg van haar oor, om het dan weer terug te plaatsen. Hoor je me nog? Om dan op knopjes te gaan drukken, met haar te dikke wijsvinger, en dan nogmaals haar mobiel aan haar oor te zetten. Ik hoor niks.

Die Paul is een rare snuiter. Zijn vrouw Claire eigenlijk ook. Maar zulke rare snuiters zijn er overal. In de stad, in een restaurant. Op een overvol treinstation. ...

Labels:


1:13 PM //
Share

Weekwoord.




Ontviezen.

Labels:


10:49 AM //
Share

Inburgeren Deel 1.

maandag 25 mei 2009



Soms is het alsof je in een totaal andere wereld beland bent. Even. Alsof je met een hele lange vakantie bent. Waar je een andere taal moet spreken, er andere omgangsvormen zijn en je elke dag leert van een nieuwe cultuur.

Zo verbaasde ik me erover dat wandelgangers zomaar, zonder eerst achterom te kijken overstaken terwijl jij met je fiets, met de wind in je rug en dus met behoorlijke vaart, ineens naar links of rechts, of rechts en links voor een totaal niet geschrokken wandelganger moest uitwijken.

Of die trams. Die waren er zomaar ineens. Welk oranje licht? Voordat ik het wist kwam er een bellende tram langs me heen geraasd. Dat is totaal ondenkbaar in het rustige stadje in het zuiden des lands, waar ik oorspronkelijk vandaan kom.

En dan die gezellige eettentjes bij de Grote Markt. Wat een gezelligheid zeg. Je kunt kiezen uit de Boterwaag, September en de Zwarte Ruiter. Waar je ook lekker kunt eten, een borrelhapje kunt nuttigen of waar je gewoon een bakkie pleur bestelt.
Maar die bediening.

Welke bediening?

Komen ze niet naar je tafeltje dan? Waar dan? Aan de bar bestellen? Waarom? Hebben ze last van jeuk aan hun kont dat ze maar achter die bar blijven hangen? Koffie mét suiker? Daar liggen de zakjes.

Als je alleen het terrasje op wilt, moet je eerst aan de bar binnen bestellen, om dan, als je met je hete thee of koffie knoeiend langs andere terrasgangers wandelt, tot de ontdekking te komen dat je plaats inmiddels voorzien is. Ja, met dat warme weer wil iedereen een plekje in de zon.

Laatst zat ik de bij Rootz. Heerlijk! Gezellige bediening die geen jeuk aan de ballen heeft en netjes je bestelling opneemt om dan erop toe te zien dat je na een klein half uurtje nog een keer de kans krijgt een bestelling te doen.

Alleen die kolere duiven daar bovenin die bomen. Daar moeten ze nog wat aan doen. Net nadat we in de gaten kregen dat die duif met ons mee verhuisde telkens als we de stoelen gingen verzetten, en we een laatste slok van onze koffie namen, kletste er een verse groene naar beneden zo op de tafel.

'Ik ga afrekenen.' zei ik.

Soms is het alsof je in een totaal andere wereld beland bent. Even. Alsof je met een hele lange vakantie bent. Waar je een andere taal moet spreken, er andere omgangsvormen zijn en je elke dag leert van een nieuwe cultuur. ...

Dit stukje staat ook bij Hofstijl.

Labels: ,


8:15 AM //
Share

Recht vooruit.

zondag 24 mei 2009



recht vooruit.



je bent overal en nergens. op het randje,
in het midden, naast de lijn en over de brug.

je kunt alle kanten uit;
links, rechts, rechtdoor en achteruit.

je volgt rotondes totdat je een ons weegt,
of besluit halverwege die afslag te nemen.

je bent overal in de wereld, in het gras, op de straat en
schommelend met je benen in de lucht.

ik ben vrij om te gaan en om te staan waar ik wil.
overal. nergens. thuis.

Labels: , ,


4:49 PM //
Share

Echt Hart Op Straat.




Gisterenmiddag liep ik door het centrum van Den Haag, luisterde naar een demonstratie (er zijn elke dag demonstraties) terwijl mijn oog viel op iets dat leek op een hartje. Een snoephartje zowaar. Ik liep verder, omdat mijn gedachtengang bij het kopen van een nieuwe tas was, maar er bleek en stemmetje in mijn hoofd te fluisteren: 'Keer om, hartje! Keer om!'

Hart Op Straat!


Et voila!

Schaamteloze reclame voor Hart Op Straat. Doe mee!

Labels: ,


11:42 AM //
Share

Kijk om, en loop weer door. Deel 18.

zaterdag 23 mei 2009



Als je door het brede gangetje liep moest je langs een hekwerk met een deur die meestal open stond. Na schooltijd maakte de juf of meester het hek weer dicht en deed het op slot. Soms bleven er kinderen spelen en wurmden zich zo goed en zo kwaad als het kon door de licht gebogen spijlen om op het schoolplein te komen. (Die met het klimrek.)

Ik weet niet meer hoe ik klem bleef zitten met m'n hoofd tussen die spijlen. Ik wilde ook spelen op het schoolplein, niet op het klimrek, maar gewoon krijten op de stenen en springen met het springtouw met andere vriendjes. Maar terwijl de andere kinderen wegrenden bleef ik vastzitten met m'n hoofd.

Ik weet ook niet meer hoe ze me eruit wisten te wurmen. Misschien een trucje van het brein om bepaalde vervelende dingen weg te vagen. Het is uberhaupt raar dat je wel het moment terug kunt halen dat je daadwerkelijk vastzat maar het moment van bevrijden niet meer weet.

Het is uberhaupt idioot dat ik vastzat met m'n hoofd in een lichtgebogen hekwerk en de andere kinderen niet. ...

Labels:


6:31 PM //
Share

Hart voor de zaak.




Een van de redenen waarom ik me begon te ergeren op mijn werkplek(ken) was de de-motiverende sfeer. Mensen die zelfs hardop vertelden alleen nog te komen werken voor de centen. Net een kind (of twee) eruit gep..baard hadden zij alleen nog maar oog voor het thuisleven en werk bleek ineens een 'ding' dat moest puur voor de financien.

Terwijl ik eerst dacht dat vooral in zorgberoepen dit speelde; het passiewerk, was ik gisteren met stomheid geslagen nadat de meneer die de werktafel kwam brengen weer huiswaarts (of waar dan ook) ging. Het was namelijk al de vierde week dat onze kapotte werktafel met een gebroken scharnier op z'n kop in de woonkamer stond. (Ik zal jullie de details maar besparen van het hoe en waarom en de communicatie met een meubelwinkel in Den Haag met ontzettende leuke hebbendingen maar met een enorme mutsengedrag.)

'Ja, excuses, ik ben te laat. Tja, kon niet zeggen dat het aan het verkeer lag.' ...

Even later, toen inmiddels de nieuwe tafel stond en de andere tafel uit elkaar gehaald was, wees hij naar het tafelblad dat nog steeds op de grond lag.

'Die neem ik natuurlijk wel weer mee, die moeten we natuurlijk nog wel zien te verkopen.' ...

's Middags stond ik bij de boekwinkel omdat Herman Koch's Het Diner gekocht werd. De mevrouw zuchtte en steunde en wist het allemaal niet meer.

'Ja, ik moet zwaar aan de koffie.' verzuchtte ze. 'Ze hebben hier geen rekening gehouden met het feit dat half Nederland vandaag vrij genomen heeft net na Hemelvaart.' ...

Ik begrijp dat niet iedereen gezegend is met een baan die bij hem of haar past, waarmee je blij opstaat en na een dag hard werken met een tevreden gevoel weer naar huis gaat, maar terwijl je werkt, geef het dan je beste inzet. Alsjeblieft.

Labels:


9:55 AM //
Share

Boel Religie.

vrijdag 22 mei 2009



Met veel plezier en soms zelfs (ingehouden) gegrinnik lees ik op dit moment het boekje God Explained in a Taxi Ride van Paul Arden. Met kleine teksten en grappige tekeningen of foto's zet hij je aan het denken.

YOU CAN BELIEVE IN GOD WITHOUT BEING RELIGIOUS.

Believing in God does not make you a religious person.

It makes you a spiritual person.

A religious person is quite
different.

A religious person is someone who believes in a Church, and
(religiously) performs the rites and ceremonies laid down by their church.

En dat het daar ook gauw misgaat, met die kerken en kerkelijke aanhang en verschil in religie waardoor men elkaar niet goed begrijpt en daardoor elkaar gaat haten en er oorlogen komen. En dat is waar ik dus aan dacht, toen ik dit las op bladzijde 72. Dat kerken en ceremonies niet nodig zijn. Of wel?

Labels:


9:42 AM //
Share

Want nu

donderdag 21 mei 2009



nu!


11:33 PM //
Share

Angst/ Onbegonnen.




Overbezorgdheid. En dan in het extreme. Daar had ik, heb ik, alhoewel veel minder dan voorheen, last van. Als ik visite had en mijn visite ging weer naar huis, dan wilde ik dat ze me belden zodra ze weer thuis waren. Soms dacht ik het en durfde het niet hardop te vragen maar bij mensen waar ik ontzettend veel van hield, deed ik dat wel. Als ik een ambulance hoorde voortrazen over de weg, met een onheilspellende sirene, dan raakte ik van binnen in paniek en was ervan overtuigd dat ik binnen dan en een uur gebeld zou gaan worden dat iemand die ik goed kende was overleden.

Een gegeneraliseerde angststoornis. Angst.



klik op foto voor trailer.

Iedereen heeft in meer of mindere mate last van angst. Angst voor honden, vogels, hoogtes, dieptes, water, voedsel, verlatingsangst, bindingsangst, spinnenangst, angst om te vliegen, sociale fobie, etc. Zodra het je leven gaat beheersen en je continu bezig bent met je angst(en) dan vergalt het je recht op geluk, rust en manier om vrij te genieten. Soms heb je dan therapie nodig om ermee om te gaan. En soms lukt dat. Gelukkig.

Vanavond ga ik naar een film over angst. De film is gemaakt door Michiel van Erp. Wat ik er al van gezien heb is dat het een hele integere film is van een aantal mensen die verder normaal door het leven wandelen maar wel last hebben van hun angst. Mensen zoals jij en ik. Gewoon. In Amsterdam. Waar dan ook.

Labels: ,


2:19 PM //
Share

A House Is Not A Home. Deel 7.

woensdag 20 mei 2009



Vandaag bedacht ik me, toen ik bij mijn werkplek op de w.c in de spiegel keek, dat het voelt als opnieuw beginnen. Vaak van baan veranderd, begon ik ergens fris en nieuw en duurde het een tijdje voordat ik me ergens gesetteld had. Alsof het moest gronden. Aarden in het hout. De lucht. De muren.

nog steeds recht vooruit.


Het voelt ontheemd van veiligheid en geborgenheid maar omdat je zelf voor de volle honderd procent gekozen hebt voor dit nieuwe leven, leef je het nieuwe leven vol indrukken, nieuwe herinneringen en andere momenten. Maar het is nog niet helemaal geaard. In de muren.

Na een paar maanden werken bij een nieuwe baan groeide het; die geborgenheid en veiligheid. Ik weet dat het goed komt. Ik voel dat het om het hoekje kijkt. Tot die tijd ga ik nog steeds recht vooruit.

Labels: , ,


9:56 PM //
Share

Datum = bekend!






Het is een mooie datum om blog-art te laten zien, bedacht ik me, toen we naar huis fietsten na een middagje overleg met de direkteur van Theater aan het Spui in Den Haag. Nadat we nog een keer een ronde liepen in het foyer en andere plekken, visualiseerde ik al de mensen die rondliepen, de muziek op de achtergrond, de drankjes, de gezelligheid, de mix van kijken en doen en vooral de mooie dingen die te zien zouden zijn.

9 oktober 2009 is een mooie datum. Schrijf die datum op je memobord, in je agenda of kalender. Er zal een middag- en avondvullend programma te volgen zijn. Wil je meer informatie, kijk dan op de site, schrijf je in op de nieuwsbrief of mail: info@blog-art.nl

Labels: ,


9:33 AM //
Share

Hotelslippers.

dinsdag 19 mei 2009



Gisterenochtend, toen de kerk acht uur klonk en de eigenaren van de winkels heel langzaam in hun eigen tempo de deuren openden en de stoelen buiten zetten, liep ik op kinderkopjes over het bruggetje richting nieuwbouw.

Jij liep daar ook. Je baard grijs, geel en lang. Je jas vaal en vol gaten. Rafelig en oud. Je had diepe groeven in je gelaat, maar je was behoorlijk gebruind door de lentezon. Je sjokte een beetje langs me heen. Blik op oneindig, ergens daar voorbij. Ik had bijna de neiging om te kijken om ook te vinden wat je daar zag.

Je droeg je blote voeten in een paar badstoffen slippers. Van die slippers die je gratis krijgt als je voor het eerst je hotelkamer binnenstapt en je rondkijkt naar al dat moois en je naast je bed slippers ziet liggen, heldere witte, en een kaartje op het kussen: 'welkom.'

Je slippers waren grijs en zwart en gerafeld en je ene hak was al verdwenen. Je sjokte op versleten badstoffen hotelslippers richting het Delftse centrum en je schim raakte uit mijn gezichtsveld.

's Middags wandelde ik met kinderwagen door het centrum, langs de kerk, langs Amerikaanse en Spaanse toeristen toen ik voorbij een viskraam een man op een bankje zag zitten.

Je zat te peuzelen van een restje haring uit een smerig zakje dat net voor je voeten geworpen was, per ongeluk naast de prullenbak in plaats van netjes erin. Je blote elende voeten op vieze kinderkopjes. Ik wilde je nieuwe schoenen geven.

Labels:


12:14 PM //
Share

Hoe tijd werkt.




Ooit stilgestaan in je eigen tijd?



time is on our side.

Ik heb het altijd vreemd gevonden dat een dag soms voorbij vliegt en op een ander moment je de dag een duwtje zou willen geven. Als het ontspannend is, leuk en gezellig vliegt de tijd voorbij, als je het vervelend vindt, ergens tegenop ziet en saai vindt, sluipt de tijd voorbij als een slakje op een tegel.

Zit het in je hoofd, dat tijd maakt dat je denkt dat het snel gaat of niet? Hoe zit het dan met jonge kinderen versus volwassenen? Jonge kinderen denken dat overmorgen nog moet komen terwijl hij al voorbij is. Volwassenen vragen zich vaak af: waar blijft de tijd.

Hoe komt het dat sommige oudere mensen teruggaan in de tijd? Hun jeugd telkens in vlagen van herinneringen herbeleven en denken dat de tijd echt zo is? Ga je aan het eind van je leven terug in de tijd?

Waar gaat tijd heen als het voorbij is?
Hoe ziet tijd eruit?
Waar is tijd als je dood bent?

Labels: ,


10:32 AM //
Share

Flower Game.

maandag 18 mei 2009



Normaal gesproken vervloek ik videospelletjes en alles wat daarmee te maken heeft, totdat ik bij toeval bij een wel heel erg mooi, bijna onwerkelijk spel terecht kwam. Althans, de trailer.




Het ziet eruit als een droomspel. Ontzettend indrukwekkend gemaakt.

meer info:

playstation.
ps3life.nl.

Labels: ,


1:32 PM //
Share

Weekwoord.




de·len deelde, h gedeeld 1 zo splitsen dat ieder zijn deel krijgt: eerlijk ~ 2 een aandeel krijgen in: ~ in de buit; in de vreugde ~ 3 (rekenk) een getal splitsen in zoveel delen als door een ander getal wordt uitgedrukt: 60 gedeeld door 6 is 10

Wat is het toch fijn om die ene taart helemaal alleen op te peuzelen. Acht partjes romige appeltaart met slagroom. Na een stuk opgegeten te hebben zit je maag al wat voller, maar je eet nog een stuk op, en je zit erna behoorlijk vol. Je zucht wat, kijkt om je heen en bemerkt dat de mensen om je heen stilzwijgend kijken naar je opgeblazen buik en uitdrukking op je gezicht dat je liever na een stuk taart gestopt was.

delen.


De voordelen van delen zijn:

Gezamelijke belangen, in vreugde delen, steun bieden, erover praten, kennis overdragen, verschillende invalshoeken bekijken en opnieuw leren.

Als je de twee mensen naast je ook een stuk appeltaart gegeven had, had je kunnen zien dat zij net zo smulden van de appeltaart als jij. Dat zij er opmerkingen over maakten naar jou en dat je voelde dat er een gezamelijke appeltaartmoment ontstaan was.

Doordat je deelt creeer je meer kansen, meer momenten en meer kennis.
Dus:

Labels: ,


8:30 AM //
Share

We all need

zondag 17 mei 2009



sharing is like applepie.
'

'so we all can have our cake.' -- laatste quote van kek. En blogstukje volgt morgen.

Labels: ,


9:21 PM //
Share

To Do List.




Via FlowMagazine (wat ik een aanrader vind om te kopen en te lezen) kwam ik terecht op bladzijde 70 waar het lijstjes systeem besproken werd. 'Lijstjes maken blij.' stond met een grote titel bovenaan het stuk.

En dat vind ik dus ook. Zolang ik me herinneren kan maak ik kleine en grote lijstjes. To Do lijstjes. Vooral als ik weet dat ik een vrije dag heb waarin ik vanalles en nog wat moet doen. Een To Do lijstje waarna ik de boel kan wegstrepen omdat het dan echt klaar is. Zo werk ik ook met een agenda. In mijn agenda komen de dingen te staan die ik nog moet doen, om het erna weg te strepen als het klaar is. Ik vind het een effectieve manier om mijn hoofd leeg te maken. Maar ook om iets 'weg te zetten.' Zodra ik het ding op papier heb gezet, zet ik het uit mijn hoofd, om het als het ware te vergeten. Maar dat is helemaal niet erg, omdat het vastgelegd is op papier, en ik toch mijn agenda weer inkijk om te ontdekken dat ik nog een klusje te klaren heb. Als het gedaan is, is het opgelost, en kan het weggestreept worden. Uit mijn systeem. Weg.

Het leuke en mooie van lijstjes maken is dat je ervan bewust wordt dat je stilstaat bij allerlei manieren om je leven te leven. Zo staat er op bladzijde 72 van Flow een lijstje: 10 Reasons To Be Happy. Ik besloot er ook eentje te maken:



to do list.

(klik om te vergroten.)


Ik ben zelfs een FlickrPool groep gestart. Omdat ik zeer benieuwd ben naar andermans lijstjes. Dus mocht je een handgeschreven lijstje ergens hebben liggen, of je voelt je ineens geinspireerd er eentje te maken, schrijf het dan op, maak er een foto van en voeg het toe aan de To Do Flickr Groep.

To Do List Blog..
Boek.

Labels: ,


1:31 PM //
Share

A House Is Not A Home. Deel 6.

zaterdag 16 mei 2009



Pas als je je begrenzing over bent, naar andere behuizing, en je langzaam maar zeker went aan het verkeer, trams, overal mensen die zomaar de weg oversteken en dat je bij bijna alle eetcafe's aan de bar bestellen moet, kom je op een dag tot het besef dat je je vrienden mist. Dan zou je het liefst je vrienden per direct naar de andere begrenzing willen halen om er te blijven.

Vandaag kwam ene vriendin voor het eerst mijn kant uit. Met een bos bloemen stond zij voor de deur en dronken we koffie voordat we de hort op gingen. De stad in waar we winkel in en winkel uit gingen, op z'n meiden, en daarna gingen lunSen en flink bijkletsten.

Het is toch anders om gepland af te spreken en niet met een telefoontje voor de volgende dag of zelfs diezelfde avond te gaan meeten. Het gaat gewoonweg niet meer. Toch genoot ik vandaag; van de vertrouwdheid, het half uitleggen van bepaalde dingen en soms met alleen een blik.

Vriendschap voorbij begrenzing.

Labels: ,


10:53 PM //
Share

What Do I Know?

vrijdag 15 mei 2009







Vanavond zag ik een ontzettende indrukwekkende video installatie van de Bosnische kunstenaar
Sejla Kameric. Te zien tot en met 31 mei 2009 in zaal5. Als deze video installatie bij jou in de buurt te zien is, raad ik je aan erheen te gaan. Er is gratis toegang.

Labels:


9:17 PM //
Share

Kijk om, en loop weer door. Deel 17.




Ik hing ondersteboven aan een klimrek, omdat Jurgen mij achterover geduwd had en ik niet meer wist, in mijn overweldigende paniek, hoe ik mijn lijf terug moest duwen naar de rand. Het was een bungy-jump maar met mijn beide benen vast aan de houten balk van een enorm klimtoestel. En terwijl ik het zand onder me zag liggen, in een stille oase van geel en beige, wilde ik even dood.

Ik hoorde stemmen van kinderen die speelden, alsof er niets aan de hand was, en hoewel ik wilde gillen, ik gilde niet. Ik hing daar maar, met mijn beide handen in de losse ruimte, alsof ik ze in de lucht wierp in een overgave, maar het was pure onmacht.



Ik hoorde Jurgen lachen. Wat was het allemaal leuk zeg. Het maakte me boos en verdrietig en teleurgesteld. Hoe kon je, in het midden van een tegengehouden sprong naar beneden, omdat je benen simpelweg bleven haken aan een houten balk, erom lachen?

Ik heb, met ongelofelijke moeite en kracht, mezelf omhoog kunnen werpen, zodat ik met een hand de houten balk boven me kon vastgrijpen. In een waas van boze tranen zag ik kinderen van het klimrek gaan, terug naar de klas. Speelkwartier was over.

photo made by: demi-brooke.

Labels: ,


9:21 AM //
Share

Europees PoeziePaspoort.

donderdag 14 mei 2009



Ik Verblijf
In de straten
van alle talen
Wij spreken
Gewaltlos
Diverse
La casa
Joyeuse
In verscheidenheid.

via huisvangedichten.nl

Labels:


7:15 PM //
Share

Sommige mensen vergeten je niet.

woensdag 13 mei 2009



'Ik ben je niet vergeten hoor. Je staat nog steeds in mijn in-inbox.'

-- een sparkandidate voor een werkgesprek via email.

Labels: ,


2:43 PM //
Share

De Ware Opruimtips. Deel 2.




En dan heb je eenmaal een keer een grote schoonmaak gehouden in je huis, hoe hou je het dan opgeruimd?

Hier een aantal tips om je huis/werkplek schoon te houden. Neem controle over je rommel.

1) Maak het een routine eens in de week, of wanneer je planning het aankan, om even dingen weg te werken zoals je vaste stapeltje post, papieren die in een map kunnen. Maak een stapeltje met:
-weggooien
-archiveren
-meteen doen
-toevoegen aan To-do-lijst.

Daarbij komt dan meteen het volgende:

2) Koop een aantal mappen, ordners en dozen om spullen netjes in te bewaren. Dat staat niet alleen netjes, maar als je iedere map indeelt en labelt, weet je ook meteen waar bepaalde spullen horen voor als je de volgende keer een opruimsessie hebt.

3) De opruimsessie hoeft niet een opeenstapeling te zijn van dingen die opgeruimd hoeven worden maar kies een ding uit wat je gaat doen; bijvoorbeeld je bureau, je kast of je slaapkamer. De volgende keer is weer iets anders aan de beurt.

4) Zet dingen die je nauwelijks gebruikt weg en laat de spullen die je intensief gebruikt staan.

En laat het nooit zo ver komen: KLIK! Speciaal voor de Oprah fans.

Labels:


9:51 AM //
Share

Simpel en klein maakt belangrijk en groot.

dinsdag 12 mei 2009



Laatst vroeg iemand zich af hoe we het toch deden? Dat Blog-Art? Het was boeiend en interessant. Sommigen twijfelden zelfs. Niet het event so to speak, maar alles eromheen; het zaadje dat schijnt te groeien tot een plantje.

Ik ga je vertellen hoe dat komt.

Het begint namelijk met een ideetje. Er vormt zich iets, een gedachte, een woord, een vloeisel, en dat moet op de een of andere manier naar buiten. Omdat het 'iets' daar te sterk voor is. Een soort van duwen tegen de binnenkant van je hersenpan dat een gesloten deur bevat die open moet.

street-art


En het ideetje vormt zich pas als je begint. Gewoon. Een voet voor de andere. Het mooie van deze wandelgang is dat de reis al begonnen is. Je loopt je weg al. Je weet alleen nog niet helemaal waar je naartoe gaat. Je weet alleen (als je vertrouwen hebt in jezelf) dat je er komt. Uiteindelijk. Want ook al weet je nog niet waar je naartoe gaat, het mooie van je wandelgang is dat ook al vind je halverwege dat rechtdoor niet de juiste weg is, je kunt de andere kant op. Dat kan. Dat mag. Die weg is totale vrijheid.

Jouw wandelgang.

In plaats van alles zelf willen doen, in de hand willen houden en controle willen, vraagt het plantje water uit verschillende gieters. Water is water, het maakt niet uit waarvandaan. Want samen sta je sterk. Je kunt ook verantwoordelijk blijven met hulp van anderen. Een roos is een roos, maar een boeketje is toch voller. En sociale media is dan niet uit te sluiten. Daar moet je het van hebben; dat is wat een zaadje laat groeien tot een plantje.

Maar alles valt of staat met vertrouwen. Vertrouwen in jezelf. Want een simpel idee kan alleen maar groot worden door blindelings vertrouwen in een goed einde; een uitstekend produkt.

En een idee is geen kant-en-klaar concept. Je mag stoeien, herschrijven, veranderen, hulp vragen en ontvangen.

Experience is the opposite of being creative. If you can prove you're right, you're set in concrete. You cannot move with the times or with other people. -- Paul Arden.

Labels: , ,


6:42 PM //
Share

De Ware Opruimtips. Deel 1.




'Het geeft wel een goed gevoel as het eenmaal gedaan is.' riep M gisterenavond toen we (voor de zoveelste keer) spullen beneden moesten neerzetten die opgehaald konden worden door de kringloop.

Het is steeds het begin. Het begin van willen opruimen waardoor men steeds uitstelt. Waardoor de rommel in een doos belandt en daardoor misschien wel even uit het zicht, maar nog steeds niet opgeruimd is.

Waarom heeft de een zo'n moeite met opruimen en de ander niet?

Ik geloof er heilig in dat rommel in je huis, rommel in je hoofd is. Dat het woordje 'rommel' niet altijd per definitie klopt, maar wel chaotische toestanden of warrigheid.

Rommelvalkuilen:

1) Geen tijd.

Tijd maak je. Geen tijd om op te ruimen is simpelweg een smoes. Tijd plan je in. Op een vrije dag kun je best een uurtje opruimen. Ook al is niet alles in een keer opgeruimd, je hebt een start gemaakt.

2) Door de bomen het bos niet meer zien.

'Waar moet ik beginnen?'

Gewoon. Je begint. Heb je een kast vol rommel? Een bureaula vol rommel? Papieren, memo's, dozen, waar begin je dan? Je pakt een vuilniszak, pakt de eerste de beste doos, maakt het open en gooit weg wat je niet meer nodig hebt.

3) Maar wat als ik het nog ooit nodig heb?

Vragen die je aan jezelf kunt stellen:

- Heb ik het object in de afgelopen drie maanden nodig gehad?
- Wist ik uberhaupt dat het er nog was?

Beantwoord je beide vragen met 'Nee'? Weg ermee!

4) Maar dat ene ding heb ik gekregen van ...!

Ja, dat is een lastige. Spullen die van waarde zijn. Alleen jij bepaalt waar je waarde aan hecht. Alleen vraag jezelf af of je iets behoudt omdat je er echt iets mee hebt (zodat je het ergens kunt neerzetten bijvoorbeeld) of omdat jij je schuldig voelt. Veel mensen behouden spullen onder het mom van waardehechting, maar durven het stiekem niet weg te doen uit angst dat er commentaar op komt.

5) Als het ergens in een doos zit in een kast heb ik er toch geen last van?

Vraag jezelf af: Waarom ligt het in een doos in een kast?

Binnenkort in Deel 2, handige tips om je huis/werkplek opgeruimd te houden.

Labels:


10:22 AM //
Share

Klein.

maandag 11 mei 2009



Je bent nog zo klein
kleine handen en kleine voeten.
Ik leer je nog maar pas kennen
en jij mij.

Je blaast bellen
trappelt met je voeten
en lacht als ik gekke gezichten maak.

Of luistert aandachtig
als ik tegen je praat.
alsof je helemaal volgen kan
wat ik zeg.

En vandaag is de eerste dag
dat ik op je passen mag.

Labels: ,


10:50 AM //
Share

Moederdag.

zondag 10 mei 2009



Het maakte me een klein bietje drietig vanmorgen, dat hele moederdag gedoe. Net gestopt met jarenlang zorgen voor andermans kinderen, morgen beginnende bij een gezin met een babietje van amper drie maanden oud, voelde ik me een zogenaamde tussen-het-wal-en-het-schip.

De bloemisten hadden het gisteren erg druk. Ik stond voor een uitgestalde boeketten toestand omdat ik voor broerlief een dingetje kopen wilde om zijn nieuwe huis officieel om te dopen. Later bedacht ik me dat ik ook een moeder heb en dus liepen broer en ik de stad in om alsnog voor moeders een bosje te kopen.

Vanmorgen las ik twitterberichten over (te late) ontbijtjes op bed en bosjes rozen en lieve tekeningen. Werd ik een beetje drietig omdat de half-half-, oppas-, stiefmoeders een beetje tussen het wal en het schip vielen.

Ik wilde roepen: Hallo! Waar zijn de rozen voor de halfhalf-. oppas-, en stiefmoeders gebleven? Tellen zij ook niet mee? Gelukkig reageerden er een aantal moekes met hele positieve twitterberichtjes. Daar werd ik dan wel weer gelukkig van.

Labels:


7:09 PM //
Share

A House Is Not A Home. Deel 5.




A House is not A Home #2.


Trein raasde langs weilanden
terug naar het oude grondgebied
waar mensen in dialecten
anders dan nu -- spraken.

Trein raasde langs hoge flatgebouwen
terug naar het nieuwe grondgebied
waar mensen anders spreken,
een huis hoeft geen thuis te zijn.

Labels: , , ,


11:30 AM //
Share

Thuis.

vrijdag 8 mei 2009



Rode fietstassen
met bloemen
een fietsbel rinkelt
op het ritme van steen en drempel.

Bloesem valt als regen
dwars over straten
terwijl de zon schijnt
ik zou overal kunnen zijn.

Labels: ,


5:03 PM //
Share

Ik herinner mij...




... Oosterhout. De herdershond van mijn oom en tante die naast me ging zitten huilen toen ik een gat in mijn kin gevallen was toen ik een jaar of zes was.
... Max toen ie zich omdraaide bij de dierenarts, m'n moeder, mij en m'n broer nog een laatste lik op de hand gaf voordat ie ging liggen en stierf.
... Mimizan. Zonsondergang op het strand. Alleen.
... De uithaal die ik gaf in de aula van de mavo aan de grote, forse jongen die me al een jaar pestte. Een vertraagd beeld van Dennis die met zijn hoofd achterover ging terwijl mijn vuist zijn neus raakte.
... De mooiste droom die ik droomde van een wijd open veld van gele bloemen met een straalblauwe lucht. Ik was compleet gelukkig. 'Als dit de hemel is, wil ik blijven.' zei ik hardop voordat ik wakker werd.
... Het treinstation, vrijdagavond laat, mijn verwarde hoofd, een afscheidspoging, toen ik ineens uit het niets, puur gevoelsmatig, hem beetpakte en zoende.
... Het moment dat ik hardop uitsprak dat ik ging stoppen met werken. Ik voelde me ineens een stuk lichter.
... De avond dat ik bij de bovenbuurman mijn pakket Witte Koorden kwam ophalen, ik een schaar pakte om het tape open te maken om allemaal bundels te zien liggen. Het was echt af.
... De geur van oma.
... Afscheid. De laatste kus van Hidde. Peking. Dallas. Thuis. Zoveel ...

Via Herinnerik.

Labels: ,


10:06 AM //
Share

Verantwoordelijk.

donderdag 7 mei 2009



1 ter verantwoording roepen

2 veel verantwoordelijkheid meebrengend

Ik ben verantwoordelijk voor mijzelf en mijn daden.
Ik ben verantwoordelijk voor mijn woorden hardop en via het geschreven blad.
Ik ben verantwoordelijk voor de beslissingen die ik neem en niet neem.
Ik ben verantwoordelijk voor de tijd die ik neem voor naasten die ik liefheb.
Ook voor de keuzes die ik maak impulsief en weloverwogen.

schets


Ik ben niet verantwoordelijk voor het leed dat een ander zichzelf aandoet, ook al is het familie, vriendschap of een toevallige voorbijganger op mijn pad.
Ik ben niet verantwoordelijk voor de gevoelens voor de ander als ik mijn beslissingen neem.

Ik ben altijd over-verantwoordelijk geweest voor andermans leed, verdriet en kwelling.
Ik stop met die scheefgegroeide verantwoordelijkheid.
Je bent je eigen persoon met eigen beslissingen en eigen keuzes. Wat jij ermee doet is jouw verantwoordelijkheid.

De verantwoordelijkheid bij de ander laten is een geschenk.
Onthou dat.

Labels: ,


2:59 PM //
Share

Ochtend versus avond. Of er tussenin.




Nooit had ik er ook maar heel even bij stilgestaan dat de tijdstippen waarop ik opstond, werkte en weer naar bed ging van grote invloed waren op mijn lijf, gemoedstoestand, etc. Toen ik sprak met G vroeg zij zich ook af wat beter bij me paste. Zoekende naar een andere, nieuwe invulling van werk, was dit blijkbaar ook een grote factor. Wat ben je? Een ochtend- of avond mens?

Ik dacht aan vroegere banen bij de buitenschoolse opvang. 's Middags pas starten om een uur of twee, overleggen, administratie doen en erna pas kinderen ophalen van school, hen vermaken tot zes uur en dan de boel afsluiten en naar huis. Dat ritme lag me. Was ik dan een avondmens?

Zo vaak lag ik op bepaalde avonden slapend op de bank. Werd ik wakker in een schemerige woonkamer met de afstandsbediening op de grond. Uit mijn handen gevallen omdat ik wegviel in een dromeloze slaap. Doodmoe van een lange dag werken. Half uitgeput. 'Toch niet normaal!' riep men weleens. Ik begon te merken dat ik op de dagen dat ik net na zessen in de ochtend opstond 's avonds in slaap viel. Dus geen ochtendmens?

Ik geloof echt dat kwaliteit van werk te maken heeft met het feit of je meer productief bent in de ochtend (zelfs middag) of avond. Mensen die 's morgens tot twaalf uur gapend achter hun pc zitten kunnen inderdaad een doorzakkertje gehad hebben de avond ervoor maar gros van de mensen kan er simpelweg niet tegen. Zij zullen waarschijnlijk het meest productief zijn als zij minimaal een uur langer hadden kunnen slapen en later waren gestart met werken.

Het zou ideaal zijn om te kiezen welke baan perfect paste bij je leefritme. Helaas is dat niet zo, tenzij je voor jezelf begint. :-)

test.
artikel 1.
artikel 2.

Labels: ,


9:53 AM //
Share

Kinki en een kleine wereld.

woensdag 6 mei 2009



Waarom ik daar naar binnen gelopen was? vroeg de hippe kapster terwijl ze bijna huppelend door de kapsalon zwierde. En toch was dat raar. Ook bij een potentiele nieuwe kapper in een geheel nieuwe stad kijk ik ontzettend de kat uit de zogenaamde boom. Joe never noow natuurlijk.

'Ik ben een beetje een gevoelsmens.' legde ik uit. 'Bij de ene kapper dacht ik: Nee! Bij de andere kapper dacht ik: Mwoah... En bij deze kapper dacht ik: Ja!'

De piercingjongeman waste mijn haren. Was ook nodig met al die mousse en gel zooi die ik er die ochtend doorheen gehaald had. Het zat gewoonweg niet meer, dat ik-weet-niet-hoe modelletje van niets.

En het schoot door me heen, kijkend naar alle felle kleurtjes, de artsy-fartsy dingen om me heen, dat kinki best een weblog gebruiken kon, al was het alleen maar om blog-art. Dus ik vroeg ernaar. Ze schudde haar hoofd, nee, er was geen weblog, maar ze kende wel iemand die daar iets mee deed en ook met artsy fartsy dingen. Hij had ook die ene wand beschilderd daar --ze wees -- bij de wastafels. En sneakers 'deed' ie ook. Even dacht ik, neej, dah kannie, maar ik vroeg het toch.

'Heb je het over Gaby?'

Een spiegelmoment was daar. Ja! Die bedoelde ze! Hij twitterde. Ja,daar kende ik hem van. Had als een van de eerste bloggers foto's in de blog-art flickr pool gezet! De kapster twitterde zelf ook vertelde ze toen. Ze gaf een kaartje. Ik gaf mijn kaartje aan het eind van de kapperssessie. Met een tevreden gevoel ging ik met een kinki kapsel via een lunS omweg naar huis, en was er daarom een kleine wereld.

Labels:


5:43 PM //
Share

Haar en de rest.




Sinds het haarincident, waar ik verder niet meer over uitwijd, zit ik verzonken in diepe twijfel. Een boel mensen zweert nu bij m'n korte kapsel; het is immers verouderend en in mijn geval alleen maar beter. Hip en koel wordt ook nog wel vernoemd en soms sta ik voor de spiegel en denk hetzelfde maar steeds vaker ga ik vol weemoed terug naar de tijd waarin ik met een hippe bob met koele plukken langer dan de rest door het centrum wandelde, vol trots en vrouwelijkheid.

In mijn opinie, nog steeds stiekem, vind ik lang(er) haar bij een vrouw veel leuker. Het is toch anders dan een kort stoer koppie. Ook wel leuk, maar toch. Ik zit dus in tweestrijd. Zou dolgraag goed advies willen om deze tussenperiode te overbruggen, want niets, maar dan niets, is zo vervelend dan die periode van kort haar naar langer haar. Het ik-moet-er-wat-mee-maar-weet-niet-hoe periode.

Tegelijkertijd, terwijl ik dit stukje zit te tiepen, moet ik onwijs met mijn ogen rollen. WAT EEN EEN TEUTEBELLEN GENEUZEL ZEG. Vrouw, gaat eens wat doen!

Labels:


9:48 AM //
Share

Hart op straat.

dinsdag 5 mei 2009



hartje.


Ik vond zomaar op een bruggetje in Delft een hart op straat.

Labels: , ,


9:27 AM //
Share

@Soyrosa vraagt.

maandag 4 mei 2009



@blog_art: Nog niet duidelijk: wat gebeurt er precies? Kun je zelf meedoen? Op uitnodiging of eigen initiatief? Omvang evenement? Etcetera ;-)

Dus verduidelijken we nog even:

Als je het Theater aan het Spui binnenwandelt ga je een ruime foyer zien waar als het ware hoeken zijn waar foto-exposities te zien zullen zijn, waar je gebruik kunt maken van laptops en live kunt twitteren zodat het op grote schermen te zien zal zijn, er zijn korte lezingen, voordrachten en workshops maar ook video-art, gedichten, interactieve activiteiten op creatief gebied en natuurlijk muziek!

Jazeker kun je zelf meedoen. Je geeft jezelf op door je aan te melden voor de nieuwsbrief. Als je alleen wilt bezoeken kun je je aanmelden maar ook als je zelf wilt exposeren of mee wilt helpen die dag. Het leuke aan Blog-Art is dat er een mix zal zijn tussen professionele bloggers en amateurbloggers maar die allemaal de gezamelijke verbinding hebben om kunstige dingen te laten zien!

Ook hebben wij zelf uitnodigingen verstuurd. Vast staat dat er een cabaret-act te zien zal zijn, we spreken op dit moment met een leuke band en gaan uitnodigingen versturen naar bloggers waarvan wij denken dat zij een mooie aanvulling zullen zijn voor het evenement.

blog-art vormt.


De omvang. Daarom is het dus fijn als je de nieuwsbrief invult. Op deze manier kunnen wij een schatting gaan maken wat de omvang zal gaan zijn. De locatie is ruim, centraal en goed voor meerdere ‘hoeken’. Je kunt er vrij rondlopen, er is overal wel wat te zien en te horen en je kunt aan de slag door zélf creatief bezig te zijn.

Het is vooral de bedoeling dat je bij Blog-Art niet stilzit met een naamkaartje op je borst en een drankje in je hand, maar wel juist veel vermaakt zult worden. Dus, vul de nieuwsbrief in!

@Soyrosa: da’s namelijk helemaal geen spam, maar zeer bruikbare info! ;-)

Labels: , ,


8:24 PM //
Share

Janken als je wenen bedoelt.

zondag 3 mei 2009



Terwijl de televisie blies
-- de beelden de ruimte in
bedacht ik me dat een mooi verhaal
meestal ontstaat als je janken moet.

Zoals elke traan een letter vormt
de W - E - E- N van verbloemd willen janken;
en je wenen zegt als je snotteren bedoelt.

Labels: ,


6:23 PM //
Share

Hooikoorts.





Labels:


3:20 PM //
Share

Teveel.

zaterdag 2 mei 2009



Mijn moeder kwam de keuken in met hand voor haar mond en vertelde wat er was gebeurd op televisie. Het was de verjaardag van mijn vader, 30 april, en we zaten met z'n allen stil voor de buis.

Er was snel ook besloten dat we niet meer naar de herhalingen wilden kijken van al die vervelende en nare scenes van het drama dat zich in Apeldoorn afspeelde. Een dag later, toen ik bij de Zwarte Ruiter zat met een jus en een krantje opensloeg, schreeuwden de schokkende foto's me toe. Bebloede ledematen, mensen bewusteloos en totale chaos. Mijn maag draaide er van om.

Als ik familie was geweest van de slachtoffers die pontifikaal gefotografeerd waren terwijl het ongeluk nog maar net had plaatsgevonden, was ik naast enorm ontsteld ook ontzettend kwaad geweest. Waarom moeten deze specifieke publicaties op de voorkant van een krant gezet worden, het liefst net zo groot als de krant zelf? Wanneer gaat nieuws te ver?

Labels:


9:14 PM //
Share

1 mei 2009.




1 mei 2009.

Labels: ,


9:39 AM //
Share

Mooie dag.




afscheid van het werk.


29 april 2009 was een mooie dag. 's Morgens samen met de kinderen van mijn groep een lekkere aardbeienkwarktaart gemaakt die we 's middags oppeuzelden. Na alle kaartjes, tekeningen, cadeautjes en ook wel wat tranen, kwamen de ouders op bezoek. Ik ben ontzettend verwend; zoveel bloemen, kaartjes, lekkere geurtjes, snoepjes en bedankjes. En ook toen ik 'thuis' kwam, donderdag de 30e, kwamen er nog onverwachte verrassingen. Het was een mooie dag die ik niet vergeten zal.

Labels: ,


9:36 AM //